marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Episode 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 518

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2562 11:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 6
แบบอักษร

 

 

 

 

 

“สวัสดีค่ะ คุณคือคุณ พัคยองมีใช่ไหมค่ะ” ฉันเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงหวานๆของบางคนขึ้น และ ทันทีที่เงยหน้าขึ้นฉันก็อ้าปากค้างทันที

‘สวยมากกกก..อย่างกับดารา’

ฉันมองผู้หญิงคนนั้นอย่างละสายตาไม่ได้เธอสวยคมแบบมีเสน่ห์มาก

“คุณพัคยองมีค่ะ!!!” ฉันสะดุ้งตกใจเล็กน้อยที่เธอเรียกชื่อฉันก่อนจะตั้งสติได้

“อ่อ ใช่ค่ะฉันชื่อ พัคยองมี”

“ยินดีที่ได้พบค่ะ ฉันชื่อลิต้า เป็นพี่สะใภ้ของอึนโฮ” เธอยิ้มกว้างออกมาอย่างเป็นมิตรก่อนจะแนะนำตัวนั่นจึงทำให้ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะก้มหัวลงเล็กน้อย

“ยินดีที่ได้พบเช่นกันค่ะ”

“คุณมาคนเดียวใช่ไหม แล้วปิดเครื่องตามที่ฉันแนะนำหรือเปล่า” คำถามของเธอทำให้ฉันนึกถึงเรื่องที่เธอบอกทันทีก่อนจะรีบพยักหน้า

“ใช่ค่ะ คือฉันปิดเครื่องไว้แล้วแต่ว่าที่คุณพูดมันหมายความว่าไงค่ะ” เธอหันมองซ้ายมองขวาก่อนจะพูดขึ้นสั้นๆ

“อย่าพึ่งคุยเถอะค่ะ เข้าไปที่ห้องทำงานของฉันก่อนดีกว่า” ฉันพยักหน้าตามอย่างเข้าใจก่อนเธอจะเดินหันหลังนำทางฉันไปยังห้องทำงานของเธอ เธอพาฉันเดินไปที่ลิฟต์ของโรงแรมในที่โครตหรูแบบสุดๆๆๆ แต่พอขึ้นลิฟต์ไปเท่านั้นเธอหยิบคีย์การ์ดสีดำขึ้นมากดใส่ช่องสแกนก่อนลิฟต์จะพาเราเลื่อนลงไปยังชั้นล่างที่ฉันไม่เข้าใจว่าจะมีชั้นล่างได้ไงในเมื่อตอนที่ขึ้นเราก็อยู่ชั้นหนึ่งแล้วฉันได้แต่มองและเก็บความสงสัยนั่นไว้แต่เหมือนเธอจะรู้ทันความคิดฉันเธอจึงพูดขึ้น

“เป็นห้องทำงานลับที่มีแค่ไม่กี่คนที่รู้ส่วนใหญ่จะเป็นคนในครอบครัวนะคะ แต่สำหรับคุณพิเศษนิดหน่อยเพราะคุณคือคนที่โฮเลือก” แต่คำพูดของเธอก็ไม่ได้คลายความสงสัยให้สักนิดนี่ยิ่งทำให้ฉันสับสนขึ้นไปอีก

ติ๋ง!

แต่เสียงลิฟต์เตือนขึ้นก่อนจะพูดอะไรประตูลิฟต์ค่อยๆเปิดออกอย่างช้าๆเธอเดินนำฉันออกไปฉันจึงเดินตามออกไปอย่างสงสัยแต่นั่นยิ่งทำให้ฉันตะลึงหนักกวว่าเดินกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า...ห้องทำงานลับของเธอเต็มไปด้วยสิ่งที่โครตจะแปลกตาสำหรับฉัน ห้องสีขาวสะอาดตาเต็มไปด้วยอุปกรณ์แปลกๆมากมาย...ฉันเดินตามเธอมองรอบๆอย่างตะลึงก่อนเจ้าตัวจะหันมามองฉันแล้วยิ้มกว้าง

“ยินดีต้อนรับสู่ห้องทำงานของฉันค่ะ ทั้งหมดในห้องนี้ฉันเป็นสร้างขึ้นมา และ บางอย่างก็ดัดแปลงจากสิ่งที่มีอยู่เล็กน้อยให้มันมีลูกเล่นที่น่าสนใจมากขึ้นค่ะ” คำพูดของเธอทำให้ฉันได้แต่อ้าปากค้างให้ตายเถอะฉันไม่เคยคิดเลยว่าฉันจะได้เห็นคนสวยๆที่โครตเก่งแบบนี้

“คุณเป็นใครกันแน่” คำถามของฉันทำให้เธอขำออกมาเล็กน้อย

“ฮึๆ ฉันบอกคุณไปแล้วนะคุณพัคยองมีว่าแต่ฉันเรียกคุณว่ายองมีได้มั้ยเพราะนับจากนี้เราคงได้เจอกันบ่อยๆแน่เธอจะเรียกฉันว่าพี่ลิสก็ได้นะจากข้อมูลเธออายุน้อยกว่าฉัน” ฉันหันไปมองหน้าเธออย่างชั่งใจก่อนจะพยักหน้าเบาๆ แต่ให้ตายเถอะเธอไปเอาข้อมูลฉันมาจากไหนกันนะข้อมูลของหน่วยสืบราชการลับเป็นความลับจะตายแต่เหมือนสีหน้าฉันจะบ่งบอกชัดเจนนะว่าสงสัยเธอจึงพูดขึ้นต่อ

“นอกจากฉันจะสามารถสร้างของพวกนี้ได้แล้วอีกอย่างที่ฉันถนัดที่สุดคือการแฮกข้อมูลนะฉันสามารถแฮกเข้าสำนักงานหน่วยข่าวกรอง และ ความมั่นคงแห่งชาติได้ง่ายมาก” เธอพูดออกมาอย่างภูมิใจสุดส่วนฉันได้แต่ยิ่มแหงๆออกไปพร้อมกับคิดในใจว่าผู้หญิงคนนี้อันตรายสุดๆ

“อ่อ...แล้ว” ฉันกำลังจะถามถึงเรื่องข้อมูลในโทรศัพท์ที่เห็นแต่เธอก็ถามขึ้นมาก่อน

“จริงสิ...โทรศัพท์ที่โฮเอาให้เธออยู่ไหนเหรอยองมีเอามาให้ฉันได้หรือเปล่า” โอเค!!! ผู้หญิงคนนี้ ฉลาดหัวไปรอบคอบเธอคิดทุกอย่างเร็วกว่าฉันสุดๆ!!!

“นี่ค่ะ...ว่าแต่ทำไมคุณอึนโฮถึงบอกว่าพี่ๆจะช่วยฉันได้เหรอค่ะ” คำถามของฉันทำให้เธอหันมายิ้มให้ก่อนเจ้าตัวจะรีบดึงแขนฉันไปอีกห้องที่มีคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งตั้งอยู่พร้อมกับจอที่มากกว่า10จอให้ตายเถอะ...

“เพราะเธอไง...เธอจะเป็นคนที่ช่วยเขาได้ถ้ามีเธอ” คำพูดของยิ่งทำให้ฉันสับสน

“หมายความว่าไงค่ะ”

“เอาเถอะ เดี๋ยวเขาออกมาเธอก็จะรู้เองแต่ตอนนี้เธอช่วยเล่าสิ่งที่เธอรู้กับคดีนี้มาได้หรือเปล่าเรามาหาตัวคนบงการเรื่องนี้กัน” ฉันไม่เข้าใจสิ่งที่เธอพูดคือจะว่าไงเขาไม่ได้บอกให้ฉันมาหาพี่ๆเขาเพื่อช่วยเขาออกมาเหรอแต่สิ่งที่พี่เขาทำตอนนี้คือกำลังหาตัวคนบงการเรื่องนี้นะ เรื่องนี้เราทำทีหลังก็ได้นิหลังจากที่เขาออกมาแต่ทำไมกัน

“อึนโฮนะเขามีแผนที่จะเอาตัวรอดอยู่แล้วอย่าเป็นห่วงเขาเลยตอนนี้เรามาโฟกัสที่ใครเป็นคนสั่งทำเรื่องนี้กันเถอะเพราะรู้สึกว่ามันจะไม่ใช่เรื่องเล็กๆนะคนที่เล่นงาน ตระกูลชเวได้ขนาดนี้ถือว่าพอตัวเลยนะเนี่ย” เธอพูดขึ้นเหมือนตอบคำถามที่อยู่ในใจฉันพร้อมกับเปิด โทรศัพท์ขึ้นมาเชื่อมต่อเข้ากับคอมพิวเตอร์

“พี่เปิดเครื่องแบบนี้จะไม่เป็นไรเหรอค่ะ” คำถามของฉันทำให้เธอยักไหล่เล็กน้อยแล้วพูดขึ้นอย่างสบายๆ

“พวกนั้นไม่มีวันจับสัญญาจากที่นี่ได้หรอกฉันทำงานปล่อยสัญญาณโทรศัพท์เครื่องนี้ไปทั่วประเทศละพวกนั้นไม่มีวันหาเจอแน่” เธอพูดพร้อมกับตั้งหน้าตั้งตาพิมพ์โค้ดอย่างชำนาญฉันมองเธออย่างละสายตาไม่ได้เลย

“เล่ามาสิว่าข้อมูลที่เธอได้มาจากการสืบเรื่องนั้นมีอะไรบ้าง”

“ก็....*|$\*+\¥\=+\€$|*|+\¥¥|$|+]¥¥]]” ฉันเล่าทุกอย่างที่รู้ให้เธอฟังตั้งแต่ต้นจนจบเข้าตัวก็ยังนั่งพิมพ์ไม่หยุดเธอฟังพร้อมกับพยักหน้าอย่างเข้าใจ และ ไม่นานเธอก็กดเอ็นเตอร์ในแป้นพิมพ์ก่อนจะหันมาหาฉัน

“เอาละเสร็จละ...”

“ทำอะไรเหรอค่ะ”

“แค่เขียนโปรแกรมป้องกันข้อมูลในโทรศัพท์เครื่องนี้นะจากนี้พวกนั้นไม่มีวันเจาะระบบสัญญาณโทรศัพท์เครื่องนี้ได้แน่นอนว่าแต่เรื่องที่เธอเล่ามาเมื่อกี้มีจุดที่น่าสนใจมากนะ” มีจุดที่น่าสนใจงั้นเหรอฉันขมวดคิ้วอย่างสงสัยคือฉันเคยคิดว่าตัวเองเก่งนะแต่ได้มาอยู่กับเธอคยนี้ไมาถึงชั่วโมงเลยฉันรู้สึกเหมือนตัวเองโง่มาก

“มีอะไรที่น่าสนใจค่ะ” และแล้วเธอก็ยิ้มกว้างออกมาเหมือนอย่างเคย

“เธอไม่คิดว่าน่าแปลกหน่อยเหรอที่วันที่เกิดระเบิดวันนั้นดันเป็นวันที่เธอไปที่นั่นพอดีแถมยังได้เห็นคนที่โดนจ้างอีก และ ที่สำคัญนะหมอนั่นดันบอกเธอง่ายมากว่าอึนโฮเป็นคนจ้างมันแปลกราวกับเหมือนเป็นการจงใจนะสิ” คำพูดของเธอทำให้ฉันพยักหน้าเห็นด้วยแบบสุดๆทำไมที่ผ่านมาฉันถึงนึกอะไรแบบนี้ไม่ได้นะ

“แล้วเราจะทำไงต่อดีค่ะ”

“เรามาดูภาพจากดาวเทียมเกี่ยวกับเหตุการณ์วันนั้นกันแล้วมาวิเคราะห์กันว่ามีใครบ้างที่ไปที่นั้นวันนั้น จากนั้นเราก็มาแยกประเภทกลุ่มคนแล้วค่อยแฝงตัวเล่าไปสืบไงละจะได้รู้ว่าเบื้องหลังของเรื่องนี้มีกี่คน” ฉันมองหน้าคนตรงหน้าอย่างทึ่งให้ตายเถอะคนพวกนี้เฉลียวฉลาดรอบคอบมีระเบียบแบบแผนสุดๆมิน่าละเขาถึงไม่กลัวอะไรต่อให้ตัวเองจะติดคุกก็ตาม...

“แววตาเธอมันชื่นชมฉันเกินไปแล้วน่าาา” เธอพูดขึ้นอย่างขำๆก่อนจะหันไปหาจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง

“พี่เก่งมากอ่ะ”

“ฉันนะก็แค่วิเคราะห์สถานการณ์เธอยังไม่เคยเจอพี่น้องพวกเขาสินะแต่ละคนนะตัวจี๊ดทั้งนั้นอีกไม่นานเธอได้เจอพวกนั้นแน่” คำพูดของเธอทำให้ฉันเริ่มขนลุกละสิแต่ละคนตัวจี๊ดงั้นเหรอไม่อยากจะเชื่อนะแตฉันว่าถ้าคนที่โครตฉลาดพูดแบบนี้คงจะจริงแล้วแหละ

“ฉันไม่อยากนึกเลยว่าจะเป็นไง”

“ฮึๆ เดี๋ยวก็ได้รู้เองหลังจากที่สืบเรื่องทั้งหมดว่าแต่ไม่เมื่อยเหรอนั่งลงสิถ้าฉันดูแลเธอไม่ดีออกมาเจ้านั้นต้องมาทำหน้าจ้องเขม็งไม่ชอบใจแน่” คำพูดของเธอทำให้ฉันชะงักเล็กน้อยเธอกำลังพูดเรื่องอะไรเนี่ยเธอยิ่มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะหันมาพูดกับฉัน

“คิดเหรอว่าถ้าหมอนั่นไม่คิดอะไรเขาจะยอมเอาโทรศัพท์ที่มีหลักฐานให้หน่วยสืบราชการลับอย่างเธอ...มันต้องมีเหตุผลมากกว่านี้สิว่ามั้ย” ฉันนิ่งอึ้งกับคำพูดของเธอเล็กน้อยคิดอะไรงั้นเหรอ...ฉันกับเขาเจอกันแทบจะนับครั้งได้เขาจะคิดอะไรกับฉัน

“ไม่รู้สิค่ะเพราะฉันพึ่งเจอกับเขาไม่นานมานี่เอง” เธอยักไหล่กับคำตอบของฉันก่อนจะหันไปพิมพ์อะไรก็ไม่รู้ต่ออย่างรวดเร็วแต่จู่ๆเธอก็พูดขึ้นมาอีกและครั้งนี้เหมือนเธอจะทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้ฉันด้วย

“ถ้าไม่สนใจใครจริงๆเขาไม่ตามสืบประวัติหรอกหมอนั่นนะนิ่งจะตาย และ ที่สำคัญอึนโฮชอบคนน่ารัก”

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

 

“เอาละตอนนี้ฉันกับยองมีได้เริ่มปะติดปะต่อทุกอย่างได้มากขึ้นละ” เสียงของพี่ลิสดังขึ้นนั่นทำให้ทุกคนนั่งอยู่ในห้องยิ่งสนใจมากขึ้นกว่าเดิม ทุกคนที่ว่านี่ก็มีพี่ชายของเขาที่ชื่อพี่อึนซา ลูกพี่ลูกน้องสามีของพี่ลิสชื่อ พี่แม็กม่า แล้วก็ลูกพี่ลูกน้องอีกคนชื่อ พี่แอลฟ่า นอกจากนี้ยังมี พี่เรดาร์กับโซรามาด้วยเห็นว่าอีกสองวันสามีของพี่โซจะตามมาชื่อพี่หยงสือ ฉันพึ่งได้รู้จักพวกเขาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วแต่เหมือนทุกคนจะไม่แปลกใจเลยที่เห็นฉันมาอยู่ตรงนี้ และ การที่ได้รู้จักคนพวกนี้นั่นทำให้ฉันรู้เลยว่าทำไมพวกเขาถึงเป็นคนที่มีอิทธิพลในโลก...เพราะแต่ละคนมีครบเครื่องทุกอย่างไงละ และ หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาสถานการณ์หลายๆอย่างก็เปลี่ยนไปมากตอนนี้อึนโฮโดนศาลสั่งจำคุกเรียบร้อยเรื่องนี้เป็นที่โด่งดังมากแต่ที่น่าแปลกคือคนในครอบครัว หรือ พี่น้องเขาดูไม่เดือดร้อนเลย

“ใช่แล้วค่ะ จากการที่พี่ลิสตรวจสอบภาพจากดาวเทียมในวันที่เรือระเบิดวันนั้นทำให้ข้อสรุปเราได้ผู้ต้องสงสัยคือ กงโชจุน จากภาพที่จับได้เขาขึ้นไปบนเรือตอนแรก 17:30 จากนั้นก็ออกมา ตอน 17:45 หลังจากนั้นคุณอึนโฮก็มาถึง ตอน 17:50 จากนั้นเขาก็ขึ้นไปบนเรือและออกมาตอน 18:20 และ ตอนนั้นเองที่ กงโชจุนกลับเข้าไปอีกครั้งตอน 18:20 ออกมาตอน 18:30” ทุกคนตั้งใจฟังที่ฉันพูดอย่างตั้งใจก่อนพี่ซาจะพูดขึ้น

“เรือระเบิดตอนกี่โมง”

“18:50 ค่ะ ตอนนั้นเรื่อกำลังจะออกพอดี” คำตอบของฉันทำให้ทุกคนนั่งพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“เธอเจอกับคนที่ใส่ร้ายโฮตอนกี่โมง”

“ตอนนั้นน่าจะ 18:40 นะคะฉันกำลังจะทานข้าวกับแม่แต่เห็นเขามีท่าทีลุกลี้ลุกลนมีพิรุธเลยตัดสินใจเดินตามออกไป”

“เหมาะเจาะเกินไปเหมือนพวกนั้นรู้ว่าจะมีตำรวจสายลับอยู่ที่นั้นถ้าเป็นคนทั่วไปละก็คงไม่สนใจการกระทำที่ลุกลี้ลุกลนของหมอนั่นแน่นอน...” พี่แม็กพูดขึ้นและคำพูดของเขามันก็ทำให้ฉันรู้สึกแปลกใจอีกครั้ง...มันจริงอย่างที่เขาพูด

“ใช่ฉันก็คิดแบบนั้นนะ และ อีกอย่างมือวางระเบิดที่ไหนทำงานโง่ๆแบบนี้ฉันว่าเรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าที่คิดแฮะแถมเธอยังบอกว่าเธอเจอคนในที่ทำงานของเธอที่ไปที่นั่นแต่ไม่มีใครรายงานให้เธอรู้เลยว่าจะเกิดระเบิด...” คำพูดของพวกเขาทำให้ฉันเบิกตากว้างเล็กน้อยนี่อย่าบอกนะว่าพวกเขาสงสัยยงฮุน

“ฉันว่าเราอย่าพึ่งสรุปกันเองแบบนี้ดีกว่าเราต้องสงคนเล้าไปสืบเรื่องนี้ได้แล้ว” คำพูดของพี่ลิสทำให้ทุกคนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“งั้นเรามาเริ่มวางแผนที่จะส่งคนเข้าไปสืบเรื่องนี้กันเถอะเพราะฉันคงไม่ได้แน่นอนถ้าหากมินรู้เข้าโดนขังไว้นอกบ้านอีกแน่” พี่ซาพูดขึ้นอย่างหวั่นๆที่หวั่นๆคงเพราะกลัวเมีย

“ฉันก็ไม่ได้เมียฉันพึ่งจะคลอดลูก” พี่แอลพูดขึ้นอย่างทำหน้าทำตาไม่รู้ไม่ชี้แล้วทุกคนก็พร้อมใจกันปฏิเสธพร้อมกับเถียงกันว่าใครจะเป็นคนไปให้ตายเถอะนี่มันน้องชายพวกเขานะทำไมถึงเกี่ยงกันไปมาแบบนี้

“นี่ทุกคนจะเถียงกันทำไมว่าจะไป” แต่คำพูดของพี่โซก็ทำให้ทุกคนเงียบแล้วหันไปมองเป็นตาเดียว

“หมายความว่าไงโซ”

“ก็หมายความว่าคยที่จะไปสืบเรื่องครั้งนี้มีอยู่แล้วไงแถมยังเป็นคนที่โฮส่งมาให้ด้วย” สิ้นสุดคำพูดของพี่โซทุกคนก็หันมามองที่ฉันด้วยร้อยยิ้มที่โครตจะน่ากลัว

“ฮึๆๆๆๆ งั้นเรามาวางแผนกัน” พี่ซาพูดขึ้นด้วยร้อยยิ้มพิศวงน่ากลัวสุดๆ ฉันเข้าใจละว่าที่ลิสพูดคืออะไร แต่ละคนมีแต่คนจี๊ดจริงด้วยโดยเฉพาะเรื่องก่อความวุ่นวาย....

 

 

 

 

อึนโฮ

 

 

ผัวะ ผวัะ ผัวะ ตุ๊บๆ ตุ๊บๆ

“อย่าปากดีให้มันมากนักฉันไม่ได้เข้ามาเพื่อเสวนากับคนอย่างพวกแกหรอกนะ แฮ่กๆ แฮ่กๆ” ผมสะบัดมือเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยล่าก่อนจะหันไปมองไอ้พวกบ้าที่เข้ามาหาเรื่องนอนกองกันอยู่บนพื้นอย่างน่าสมเพช

“จิ๊!! เปลืองแรงชะมัด” ผมสะบัดหัวเล็กน้อยก่อนจะเดินผ่านพวกนั้นไปอย่างไม่ใยดีจนออกมาจากห้องเก็บของนั่นก็พบกับผู้คลุมสองคนที่ยืนเฝ้าประตูอยู่พวกนั้นหันมามองผมอย่างเกรงใจก่อนจะพูดขึ้น

“มีคนมาขอพบครับคุณอึนโฮ” คำพูดของหมออนั่นทำให้ผมยิ้มออกมาอย่างพอใจหลังจากที่พึ่งอารมณ์เสียเพราะพวกนั้นเมื่อกี้

“งั้นเหรอ...นำไปสิ” พูดจบเจ้าพวกนั้นก็เดินนำผมไปผมเฝ้ารอที่จะพบเขามาตลอดเพราะผมมั่นใจว่าเขาจะมาหาผมแน่ถ้ารู้ว่าเธอกำลังสืงเรื่องนี้

ไม่นานผมก็มาถึงยังที่ห้องของพัศดีผู้คลุมที่นี่ ถึงผมจะโดนขังในนี้แต่มันก็ไม่ได้ลำบากหรอกนะเพราะบังเอิญว่าพัศดีของที่นี่เป็นคนของพ่อเขาเลยเกรงใจผมมาก....

“มาแล้วเหรอ...ขนาดโดนขังในนี้ยังก่อเรื่องไม่หยุดนะ” ทันทีที่ผมเดินเข้ามาเสียงทักทายของคนที่ผมกำลังรอมาตลอดก็ดังขึ้นนั่นทำให้ผมยิ้มมุมปากเล็กน้อย

“เพราะมีบางคนพยายามสั่งให้พวกนั้นมาเล่นงานผมไงละแต่ละวันถึงได้วุ่นวายแบบนี้ครับท่าน” พูดจบผมก็ก้มหัวให้เขาเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงอย่างไม่เกรงใจอำนาจที่เขามีเท่าไหร่เพราะสำหรับผมมันก็แค่ตำแหน่งที่ไม่ได้มีความสำคัญอะไรแต่ก็มีประโยชน์ที่จะทำให้ผมออกจากที่นี่ได้

“คำพูดนิ่งๆนี่สมกับเป็นเธอจริงๆเลยนะ ชเวอึนโฮ”

“เข้าเรื่องมาเถอะครับมาหาผมเพราะอะไร”

“เธอเป็นคนทำให้ยองมีตกในอันตราย” ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยทันทีที่เขาพูดจบผมนึกอยู่แล้วว่าเขานะต้องคอยจับตาดูเธอก็เธอเป็นลูกสาวคนเดียวในชีวิตนิ...

“ผมไม่ได้ทำแต่เธอตัดสินใจที่จะเข้ามายุ่งเรื่องนี้เพราะแม่ของเธอ” คำพูดของผมทำให้เขาชะงักเล็กน้อยผมจึงพูดขึ้นต่อ “ผมรู้ว่าท่านรู้ว่าผมไม่ใช่คนทำเรื่องนี้และผมก็รู้ว่าท่านก็ส่งคนสืบเรื่องนี้เหมือนกัน เพราะอดีตภรรยาสินะครับ”

“นี่เธอ...”

“พาผมออกไปจากที่นี่ครับแล้วผมจะจัดการคนพวกนั้นให้พร้อมกับปกป้องลูกสาวคนเดียวของท่าน” เขาเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยความสับสนแต่ผมรู้ว่าเขาเป็นห่วงเธอมากเขาจะต้องยอมแน่นอน

“ที่ให้ยองมีเข้ามาสืบเรื่องนี้เพราะต้องการแบบนี้สินะ”

“ก็ไม่ทั้งหมดครับ ผมแค่คืดว่าเธอเหมาะกับงานนี้ก็เท่านั้น” และ นั่นก็ไม่ใชเหตุผลทั้งหมดจริงๆผมแค่รู้สึกว่าผมอยากเห็นเธอบ่อยๆก็เท่านั้น

“ถ้าฉันช่วยเธอแล้วเธอจะปกป้องยองมีจริงๆใช่ไหม”

“แน่นอนครับ ผมปกป้องเธอแน่นอน” นั่นคือสิ่งที่ผมคิดจะทำอยู่แล้ว”

“ก็ได้ฉันจะช่วยเธอออกไปจากที่นี่แต่มันไม่ได้ออกไปอย่างบริสุทธิ์นะแค่จะช่วยเธอหลบหนีเท่านั้นจากนั้นทุกอย่างเธอจะต้องจัดการเอง” ผมเผยยิ้มออกมาอย่างพอใจกับคำพูดของเขาใช่แล้วผมไม่ต้องการที่จะอแกไปจากที่นี่อย่างบริสุทธิ์ใจอยู่แล้วเพราะขืนเป็นแบบนั้นเวลาผมจะทำอะไรมันก็จะลำบากนะสิถ้าผมหนีออกจากที่นี่มันคงจะสะดวกกว่า และ ที่ทำไมผมมีคนของผมอยู่ที่นี่อยู่แล้วผมถึงไม่หนีไปมันไม่ได้ง่ายอย่างนั้นนะสิเพราะข้างนอกมันก็มีคนรอเก็บผมเหมือนกันจากที่แอนดรู กับอึนอูไปสืบมา...เพราะฉะนั้นผมจึงจะหนีออกจากที่นี่เหมือนกันกับคนที่ตายไปแล้วไงละ

“ได้ครับแค่ทำตามที่ผมบอกก็พอจากนั้นผมจะจัดการเองครับท่าน ประธานาธิบดี”

 

 

มาแล้วหลังจากที่ริดว่าวันนี้จะไม่ได้มาแต่ก็ตัดสินใจมาปั่นให้เสร็จช้าบ้างก็ไม่เป็นไรเนอะว่าแต่ทุกอย่างกำลังเริ่มแล้ววฮึๆๆๆ

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น