อายคอนแทค

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 29. ดื่มด่ำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 376

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2562 23:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
29. ดื่มด่ำ
แบบอักษร

"ย๊า.. ตื่นขึ้นมาเร็ว เธอต้องได้เห็นนี่นะ" 

ยุนกิปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมาดูบรรกาศ หลังจากที่เขาปล่อยให้ฉันหลับสนิทไปนาน2-3ชั่วโมง 

 

"โอ้.. สวย" 

ฉันตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย ค่อยๆเบิกตามองไปรอบๆ 

 

"......" 

ยุนกิยิ้มมุมปากเบาๆ 

 

"ถึงปูซานแล้วหรอ" 

ฉันบิดขี้เกียจยืดแขนยืดขา 

 

"อื้อออ" 

พูดกิตอบสั้นๆด้วยสีหน้าสดชื่น แล้วกดเปิดประทุนรถออกที่เห็นฉันยืดเส้นยืดสายบิดขี้เกียจ 

 

อากาศบริสุทธิ์ปะทะเข้าเต็มๆหน้าฉัน กลิ่นทะเลทำให้ฉันผ่อนคลาย 

 

"ว้อววว..สดชื่นจังเล้ยยย~" ^o^ 

ฉันพูดออกมาอย่างมีความสุข 

 

"......" 

ยุนกิอมยิ้มขับรถต่อไปอย่างไม่ได้พูดอะไร 

 

ฉันกางแขนออกสูดลมหายใจรับอากาศแสนบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด  

 

"นี่.. นายรู้มั้ยว่าฉันไม่ได้มาทะเลนานแล้ว ครั้งสุดท้ายที่พ่อพาฉันไปทะเลก็ตั้งแต่ตอนที่ฉันยังเป็นเด็กเลย" 

ฉันพูดออกมาอย่างมีความสุข ใครจะไปรู้ละว่าการที่ได้มาดื่มด่ำกลิ่นอายของทะเลจะทำให้ฉันรู้สึกฟินราวกับว่าอยู่สวรรค์ขนาดนี้ 

 

"ถ้ารู้ว่าเธอชอบละก็ ..ฉันพามาตั้งนานแล้ว" 

ยุนกิพูดพลางแอบบอมยิ้มเบาๆ 

 

"ไม่ขนาดนั้นหรอกน่าาา.." ^^ 

ฉันพูดแหย่ยุนกิอย่างถ่อมตัว แต่ในใจคิดแต่ว่างั้นก็พาฉันมาบ่อยๆสิ๊ ฮิๆๆ ^^ 

 

"......" 

ยุนกิอมยิ้มอย่างพอใจ 

 

"ดีนะ..ตอนนี้อยู่ในช่วงปิดเทอมพอดี ฉันขี้เกียจไปโรงเรียนจนจะแย่อยู่แล้ว" 

ใช่ ตอนนี้เป็นช่วงฤดูปิดเทอม ยุนกิเลยพาฉันออกมาเปิดหูเปิดตาได้อย่างชิล 

 

"........" 

 

"โอ๊ะ.. ตึกนั้นสวยจัง!" O.O 

 

"ตึกสูงๆนั่นเป็นโรงแรมของตระกูลจองกุก" 

ระหว่างทางขับรถยุนกิก็ชี้ให้ดูโรงแรมที่ใหญ่โตมโหฬารนี้ 

 

"โอ้.. นี่เป็นกิจการของตระกูลจองกุกทั้งหมดเลยหรอเนี้ย" 

ตลอดสองข้างทางมีเรื่องให้ฉันตื่นตาตื่นใจไปเรื่อยๆ 

 

"ตอนกลางคืนนะจะยิ่งสวยกว่านี้" 

 

"แล้วเราจะได้มาตอนกลางคืนมั้ย" 

 

"เธออยากมามั้ยละ?" 

 

"แน่นอน ^^" 

ฉันตอบกลับยุนกิอย่างอารมณ์ดี 

 

ไม่ใช่แค่ฉันที่ตอนนี้ดูมีความสุข ยุนกิเองก็ดูมีความสุขไปด้วย ยุนกิขับรถไปเรื่อยๆอย่างไม่มีพักพร้อมกับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า สายลม เกลียวคลื่น หาดทรายและน้ำทะเลใสๆ  

 

จนขับมาถึงที่บ้านพักตากอากาศหลังนึง ที่อยู่ติดริมทะเล 

 

"ว้อวววว.. สวยจัง" 

ฉันอุทานออกมา 

 

"ที่นี่เป็นของฉัน จินฮยอง นัมจุน โฮปซอก จีมิน วี จองกุก ที่สร้างไว้เวลามาเที่ยวกับเองหละ" 

 

"พวกนายนี่ดูรักกันจริงๆเลยนะ" 

 

"พวกเราผ่านอะไรกันมาเยอะ จนตอนนี้ก็เปรียบเสมือนเป็นครอบครัวกันแล้ว" 

ยุนกิพูดออกมาอย่างมีความสุข 

 

"ฉันอิจฉาพวกนายจัง" 

ฉันมองยุนกิด้วยความยินดี ที่ชีวิตเขาได้เจอเพื่อนดีๆ 

 

"......" 

ยุนกิอมยิ้มเมื่อพูดถึงเพื่อนของเขา 

 

ฉันเดินออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ 

 

แสงแดดรำไร มีต้นมะพร้าวที่ปลิวตามลมทะเล พร้อมกับหาดทรายสีขาวนวลละเอียด น้ำทะเลใสๆ สีฟ้าคราม เป็นเหมือนกระจกสะท้อนให้เห็นความใสของใต้พื้นน้ำได้อย่างชัดเจน 

 

"ยูอา..." 

ฉันหันไปตามเสียงที่เรียก นายเรียกชื่อฉันจนนับครั้งได้เลยนะเนี้ย  

 

"เน~"  

ฉันขานรับในภาษาเกาหลีที่แปลว่า ค่ะ/ครับ 

 

"เข้ามาดูอะไรนี่เร็ว" 

เสียงเรียกของยุนกิที่ดังออกมาจากภายในบ้าน 

 

"เน~" 

วันนี้ฉันว่านอนสอนง่ายอย่างผิดปกติคงเป็นเพราะว่าฉันอารมณ์ดี ^^ 

 

ฉันเดินเข้ามาในบ้านแต่ก็ไม่เจอยุนกิ เจอแต่โต๊ะรับแขกและขนาดใหญ่ตั้งอยู่ที่กลางบ้าน ถัดออกไปก็จะเป็นห้องครัว และโต๊ะอาหาร ที่มีที่นั่งประมาณสิบกว่าที่ เวลามีปาร์ตี้ที่นี่ที คงไม่ได้มีแค่พวกนายแน่ๆ ถึงมีที่รองรับจำนวนคนเยอะขนาดนี้ 

 

"นายอยู่ไหนอ่า.." 

ฉันตะโกนหายุนกิ 

 

"อยู่ข้างบน ขึ้นมาสิ" 

ยุนกิตอบลงมา 

 

"เน~" 

ฉันขานรับออกไปด้วยน้ำเสียงน่ารักเช่นเดิม  

 

ฉันเดินขึ้นบรรไดมาชั้นบน ก็เห็นประตูห้องนึงเปิดอยู่ ยุนกิน่าจะอยู่ในนั้น ฉันเดินเข้าไปอย่างไม่ลังเล หรืออาจจะเพราะว่าเราอยู่ด้วยกันที่คอนโดจนชินแล้ว 

 

"เสื้อผ้าที่ฉันซื้อให้ ..ไม่รู้จะถูกใจเธอรึป่าว" 

ยุนกิพูดปากยู่ยี่ แต่สายตาดูมีความหวัง 

 

"ฉันใส่ได้หมดละน่า" 

 

"ย๊า..ถ้าไม่ถูกใจ ก็ไปซื้อใหม่ที่ห้างได้ ขับรถห่างออกไปไม่ไกลก็จะเจอห้างของจีมิน" 

ตระกูลจองกุกกับจีมินมีธุรกิจที่นี่เพราะว่าเป็นคนปูซาน 

 

"ไม่เป็นไรฉันโอเค" 

 

"ถ้าเธออยากได้อะไรแล้วคิดว่าฉันจะซื้อให้ไม่ได้หรอ" 

 

"มันสวยมากๆอยู่แล้วต่างหากหละ ยุนกิอ่า.. นายจะแหลมมากเลยนะ" ฮิๆ ^^ 

 

ชุดที่ยุนกิซื้อให้ฉันล้วแต่เป็นสไตล์ยุนกิ เดรสดำ เดรสขาว แถมยังมีผ้าคลุมไหล่สีขาว เรียบๆ ง่ายๆ สบายๆ ในรูปแบบผู้หญิง ซึ่งฉันเองก็ชอบ 

 

"นี่.. เธอยังไม่ได้เห็นชุดนี้นะ" 

ยุนกิหยิบของออกจากถุงกระดาษอีกใบ 

 

ทาด๊า... 

 

O_O 

 

"บะบะบิกินี่..?" 

 

"ถ้าเธอใส่มัน มันจะเป็นบิกินี่ที่เฟอร์เฟคมาก" 

 

ยุนกิก็คือยุนกิ อย่าคิดนะว่าฉันจะตามนายไม่ทัน หึ! 

 

ฉันจิกสายตามองยุนกิ ค่อยเอื้อมมือไปหยิบชุดบิกินี่ในมือเขา มืออีกข้างไต่ขึ้นหน้าอกยุนกิไปจนถึงคอ ฉันเอามือทั้งสองข้างคล้องคอยุนกิ แล้วดันร่างเขาให้ล้มลงบนที่นอน ยุนกิผู้ว่าง่ายก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร คงคิดว่าครั้งนี้ฉันจะเกมเทคโอเวอร์เหมือนครั้งแรก ในขณะที่ยุนกิล้มลงบนที่นอน ฉันก็กระโดดขึ้นคร่อมเขาทันที จับมือทั้งสองข้างของเขาชูขึ้นเหนือหัว 

จากนั้นฉันก็ค่อยๆเอียงคอ เอาหน้าเข้าไปใกล้ข้างหู พร้อมกับพูดกระซิบเบาๆว่า.... 

 

"ขอโทษที่ทำให้ผิดหวังนะจ๊ะ" 😜 

 

"ย๊ะ.. ทำอะไรของเธอ" 

ฉันเอาชุดบิกินี่รัดแขนยุนกิเองละ โฮ๊ะๆ 

 

สงสัยนายคงจะลืมไปว่าฉันเป็นมายากล 

 

"ก็ไม่รู้สินะ" 

ฉันเอานิ้วจิ้มแก้มขาวนิ่มๆที่ใบหน้ายุนกิเบาๆอย่างพอใจ ก่อนที่จะลุกขึ้นจากตัวยุนกิ 

 

"ยูอา.." 

ยุนกิทำน้ำเสียงจริงจังฟังดูให้ความรู้สึกหวานซึ้ง 

 

หัวใจฉันเต้นแรงผิดปกติ ความรู้สึกที่ฉันได้ฟังน้ำเสียงเค้า อย่างกับว่าคนกำลังจะสารภาพรัก... แอร๊ยยย!!! ไม่ๆๆๆๆ 

 

"ฉันมีอะไรที่อยากจะบอกกับเธอ.." 

ยุนกิยังคงพูดต่อ 

 

"โอ๊ะ อยากเอาออกใช่มั้ย ได้สิ" 

ฉันแกะบิกินี่ที่รัดมือยุนกิออก 

 

"ไม่ใช่~" 

ยุนกิลุกขึ้นมามองหน้าฉันด้วยสีหน้าจริงจัง 

 

"......" ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก 

ไม่น๊าาา.... 

 

"ฉัน...." 

 

ครอกกก~ 

 

ใช่เสียงโครกครากนั้นเป็นเสียงท้องร้องของฉันเอง 

ฉันถอนหายใจดังเฮือกกก.. เฮ้ออ..ขอบคุณเสียงท้องร้องที่ช่วยชีวิตฉัน  

 

"ย๊า...ฉันหิ๊วหิว หิวข้าวแล้วอ่ายุนกิคุงงงง" 

ฉันแกล้งโวยวายเล่นใหญ่ ฉันทำตาแป๋วใส่ยุนกิ *.* 

"อ่าช์.. ออกไปซื้อของมาทำกินกัน" 

 

 

ยุนกิลากรถเข็นออกมา 

 

"นี่หรอห้างจีมินอ่า" 

ฉันถามยุนกิด้วยความตื่นเต้น 

 

"อื้อออ" 

ยุนกิตอบสั้นๆตามสไตล์ยุนกิ ถึงแม้ว่าตอนนั้นจะอารมณ์ดีอยู่ก็ตาม 

 

"วันนี้นายจะทำให้ฉันกินใช่มะ ^^" 

ฉันน่ะ ติดใจรสชาติฝีมือการทำอาหารของยุนกิที่สุดเลย 

 

"อ่า.. ทำให้กินอยู่แล้วนะน่า" 

 

"เย้ๆๆ น่ารักที่สุดเลย" 

ฉันเผลอกระโดดไปกอดยุนกิอย่าลืมตัว O.O 

 

>//< 

 

"เธออยากกินอะไรเพิ่มก็ไปหยิบเอามาได้เลย" 

ฉันน่ะ ชอบยุนกิโหมดใจดีที่สุด แถมยังสายเปย์อีกนะเนี้ย โฮ๊ะๆๆ 

 

ยุนกิเข็นรถไปคิดเงินที่แคชเชียร์ 

 

"โอ้ะ นี่เราซื้อเกินไปรึป่าวนะ" 

ฉันพูดออกมาอย่าตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นรถเข็นที่ยุนกิลากมามีของอยู่เต็มคันรถเข็น จนแทบจะล้นออกมา 

 

ซื้อของเสร็จฉันกับยุนกิก็ขึ้นรถเตรียมกลับบ้านพัก 

 

ติ๊งหน่อง~ 

 

ฉันเปิดดูเสียงข้อความแจ้งเตือนไลน์ในโทรศัพท์มือถือ 

 

วี  

'โอเครึยัง?' 

 

ฉันกำลังจะพิมกลับไปว่า 'ฉันโอเค' แต่ทว่า ยุนกิก็คว้าโทรศัพท์ฉันไปจากมือ ..แล้วกดโทรวีดีโอคอลไลน์หาวี 

 

("เธอเป็นยังไงบ้าง") 

วีถามด้วยความเป็นห่วง 

 

"สบายดี แล้วก็ดีมากๆด้วย" 

ยุนกิพูดตอบกลับไปอย่างกวนๆ 

 

("อ๊า.. ยุนกิฮยอง.. ..แล้วนี่อยู่ไหนกันละครับเนี้ย") 

 

"ปูซาน" 

 

("โอ๊ะ.. เดี๋ยวพรุ่งนี้จองกุกก็ไปพอดีเลยนะครับ เดี๋ยวผมตามไปด้วยดีกว่า อยู่โซลในช่วงวันหยุดมันก็จะเหงาๆหน่อยอะคร้าบ") 

 

"อ่าช์.. นายนี่มัน...." 

 

("แล้วเจอกันนะคร้าบบบ ฮยองงง^^") 

 

-กลับมาถึงบ้าน- 

 

ฉันกับยุนกิก็ไปอาบน้ำแต่งตัวชุดนอนด้วยเสื้อเชิตที่ขาวตัวใหญ่ใส่กับกางเกงขาสั้น ทั้งคู่ 

 

ยุนกิไม่รอช้า เข้าครัวไปเตรียมวัตถุดิบ ทำอาหาร  

 

"อันนี้คือเนื้ออะไรหรอ" 

ฉันยืนดูยุนกิทำอาหารอยู่ไม่ห่าง 

 

"เนื้อวัว.." 

ยุนกิตอบขณะที่มือกำลังหมักเนื้ออยู่ 

 

"ย๊า.. ต้องออกมารสชาติอร่อยมากๆแน่ๆ" 

ฉันคิดแบบนั้นจริงๆ เรื่องการทำอาหารนี่ฉันต้องคาราวะยุนกิเลย 

 

"......." 

ยุนกิทำอาหารอย่างใจเย็น 

 

"ยุนกิยา.. ให้ฉันช่วยอะไรมั้ย" 

ฉันอยากทำบ้างงง  

 

"ไปเอาผักสลัดมาหั่นแล้วกัน" 

 

"ผักอันนี้หรอออ?" 

ฉันหยิบผักขึ้นมาดู 

 

"อื้อออ" 

 

"แล้วหันยังไงดีอ่ายุนกิอ่า.." 

ฉันงงงวยทำแก้มป่องปากจู๋หันไปถามยุนกิ  

"อ่าช์.. ทำแบบนี้ ดูนะ" 

ยุนกิวางมือจากการทอดสเต็ก แล้วเดินมาสอนฉันหันผัก 

"อ๋อออ.. ฉันเข้าใจแล้ว" 

ฉันมองยุนกิที่กำลังหั่นผักให้ฉันดูอย่างใจเย็น เวลานายทำอาหารนี่.. นายดูมีเสน่ห์สุดๆไปเลยนะ ..ยุนกิ 

 

ยุนกิทำสเต็กทำเอากลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วครัว 

 

ทาด๊า~ 

 

"ว้อววว น่ากินจังเลย ^^" 

 

"จริงๆถ้ากินกับไวน์จะดีมากนะ" 

ยุนกิพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูน่าเชื่อถือ 

 

"นายได้ซื้อมารึเปล่า" 

 

"ที่นี่ก็มีเยอะเลย" 

ยุนกิเดินไปเปิดตู้ไวน์ หยิบออกมาขวดนึง 

 

"ย๊า.. น่าชิมจังเลย" 

 

"ขวดนี้สุดยอดมากขอบอก" 

ยุนกิพูดปากยู่ยี่อย่างขี้โม้ 

 

"โม้.. รึป่าวน้าาา" 

 

"ไม่เชื่อลองดูสิ" 

ยุนกิรินไวน์ใส่แก้วให้ฉันดื่ม 

 

ฉันค่อยๆยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ 

 

"โอ๊ะ.. อร่อยจริงแฮะ" 

 

"เห็นมั้ยล้า.. ฉันบอกเธอแล้ว.. ยังจะหาว่าฉันโม้อีก" 

 

"ก็ดูนายทำหน้าสิ ฮ่าๆ ^^" 

 

"ทำไม.. หน้าฉันมันทำไมหรอ" 

ยุนกิพูดปากยู่ยี่ที่น่ารัก 

 

"กระดกไปไม่กี่แก้ว หน้านายก็แดงไปหมดแล้ว" ฮ่าๆ 

 

"ทำอย่างกะว่าหน้าเธอไม่แดงเลย" 

 

ฉันกับยุนกิกินสเต๊กกับไวน์กันไปอย่างเพลิดเพลิน~ 

 

"ยุนกิยา.. เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันค่อยลงมาล้างจานนะ" 

ฉันรู้สึกมึนหัวถ้าหากล้างตอนนี้ไม่ไหวแหงๆ และนี่ก็เที่ยงคืนแล้วด้วย ฉันอยากนอนนน 

 

ฉันไม่รู้ว่ายุนกิพูดอะไร เพราะพูดจบก็เดินขึ้นมาข้างบนเลย 

 

ฉันเดินไปนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ถกเสื้อขึ้นมาดูแผลที่ใกล้จะหายเต็มทีแล้ว แต่ยังเหลือตรงขอบแผลที่ยังสดจากการที่โดนไม้แขวนเสื้อเกี่ยวอยู่ เมื่อตอนที่แอบยุนกิไปซื้อเสื้อผ้ากับวี 

 

ฉันนั่งทำความสะอาดแผลตัวเองจนเสร็จแล้วก็เอาพลาสเตอร์มาติด ..เรียบร้อย ฉันลุกขึ้น 

 

"ปลดกระดุมเสื้อให้ฉันหน่อยสิ" 

ยุนกิเดินเข้ามาในห้อง ทำมือปลดกระดุมตัวเองไม่ออก 

 

"นายจะปลดกระดุมทำไมเล่า.." 

 

"ฉันคงกินไวน์แล้วร้อนตัว อยากถอดเสื้อนอน ถอดให้ฉันหน่อยสิ" 

ยุนกิออดอ้อนเว้าวอน 

 

"อ่า..." 

ฉันเดินเข้าไปหายุนกิ แล้วค่อยๆปลดกระดุมเสื้อให้เขาด้วยเม็ดบนก่อน 

 

ตึกตัก ตักตัก ตึกตัก! 

เสียงหัวใจฉันเริ่มเต้นดังอย่างกะจะหลุดออกมา.. 

 

"ยูอา.." 

ยุนกิเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา 

 

ฉันส่ายหัวไปมาก่อนที่จะถอดเม็ดที่สองออก 

 

หมับ!~ 

 

ยุนกิจับมือฉันอย่างอ่อนโยน 

 

ฉันเงยหน้าขึ้นไปสบตายุนกิ.. 

 

"เวลาที่อยู่กับฉัน ..เธอรู้สึกยังไง" 

ยุนกิพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา 

 

"....พะพะพูดอะไรของนาย" 

 

"ก็เวลาฉันอยู่กับเธอ.. ฉันมีความสุขที่สุดเลย" 

ยุนกิพูดออกมาอย่างอ่อนโยนหรือเป็นเพราะว่าเขาเมา.. 

 

" O.O " 

 

"ฉันไม่เคยคิดถึงใครจนแทบจะทนไม่ไหวมาก่อน จนฉันได้มาเจอเธอ" 

 

"........" 

 

"ฉันไม่เคยอยากดูแลผู้หญิงคนไหนมาก่อน จนเมื่อฉันได้มาเจอเธอ" 

 

"........" 

 

"ฉันไม่เคยคิดอยากจะสับเนื้อใครเป็นชิ้นๆ จนวันที่ฉันเห็นเธอโดนทำร้าย" 

 

"........" 

 

"และเวลาเธอหายไป ฉันโคตรเป็นห่วงเธอเลย" 

 

"........" 

 

"จริงๆมันมีอีกหลายอย่างที่ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใคร แต่ฉันรู้สึกกับเธอ" 

 

"........" 

 

"ช่วยบอกฉันทีสิว่า.. ความรู้สึกนี้.. มันเรียกว่า ..รักได้มั้ย?" 

 

" O.O "  

 

ตอนนี้ราวกับว่าโลกหยุดหมุน เข็มนาฬิกาหยุดเดิน หัวใจเต้นรัว เร็วขึ้นกว่าเดิมจากคำพูดของยุนกิ... 

'ความรู้สึกนี้.. มันเรียกว่า ..รักได้มั้ย?' 

 

พูดจบยุนกิก็ค่อยๆโน้มหน้าเข้ามา ฉันค่อยๆหลับตาลงน้อมรับริมฝีปากของยุนกิอย่างเต็มใจ.. 

 

 

 

 

 

-------------------------------- 

 

นายรู้สึกแบบนั้นจริงๆหรือว่านายแค่เมานะ ..ยุนกิ 

ความคิดเห็น