คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 4 (3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2562 14:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 (3)
แบบอักษร

 

 “ใครเหรอคะคุณแม่ คุณเหนือ” 

“เปล่าครับ” เลือกจะไม่ตอบคำถามนั้น 

มุมปากคุณวรรณรสกระตุกยิ้มสะอกสะใจ เพราะเป็นคนไล่ฝ่ายนั้นด้วยสายตาออกไปเอง เป็นนางเอกละครน้ำเน่าหรือยังไงก็ไม่รู้ ไม่สู้คนเลย ถูกจิกตาใส่ถูกไล่แป๊บเดียว ก็ก้มหน้าก้มตาเดินออกไป 

“จริงสิ นุชมีเรื่องอยากถามค่ะ” วรนุชไม่สนใจจะถามซ้ำ เหตุเพราะฉุกนึกอะไรขึ้นมาได้ “คุณเหนือรู้จักอิงธาราด้วยเหรอคะ” 

“น้องหมอนอิงน่ะเหรอครับ” 

“ใช่ค่ะ” นังนี่มันทะเบียนราษฎร์หรือไง รู้จักคนเยอะชะมัด 

“รู้จักครับ ทำไมเหรอ” แปลก จู่ๆ ก็ถามแบบนี้ 

“ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ พอดีว่านุชคุ้นๆ หน้าคุณเหนือเหมือนเคยเห็นในรูปจากเฟซบุ๊กของยัยอิงน่ะค่ะ เราเป็นเพื่อนสมัยเรียนปริญญาตรี เคยอยู่กลุ่มเดียวกันน่ะค่ะ” แต่ทะเลาะกันเรื่องของผู้ชายซะก่อน ก็เลยเปลี่ยนไปเป็นคู่อริที่กินกันไม่ลง 

“บังเอิญจังเลยนะครับ ผมไม่รู้มาก่อนว่าคุณนุชกับน้องอิงเป็นเพื่อนกัน ไม่อย่างนั้นคงชวนมาเยี่ยมนานแล้ว ที่บ้านผมกับบ้านน้องอิงสนิทกัน เมื่อวานน้องอิงก็เพิ่งมากินข้าวที่บ้านของผม” 

“อ๋อเหรอคะ ดีจังเลยนะคะ” 

ยิ้มแห้งๆ ให้มันมาหัวเราะเยาะหล่อนน่ะเหรอ เสียใจ ฝันไปเถอะว่าจะยอมให้ใครมาเห็นตนเองในสภาพนี้ หล่อนจะกลับกรุงเทพไปดูแลตัวเองให้แข็งแรง สวยวิ้ง แล้วจะกลับมาใหม่ มาท้าแข่งกับอิงธาราว่าใครกันแน่จะได้ผู้ชายคนนี้ 

“เอ่อ... ขอโทษที่ขัดจังหวะนะคะ คุณลูกขา เพื่อนคนไหนเหรอคะ คุณแม่ไม่คุ้นชื่อเลย” 

ถ้าเป็นเพื่อนในกลุ่มเดียวกันย่อมต้องรู้จัก เพราะลูกสาวเป็นสาวสังคม ติดปาร์ตี้ ชวนเพื่อนมาบ้านเป็นประจำ 

“คนที่ชอบไปไหนมาไหนกับนุชสมัยปีหนึ่งไงคะ” 

“คนที่บ้านทำธุรกิจปางไม้ใช่ไหมคะ” 

“ใช่ค่ะคุณแม่” วรนุชยิ้มเย็น 

“อ๋อ คนนี้นี่เอง ไม่ได้เจอนานจนคุณแม่ลืมไปแล้ว” 

นึกว่าใคร ที่แท้ก็ศัตรูลูกสาว 

คุณวรรณรสเป็นแม่ที่รู้เรื่องราวของลูกสาวทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรียน สังคม เพื่อน หรือความรัก ท่านรู้ทั้งหมด 

“นุชก็ไม่ได้เจออิงนานแล้วเหมือนกัน ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง” 

“เอาอย่างนี้สิคะ ไว้ลูกนุชหายก็กลับมาใหม่ เราค่อยรบกวนคุณเหนือให้ช่วยติดต่อหนูอิงให้ ดีไหมคะ” เสนออย่างรู้ใจลูกสาว 

“ดีเลยค่ะคุณแม่ แต่... นุชเกรงใจคุณเหนือจัง” ปรายสายตาอ่อนๆ ไปทางหนุ่มหล่อ อยากให้เขาออกรับหน้าให้ตนเอง 

“ได้ครับ เรื่องแค่นี้เอง” 

ชายหนุ่มตอบกลับในทันใด ริมฝีปากมีรอยยิ้ม ก่อนจะพูดต่อในสิ่งที่ทำให้สองแม่ลูกหน้าชา “เดี๋ยวไว้ถ้าคุณนุชติดต่อมา ผมส่งข้อความทางเฟซบุ๊กไปบอกน้องอิงให้นะครับ” 

“เอ่อ... ขอบคุณค่ะ” 

วรนุชยิ้มแทบไม่ออก ในห้องเงียบมากจนเกือบได้ยินเสียงหน้าตัวเองที่แตกยับเยิน ทั้งหล่อนและมารดาต่างพูดไม่ออก ไปไม่เป็น สบตากันปริบๆ เข้าใจความนัยโดยไร้คำพูดใด คำตอบของเขาเหมือนเหน็บไปในตัว ว่าสมัยนี้การติดต่อสื่อสารกันไม่ใช่เรื่องยาก มีสื่อกลางเป็นอินเทอร์เน็ต เมื่อกี้หล่อนก็เพิ่งพูดอยู่หยกๆ ว่าคุ้นหน้าเขาจากในเฟซบุ๊กของอิงธารา ก็มีกันเป็นเพื่อนอยู่นี่นา ทำไมไม่ติดต่อเองล่ะ จะไปรบกวนเวลาเขาทำไม 

คุณเหนือนี่ปากร้ายไม่เบาแฮะ คนเจ็บกระแอมกระไอเล็กน้อย บอกขอน้ำจากมารดา 

“คุณแม่ขา นุชกระหายน้ำจังเลยค่ะ” 

“พรุ่งนี้ เที่ยงตรงผมจะให้คนมารับคุณทั้งสองคนไปส่งสนามบิน ผมมีธุระต้องไปทำต่อ ขอตัวกลับก่อนนะครับ” 

“เชิญค่ะ ดิฉันเดินไปส่งนะคะ” 

“ไม่เป็นไรครับ คุณวรรณรินน้ำให้คุณนุชเถอะ” 

“อ๋อค่ะ ได้ค่ะ” 

คุณวรรณรสยินดีปฏิบัติตัวตามความต้องการของเมืองเหนือ ไม่ออกไปส่ง มองตามจนกระทั่งร่างสูงเดินลับออกจากห้องพักพิเศษ ทันทีที่ประตูปิดลงก็รีบถลากายเข้าไปปิดปากลูกสาวไว้ เสียงกรี๊ดนั้นอู้อี้อยู่ภายในลำคอ ไม่เล็ดลอดออกมา 

“อย่าวีน อย่าเหวี่ยงสิลูก คุณเหนือเพิ่งเดินออกไปเมื่อกี้นี้เอง ถ้าเขาย้อนกลับมาแล้วเห็นลูกเป็นแบบนี้ คะแนนความน่ารักลดฮวบๆ เลยนะคะ ใจเย็นๆ” 

ท่านโน้มน้าวลูกสาวขาวีนสุดความสามารถ 

“คุณแม่ก็ดูคำพูดคำจา รวมทั้งสายตาของคุณเหนือสิคะ เหมือนไม่แคร์ ไม่สนใจนุชเลย ไหนคุณแม่ว่าเหมือนเขาจะมีใจให้นุชไง” 

ช่วงแรกหล่อนไม่คิดจะสนใจหรอกถึงเขาจะรวยมาก หล่อมากก็เถอะ คุณหนูไฮโซอย่างหล่อนจะมาดักดารอยู่ในไร่ไกลสตาบัคแบบนี้ได้ไง ไม่ไหวหรอก แต่เพราะคุณแม่คอยบอกว่าคุณเหนือแอบชอบ ผ่านไปหลายวันเข้าก็ชักจะคล้อยตาม มองว่าที่นี่ก็ไม่ได้แย่อะไร 

โอ๊ย! ขี้เหวี่ยง ขี้วีนแบบนี้ ใครจะทนลูกสาวท่านได้เนี่ย  วรรณรสคิดในใจด้วยใบหน้าเคร่งเครียด 

“ก็ใช่ แต่ลูกนุชก็ต้องเข้าใจว่าคุณเหนือเขาเป็นผู้ใหญ่ มีหน้าที่การงาน มีความรับผิดชอบมากมายต้องทำ เขาไม่สามารถตามใจ เอาใจ โอ๋อ้อนลูกนุชได้ตลอดเวลานะคะ” 

“แต่คุณแม่คะ!” วรนุชอึดอัด ใจจะระเบิดตู้ม 

“ถ้าชอบเขาจริงก็อดทนไว้ อดทนจนกว่าเขาจะขอลูกนุชเป็นแฟน และอดทนต่อจนเขาขอลูกนุชแต่งงาน ถ้าได้แต่งกับคนนี้แล้วอยากเหวี่ยงอยากวีนเท่าไหร่ คุณแม่จะไม่ห้ามเลยสักคำ” 

“เฮ้อ! ถ้าถึงเวลานั้นจริง นุชคงเหวี่ยงไม่ลงหรอกค่ะ” 

“นั่นถือเป็นเรื่องที่ดีค่ะ” 

 

 

 

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ ^//^ 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น