อายคอนแทค

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 28. save me

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 135

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2562 20:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
28. save me
แบบอักษร

ในขณะที่หัวสมองของฉันกำลังเกิดความสับสนอยู่ กับมือข้างขวาที่วีจับคว้าไป แล้วมืข้างซ้ายที่ยุนกิดึงรั้งตัวฉันไว้อยู่นั้น ก็มีกลุ่มปาปารัสซี่วิ่งกรูกันเข้ามา บางคนก็ถือกล้อง บางคนก็ถือไมล์ติดตัวมา 

 

แชะๆๆๆๆๆ 

 

แสงแฟลชว๊าบมาที่เราสามคน ปาปารัสซี่พร้อมใจกันกดชัตเตอร์รัวๆ  

 

ในขณะที่แสงแฟลชว๊าบเข้ามาในตาฉันไม่หยุด ร่างฉันก็เซ ด้วยแรงมือของยุนกิ ที่ดึงฉันเข้าไปหา โดนที่ยังไม่ได้ทันตั้งตัว  

 

"เหว๋อ..."  

 

จุ๊บ~ 

 

O.O << สีหน้าฉัน และปาปารัสซี่ 

-_-" << สีหน้าวี 

-3-  << สีหน้ายุนกิ 

 

แอร๊ยยยย!!! อิตาบ้านี่ทำอะไรต่อหน้าสื่อคนเยอะแยะฟร่ะเนี้ย!!!!!!!!!!!!! >//< 

 

วีเดินเข้าไปหาปาปารัสซี่ที่มีไมล์ 

 

"ตอนนี้เป็นเวลาส่วนตัว ผมขอให้พวกพี่ๆเคารพเวลาส่วนตัวของพวกเราด้วยนะครับ" 

วีเดินออกไปแก้ไขสถานการณ์อย่างนอบน้อมกับพี่ๆสื่อปาปารัสซี่ 

 

🎤 'ขออนุญาติถามคำถามนิดหน่อยได้ไหมคะ' 

ปาปารัสซี่ได้โอกาสทองไปทำข่าวแล้ว ก็คงไม่มีทางที่จะปล่อยโอกาสทองนี้ให้หลุดออกไปง่ายๆ 

 

"อ่าช์.. งั้นอยากรู้อะไรถามผมมาได้เลยครับ แต่ผมขอไม่ตอบเรื่องส่วนตัว และขอให้พี่ชายของผมกับคนของเค้า ได้รับความเป็นส่วนตัวด้วยครับ" 

วีเข้าใจวงการนี้ดี แล้วก็หันไปส่งซิกกับยุนกิ ให้พาฉันออกมาจากตรงนี้ 

 

ฉันกับยุนกิเดินออกมาจากฝูงปาปารัสซี่ 

 

🎤 'ออกมาเดินเล่นแบบนี้ไม่กลัวเจอคู่อริครั้งที่แล้วหรอคะ' 

 

"คนที่ต้องกลัวไม่น่าจะใช่ผมนะครับ ฮึๆ" 

 

🎤 'ต้นเหตุที่มีเรื่องกันนี่เกิดจากอะไรคะ' 

 

"พวกนั้นจะลวนลามผู้หญิง พอดีผมอยู่ในเหตุการณ์ตอนนั้นพอดี เลยเข้าไปช่วยเธอครับ" 

 

🎤 'ผู้คนนั้นคือใครคะ' 

 

"อ่าช์.. ผมจำไม่ได้หรอกครับ" 

 

...... 

 

พอเดินออกมาได้ไกลในระยะหนึ่งแล้ว ฉันก็ไม่ได้ยินว่าเค้าสัมภาษณ์อะไรวี ยุนกิเดินจูงมือฉันมาถึงที่ลานจอดรถ 

 

"อ้าวว.. คุณยุนกิจะกลับแล้วหรอคะ" 

พนักงานคนเดิมกล่าวทักทายยุนกิ 

 

"ครับ" 

ยุนกิตอบสั้นๆด้วยสีหน้าเรียบเฉย 

 

"โอ๊ะ.. สาวน้อยคนนี้ที่มากับคุณวีนี่นา..." 

พนักงานเหลียวสายตามามองฉัน แล้วเหลียวสายตากลับไปมองยุนกิด้วยสีหน้าสงสัย? 

 

"เธปเป็นแฟนผมครับ" 

ยุนกิหันกลับไปตอบกลับไปสั้น ก่อนที่จะเปิดประตูรถออกแล้วผลักฉันเข้าไป 

 

"โอ๊ยยย.." 

อีตาบ้ายุนกิ ไม่ปล่อยให้ฉันมีโอกาสแก้ตัว แถมยังกล้ามาทำรุนแรงกับฉันอีกนะ วันนี้ฉันมีเรื่องที่ต้องคิดบัญชีกับนายเยอะเลย เตรียมตัวไว้เถอะ!!!! 

 

ยุนกิเดินวนรถขึ้นมาที่ฝั่งคนขับโดยที่ไม่ได้พูดจาอะไร 

 

"นี่นาย!!! วันนี้นายทำเกินไปแล้วน.." 

 

ควับ!!! 

อุ๊บ! O.O' 

 

ฉันยังพูดไม่ทันจบยุนกิก็คว้าคอฉันเข้าไปจูบอย่างอ่อนโยน 

 

ฉันแม้มปากแน่นเพื่อที่จะไม่ได้เค้าทำได้ต่อ และผลักอกเค้าให้ออกไป แต่แรงฉันตอนนี้ก็ไม่อาจที่จะสู้แรงของยุนกิได้ 

 

ยุนกิยังคงใช้ลิ้นดันเข้ามาในปากฉันจนสำเร็จ ยุนกิใช้ลิ้นที่นิ่มนวลของเขา ตวัดไปมาอย่างอ่อนโยน  

 

อยากทำอะไรก็ทำไป นายมันเอาแต่ใจอยู่แล้ว ไม่เคยฟังอะไรฉันเลยสักนิด 

 

ในเมื่อขัดขืนไม่ได้ ฉันก็เลยนั่งปล่อยให้ยุนกิทำต่อไป จูบฉันอยู่อย่างนั้นจนกว่าเขาจะพอใจ... 

 

พอใจแล้วก็คงกลับมาด่าฉันอีกตามเคย... 

 

เมื่อยุนกิเห็นฉันนิ่งไป เลยค่อยๆถอนจูบออกมา สบตาฉัน พร้อมกับพูดออกมาอย่างแผ่วเบาว่า 

 

"...อย่าทำให้เป็นห่วง..." 

 

Y^Y 

อิตาบ้า น้ำตาฉันไหลพรากออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ทำไมนายไม่ด่าฉัน ว่าฉันแบบที่ฉันคิดไว้ 'อย่าทำให้เป็นห่วง' คำพูดสั้นๆของยุนกิ แต่มันจี๊ดใจฉัน เหลือเกิน 

 

ยุนกิเอามือขึ้นมาปาดน้ำตาฉันอย่างแผ่วเบา แล้วโน้มเอาหน้าผากเข้ามาชนกันกับหน้าผากฉัน จนลมหายใจเราสัมผัสถึงกันได้ 

 

"รู้มั้ย.. ฉันแทบบ้า ที่คิดว่าเธอไปมีอะไรกับคนอื่น" 

 

" TT "  

 

"แล้วฉันไม่มีทางให้อภัยตัวเองเลย ที่เข้าใจเธอผิด" 

 

" TT " 

 

"ฉันจะไม่ขอให้เธอยกโทษให้ฉัน แต่ฉันขอแค่ให้เธออย่าเกลียดฉันก็พอ..." 

 

" Y^Y "  

ฮือออออออ 

 

ฉันไม่เกลียดนายหรอกอิตาบ้า อย่ามาทำซึ้งสิ! 

 

"อ่าช์!!!~ ..ไม่รู้ละ" 

เอื้อมมือเอาเบลมารัดเข็มขัดให้ฉัน ก่อนที่จะขับรถออกไป 

 

บรื๊นนนนนนน!!!~ 

 

ยุนกิขับรถออกมา ผ่านถนนหนทางที่งดงามในย่านกรุงโซล แต่ทว่า.. 

 

"เอ๊ะ!! นี่มันไม่ใช่ทางกลับคอนโด!!!!!!!!" 

 

"......" 

ยุนกิกระตุกยิ้มมุมปากเบาๆ 

 

"นี่ ..นายจะขับไปไหน" 

ฉันจิ้มแขนยุนกิเบาๆ 

 

"สะกิดฉันหรอ" 

ยุนกิพูดด้วยน้ำเสียงยียวนเจ้าเลห์ 

 

"ย๊า.... ไม่ต้องมากวนเลย นาย! จะ! พา! ฉัน! ไป! ไหนนน!" 

ฉันโวยวายออกไปเพราะอยากกลับห้องไปนอนเต็มทนแล้ว 

 

"ปูซาน" 

 

"ปูซาน!!!!" O.O 

ฉันทวนคำพูดยุนกิอย่างตกใจ 

 

"ย๊าา.. จะตกใจทำไม" 

ยุนกิพูดปากยู่ยี่ 

 

"นี่นายจะบ้าไปแล้วหรอ ไปปูซาน!!! เวลานี้นี่นะ...?" 

ความคิดเห็น