อายคอนแทค

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 27. งานเข้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 234

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ธ.ค. 2562 16:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
27. งานเข้า
แบบอักษร

   -ยุนกิ-

   ผมก้าวขาออกจากบ้าน ในข้างซ้ายมีกุญแจห้องยูอา ผมเอาขึ้นมาดู ก็อดที่จะหุบยิ้มมุมปากไม่ได้ 

 

 

   ผมไม่ได้อยากให้เธอกลับห้องหรอกนะ แต่การที่กุญแจห้องเธออยู่ในมือผม มันทำให้ผมรู้สึกสบายใจกว่า เพราะว่าเผื่อเกิดเหตุการณ์สุดวิสัย อย่างครอบเธอมาแอบมาเซอร์ไพร์ถึงโซล เธอต้องตายแน่ๆ กันไว้ก่อนดีกว่าครับ 

   แต่เรื่องนี้จะเป็นความลับ เพราะผมจะไม่บอกเธอเรื่องที่ผมมีกุญแจหรอก หึหึ!

   

   "ฉันให้เวลาแกลั้ลลาแค่อาทิตย์เดียวนะไอ้ลูกชาย"

   เสียงพ่อผมดังขึ้นมาจากทางประตู 

 

   "......"

   ผมหันไปมองหน้าพ่อด้วยสีหน้าปกติ ตั้งแต่เป็นพ่อลูกกันมา ก็มีครั้งนี้แหละ ที่พ่อมองผมด้วยสายตาภาคภูมิใจ

 

ใช่ครับ ผมตัดสินใจตกลงที่จะดูแลคาสิโนกับพ่อ เพื่อแลกกับกุญแจห้องเธอ มันก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นใช่มั้ยละครับ

 

   ผมไม่ได้ตอบอะไรพ่อ เอามือล้วงกุญแจออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วขับรถออกจากบ้านไปทันที....

 

   'นี่ก็เย็นมากแล้ว.....เธอจะได้กินข้าวรึยังน้า.....ป่านนี้ทำอะไรอยู่ที่คอนโดนะ? เอ๊ะ....โทรไปถามดีมั้ย โอ้ะ!ไม่ดีกว่า เดี๋ยวยัยนั่นจะสำคัญตัวเองผิด คิดว่าฉันคิดถึง ....ป่านนี้คงอาจจะนอนหลับไป ด้วยชุดของฉันอีกตามเคย เฮ้อออ..รึว่าจะแวะห้างไปซื้อชุดใหม่ให้เธอใส่ดี ผู้หญิงน่าจะชอบ...'

 

   ...ผมส่ายหัวไปมา ไม่ๆๆ ฉันแค่อยากให้ยัยนั่นใส่เสื้อผ้าผู้หญิงๆบ้างละน่า...

 

   ผมคิดถึงแต่เรื่องเธอมาตลอดทางขับรถ จนสุดท้ายตัดสินใจแวะเข้าห้างก่อน กะว่าจะซื้อเสื้อผ้าใหม่ไปให้เธอ แล้วก็ซื้ออะไรอร่อยๆไปให้เธอกินด้วย 

   ผมชอบเห็นเวลาเธอมีความสุขเวลาได้กินของอร่อยๆ แล้วเจออะไรที่ทำให้เธอประทับใจ ผมอยากเป็นคนให้ความสุขเธอ

   

   ผมขับรถมาถึงห้างแล้วจอดรถไว้ในที่ VIP พนักงานที่นี่รู้จักผมดี เพราะจีมินเป็นทายาทของห้างที่นี่

 

   "สวัสดีค่ะคุณยุนกิ นัดกับคุณวีมากินข้าวกันหรอคะเนี้ย ^^"

   ผมก้าวขาลงจากรถ มีพนักงานตำแหน่งสูงเข้ามาทักทาย

 

   "ป่าวครับ สงสัยจะใจตรงกันมากกว่า"

 

   "คงจะอย่างงั้นมั้งค้า ฮ่าๆๆ แต่ใจไม่ตรงกันอย่างนึงนะค้าคุณยุนกิ คือคุณวีเค้าควงสาวมา คุณยุนกิไม่มีสาวมานะค้า ^o^"

   พนักงานพูดอย่างอารมณ์ดี

 

   " :') "

   ผมยิ้มรับให้พนักงานเล็กน้อย ก่อนที่จะเข้าประตูห้าง ไอ้วีก็เอาเด็กในสต็อกของมันมาเที่ยวตามเคยละ ชินละ เพราะพวกผมก็อย่างงี้แหละน่า...

 

   ผมเลือกเดินขึ้นมาดูที่โซนเสื้อผ้าผู้หญิงก่อน 

 

   'เอาตัวไหนดีน้า...'

 

   'โอ้ะ เดรสตัวนี้สวยใช้ได้เลย เธอใส่คงจะน่ารักไม่เบา'

 

   'ตัวนี้ก็ดูเหมาะกับเธอ'

 

   ผมเลือกเสื้อผ้าให้เธอเพลินจนเต็มตะกร้าอย่างไม่รู้ตัว

 

   ผมยังคงเลือกเสื้อผ้าต่อไป จนหางตาผมเหลียวไปมองเห็นเสื้อคู่ ญ-ช ชุดนึง...

 

   'ย๊าาา... น่ารักชะมัด'

 

   ผมยกขึ้นมาดูว่าจะเอาสีอะไรดี ระหว่างสีดำหรือสีเขียวเข้ม...

 

   สีดำเป็นสีที่ผมชอบ แต่พอชุดนี้มาเป็นสีเขียวเข้มมันก็ดูสวยไม่แพ้กัน...

 

   เอาไปลองใส่ดูในห้องลองชุดดีกว่า...

 

   ผมเดินเข้ามายังโซนห้องลองชุด 

 

   เสียงผู้หญิง : 'อร๊อยยย เบาๆหน่อยฉันจะเจ็บบบ...><'

 

 

   เสียงปริศนาที่คุ้นชินดังลอยออกมาระหว่างที่ผมกำลังจะเปิดผ้าม่านเข้าไปอีกห้องนึง

 

   เสียงผู้ชาย : 'ยังเจ็บอยู่มั้ย?'

 

   ผู้ชายน้ำเสียงทุ้มต่ำพูดออกมาจากข้างในห้องเดิม

 

 

   ตอนนี้ผมไม่มีแรงแม้แต่จะก้าวไปทางไหนต่อ เพราะสองเสียงนั้น เป็นเสียงที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดี นึกถึงคำพูดพนักงานที่เข้ามาทักตรงลานจอดรถ 'คุณวีเค้าควงสาวมา' หวังว่าคงจะไม่ใช่เธอจริงๆ....

 

   เสียงผู้หญิง : '..นะนิดนึงอ่า ซี๊ดดด~'

 

   เสียงผู้ชาย : 'เจ็บนิดนึงนะ ฉันขอเวลาแปปเดียว'

 

   เสียงผู้หญิง : 'นายช่วยทำเร็วๆหน่อยได้มั้ย ฉันเริ่มร้อนแล้ว'

 

   เสียงผู้ชาย : 'อ่าอ่า ...งั้นทนเจ็บหน่อยนะ'

 

   เสียงผู้หญิง : 'อื้อออ ..โอ๊ยยยยๆๆ'

 

   เหงื่อของผมไหลออกมาพลั่ก หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา โทรเข้าเครื่องยูอา เพื่อเช็คความแน่ใจ

 

   ทันใดนั้นเสียงเรียกเข้ามาเธอก็ดังขึ้นในห้องปริศนานั้นจริงๆ!!!! แอบมากินกันในที่แบบนี้อย่างงั้นนะหรอ!

 

   เสียงผู้หญิง : 'ยุนกิโทรมา!!!!'

 

   เสียงผู้ชาย : 'จะรับก่อนมั้ย'

 

   เสียงผู้หญิง : 'เค้าต้องฆ่าฉันแน่ๆ ฮื้อออ T^T'

 

   เสียงผู้ชาย : 'งั้นก็บอกความจริงกับยุนกิฮยองไปเลย'

 

   เสียงผู้หญิง : 'ไม่รับดีกว่า ค่อยไปตายเอาดาบหน้าทีเดียว ฮือออ T^T'

 

   เสียงผู้ชาย : 'ก็ได้ๆๆ ถ้าฉันทำเสร็จแล้วเดี๋ยวพากลับเลย'

 

   เสียงผู้หญิง : 'โอ๊ะ!! เสื้อเลอะหมดเลย'

 

   เสียงผู้ชาย : 'สงสัยต้องซื้อตัวนี้กลับไปแล้วละ ทำของเขาเสียแล้วอะเนอะ ฮิๆๆ'

 

   หึ! ผมยิ้มมุมปาก!

ก่อนที่จะเดินไปกระชากผ้าม่านปริศนานั้นเปิดออกมาทันที!!!!

 

 

   แขวก!!!!!

 

   'O.O'!!! <<< สีหน้ายูอา

   'O.o'!!! <<< สีหน้าวี

 

   "ยะยะ ยะยุนกิ..." 

   ฉันหลับตาปี๋เพราะความกลัว ที่เห็นยุนกิหน้านิ่วคิ้วขมวดสายตากดลงต่ำปานโดนฉีกเนื้อเป็นชิ้นๆอยู่ตรงหน้า

 

   "....."

   ยุนกิเหลียวมองไปเห็นเสื้อสีขาวในมือฉันที่เลอะเลือดอยู่หน่อยๆ

 

   หัวใจฉันเต้นตุบๆๆๆขึ้นมาอย่างแรง!!! ช่วยมีใครพูดอะไรหน่อยเถอะ ฉันขอร้องหละ

 

   "ฉันขอโทษ ㅠ"

   ฉันตัดสินใจขอโทษยุนกิ ที่แอบหนีออกมาเที่ยวโดยที่ไม่ได้บอกเขาก่อน

 

   "ขอโทษ...? ขอโทษหรอ ฉันต้องเป็นคนพูดคำนั้นสะมากกว่า ที่มาขัดขวางช่วงเวลาแห่งความสุขเธอ!"

 

   "นี่..."

 

   "เอ่อ... ฉันแนะนำนะ ทีหลังถ้าจะทำอะไรกันอีก ก็ไปทำในโรงแรมในห้องดีๆเถอะ อย่ามาทำอะไรกันในที่ที่แบบนี้อีกเลย!"

   ฉันพูดยังไม่ทันจบยุนกิกูพูดสวนขึ้นมา

 

   "นี่นายหมายความว่ายังไง!?"

 

 

   "เลิกเสแสร้งแกล้งทำตัวเป็นคนไร้เดียงสาเถอะ ฉันไม่เชื่อ"

   ยุนกิพูดออกมาด้วยสายตาเยือกเย็น ฉันรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าแล้วเอาเท้าขยี้ซ้ำ

 

 

   "....นายคงรู้จักฉันน้อยไปจริงๆ"

   ฉันกัดฟันแน่น น้ำตาไหลพราก เพราะไม่มีสิทธิ์ได้อธิบายอะไร ก็โดนเขาตราหน้าไปแล้ว! 

 

   ตัวฉันสั่นไปทั้งน้ำตา ตรงหน้ายุนกิและวี ฉันไม่สามารถควบคุมน้ำตาตัวเองได้ ฉันรีบวิ่งหนีออกไปจากตรงนี้ ไปที่ไหนก็ได้ ที่ๆไม่มีใครเห็น... 

   ช่วยหยุดไหลสักทีจะได้มั้ย!!! เจ้าน้ำตา Y^Y

 

 

   "ยุนกิฮยอง! พูดเกินไปแล้วนะครับ ฮยองรู้ไว้ด้วยนะครับ ว่าเธอแค่เข้ามาลองเสื้อ แต่หัวเหล็กตรงไม้แขวนเสื้อดันมาเกี่ยวเข้าที่แผล จนเธอร้องออกมา ผมก็ร้อนใจ เพราะตอนนั้นตรงนี้ไม่มีพนักงานอยู่ ผมเลยรีบวิ่งเข้ามาดู ก็เห็นเลือดเธอไหลออกมาแล้วครับ!"

 

   "......"

 

 

   ฉันหนีเข้ามาอยู่ในห้องน้ำ ร้องไห้ไม่หยุด เพราะคำพูดของยุนกิมันทำให้ฉันเจ็บ TT

 

   ตื๊ดดด ตื๊ดดด ตื๊ดดด ~

   วีโทรมา

 

   ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด!!!

   ฉันตัดสายทิ้ง เพราะไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้น

 

   ติ๊งต่อง~

   ข้อความจากยุนกิ

   

   'ขอโทษ'

 

   ฮือออ TT

   มาขอโทษให้มันได้อะไร ไปให้พ้น!

 

   'มาคุยกันหน่อย'

   ใครจะอยากคุยกับนาย TT

 

   "ยูอา.. ฉันรู้ว่าฉันผิด วีเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว"

   โอ๊ะ.. เสียงยุนกิตะโกนมาจากทางหน้าห้องน้ำที่ฉันอยู่ เค้ารู้ได้ไงว่าฉันอยู่นี่..

 

   "......"

   ฉันปิดปากเงียบไม่อยากคุยกับเขาตอนนี้! และน้ำตาฉันก็ยังไม่หยุดไหล TT

 

 

   "ถ้าไม่ออกมาฉันจะเข้าไปแล้วนะ"

   ยุนกิพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสลด ม่ายยย!!! อย่าเข้ามานะ ฉันดึงทิชชู่มาซับน้ำตา

 

   "ห้องน้ำผู้หญิงผู้ชายเข้าไม่ได้นะคะ!!!"

   เฮ้อออ.. โล่งอกไป แม่บ้านเข้ามาช่วยชีวิตฉันแล้ว

 

   "แฟนผมอยู่ในห้องน้ำอะครับ เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตอบ ช่วยเอากุญแจไปไขดูให้ทีได้ไหมครับ ผมกลัวว่าเธอจะเป็นอะไร"

 

   "อ๋อ!!!!เอ่อๆๆ!!!ได้เลยค่ะ"

   หนอย!!!! ยุนกิ!!! ร้ายนักนะยะ!!!!

 

   ปัง!!!!

   ฉันยอมเปิดประตูออกมา ทันใดนั้นยุนกิก็พุ่งเข้ามาสวมกอดร่างของฉันทันที O.O

 

   "ขอโทษนะ ขอโทษ ขอโทษจริงๆ"

 

   "TT"

   น้ำตาที่เหมือนกำลังจะหยุดไหล ก็ไหลพรากลงมาอีกครั้ง ฉันไม่รู้ว่าควรทำยังไงต่อดี เมื่อกี้นายเพิ่งว่าฉันไปฉอดๆ โดยที่ไม่ฟังฉันเลยสักนิด

 

 

   "ขอดูแผลหน่อย ..ยังเจ็บอยู่หรือปล่าว"

   ยุนกิมองลงที่แผลฉัน

 

   "อ่าช์!! ไม่ต้องมายุ่งหน่า.."

   ฉันปาดน้ำตาเดินหนียุนกิออกมาจากห้องน้ำเจอวีที่ยืนอยู่หน้าประตู

 

 

   "ขอโทษนะที่แอบพาเธอออกมาเที่ยว เธอเลยทะเลาะกับยุนกิฮยองเลย"

 

   "เค้าไม่ได้ว่า เรื่องที่ฉันออกมากับนายหรอก เพราะเค้าไม่ชอบฉันอยู่แล้วต่างหาก เค้าคิดว่าฉันเป็นคนเสแสร้งแกล้งทำตัวเป็นคนไร้เดียงสา"

   พอดีฉันเห็นยุนกิเดินออกมา ฉันเลยตั้งใจพูดให้เขาได้ยิน

 

   "อย่าประชด เธอก็รู้ว่ามันไม่จริง"

   ยุนกิพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

 

   "นายทำเหมือนกับว่าเอาคัตเตอร์มากรีดที่ข้อมือฉัน แล้วทำแผลให้อะ!"

   ฉันพูดออกมาทั้งน้ำตา TT

   

 

   "เอาอย่างนี้ก่อนดีมั้ยครับฮยอง ให้เธอไปสงบสติอารมณ์ที่ห้องผมก่อน เดี๋ยวผมจะดูแลเธอเอง"

   พูดจบวีก็คว้าแขนฉันเดินไป

   

   แต่.... ก็หยุดลง เพราะยุนกิดึงมืออีกข้างของฉันไว้แน่น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

------------------------------

คิดเห็นกันอย่างไรบ้างคะ ตอนนี้ค่อนข้างดราม่านิดนึง TT

ความคิดเห็น