ข้าวเหนียวหมู
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ขอบคุณที่ชอบผลงานเรา ความรักที่มีข้อผิดพลาดทางครอบครัว พวกเขาทั้งสามจะทำยังไงให้ปัญหาเหล่านั้นมันหายไปจากใจ กว่าจะรักกัน...มันยาก

Keep meดลกันต์ ครั้งที่9 (ตอนจบ)

ชื่อตอน : Keep meดลกันต์ ครั้งที่9 (ตอนจบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ธ.ค. 2562 12:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Keep meดลกันต์ ครั้งที่9 (ตอนจบ)
แบบอักษร

 

 

"แม่..มานี่ได้ยังไงครับ"

 

"พ่อพาแม่แกเดินมาหายังไงล่ะ บ้านไม่กลับมาเป็นเดือนแล้วนะกันต์ พ่อรู้ว่าแกเป็นผู้ชาย..แล้วมันมีที่ไหน มาค้างบ้านคนอื่นเขาแบบฟรีๆเนี่ย อีกอย่างแม่แกก็เป็นห่วง กลัวว่าลูกจะเป็นจะตายเลยต้องมาดูให้เห็นกับตาตัวเองนี่ไง" พ่อร่ายยาวสวดเป็นคาถา ทำเอาผมพูดต่อไม่ถูกเลย จริงอยู่ที่ผมอาศัยอยู่บ้านพี่ดลแต่นั่นมันยังไม่ถึงเดือนเลยสักนิด แค่27วันเอง เรื่องนี้ต้องโทษคนข้างๆ ผมเลย ก็ใครกันละที่ไม่ยอมให้ผมกลับ หึ่ย

 

"คุณลุงครับอย่าไปดุกันต์เลย ดลเองที่บังคับให้น้องอยู่ที่นี่ เอ่อ..ที่จริงแล้วดลมีเรื่องอยากจะบอกคุณลุงคุณป้าตั้งนานแล้ว แต่ยังไม่มีโอกาส ..มาวันนี้ดลเลยคิดว่าจะพูดมันออกมา.. คือดลกับกันต์ เรา..เอ่อ เรา..."

 

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้วจ๊ะลูกเขย พ่อกับแม่รู้เรื่องนี้มานานแล้วจ๊ะ"

 

"แม่!/คุณป้า?"

 

"เห็นไหมคุณพี่ ฉันบอกแล้วว่ายัยสุชา หล่อนรู้เรื่องพวกนี้แล้ว ไม่น่าไปตามให้เสียเวลา" แม่พี่ดลโพล่ขึ้นมาแบบดื้อๆ เอ่ออ..มีใครบอกผมได้ไหมว่าคุณป้ามาอยู่นี่ตั้งแต่เมื่อไร??

 

"นี่มันอะไรกันครับคุณแม่ ดลงงไปไหมแล้ว"

 

"แม่เล่าเอง"

 

"พ่อกับแม่พอจะดูลูกของตัวเองออก เพียงแต่ช่วงนั้นพ่อกับแม่ยังทำใจไม่ได้เพราะงั้นถึงได้ห้ามดลไม่ให้ไปยุ่งกับกันต์ ไม่ว่าจะขัดขวางยังไง สุดท้ายลูกของแม่ก็พังกำแพงหนาไปหาน้องจนได้แผลช้ำในกลับมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง และแผลล่าสุดมันทำให้แม่ต้องเด็ดขาดกับพวกเราสักที การแยกพวกเราออกจากกันมันทำให้แม่รู้แล้วว่าพวกลูกรักกันจริงๆ ไม่ใช่แค่ร่างกาย..แต่มันคือหัวใจที่ลูกมีต่อกัน มันคือความรัก..รักที่มาจากใจ ครั้นแม่จะขัดขวางต่อไปก็เปล่าประโยชน์ สู้ไปพูดคุยกับฝ่ายแม่ยายพ่อตาไม่ดีกว่ารึไง"

 

"คุณแม่.. พูดอะไรครับ ดล.."

 

"เฮ่ออ บทจะเข้าใจยากก็ยากซะเหลือเกินจะลูกชายฉัน คุณสามีอธิบายทีค่ะ" อย่าว่าแต่พี่ดลเข้าใจยากเลยครับ คนอย่างกันต์ก็เข้าใจยากเหมือนกัน

 

"แม่แกเขาหมายถึงให้แกแต่งเมียได้แล้ว ปู่กับย่าอยากอุ้มหลาน ฮ่าๆๆ"

 

"ว้าววว พูดแบบนี้สุชาไม่ยอมนะคะ ตากับยายก็อยากอุ้มเหมือนกัน ใช่ไหมคุณพี่"

 

"เอ้าาาๆ ก่อนจะดีใจจนเกินหน้าเกินตา ช่วยดูหน้าลูกๆก่อนไหมคุณ งงเป็นไก่ตาแตกแล้ว" ดีหน่อยที่ยังมีคุณพ่อคอยให้ความสนใจพวกผมสองคน ไม่งั้นคงเป็นอย่างที่ท่านว่า

 

"หยุดทำหน้าตาเหลอหลาแล้วมาช่วยแม่ทำกับข้าวดีกว่านะกันต์ ส่วนลูก..ดล! ไปช่วยคุณพ่อตั้งโต๊ะข้างนอก ไปค่ะสาวๆ เข้าครัววว" หลังจากที่เหล่าแม่ๆพ่อๆ แยกข้ายไปทำหน้าที่ตัวเอง ที่ตรงนี้ก็เหลือแค่ผมกับพี่ดลที่ยังนั่งนิ่งไม่เข้าใจสถาณการณ์ก่อนหน้า

 

"พี่ดล.."

 

"..ตอนแรกกูตั้งใจจะคุยกับแม่เรื่องเรา แต่ทำไม"

 

"นั่นสิ ทำไมพ่อแม่ผมมาอยู่นี่ได้?"

 

"แต่ช่างเถอะ พวกท่านจะมายังไงก็เรื่องของพวกท่านเนอะ ตอนนี้กูว่ามึงไปช่วยแม่ทำข้างในครัวเหอะ เสร็จจากเรื่องนี้ค่อยคุยกัน เค๊?"

 

"โอเคคคคค~"

 

 

หลังจากที่ทุกอย่างเรียบร้อย เราหกคนนั่งลงที่สวนหย่อมบ้านพี่ดล อาหารง่ายๆ ถูกเสิร์ฟโดนคุณป้า เราคุยกับเหมือนที่เคยคุย ถามนั่นนี่ถามจนหมดคำถาม พอหมดเรื่องที่จะถามพวกท่านสี่คนก็วนกลับมาที่พวกผม คุณป้าไม่เท่าไรแต่แม่ผมนี่สิ ถึงปากจะบอกว่ารู้ๆ แต่ถามเอาๆจนผมตอบไม่หวาดไม่ไหว พี่ดลถึงได้ยื่นมือเข้ามาช่วยตอบ เก็บคะแนนลูกเขยจากแม่ผมไปเต็มๆ ผมเองก็รู้สึกดีขึ้นมากหลังจากที่คุณป้าแทนตังเองว่า 'แม่' กับผม ท่านดูใจดีกับผมขึ้นเยอะ มันอาจจะเป็นเพราะช่วงเวลาที่ผ่านมาผมไม่เคยทำร้ายจิตใจของพี่ดลหรือทำให้เขาเสียใจเลยสักครั้ง แค่นี้ผมก็ยิ้มหน้าบานเป็นกระด้งแล้ว

 

"ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อะไรกันคะคุณลูก" แม่เดินเข้ามาทันหลังจากที่เราทานข้าวเรียบร้อยแล้ว

 

"แม่อะ ชอบแซ็วผมอยู่เรื่อยเลย นู้นนไปหาพี่ดลไป๊"

 

"แม่มีความสุขนะที่เห็นเรายิ้มได้แบบนี้ แค่นี้แม่ก็สุขใจมากแล้ว ขอบใจนะที่เกิดมาเป็นลูกแม่"

 

"แม่อ่าาาา ไม่ร้องสิครับ กันต์รักแม่กับพ่อเสมอแหละ"

 

"แต่งงานแล้วก็อย่าลืมพ่อกับแม่ละ ฮ่าๆๆ"

 

"คุณพี่! อย่าไปฟังพ่อเขานะกันต์ พูดไม่เข้าหูเลย ลูกอย่าลืมเอาหลานมาให้แม่อุ้มนะ ฮ่าๆๆ"

 

"ทั้งคู่เลยยย ผมไปหาคุณป้าดีกว่า" ผมปลีกตัวจากการโดนล้อแล้ววิ่งไปทางคุณลุงกับคุณป้าที่ช่วยกันเก็บจานชามอยู่

 

"ว่าไงจ๊ะ?"

 

"ผมช่วยนะครับ"

 

"ไม่ต้องเลยๆ ไปนั่งคุยกับดลนู้นน"

 

"คราบบ" ไปทางไหน ไม่โดนแซ็วก็โดนปฏิเสธ เฮ้อออออ เกิดเป็นไอกันต์นี่มันดีจริงๆ ผมเดินมานั่งข้างๆพี่ดลพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมายาวพรืด จนเจ้าตัวต้องหันมามอง

 

"เป็นไรไป เบื่อเหรอ"

 

"ก็ดูดิ แซ็วกันอยู่นั่น ผมทำอะไรไม่ถูกแล้วนะพี่ดล"

 

"แล้วมึงจะทำไรวะ"

 

"นี่ก็อีกคน! หยุดทำหน้าตาหื่นได้แล้ว ไหนละเรื่องที่จะคุยอะ ไม่คุยผมกลับแล้วนะ" ผมทำท่าลุกสะบัดก้นเดินหนี แต่ก็ถูกมือพี่ดลคว้าไว้ซะก่อน

 

"จะกลับไปไหน รีบ?"

 

"กะ ก็คุยดิ หน้าบ้านพี่ลมมันพัดจนผมหนาวละ"

 

"งั้นขึ้นข้างบนกัน ขออนุญาตพากันต์ขึ้นข้างบนนะครับ!! ป่ะ"

 

"เฮ้ย อย่าดึงจะรีบไปไหนนน" ผมยังไม่ทันจะตั้งตัว ไอบ้าดลก็กึ่งอุ้มกึ่งลากผมขึ้นห้องซะแล้ว พ่อกับแม่ก็ไม่ช่วยห้ามสักนิด แถมยังส่งยิ้มล้อเลียนผมอีก คุณลุงกับคุณป้าเหรอ..รายนั้นก็เขินบิดเป็นเลขแปดแทนลูกตัวเองซะ

 

 

 

"คุยสิ.."

 

"มองหน้าก่อนดิ เดี๋ยวเริ่มไม่ถูก"

 

"อะไรเล่าา ก็พี่บอกว่าจะคุยไง"

 

"มองหน้าพี่สิ นะ..นะครับ" จะขยับหนีก็ไม่ได้

 

"มะ ไม่เอา คุยก็คุยสิ" ขึ้นมานั่งอยู่บนเตียงได้สักพักใหญ่แล้ว แต่พี่ดลก็ยังไม่เริ่มคุยสักที มัวแต่นั่งจ้องหน้าผมอยู่นั่น จ้องจนเขินไปหมดแล้วเว้ยย

 

"อุ่นขึ้นยัง หรือต้องกอด?" ไม่ใช่แค่พูด แต่พี่ดลยังทำจริง และดูเหมือนมันจะอุ่นจริงอย่างที่ปากว่าด้วย

 

"..."

 

"..กันต์ กูรู้ตลอดเวลาที่ผ่านมามึงต้องเจ็บปวดแค่ไหนกับเรื่องของเรา ไหนจะแม่กู ไหนจะความรู้สึกกู แต่มึงก็ไม่เคยทิ้งกูไป มึงยังอยู่ตรงนี้ อยู่กับกูเสมอมา ทุกสิ่งทุกอย่างที่มึงทำให้มันมีค่ากับกูมากนะ ความอดทนของมึง..แม่เห็นมันแล้วนะ ต่อไปมึงก็เรียกเขาว่าแม่ได้เต็มปากแล้ว" น้ำเสียงนุ่นทุ้มฟังกี่ครั้งก็รู้สึกอินไปด้วยทุกครั้งของพี่ดล แล้วยิ่งพี่แกพูดแบบนี้พร้อมกับสายตาห่วงหาแบบนี้ด้วย หัวใจผมยิ่งทำงานหนักขึ้น

 

"มึงเองก็เหมือนกันนะดล ขอโทษนะที่ทำร้ายจิตใจมึงมาไม่เว้นวันเลย ขอโทษนะเว้ย ฮึก ขอโทษที่พูดจาไม่ดีใส่มึงตลอด"

 

"ขี้แง อย่าพูดหยาบอีกละ ครั้งนี้กูให้มึงพูดได้..แต่ถ้าครั้งหน้ากูได้ยินมันหลุดมาจากปากมึงนะ กูเอามึงตายแน่!"

 

"อะไรวะ ทีมึงอะไอบ้า"

 

"มันไม่เหมืนกัน กูเป็นรุ่นพี่มึงเพราะงั้นนี่เป็นคำสั่ง! เค๊??"

 

"เออออ งั้นถ้ามึงพูดนะ มึงอดเอากูแน่!" ไม่แฟร์เลยย ผมไม่ยอมพี่มันง่ายๆหรอกนะ คิดจะเป็นเมียพี่ดลต้องเจ้าเล่ห์ ทันเหลี่ยมของพี่มันให้ทัน ไม่งั้นผมคงต้องเสียเปรียบพี่ดลไปอีกนาน

 

"ห้ามได้ก็ลองสิ"

 

"งั้นลองตอนนี้เลยปะละ เอาไหม! อย่าให้กันต์ต้องดุนะดล กันต์ไม่ชอบ"

 

"เหรอครับ แต่ดลชอบนะ"

 

"เฮ้ยยย!! อื้อออ" จบแล้วครับ ชีวิตของไอกันต์.. ไม่ว่ามันจะพาซึ้งแค่ไหนสุดท้ายไอบ้านี่ก็พาลพาเข้าเรื่องแบบนี้ตลอด ก็รู้อยู่หรอกว่ามันน่ะรักผมจริงๆ แล้วคำที่พี่มันพูดออกมาน่ะก็มาจากใจของมันจริงๆ ส่วนเรื่องคำหยาบนั่นผมก็ไม่คิดที่จะพูดอีกแล้วละ ก็ดูสิใครจะไปอยากโดน ขืนโดนมันทำจริงๆคงไม่ต้องลุกไปไหนกันพอดี

 

"เดี๊วววว! ตกลงกันก่อนพี่ดลลล"

 

"ไม่เอาา อยากลองเอง พี่กำลังจัดให้เราไงง"

 

"ไอดลลล มึงมันบ้าาา"

 

"เราก็เมียคนบ้า"

 

"ใค..ใครเมียพี่กันเล่าาา ได้กัน(ต์)แล้วเหรอ"

 

"...อ้าว เวรดิ แล้ววันนั้นพี่เอาใครวะ ไม่ใช่เราเหรอ?"

 

"ไอบ้า! ฮึก จะแกล้งอะไรอีก" แล้วดูพี่มันทำหน้าดิ ตกใจมากมั้งที่พูดมาเนี่ย น้องใจนะเว้ย

 

"ก็เราบอกเอง.. พี่ผิดอะไร?"

 

"เออ! ปล่อยผม จะออกไปแล้ว"

 

"เมียใครทั้งขี้แง งอแงเก่ง แถมยังขี้งอนอีก เฮ้อออ..เกิดเป็นไอดลนี่ยากซะมัด ต้องเอาใจทั้งแม่ทั้งเมีย ไหนจะต้องมาตามง้อลูกชาวบ้านอีก สงสัยคืนนี้คงต้องนอนตากลมหนาวคนเดียวละมั้ง เอ๊ะ! หรือจะไปหิ้วสาวมากกดี?" ขาที่จะก้าวออกจากห้องเป็นต้องหยัดลงเพราะคำพูดของพี่ดล ความร้อนในตัวเพิ่มสูงขึ้น มือสองข้างกำหมัดแน่น พยายามผ่อนลมหายใจเข้าออกให้เป็นปกติ แล้วค่อยๆหันหลังเดินกลับไปหาผู้ชายตัวสูงที่นั่งยิ้มอยู่บนเตียง ใช่!ไอบ้าดลมันนั่งยิ้มอยู่บนเตียงนอนแบบสบายใจ

 

"อยาก ตาย มาก ไหม? ห๊ะ!!!"

 

"ฮะ..เฮ้ยยย! เมียย พี่ขอโทษ"

 

"ออกไปสิ ไปหามา 'กก' สิ จะเอาให้ตายทั้งมึงทั้งมันเลย!"

 

"มานี่มาาา ใครจะไปทำแบบนั้นกันเล่า แค่เมียคนเดียวพี่ก็ดูแลไม่ไหวแล้ว จะไปหาเล็กหาน้อยมาให้มันเหนื่อยทำไหม เนอะ"

 

"อย่าให้รู้นะ ตายนะดล"

 

"คราบบ รักมึงคนเดียวก็พอแล้ว หัวใจสี่ห้องพี่ให้เราหมดแหละ นี่ยังไม่รวมลิ้นกั้นหัวใจอีกสองลิ้นนะ หรือจะเอาหล.."

 

"พอออ นี่พี่เรียนวิศวะหรือชีวะ กันแน่ ผมรู้ว่าพี่แกล้งเรียกร้องความสนใจ แต่อย่าทำด้วยวิธีแบบนี้เลยนะครับ ผมเจ็บ ถึลมันจะแค่คำพูดก็เถอะ ..แต่คำพูดจากปากพี่มันมีผลกับผมโดยตรง แค่คิดก็เจ็บแล้ว"

 

"ฮ่าๆๆ ไม่มีใครเอาพี่อยู่ได้ดีไปกว่าเราแล้วละ อ้ออ แล้วก็ไม่มีใครทนแม่พี่ได้เหนือกว่าเราอีกเช่นกัน"

 

"อันนี้เห็นด้วยครับ ฮ่าๆๆ ว่าแต่พวกแม่ๆจะเป็นไงเนี่ย มัวแต่ขึ้นมาคุย ไม่ได้ช่วยเก็บของอะไรเลย"

 

"งั้นลงไปช่วยเก็บกัน ป่ะ" พี่ดลยื่นมือมาให้ผมจับ ผมสัมผัสมือใหญ่ด้วยความรู้สึกที่เต็มเปรี่ยมไปด้วยอะไรสักอย่าง ความสุขมันเต็มจนหัวใจผมมันพองโตพูดอะไรไม่ออกนอกจากยื่นมือพร้อมกับรอยยิ้มตอบรับ ไม่รู้เหมือนกันว่าจับมือกันครั้งนี้จะสั้นหรือยาว แต่แค่นี้ก็พอแล้วไหมละ..แค่เราจับมือกัน แค่เรามีความสุขด้วยกัน ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาก็ถือว่าเป็นบทเรียนของความผิดพลาดที่ต่างคนต่างทำไปโดยไม่ได้คิดให้ดีซะก่อน อนาคตจะเป็นอย่างไรใครจะไปรู้ได้ เราแค่ทำหน้าที่ในส่วนของเราให้ดี คอยดูแลคนที่เรารัก ดูแลกันและกัน.. เท่านี้ก็สุขแล้วครับ

 

ขอบคุณนะครับ สำหรับการติดตามคู่ของรองของเรา ขอบคุณมากๆเลย มีพวกคุณ ผมกับพี่ดลถึงได้คู่กันแบบนี้ ขอบคุณแทนผู้แต่งด้วยที่รออ่านกันจนถึงตอนจบแบบนี้ แล้วก็ขอโทษแทนผู้แต่งด้วยนะครับที่แต่งได้ช้ามหาช้า เอาไว้เราค่อยมาเจอกัน ถ้ามีโอกาสนะครับ 😊

 

 

 

 

▪︎《THE END》▪︎

 

 

ขอบคุณทุกๆคนเลยนะคะ ขอบคุณทุกความคิดเห็น ทุกการกดไลค์ ขอบคุณจริงๆ เจอกันเรื่องหน้านะคะ ❤

 

ความคิดเห็น