Meilihua

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 14 เหตุเกิด

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 เหตุเกิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 44

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ธ.ค. 2562 16:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 เหตุเกิด
แบบอักษร

เมื่อถึงยามบ่ายร่างบางและเจ้าของร่างกำยำก็ตื่นขึ้นมาจริงๆดังที่กล่าวไว้ ค่ำคืนนี้ต้องเสด็จไปงานเลี้ยงของเรอิหรือท่านผู้ปกครองโลกทั้งคู่ แต่ทว่า..ยามตื่นขึ้นมาทั้งตำหนักก็เปรียบเสมือนตำหนักร้างยิ่งนัก นางเขย่าตัวชายข้างๆที่ยังสะลืมสะลือ

‘ฝ่าบาท มีบางอย่างผิดปกติ’ ร่างบางลุกขึ้นไปสวมชุดราวกับนินจาเพื่อความเคลื่อนไหวตนได้สะดวก พร้อมกับเรียกดาบคาตะนะร้อยวิญญาณมาไว้ข้างกาย

‘หืม?’ เจ้าชายยังดูงุนงงทั้งยังลุกมานั้งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หญิงสาวนำผ้าไปชุบน้ำหมาดๆพร้อมกับซับใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้าทั้งยังช่วยเตรียมชุดยูกาตะสีดำไว้ให้ ช่วยแต่งกายให้ชายผู้เป็นว่าสามีจนแล้ว

ไอเปิดประตูวังออกไปพบว่า..ท้องฟ้ามืดสนิทเป็นสีดำทั้งผืนฟ้า ดวงตาทิพย์ของนางจับยามเห็นพายุสีดำทะมึนอยู่ที่โถงกลาง เจ้าชายเคียวเรียกทวนสลายวิญญาณอันเป็นอาวุธประจำกายออกมา

‘เรารีบไปกันเถอะฝ่าบาท’ หญิงสาวจับมือชายหนุ่มบุกไปที่ห้องโถงกลาง ชายหนุ่มมองร่างบางยามหันหลังอย่างหลงใหล หลงใหลในความมุ่งมั่น หลงใหลในความกล้าหาญแม้จะไม่เปราะบางน่าทะนุถนอมเท่าคนที่เขาหลงรักแต่กาลก่อนก็ตาม

‘ไอ’ เสียงทุ้มเอ่ยเรียกร่างบางที่กำลังจะเปิดประตูโถงกลาง ทุกย่อมหญ้าของแดนนี้ไร้ซึ่งผู้คน ทุกอย่างเงียบสงัด เหลือเพียงแต่เขากับหญิงในดวงใจ

‘เพคะ’ นางเลิกคิ้วตอบรับเขา เขาจับมือนางเบาๆที่กำลังจะเปิดประตู

‘สัญญากับข้าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอย่าทำร้ายซาดะ’ สายตาของเขาไหววูบเล็กน้อย...

‘ข้ารับปากว่าจะไม่ทำอันตรายนางแต่ถ้านางทำอันตรายท่านแม้แต่ผมเส้นเดียว ข้าจะปกป้องท่านจนถึงที่สุด’ ครั้นนึกถึงซาดะไหนเลยข้าจะไม่รู้ว่า คามินเป็นเทพแห่งความโลภ เป็นหนึ่งในจ้าวที่คุมพิภพเบื้องล่างและข้าเดาไว้ไม่ผิดแน่ว่านางเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เนื้อแท้ของซาดะจิตใจดีและมีเมตตาดั่งที่เทพคาซุอบรมมาจริงๆ แต่ด้วยความเจ็บปวดหลายๆประการตลอดระยะเวลาการถูกทรมานสารพัดวิธีจากองค์ราชินีอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้นางตัดสินใจเดินทางมารในที่สุด..น่าเวทนาเหลือเกิน

ข้าเปิดประตูเข้าไปภาพตรงหน้าทำเอาข้าช็อกสุดขีด กลิ่นไอเลือดลอยมาทำให้ดาบคาตานะร้อยวิญญาณของข้าสั่นผงกและคุ้มคลั่งอยู่ในระดับหนึ่ง นางสวมผ้าคลุมสีแดงเลือดในมือนางถือสมุดวิญญาณอันเลื่องชื่อเล่มนั้น ส่วนสิ่งที่ข้าช็อกเป็นที่สุดคือข้าราชบริพารทั้งหลายถูกนำมากองทับกันเป็นกองพะเนิน สภาพของศพเลือดไหลออกจากทวารทั้ง 7 น่าสยดสยองเหลือทน ส่วนองค์ราชินีและองค์ราชาถูกแช่แข็งอยู่ในผลึกคริสตัลขนาดใหญ่

‘ท่านพี่เสด็จมาด้วยเหตุใด?’ นางเลียริมฝีปากสีดำทมิฬ ทั้งตรงหน้านางยังมีหม้อต้นยาขนาดใหญ่อยู่

‘เจ้าทำอะไรลงไป รู้ตัวหรือไม่ เสียจิตวิญญาณไปแล้วหรือ?’ เจ้าชายเคียวกล่าวอย่างตำหนิติเตียนแต่สายตายังฉายแววความเป็นห่วงอยู่เต็มส่วน

‘สิ่งที่ข้าทำงั้นหรือ? ท่านพี่ควรจะถามว่าพวกเขาทำอะไรกับข้าบ้างสาสมแล้วหรือไม่?’ทุกเหตุการณ์ยังฉายภาพซ้ำในมโนภาพของนางในหลายแสนปีที่ผ่านมานี้ นางถูเฆี่ยนตีไม่ต่ำกว่า 5000 ครั้งต่อปี

‘แต่พวกท่านยังเลี้ยงดูเราจนเติบใหญ่เช่นนี้เทียวนะ ซาดะ’

‘คนที่เลี้ยงข้าจนเติบใหญ่มีเพียงคนสองผู้เท่านั้น คือท่านกับท่านคาซุ..ส่วนคนอื่นไม่มีส่วน’ ข้าคิดใคร่ครวญดูแล้ว นางไว้ชีวิตข้ากับเจ้าชายเพราะเหตุนี้แถมนางยังฉลาดมากเสียด้วยที่เลือกวันที่มีงานเลี้ยงของท่านผู้ปกครองโลก

‘ซาดะ..’ ความทุกข์ตรมขมขื่นของนางทำให้เจ้าชายเคียวต้องยอมรับสิ่งที่นางทำในวันนี้อย่างกล้ำกลืน เขารับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดอีนแสนสาหัส

‘ข้าไม่ทำร้ายท่านพี่..วานท่านหญิงพี่พาเขาออกไป ไปให้ไกลที่สุดแล้วไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก ข้ารู้ว่าท่านรักข้ามากและไม่มีวันทำร้ายข้า ไป..!’ซาดะกล่างเชิงไล่ จ้าจึงต้องลากเจ้าชายเคียวออกไปอย่างจำใจแต่ข้าก็รู้อีกว่าเขาจะไม่ยอมจบเรื่องแบบนี้ อีกอย่าง..ข้ามีลางสังหรณ์ใจว่าซาดะรีบไล่ข้ากับเจ้าชายเคียวเพราะว่ามีเหตุผลสำคัญบางประการที่ไม่สามารถบอกกล่าวได้ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ข้าร่างจดหมายบอกน้องสาวข้าขึ้นมาใจความว่า 'กว่าเจ้าจะเปิดอ่านจดหมายฉบับนี้ข้าก็คงหายไปเสียแล้ว จงอย่าตามหาข้า ในตอนนี้ข้ามีหนี้ที่ต้องชดใช้ เจ้าชายเคียวกำลังลำบากอยู่ที่โลกมนุษย์ในวันงานเลี้ยงนี้เป็นวันสุดท้ายที่ข้ากับเขามาเจอเจ้า ยามที่เจ้าอ่านจดหมายนี้ข้าคงลงไปคุ้มครองเขาที่โลกมนุษย์แล้ว จงจดจำไว้อย่าเชื่อใจซาดะ อยู่ห่างๆนางไว้' ข้าวางแผนจะพาเจ้าชายเคียวไปอยู่ด้วยกันโลกมนุษย์สักระยะหนึ่งแล้วจึงค่อยกลับมา แต่ทว่า..ใครจะรู้เล่าว่าการที่ข้านำจดหมายไปให้โมจิในค่ำคืนนี้ การไปเข้าร่วมงานเลี้ยงครั้งสุดท้ายนี้จะทำให้เรื่องราวมันปลายจนถึงเพียงนี้...

 

ความคิดเห็น