Meilihua

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 17 อดีตคู่หมั้น

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 อดีตคู่หมั้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 71

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ธ.ค. 2562 01:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 อดีตคู่หมั้น
แบบอักษร

ไม่กี่วันมานี้นางต้องเหน็ดเหนื่อยดูแลเขามาโดยตลอดจนกระทั่งร่างกายกำยำฟื้นฟูดีดังเดิม เขาได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้วแต่ก็ไม่สามารถปักใจเชื่อได้ว่าซาดะจะทำเช่นนั้นจริงๆ หลายๆเหตุการณ์ประดังประเดเขามาในคราวเดียว..

‘ข้าหาฝืนมาให้แล้วนะ’ ชายหนุ่มขนฝืนมามากมายเพื่อเป็นแหล่งเชื้อเพลิงในการทำอาหาร นางผู้นี้ แข็งแกร่งมาก เขาไม่แปลกใจถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้เลยว่าทำไมเขาถึงรอดมาได้..

‘เย็นนี้อยากทานอะไรหรือฝ่าบาท’ ไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่นี่มีหมู่บ้านเล็กๆอยู่ สมุนไพรที่เก็บมาพอจะแลกเป็นอาหารอย่างอื่นได้บ้าง

‘ผัดผักกับซุปมะเขือเทศ’ เมนูง่ายๆที่เขาเสมอมาหญิงสาวตอบรับด้วยการพยักหน้าเบาๆ

‘ไอ’

‘หืม?’ ไอค่อยๆขึ้นไปควบม้าและกำลังจะออกเดินทาง

‘เลิกเรียกข้าว่าฝ่าบาทได้แล้ว..เรียกท่านพี่สิหรือไม่ก็เรียกข้าว่าสามี..’ เขายอมรับแล้วว่านางคือภรรยาของเขา หญิงสาวดวงตาเป็นประกาย ริมฝีปากสีซากุระยกยิ้มขึ้นแล้วเปร่งเสียงเรียกออกไป

‘จะรีบกลับมานะสามีของข้า’ นางโบกมือให้กับเจ้าชายเคียว จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี และหลังจากนี้คือคำว่าตลอดไป

ร่างบางขึ้นควบม้าเดินทางไปที่หมู่บ้านใกล้ๆเพื่อนำสมุนไพรไปแลกกับพืขผักผลไม้และเนื้อสัตว์ แม้ว่าหมู่บ้านนี้จะอยู่ติดกับป่าลึกและภูเขาแต่ก็มีวัตถุดิบนานาชนิดครบครัน

‘ลมอะไรหอบเจ้ามาถึงที่นี่?’ ชายหนุ่มผู้มีแววตาราวกับพญาราชสีห์ เจ้าของชุดยูกะตะสีทะมึนหนึ่งในผู้ครองศาสตราวุธเทพอย่างกระบี่สยบมาร และเขาเป็นผู้ที่มาจากแดนโลกันตร์ เป็นคนที่นางไม่อยากมากเจอที่สุด อดีตคู่หมั้นผู้สูงศักดิ์ เทพผู้ปกครองโลกแห่งปีศาจ ‘เรจิ’

‘คำนับท่านเทพ เจอท่านในที่แบบนี้ บังเอิญเสียจริง’ นางก้มโค้งคำนับตามตำแหน่งเทพ อย่างไรเสียเขาก็มีตำแหน่งสูงกว่าแม้นางก็ไม่อาจทัดเทียมได้ เจอผู้รู้ใจเก่าในที่แห่งนี้ น่าประหลาดใจ เขายกมือขึ้นคำนับ

‘เจ้าไม่รู้รึว่าเทือกเขานี้เยื้องกับเขตแดนปีศาจ..แต่คงไม่แปลกในเมื่อเจ้าก็ถอนหมั้นกับข้านานแล้ว’ เดิมทีก็นานเเสนนานแล้วที่ข้าถอนหมั้นเขา สองหมื่นกว่าปีมานี้ข้าไม่ได้เก็บเรื่องอดีตคู่หมั้นมาใส่ใจแต่อย่างใดมีแต่ท่านพ่อของนางที่พูดกรอกหูให้ฟังว่าเสียดายที่นางตัดสินใจถอนหมั้นเขา หลังจากถอนหมั้นได้ไม่ปี ไม่ทราบถึงเหตุการณ์ในแดนโลกันตร์เสียเท่าไหร่ วุ่นวายพอควร เขาก็ได้รับแต่งตั้งขึ้นเป็นผู้ปกครองคนใหม่ นางจำได้ว่าปีนั้น..นางไม่รู้จักรัก ไม่สนใจ ไม่อาวรณ์ แม้จะเคยร่วมเรียนสำนักเดียวกัน.. แม้เขาจะมีใจให้นางเช่นนั้นก็ตาม..

‘ต้องขออภัยท่านอย่างสูง ข้าไม่ทราบจริงๆ และตอนนี้คงไม่เหมาะไม่ควรเท่าไหร่หากจะสนทนากัน..’ นางหลุบตาต่ำลงและก้มโค้งอย่างนอบน้อม ท่าทางเช่นนี้ เหมือนวันนั้น วันที่นางถอนหมั้นเขา เหมือนไม่มีผิด..

‘เหตุใดจึงไม่เหมาะ?’ ความสงสัยยังมีอยู่เต็มอก นางไม่เหมือนคราแรกที่ได้เจอะเจอแต่ยังตราตรึงในใจเขา.. สองหมื่นกว่าปี..เขาไม่เคยลืมนางได้แม้แต่นาทีเดียว เหตุที่ตำแหน่งเทวีแห่งแดนโลกันตร์ว่างมาถึงตอนนี้เป็นเพราะนาง.. เขารอนางกลับไปนั่งบันลังก์เลือดนั่น ไม่มีผู้ใดจะเหมาะสมและแข็งแกร่งเทียมทนได้เท่านางอีกแล้ว

‘ข้าแต่งงานแล้ว’ นางโกหกคำโตอีกครั้ง ดวงตาราวราชสีห์แปลเปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อยภายในพริบตา แสดงออกง่ายเพียงนี้? นางยังนับถือเขาเสมอ

‘เหตุใดข้าถึงไม่รู้’ เขาจับมือนางและบีบข้อมือแรง แรงราวกับจะบีบข้อมือให้แตกละเอียดอย่างนั้น

‘คือความจริง?’ ร่างหนาตรงหน้าสั่นเท่าด้วยความโกรธปนเปกับเสียใจ เสียใจที่นางไม่ยอมเชิญไปร่วมงาน เสียใจที่นางไม่เคยบอกเขา..

‘ข้าเจ็บ’ นางสบัดมือออกอย่างแรง..

‘ข้าต้องไปแล้ว’ นางกล่างอย่างเย็นชา ไร้ความปราณี แววตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอีกครั้ง.. พร้อมกับดึงระฆังจอมครวญให้นาง..

‘ระฆังนี้ เจ้าเก็บเอาไว้ วันใดมีเรื่องให้ช่วยก็สั่นกระดิ่งแล้วถ้าเจ้าให้กำเนิดบุตรหรือธิดา บอกข้า ข้าอยากประทานพรให้ ที่ข้าโกรธเพราะเจ้าทำเหมือนตัดขาดกับข้า แม้แต่มิตรภาพ..ข้ายังหวังดีกับเจ้า’ รอยยิ้มแสนจริงใจเผยออกมา รอยยิ้มที่มีแต่นางผู้เดียวกระมังที่ได้เห็น นางยิ้มตอบ

‘ขอบคุณนะเรย์..เรื่องหนึ่งอย่าบอกใครว่าข้าอยู่ที่นี่ ห้ามบอกเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นครองครัวข้าหรือใครก็ตาม’ นางรับระฆังนั้นไว้และเรียกชื่อคนตรงหน้าเหมือนครั้งที่ยังฝึกวิชาอยู่ที่สำนักเดียวกัน..

‘ข้ารับปาก’ หลังจากนั้นชายผู้นั้นก็หายตัวไปทันที..นางจึงนำสมุนไพรไปแลกกับเนื้อสัตว์และพืชผักเพื่อให้สามีของนางได้กิน เขาจะได้จำได้และหายเป็นปกติเสียที แต่ถ้าเขากลับเป็นปกติแล้วเขาจะจำได้ไหมหนอ ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งกระวนกระวายใจ เป็นห่วงเขาทุกเวลา ไม่อยากแยกจากแม้แต่ก้าวเดียว ข้ารักชีวิตของข้ามากเพียงใด ชีวิตของเขามีข้ามากกว่าชีวิตของข้า..

 

ความคิดเห็น