ผู้บำเพ็ญเพียรภายในถ้ำ
email-icon

ฝากนิยายด้วยน้า

ตอนที่ 69 การต่อสู้ของสองสัตว์ประหลาด

ชื่อตอน : ตอนที่ 69 การต่อสู้ของสองสัตว์ประหลาด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2562 07:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 69 การต่อสู้ของสองสัตว์ประหลาด
แบบอักษร

ร่างสองร่างพุ่งเข้าหากันด้วยความเร็วสูง ทว่ายังไม่ทันได้ปะทะร่างของคาซึยะก็หายวับมาโผล่อยู่ด้านหลังของสองหางและคิดจะใช้เท้าเตะไปที่ก้นของมัน

 

 

 

สองหางก็ไม่คิดจะถูกโจมตีได้ง่ายๆ ขาของคาซึยะยังไม่ถึงก้นของสองหาง หางทั้งสองของสองหางก็พุ่งเข้ามาพยายามรัดข้อเท้าของเขาไว้

 

 

 

'นี่คือสัญชาติญาณสินะ'

 

 

 

คาซึยะคิดและรีบกระโดดถีบตัวไปด้านหลังเพื่อหลบหางที่พุ่งเข้ามา เขาตีลังกากลับหลังไปหลายตลบในที่สุดเขาก็รอดพ้น ทว่ายังโล่งใจได้ไม่นานก็มีบอลเพลิงสีฟ้าขนาดเท่าหนูจำนวนนับร้อยแผ่กระจายมาทางเขาด้วยความสูง

 

 

 

เนตรกระจกเงาหมื่นบุปผาของคาซึยะเกลือกกลิ้งไปมาในเบ้าตาจับทิศทางเพลิงที่กำลังพุ่งมา และเริ่มกระโดดถอยหลังหลบลูกบอลเพลิงที่พุ่งเข้ามาราวกับจรวดมิสไซล์ติดตามแบบซิกแซกไปมาด้วยความเร็วสูงเข้าไปในป่า

 

 

 

"ลืมไปเลยว่านี่เป็นเทคนิคเฉพาะของยูกิโตะมัน ค่อนข้างน่าลำคาญเล็กน้อย"

 

 

 

คาซึยะยิ้มเยาะและกระโดดถอยหลังหลบไปมาตามต้นไม้ โดยไม่ได้สัมผัสเพลิงสีฟ้าเลยแม้แต่ครั้งเดียว ทำให้เพลิงที่พลาดเป้าส่วนใหญ่พุ่งชนสู่ต้นไม้ และเกิดการไฟป่าแผ่ขยายไปทั่วบริเวณ

 

 

 

และในขณะที่เขากำลังสนใจอยู่กับเพลิงที่ติดตาม สองหางก็อ้าปากรวบรวมจักระของตนเองและในอากาศก่อตัวเป็นบอลสัตว์หางขนาดเท่าลูกบาส 

 

 

 

มันเริ่มอ้าปากที่คล้ายคมเขี้ยวของแมวกว้างกลืนลูกบอลสีดำเข้าไป ก่อนจะพ่นกระสุนจักระสีส้มสี่ห้าลูกที่อัดแน่นไปที่ป่าซึ่งเป็นจุดที่คาซึยะอยู่

 

 

 

จิ้ววว! ๆ ๆ ๆ ๆ

 

 

 

ตู้มมมมมมมมม ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

 

 

 

คลื่นนนน

 

 

 

การระเบิดขนาดใหญ่และรุนแรงทำให้พื้นที่ทั่วบริเวณถูกทำลาย พวกที่ดูอยู่ในระยะไกลเริ่มเข้าใจถึงความน่ากลัวของสัตว์หางอย่างแท้จริง กระทั่งตัวนาโอริเองก็คิดแบบทุกคน

 

 

 

"สมกับที่เป็นสัตว์หาง ร้ายกาจเกินไปแต่ว่า..."

 

 

 

สายตาของเธอเหล่มองไปที่ป่าในจุดที่หัวหน้าของเธออยู่ก็ยิ้มที่มุมปาก เมื่อเห็นเด็กหนุ่มเดินออกมาจากฝุ่นควันในสภาพสมบูรณ์ไร้อาการบาดเจ็บ ชายเสื้อผ้าของเขาก็ยังไม่มีรอยไหม้เลยแม้แต่นิดเดียว

 

 

 

"หัวหน้าก็ไม่ต่างอะไรจากสัตว์ประหลาดเช่นกัน"

 

 

 

กลับมาที่คาซึยะ เจ้าตัวกำลังเดินหน้านิ่วคิ้วขมวดเนื่องจากฝุ่นควันจากแรงระเบิดทำให้อากาศมันสกปรกมากเกินไปจนเขารู้สึกแย่

 

มือขวาเริ่มใช้ดาบคุซานากิโชคุโตะที่อาบจักระธาตุลมฟันเข้าใส่อากาศจน ฝุ่นควันโดยรอบถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน

 

 

 

และเกิดลมพายุพัดฝุ่นให้หายไปจากสายตาของเขา ตอนนี้เขาจ้องมองสองหางอย่างไม่สบอารมณ์ เขาที่ดูแลตัวเองเสมอกลับต้องมาสูดดมฝุ่นและเขมาควันที่แสนสกปรกแบบนี้

 

 

 

"ฉันจะอัดแกให้เละเลยสองหาง!"

 

 

 

กร๊าซซซซซซซ

 

 

 

สองหางเหมือนจะไม่พอใจในคำพูดของเด็กหนุ่มร่างสีแดงดำขยายตัวออกด้วยความเร็วสูงก่อนที่มันจะกลายเป็นแมวสีฟ้าครามลายสีดำตาสองสีเขียวและทอง ลำตัวขนาดที่ใหญ่ขึ้นทำให้บรรยากาศถูกกดขี่

 

 

 

จักระสีส้มแผ่กระจายไปทั่วบรรยากาศซึ่งคาซึยะก็ไม่ได้ปล่อยให้จักระเหล่านี้หลุดลอยออกไป โดยสั่งให้เจ้าจิ้งจอกน้อยคอยรวบรวมจักระเหล่านี้มาเก็บไว้ให้มากที่สุด เพราะเขามีความคิดอยากจะลองสร้างสถิตร่างเทียมดูบ้าง

 

 

 

วีดดดดดดดดดดดดด~!

 

 

 

สองหางในร่างสมบูรณ์เริ่มอ้าปากขึ้น กระแสพลังจักระโดยรอบเริ่มลอยไปรวมกันที่ปากของสองหางอย่างรวดเร็วจนมันกลายเป็นบอลสัตว์หางสีม่วงอมดำขนาดใหญ่กว่าเมื่อตอนแรกลิบลับ

 

 

 

"ตายซะเจ้ามนุษย์! Bijudama(บอลสัตว์หาง)"

 

 

 

ฟิ้วววว!

 

 

 

"มีของหวานมาให้กินถึงที่เลยแฮะ"

 

 

 

เห็นบอลสัตว์หางที่กำลังพุ่งมาหาเขาด้วยความเร็วสูงแทนที่เจ้าตัวจะหวาดกลัว เจ้าตัวกลับยืนยื่นมือไปด้านหน้าอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มที่มุมปากค่อยๆแสยะออกอย่างชั่วร้าย ตาของซ้ายของคาซึยะแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงซึ่งคือเนตรสังสาระในชั่วพริบตา

 

 

 

ซึ่งราวกับเวลาถูกหยุดบอลสัตว์หางพุ่งเข้ามาปะทะกับฝ่ามือของคาซึยะจนเกิดเสียงดังสนั่นราวกับวันสิ้นโลก เปรี้ยงงง! และภาพที่น่าตกใจก็เกิดขึ้นบอลสัตว์หางที่กำลังปะทะกับฝ่ามือของคาซึยะกำลังถูกสูบ ใช่มันกำลังถูกเขาดูดกลืนอย่างรวดเร็ว

 

 

 

วับ!

 

 

 

บอลสัตว์หางหายไป สองหางจ้องมองไปที่เด็กหนุ่มด้วยความหวั่นเกรง และไม่เข้าว่าทำไมบอลสัตว์หางของตนถึงหายไป มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่พอมองไปที่เด็กหนุ่มเจ้าตัวก็ไม่พบอะไรผิดปกติเลยสักนิด เนื่องจากเขาใช้เนตรสังสาระชั่วพริบตาเดียวเท่านั้นจึงไม่มีใครสังเกตุได้ทัน

 

 

 

"แผล่บ~ อร่อยมากเลยละ ขอบคุณที่เลี้ยงนะ คงถึงเวลาตอบแทน ได้เวลาออกมาทำงานแล้วสหาย"

 

 

 

กึด!

 

 

 

คาซึยะกัดไปที่นิ้วของตนเองก่อนนำฝ่ามือไปสัมผัสที่พื้น อักขระสีดำเรียงตัวเป็นทรงกลมขนาดใหญ่โผล่ออกมาในชั่วพริบตา

 

 

 

"Kuchiyose no jutsu(คาถาอัญเชิญ)"

 

 

 

ปุ้งงงงง

 

 

 

ควันสีขาวขนาดใหญ่แผ่ขยายไปทั่วบริเวณ ก่อนจะมีหางเกล็ดสีขาวขนาดใหญ่สะบัดอากาศไล่ควันขาวจนหายไปทั้งหมด เผยให้เห็นร่างงูเกล็ดสีขาวที่มีเขาสีฟ้าขนาดใหญ่และยาวสุดลูกหูลูกตา บนหัวของงูมีเด็กหนุ่มนั่งเท้าคางมองสองหางด้วยสายตาเยาะเย้ยอยู่บนหัวของมัน

 

 

 

"ท่านคาซึยะ เรียกใช้หรือเจ้าคะ"

 

 

 

"แน่นอนริวจินช่วยฉันสั่งสอนแมวไม่รักดีนั่นให้หน่อย นานๆทีจะใช้ร่างหลักออกมาสักทีเอาให้เต็มเหนี่ยวเลยก็แล้วกัน"

 

 

 

"เข้าใจแล้วเจ้าคะ ท่านคาซึยะ"

 

 

 

คลื่นนนนน~

 

 

 

พื้นดินโดยรอบเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง แผ่นดินโดยรอบเริ่มเคลื่อนไหวกลายเป็นคลื่นดินโคลนขนาดใหญ่ ก่อนที่ดินโคลนเหล่านั้นจะเริ่มแปรสภาพเป็นงูที่สร้างจากดินเข้าพันธนาการสองหางที่กำลังตื่นตกใจอย่างรวดเร็ว

 

 

 

"กร๊าซซ ยัยงูบัดซบปล่อยฉันซะ!"

 

 

 

"ไม่ฉันเกลียดภูติแมว!"

 

 

 

ได้ยินคำพูดของริวจินคาซึยะก็แทบล้มหัวทิ่ม เกลียดแมวผี ถึงมาทาทาบิจะเกิดมาจากวิญญาณของเนโกมาตะที่เป็นภูติแมวตามตำนานก็เถอะ แต่ก็ใช่ว่าปัจจุบันใช่ว่าเจ้าตัวจะเป็นภูติเหมือนตอนแรก

 

 

 

"ปล่อยฉัน ไม่เช่นนั้นฉันจะขย้ำงูอัปลักษณ์และบัดซบเช่นแกให้ยับเลย"

 

 

 

กึด!

 

 

 

คาซึยะได้ยินเสียงบางสิ่งที่ขาดออกจากริวจิน สายตาก้มมองสหายของเขาก็รู้สึกตกใจไม่คิดว่าริวจินที่แสนน่ารักของเขาจะเกิดโทสะแบบนี้

 

 

 

"ยัยภูติแมวสกปรกและน่ารังเกียจ ฉันจะหุบปากเน่าๆของเจ้าซะ"

 

 

 

ริวจินเคลื่อนที่ไปหาสองหางที่ถูกพันธนาการด้วยความเร็วสูง ราวกับสองหางกำลังรอโอกาศนี้มันเริ่มอ้าปากรวบรวมพลังโดยรอบอีกครั้ง ซึ่งมีหรือที่ริวจินจะยอมปล่อยให้ตัวเองถูกโจมตีง่ายๆ

 

 

 

เธอใช้พลังเซียนนำความชื้นในอากาศเริ่มก่อตัวกลายเป็นมังกรวารีขนาดใหญ่ยักษ์พุ่งเข้ากัดคอของสองหางและกดหัวของมันลงสู่พื้นดิน ตู้ม! บอลสัตว์หางที่กำลังรวบรวมแตกเป็นเสี่ยงๆ และล่วงหล่นสู่พื้นดิน

 

 

 

่"นี่หรอสัตว์หางในตำนานที่เซียนหกวิถีสร้างเพื่อปกป้องโลกใบนี้ น่าขันอ่อนแอแบบนี้จะทำอะไรได้!"

 

 

 

กร๊าซซซซซซซ!

 

 

 

ปั้งงงง! ตู้มมมมมมมม!

 

 

 

ราวกับถูกกระตุ้นด้วยคำพูดเยาะเย้ยของริวจิน สองหางทำลายงูดินและมังกรวารีที่พันธนาการตัวเองและหลุดออกมา ตาสองสีจดจ้องริวจินอย่างอาฆาตแค้น ดูท่าเรื่องนี้จะจบไม่ค่อยสวยซะแล้วสิ

 

 

 

"เป็นเพียงแค่งูอัปลักษณ์กล้าหยามเกียรติของฉันและท่านฮาโกโรโมะ!!"

 

 

 

"ไม่จริงหรือไง เซียนหกวิถีมอบหน้าที่อะไรให้พวกสัตว์หางกันแน่ ปกป้องดูแลโลก ? ปกป้องดูแลมนุษย์ ? แล้วเธอได้ปกป้องตามหน้าที่แล้วหรือยัง หึถึงได้บอกว่าเสียเปล่ายังไงละ"

 

 

 

มาทาทาบิถึงกับเหวอทันที ก็จริงอย่างที่ริวจินพูดแต่ที่ทุกอย่างเป็นแบบนี้เพราะอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะความกระหายและโลภมากของมนุษย์ที่แสนน่ารังเกลียดและโสมมนั่น

 

 

 

แม้แต่คาซึยะยังแปลกใจกับคำพูดของริวจิน ดูท่าเจ้าตัวจะฟิวส์ขาดสินะถึงได้บ่นไม่หยุดแบบนี้ หรือริวจินจะมีปมกับรูปลักษณ์ของตนเอง ? เขาได้แต่เกาหัวและมองสถานะการต่อไปอย่างใจเย็น

 

 

 

"ท่านคาซึยะจะทำเช่นไรกับยัยภูติแมวเจ้าค่ะ"

 

 

 

"ฉันอยากให้สองหางคืนการควบคุมให้สถิตร่างก่อนถ้าปล่อยไว้แบบนี้ เธอจะตายสิ่งที่ฉันต้องการจะหายไปด้วย ทำได้หรือเปล่า"

 

 

 

"น่าเสียดายท่านคาซึยะเวลาในการอัญเชิญของฉันหมดลงแล้ว"

 

 

 

"งั้นหรอ เอาละกลับไปพักเถอะ"

 

 

 

"ขออภัย"

 

 

 

ปุ้งงง

 

 

 

ร่างของริวจินกลายเป็นควันขาวทำให้ร่างของคาซึยะล่วงลงมาสู่พื้นและมายืนอยู่ตรงหน้าของสองหาง สายตาของทั้งสองจดจ้องกันและกันไม่นานสองหางก็สั่นกลัวอย่างช่วยไม่ได้ยามสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่แสนหน้ากลัวภายในร่างของเด็กหนุ่ม

 

 

 

"คืนการควบคุมให้สถิตร่างซะ!"

 

 

 

ตาสองสีของมาทาทาบิกลายเป็นเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาลวดลายเดียวกับคาซึยะ ไม่นานนักร่างของสองหางก็ค่อยหดตัวลงและกลับคืนสู่สภาพมนุษย์ ร่างเด็กหญิงสมบรอนทองในวัยเดียวกับคาซึยะล้มตัวนอนหมดสติอยู่ที่พื้น

 

 

 

เขานำมือขวาไปแตะที่หัวของเด็กหญิงและลองใช้วิชารื้อค้นความทรงจำของอิบิกิสอดส่องข้อมูลภายในสมองของเธอ และไม่นานเขาก็พบกับความทรงจำที่น่าสงสารของเธอเข้า

 

 

 

"โดนบังคับเป็นสถิตร่างตั้งแต่อายุสองขวบ และถูกจับไปฝึกอย่างโหดร้ายราวกับสิ่งของ"

 

 

 

การฝึกของเธอที่คุโมะไม่ค่อยแตกต่างจากคิริงาคุเระเลย แต่ให้เด็กสองขวบฝึกสังหารคนเพื่อใช้เป็นอาวุธประจำหมู่บ้านแบบนี้ เป็นเขาเขาก็ไม่อยู่ ในเมื่อที่นั่นอยู่แล้วมันไม่สุขใจ ใครจะไปอยากอยู่ แต่น่าแปลกใจทั้งที่ในต้นฉบับเธอไม่ได้หลบหนีนี่

 

 

 

'จิ้งจอกน้อย แกจะเริ่มสะสมจักระของสองหางตอนไหน'

 

 

 

"การสะสมเสร็จสิ้นแล้ว ตอนนี้จักระสองหางไม่จำเป็นต่อฉันแล้วละท่านคาซึยะ"

 

 

 

ไวโครตคาซึยะถึงกับสับสนว่ามันทำตอนไหนของมัน แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนักยังไงตอนนี้สถิตร่างสองหางก็ตกมาอยู่ในมือของเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

 

 

'ฉันควรทำยังไงกับเธอดี เก็บเธอไว้ ?'

 

 

 

เขาที่คิดจะสร้างกองกำลังส่วนตัว จึงเริ่มกุมคางครุ่นคิดถึงข้อดีและข้อเสีย ถ้าเขารับยูกิโอะมาเป็นลูกน้อง เขาจะกล้าปล่อยให้เธอถูกแสงอุษาจับไปหรือไม่ ? เขาอยากจะให้เธอตายหรือไม่ หลังจากที่เขาและเธอเริ่มสนิทกัน แน่นอนว่าคำตอบคือไม่!

 

 

 

'ถ้าเรารู้วิธีแยกสัตว์หางเป็นสองส่วนก็ดีสิ'

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น