ป้าลูกหนึ่ง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หัวใจคล้ายไม่ใช่ของเรา

ชื่อตอน : หัวใจคล้ายไม่ใช่ของเรา

คำค้น : วาย พี่น้อง ไร้สาระ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 900

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2562 21:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หัวใจคล้ายไม่ใช่ของเรา
แบบอักษร

"เปรี้ยง!เปรี๊ยง!/อึก!!" 

"ฝ่าบาท!!!!" 

เสียงกำปนาทและกลิ่นกำมะถัน ความร้อนของสิ่งที่วิ่งผ่านและแรงกระชากอย่างแรงจนแขนจะหลุดออกจากร่างกายเปื้อนเลือด สีแดงฉานที่ไหลซึมเป็นวงกว้างตัดกับสีเหลืองของฉลองพระองค์ สีหน้าเจ็บปวดใบหน้าบิดเบี้ยวแต่ไม่ร้องให้ใครได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดมหาศาลที่ไหล่และช่วงท้อง แววตาคมกริบตวัดมองผู้ที่กล้าทำร้ายวรกายสูงค่าของโอรสสวรรค์ จดจำใบหน้านั้นไว้ จำต้องปล่อยร่างบางอย่างช่วยไม่ได้  

ความเจ็บปวดนี้มาจากชายผู้นั้นชายผู้มีดวงตาดุจเหยี่ยวทะเลทรายและชายอีกคนที่กระชากหยวนเหยากลับไป ทั้งที่อีกนิดเดียวเท่านั้น 

วัตถุประหลาดสีดำที่ส่งเสียงดังและสร้างความเจ็บปวดสู่วรกายสูงค่า มันกล้าแย่งคนของเรา มันแย่งคนของเราไป  

มือที่ไม่ได้รับบาดเจ็บซัดมีดเล่มเล็กออกไป เฉี่ยวใบหน้าคนจนเกิดบาดแผลยาว เจมส์เบี่ยงจากวิถีจุดตายไปได้เส้นยาแดงฝ่าแปดพร้อมกับร่างเล็กที่ถูกดึงเข้าสู้อ้อมแขน  

ประตูมิติกำลังหุบลงจนเหลือเพียงทางเข็มผ่าน แต่ยังคงได้ยินสิ่งที่อีกฟากส่งมาเขย่าขวัญ.. คนในอ้อมแขน 

ในมือของยั่วหลงชิงฮ่องเต้คือของจากโลกนั้น มันจะเป็นกุญแจเชื่อมต่อที่สำคัญในการย้อนกลับมาทวงคนของเราคืน  

"อีกไม่นานเราจะกลับมา...หยวนเหยา " 

ทุกสิ่งตกอยู่ในความเงียบศีรษะเล็กได้ยินเสียงหัวใจเต้น ตึก ตึก ตึก ไม่ใช่ของตนเอง แต่เป็นคนที่ยังกระชับร่างไว้แน่น ราวกับว่าหากคลายออกเพียงนิดร่างนี้จะหายไปในอากาศ เสียงกระซิบที่ก้มลงชิดริมหูมันจักกะจี้แต่แผ่ความอุ่นซ่านออกมาจากคำพูด 

"ไม่เป็นไร กลับบ้านเรากัน"  

เจมส์อุ้มร่างที่ถูกคลุมมิดในเสื้อสูทของอีริคที่ถอดส่งมาให้ กระชับร่างเล็กมั่นคงแล้วก้าวเดินข้ามร่างไร้หัวไม่สนใจว่าอีกสองชีวิตที่ยังอยู่ในห้องช็อคจนน้ำลายฟูมปากหรือมันจะตายโหงตายห่า...ถ้ามันยังมีลมหายใจคนของเขาจะทำให้มันร้องขอความตายเอง 

"จัดการให้เรียบร้อย" 

"เยส!บอส"  

เจ้าของโรงแรมที่เกิดเหตุที่ถูกเรียกมาในขณะที่กำลังประชุมอยู่ สั่งลูกน้องให้จัดการที่เหลือทั้งหมดส่วนตัวเองตามเพื่อนรักออกไป ไอ้คนพวกนี้มันไม่รักชีวิตแล้วจริงๆถึงได้ไปยุ่งกับเด็กของมาเฟีย เด็กคนนั้นสินะ ที่ไอศูรย์กับภูผามันไลค์แซะกันสนุกปาก พอมาเจอด้วยตัวเองแล้ว  

เพื่อน! นายอาการหนักจริงๆด้วย  

แต่ว่าเรื่องเหนือธรรมชาติที่เกิดขึ้นเมื่อครู่มันน่าตกใจแต่เหนือกว่านั้นผู้ชายที่ใส่ชุดสีทองแบบจีนโบราณ อีริคคลายปมเน็คไท เท้ายังคงเดินตามเพื่อนรักไป แต่ความคิดกลับวนเวียนอยู่ที่คนปริศนา  

อาาาา ดูเหมือนตัวเองก็คงต้องไปหาจิตแพทย์บ้างแล้วหละคนเดียวก็คงไม่พอแต่ต้องสักห้าคน 

"เฮ้ เจมส์พาเด็กนายไปอาบน้ำที่ห้องสูทก่อนดีกว่าเปื้อนเลือดทั้งตัวน่าจะไม่สบายตัวเท่าไหร่" 

"อืม" เจสม์เปลี่ยนใจเดินตามเพื่อนไป 

............................... 

ข้ากำลังอยู่ในอ่างน้ำอุ่นหลังจากที่ชำระคราบเลือดที่ฝักบัวใหญ่แล้ว เหมือนมนุษย์เข้าไปทุกทีแล้วไม่ว่าจะร่างกายเลือดเนื้อหัวใจหรือความรู้สึกไม่ใช่วิญญาณอีกต่อไป  

" เสด็จพี่ " 

เป็นฝ่าบาทจริงๆฉลองพระองค์สีเหลืองทองกะบี่คู่กาย ใบหน้าแบบนั้นมีเพียงผู้เดียวเท่านั้นในแผ่นดิน ตามมาแล้ว หนีไม่พ้นจริงๆ ข้าจะทำอย่างไรดี ข้าจะไปที่ไหนดี ข้าควรทำอย่างไร แล้วถ้าข้าหนีอีกครั้ง ใช่อีกครั้ง ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อยากกลับไป ไม่อยากกลับไปแม้แต่เสื้ยววินาที หัวใจมันรับไม่ไหวแล้ว มันยากที่จะยอมรับความสัมพันธ์เกินเลยสมสู่เหมือนสัตว์ที่แม้แต่พี่น้องที่คลานกันมาก็ยังสมสู่มั่วกันไปหมด ไม่ใช่แค่หนึ่งแต่เป็นแปดคน  

ร่างกายนี้มันต้องสาป ข้าเป็นเด็กต้องสาปกินชีวิตพ่อแม่ทำลายความรู้สึกชั่วดีของพี่น้อง นำความเสื่อมเสียมาสู่ราชวงค์ สกปรก สกปรกที่สุด ร่างกายนี้แม้แต่วิญญาณก็ไม่ได้รับการยอมรับไม่ว่าจะนรกหรือสวรรค์ เป็นคนก็ไม่ได้รับการยอมรับ เป็นผีก็ไม่ได้รับการให้อภัย เสด็จพ่อเสด็จแม่ ท่านมารับลูกคนนี้ไปได้หรือไม่ข้าไม่อยากโดดเดี่ยว แม้ว่าข้าจะมายังอีกโลกหนึ่งร่างกายต้องสาปนี้ยังพาความเดือดร้อนมาสู่ตัวข้าและผู้อื่น ใบหน้านี้ที่ข้ารู้สึกภูมิใจที่เหมือนท่านแม่มากแต่มันกลับทำร้ายทุกคนไม่เว้นแม้แต่เสด็จพ่อ  

ถ้าหากคืนนั้นข้าไม่เข้าไปในห้องบรรทม ข้าหากคืนนั้นข้าทำตามที่แม่นมบอก ข้าก็คงจะไม่ เสด็จพ่อเองก็คงจะไม่ทำ ทำแบบนั้น  

"ทุกอย่างเป็นเพราะเจ้า เพราะเจ้าคนเดียว จะตายก็ตายไม่ได้ จะอยู่ก็อยู่ไม่ได้ "  

หยวนเหยาปล่อยร่างกายให้จมอยู่ใต้ธารน้ำอุ่นที่เปิดเต็มอ่างหลับตาปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความเงียบ  

ข้าไม่เข้าใจตัวเองตอนที่ตกอยู่ในอันตราย คนที่ข้านึกถึงเป็นคนแรกคือ เจมส์ อยากเจอ อยากอยู่ใกล้ ข้าอยากได้อ้อมกอดที่อบอุ่นและปลอดภัย บางครั้งข้ารู้สึกอยากครอบครองมันเป็นสิ่งที่แวบเข้ามา ข้าอยากเก็บเอาไว้อย่างเห็นแก่ตัว เมื่อถูกเมินเฉยใจมันเจ็บปวดจนแทบหลั่งน้ำตา ทั้งอยากผลักไสและครอบครองในเวลาเดียวกัน ทั้งอยากถูกเอาใจและอยากเอาใจ มันเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อนเป็นเรื่องแปลกที่อยากจะลองสู้อีกครั้งสู้เพื่อตัวเอง สู้เพื่อหัวใจที่ไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไปแล้ว 

เจมส์จะคิดเหมือนข้าไหม หรือว่าเป็นเพียงสิ่งที่เก็บได้ระหว่างทางเท่านั้น  

ณ ตอนนี้ เวลานี้ ข้ายังไม่รู้ว่าตัวเองควรจะอยู่ตรงไหนกันแน่ ควรจะเดินหน้าหรือถอยหลัง จากไปหรืออยู่ต่อ เพราะในไม่ช้าฝ่าบาทหรือเสด็จพี่คนใดคนหนึ่งจะต้องมาแน่ๆ ข้ารับรู้ได้พวกเค้าไม่มีทางปล่อยข้า  

ความคิดเห็น