Meilihua

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 15 ลืมเลือน

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 ลืมเลือน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 42

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2562 23:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 ลืมเลือน
แบบอักษร

กลับสู่ปัจจุบัน

ข้าควบม้าแบกร่างเจ้าชายมาที่กระท่อมหลังหนึ่ง ที่ข้าสร้างไว้เมื่อครั้งเป็นเทพดูแลศาลเจ้าที่โลกมนุษย์ นี่ก็ผ่านมาหลายปีขนาดนี้แล้ว ข้าลากม้าและคล้องเชือกกับเสาตรงยุ้งฉาง เนื่องจากผนึกพลังเทพของตนเองไว้ด้วยจึงต้องใช้ชีวิตดั่งมนุษย์สามัญชนธรรมดา ความทรงจำของเจ้าชายเคียวอาจจะหายไปบางเหตุการณ์และเขาอาจจะจำข้าไม่ได้.. ข้าวางเขาไว้บนเตียงไม้แกะสลักอย่างดี พร้อมกับนำผ้าสะอาดกับน้ำอุ่น ค่อยๆเช็ดไล่ตั้งแต่กรอบหน้าคมเข้มไปถึงอกแกร่งกำยำ รอยมีดดาบจากการสู้รบของเขาประจักษ์แก่ข้า และ รอยแผลใหม่ที่แขนเขาในครั้งนี้จะกลายเป็นรอยแผลเป็นสุดสะเทือนใจไปตราบชั่วชีวิตของเขา ส่วนเรื่องคืนนั้น..ข้ายังไม่ค่อยจะอยากไปนึกถึงเท่าไหร่

‘อืม..อื้อ’ เสียงครางต่ำลำคอดังขึ้น เขากำลังฟื้นสินะ.. หรืออาจละเมอเพราพิษไข้ก็เป็นได้ ข้าถือเป็นเทพที่ใกล้ชิดกับมนุษย์มากที่สุด ไม่ใกล้ไม่ไกลนี้มีบ่อน้ำลำธารและภูเขาที่มีสมุนไพรงอกเงยนานาชนิด รวมถึงผลหมากรากไม้พอที่จะประทังชีวิตกันไปได้อีกนาน ข้าทำลายการเชื่อมจิตของเราสามพี่น้องไป พวกเขาคงเป็นห่วงข้ามากโดยเฉพาะพี่ยาสุ แต่ข้าไม่มีทางเลือก เรื่องนี้ยังมีเบื้องลึกเบื้องหลังอยู่หลายประการ..

‘เมื่อไหร่จะฟื้นขึ้นมานะ..ทูนหัวของข้า’ หญิงสาวจ้องมองชายหนุ่มที่หลับไม่ได้สติจนกระทั่งนางเองก็พลอยหลับไปด้วย

ฟ้าสางแสงอรุณทอแสงแยงตาชายหนุ่มที่หลับไปเพราะพิษไข้มานาน แผลที่ร่างกายก็หายดีแล้วสิ่งนี้เป็นผลมาจากสมุนไพรแห่งชีวิต ศิษย์ของเทพคานะเท่านั้นที่จะได้รับมา แต่ใครละ เขาจำความอะไรไม่ได้เลย หน่ำซ้ำร่างกายก็ไม่ทอแสงส่องออร่าเทพ เกิดอะไรขึ้นกัน มือของเขาจับมือกับนางผู้หนึ่งอยู่ นางคือใคร ใบหน้าคุ้นตาแต่จำไม่ได้ว่านางคือใคร เขาบีบมือนางแรงๆครั้งหนึ่ง หญิงสาวค่อยๆตื่นขึ้นมา ใบหน้าขาวซีดยิ้มร่า ในที่สุดเขาก็ฟื้น...

‘เป็นอย่างไรบ้างฝ่าบาท’ หญิงสาวลุกขึ้นและทาบมือกับหน้าผากของตรงหน้าอย่างเป็นห่วง อืม.. ไม่มีไข้แล้ว

‘บังอาจ! เจ้าคือใคร’ ไอแค่นยิ้มให้คนตรงหน้า..แม้จะลืมเลือนนางแต่เขาก็ยังฟื้นถือว่าคุ้มค่า

‘ข้าชื่อไอ ข้าเป็นภรรยาของท่าน’ นางโกหกคำโตว่าแต่งกันแล้วแม้ว่าในความเป็นจริงยังไม่ได้ตบแต่งเป็นคู่หมั้น

‘เจ้าเป็นเทพ? แล้วเราอยู่ที่ไหน?’ แววตาว่างเปล่าของเขาบ่งบอกได้อย่างดีว่าเขามีคำถามมากมายเหลือเกิน

‘เรื่องมันยาว ข้าจะค่อยๆเล่าให้ท่านฟัง’ เขาพยักหน้าเช่นนั้น

‘แล้วซาดะ..’

‘ท่านไม่ควรพูดชื่อนั้น’ แววตาฉายความเจ็บปวดของนางทำให้เขาไม่กล้าถามอะไรให้มากความ ทำไมเขาถึงได้ลืมเหตุการณ์อะไรมากมายนักนะ ราวกับหลับแล้วตื่นจากฝันอันเพริศแพร้วเสียอย่างนั้น..แต่ฝันนั้นว่างเปล่า

‘หิวหรือยังสามี’ นางเรียกเขาเสียงแผ่วนางเปลี่ยนชุดเป็นชุดกิโมโนเรียบร้อย ผมสีทองถูกรวบขึ้นม้วนไว้และปักปิ่นสีทองรูปมังกร

‘หิว’ เสียงเข้มตอบสั้นๆกระชับเขาเองก็เปลี่ยนชุดแล้วเช่นกันพลางนั่งนึกความทรงจำนึงเท่าไหร่กับนึกไม่ออก

‘มาเถิด ข้าทำของที่ท่านชอบให้ด้วย’ เขาปรายตามองอาหารที่อยู่บนโต๊ะ นางคงเป็นภรรยาของเขาจริงๆ อาหารบนโต๊ะมีแต่ของที่เขาชอบ มีทั้ง ซุปสาหร่าย ปลาย่าง แล้วก็ มันเผา

‘ขอบใจ’ นางส่งยิ้มอ่อนโยนแล้วเดินมาลูบกรอบหน้าของ ปัดป้องเส้นผมปีกหน้าเบาๆ

‘ลืมสิ่งใดไปก็ค่อยๆคิดเถิด แล้วถ้านึกขึ้นได้แล้วเจ็บปวด ท่านยังมีข้า ท่านอยู่ข้าอยู่..’ ชายหนุ่ยกดท้ายทอยของหญิงสาวจุมพิตบางเบาเพียงชั่วครู่ เขาไม่ได้อยากทำเช่นนี้แต่ร่างกายของเขาขยับเองโดยไม่ทันนึกคิด... มันอาจจะใจร้ายสำหรับนางที่ข้าลืมนางไปชั่วขณะ ข้าจำได้เลือนลางเหลือว่าเมื่อหลายกว่าพันปีก่อน เขากับคามินยังท่องเที่ยวเมืองมนุษย์ด้วยกันเป็นคู่หมั้นคู่ตุนาหงันกันเลยเทียว..แต่เหตุการณ์เมื่อปีนั้น นางหักหลังเขา..นั่นคือสิ่งที่เขาจำได้..หลังจากนั้นเขาก็กลายเป็นเทพเสเพลอีกทั้งยังมีจิตครึ่งเซี้ยวของตนหลุดออกมากลายเป็นเขาอีกคนจนกระทั่งตอนนี้เขากลับจำอะไรต่อจากเหตุการณ์เหล่านั้นไม่ได้ นางผู้นี้ได้มาเป็นภรรยาอย่างไรก็จำไม่ได้ แต่ถ้อยคำหนึ่งที่เขาจำได้และคุ้นหูที่สุดคือ ‘เจ้าอยู่ข้าอยู่’

 

ความคิดเห็น