เจ้าชีวัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter32

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2559 00:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter32
แบบอักษร

"ฮึก !" เสียงสะอื้นแผ่วๆของฟ้าครามดังขึ้นหลังจากที่ถูกร่างสูงข่มเขงตั้งแต่บ่ายจนตอนนี้เกือบจะเข้าเช้าวันใหม่ ทั้งเหนื่อยล้าร่างกายที่กำลังปรับสภาพและโดนร่างสูงทำร้าย เหนื่อยล้าจิตใจที่เลเวลเลือกที่จะไม่ฟังเหตุผลของตัวเองไม่ว่าจะร้องไห้แทบตายยังไงร่างสูงก็ไม่คิดจะฟังเลยสักนิด

 

 

 

 

 

 

 

 

"" รู้ไหมว่ากูตามหามึงไปทั่ว ไปหามึงที่ร้าน ที่บ้านแต่ก็ไม่เจอใคร" เลเวลอธิบาย ฟ้าครามนอนฟังนิ่งๆไม่ออกความเห็นใดๆ เลเวลถอนหายใจแรงๆเพราะรู้ว่าตัวเองทำรุนแรงเกินไปและไม่ฟังเหตุผลของร่างเล็ก แต่ถ้าใครไม่เป็นเขาคงไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นมันกระวนกระวายมากแค่ไหนที่เห็นฟ้าครามวิ่งร้องไห้ออกจสกบ้านไปเพราะมัวแต่จัดการกัสายไหมเลยทำให้เขาช้าที่จะตามร่างเล็กไปพอไปหาที่บ้านก็ไม่เจอ ไปหาที่ร้านของกานต์ก็บอกว่าทั้งหมดไปเมืองนอกแต่ไม่รู้ว่ามีใครไปบ้าง

.          "กูกลัวไอ้ดินจะพามึงหนีไปจากกู กลัวว่ามึงจะไม่เลือกกู"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ผมยังยืนยันคำเดิม ฮึก ว่าผมจะไม่เลือกใคร ผมทิ้ง ฮึก พี่ดินไม่ได้ พี่เวลไม่เข้าใจผม ฮึก" ฟ้าครามบอกเสียงสะอื้น เลเวลกุมขมับทันทีความแค้นของเขากับเพียงดินมันทำให้ฟ้าครามต้องเจ็บปวดขนาดนี้เลยหรือไงทำไมถึงบอกว่าเลือกใครไม่ได้

.      "ผมไม่เคยนอกใจพี่ ฮึก ผมรักพี่คนเดียวมาตลอด แต่พี่ ฮึก พี่เลือกที่จะไม่เชื่อใจผม ฮึก" เลเวลชั้นร่างเล็กขึ้นมากอดแนบอก ลูบหัวปลอบเบาๆเมื่อเห็นว่าฟ้าครามสะอื้นอย่าหนักกลัวว่าร่างเล็กจะช็อคไปเสียก่อน

 

 

 

 

 

 

 

"กูขอโทษ ขอโทษที่ไม่เชื่อใจมึง" เลเวลพูดเสียงแผ่ว จูบลงที่เรือนผมนุ่ทอย่างรักใคร่

 

 

 

 

 

 

 

"คำขอโทษของพี่ผมไม่อยากได้ ฮึก......อุ่ก..." ฟ้าครามรีบผละออกจากอ้อมกอดของเลเวลวิ่งเข้าห้องน้ำทันทีเมื่อรู้สึกว่าบางอย่าตีตื้นขึ้นมาที่คอ

.     "แหวะ .....แค่กๆๆๆๆ" ร่างเล็กโก่งคออาเจียนอย่างหนัก รู้สึกมึนหัวมากจนไม่มีแรงที่จะยืน เลเวลที่วิ่งตามมารีบประคองร่างเล็กทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

"ครามเป็นอะไร คราม! " เลเวลตบหน้าฟ้าครามเบาๆเพื่อเรียกสติแต่ทว่าร่างเล็กไม่รู้สึกตัว เลเวลอุ้มร่างเล็กไปที่เตียงแล้วว่างร่างบางอย่างแผ่วเบา ร่างสูงกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้งก่อนจะกลับออกมาพร้อมกะละมังและผ้าผืนเล็ก มือหนาเช็ดตัวให้ร่างเล็กอย่างแผ่วเบา

  

 

 

"กูไม่ได้อยากร้ายกับมึง กูขอโทษคราม เพราะกูกลัวที่จะเสียมึงไปกูถึงทำแบบนี้ อย่าโกรธกูเลยนะ " เลเวลพึมพำเบาๆและแน่นอนว่าฟ้าครามไม่มีทางที่จะได้ยินมัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

.

.

 

3 เดือนผ่านไป

 

 

ร่างเล็กของฟ้าครามกำลังยืนกวาดใบไม้อยู่ที่สนามหน้าบ้านยามเช้าผ่านมาสามเดือนแล้วที่ฟ้าครามต้องทนกับสิ่งที่เลเวลทำ ร่างสูงไม่ใจดีเหมือนเดิม ทั้งพูดร้ายๆใส่ ทั้งพาสายไหมไปนู้นไปนี่โดยที่ฟ้าครามแทบจะกลายเป็นธาตุอากาศไปแล้วแต่หากตอนนี้ร่างเล็กกลับไปได้สนใจกับมันเหมือนเมื่อก่อน ส่วนเพียงดินก็ไปทำงานที่อังกฤษหลังจากที่ฟ้าครามออกจากโรงพยาบาลได้ไม่ถึงสองวันและไม่ติดต่อกลับมาอีกเลยฟ้าครามรู้ว่าระหว่างเพียงดินกับเลเวลมันยังไม่จบเพียงดินยังคงติดต่อกับเลวลและเป็นคู่แข่งกันทางธุรกิจ

 

 

 

 

Truuuuu Truuu Truu

 

เสียงโทรศัพท์ของฟ้าครามดังขึ้นร่างเล็กวางไม้กวาดลงก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดู

 

"เบอร์ใคร"ฟ้าครามจ้องมองอย่างสงสัยเพราะเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นโทรเข้ามา สุดท้ายจึงเลือกที่จะกดรับ

.     "ฮัลโลครับ"

 

 

 

 

 

 

"(คราม เป็นยังไงบ้างสบายดีไหม)" เสียงปลายสายทักขึ้นอย่างคุ้นเคย ฟ้าครามขมวดคิ้วยุ่ง

 

 

 

 

 

"เอ่อ นี่ใครครับ" ฟ้าครามถาม เสียงจากปลายสายกุกกักเล็กน้อยก่อนที่จะมีเสียงคนที่ฟ้าครามคุ้นเคยดังเข้ามา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"( คราม นี่พี่เองนะ)"

 

 

 

 

 

 

 

"พี่ดิน!!!" ฟ้าครามร้องเรียกอย่างตกใจเพราะไม่คิดว่าพี่ชายจะติดต่อมา

.      "พี่ดินทำไมเพิ่งติดต่อมารู้ไหมครามคิดถึงพี่มากแค่ไหน" ฟ้าครามถามเสียงกระเง้ากระงอด เพียงดินหัวเราะขำกับน้ำเสียงของน้องชาย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

'(ตอนนี้พี่อยู่ไทยธุรกิจของพี่กำลังไปได้ดี พี่เลยกลับมาเปิดกิจการที่ไทยและกจะมารับครามไปอยู่ด้วย)" เพียงดินบอก ฟ้าครามชะงักเล็กน้อยหลังจากที่เพียงดินพูดจบ การที่เพียงดินมารับฟ้าครามไปอยู่ด้วยพี่ชายของเขาคงไม่ได้ทำไปเพื่อแก้แค้นใช่ไหมตลอดเวลาที่ผ่านมาที่เพียงดินไม่ตอบโต้เลเวลเพราะรอเวลาใช่ไหม

.  "(เงียบทำไมล่ะ ไม่ดีใจหรอที่พี่มารับนะ)" เพียงดินถาม ฟ้าครามสะดุ้งนิดๆก่อนจะปฏิเสธออกไป

 

 

 

 

 

 

 

 

"ปะ เปล่าครับ ดีใจครับแล้วตอนนี้พี่ดินอยู่ไหนครับ" ฟ้าครามถามกลับ

 

 

 

 

 

 

 

"(พี่อยู่ที่  D&K ที่ภูเก็ต ครามอยากมาหาพี่ไหม มาเที่ยวทะเลด้วยที่นี่สวยมาก")" เพียงดินถาม 

 

 

 

 

 

 

 

"อยากครับ ครามคิดถึงพี่ดิน เดี๋ยวครามจะรีบไปหานะ" ฟ้าครามตอบกลับก่อนจะกดวางสายแล้ววิ่งเข้าบ้านทันทีแต่ยังไม่ทันได้ถึงห้องร่างเล็กก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมากระทันหัน

 

 

" อึ่ก" ฟ้าครามยกมือกุมขมับ ร่างเล็กที่กำลังก้าวขึ้นบันไดร่วงลงสู่พื้นทันทีเมื่อทรงตัวได้ไม่ดีพอ

 

 

 

พรึ่บ

 

 

 

 

วงแขนแกร่งโอบรับร่างเล็กไว้ได้ทันก่อนที่ฟ้าครามจะร่วงสู่พื้น ลมหายใจร้อนๆเป่ารดหัวของร่างเล็กทำให้ฟ้าครามรู้ว่าคนที่รับเขาไว้นั้นรีบแค่ไหนที่จะวิ่งเข้ามา

 "ทำอะไรทำไมไม่ระวังห๊ะ!! ตกบันไดคอหักตายขึ้นมาจะทำยังไง" เลเวลตะคอกเสียงดังลั่น หัวใเต้นระรัวเมื่อเห็นร่างเล็กกำลังจะหล่นจากบันได ฟ้าครามลืมตาขึ้นมาก่อนจะดันตัวออกจากอ้อมกอดของร่างสูง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ผมไม่เป็นอะไรครับ ขอบคุณที่ช่วย ขอตัว" ฟ้าครามบอกเสียงเรียบกำลังจะก้าวขึ้นไปบนห้องที่ถูกกระชากแขนไว้ก่อน

 

 

 

 

 

 

 

 

"มึงตัดสินใจได้หรือยังว่าจะเลือกใคร" เลเวลถาม ฟ้าครามกรอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่ายกับคำถามเดิมๆ ที่เลเวลถามเขาทุกวันและเขาก็ตอบมันกลับไปเหมือนเดิมทุกวัน

 

 

 

 

 

 

"ผมเลือกใครไม่ได้หรอก มันสำคัญทั้งสองคน พี่เลิกถามคำถามแบบนี้สักทีเหอะ" ฟ้าครามบอกกลับแล้วสะบัดมือออกอย่างแรงจนหลุดก่อนจะเดินขึ้นห้องไป เลเวลกัดฟันกรอดแผนที่เขาใช้กับร่างเล็กเริ่มจะพังไม่เป็นท่ายิ่งนานวันฟ้าครามยิ่งเมินเฉยไม่หึงเขาเหมือนเมื่อก่อน

 

 

 

 

 

 

 

 

"พี่เวลครับ" เสียงเรียกของกิวทำให้เลเวลหันไปมอง กิวเดินเข้ามาหาเลเวลด้วยสีหน้าเครียดๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"มีอะไรไอ้กิว" เลเวลถามกลับ กิวถอนหายใจก่อนจะพูดออกมา

 

 

 

 

 

 

 

"เรื่องพี่ดิน.....ตอนนี้พี่ดินกำลังขยายกิจการมาเปิดที่ไทยอยู่แถวๆทะเลทางใต้" กิวพูดบอก เลเวลหลับตาลงพลางสูดหายใจเข้าลึกๆกับอดีตเพื่อนสนิทที่กำลังจองล้างจองผลาญชีวิตเขาทั้งเรื่องของฟ้าครามและเรื่องของธุรกิจ

 

 

 

 

 

"ปล่อยมันไปก่อน ไว้ให้ถึงเวลาเมื่อไรกูจะไปเหยียบมันถึงที่" เลเวลพูดบอก กิวพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกจากบ้าน เลเวลเดินขึ้นไปบนห้องด้วยอารมณ์ขุ่นมัว แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างเล็กกำลังเสื้อผ้าใส่กระเป๋า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"มึงจะไปไหน" เลเวลถามเสียงเข้ม ฟ้าครามเงยหน้าขึ้นมามองนิดๆก่อนจะหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ไปเที่ยวภูเก็ต อีกสามวันกลับครับ"  ฟ้าครามพูดบอก เลเวลกระชากกระเป๋าจากไหล่ของร่างบางออกอย่างแรงก่อนจะเหวี่ยงไปที่มุมห้อง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"กูไม่ให้ไป!!!!!" เลเวลตะคอกลั่น มือหนาบีบต้นแขนเล็กแน่น

 

 

 

 

 

 

 

+++++++++++++100%+++++++

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น