มัทนา ( Madhana )

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ปฏิเสธ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.2k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2559 13:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปฏิเสธ
แบบอักษร

...................................

 

 

   เสียงขุ่นๆของเอกราช ดังมาจากเบื้องหน้า  พร้อมกับร่างสูงที่เดินเข้ามาใกล้  ตอนนี้ชายหนุ่มรู้สึกโกรธจัด  โกรธทั้งหญิงสาวที่จากเขามา โกรธทั้งเพื่อนที่แอบหักหลังเขาแบบนี้

"  ไอ้เอกคือฉัน......"

' ผลั๊วว!!!  '

 ยังไม่ทันที่ชิรวิธจะได้อธิบาย  เพื่อนหนุ่มก็ซัดหมัดเข้ามาปะทะกับใบหน้าหล่อเหลาเต็มแรง  ทำเอาร่างสูงของเขาเซถลาเกือบจะล้มลงไป

"  คุณวิธ!!!  "

นุชลดาอุทานเสียงดังด้วยความตกใจ   ทำท่าจะเข้าไปประคองชายหนุ่มผู้แสนใจดีต่อเธอให้ลุกขึ้น  หากแต่โดนมือหนาของเอกราชฉุนรั้งข้อมือบางเอาไว้เสียก่อน

"  จะไปไหน!!!!!! เป็นห่วงมันนักรึไง!!  ห๊ะ!! "

เอกราชตะคอกเสียงดังด้วยความฉุนเฉียว  วันก่อนเพื่อนหนุ่มยังอัดเขาที่ประกาศจะหมั้นกับแพทารา  หากแต่ตอนนี้เขากลับเห็นเพื่อนนรักเพียงคนเดียว  เข้ามายุ่งวุ่นวายกับชีวิตของ "ผู้หญิงของเขา" 

"  ฉันเจ็บนะ  ปล่อยฉัน  "

หญิงสาวพยายามทำเสียงให้ดัง เพราะเธอเริ่มจะหมดแรง  เนื่องด้วยอาการเวียนหัวเริ่มตีขึ้นมาอีกจนชวนให้อยากจะอาเจียน

"  กลับบ้านกับฉัน  เรามีเรื่องที่ต้องสะสางกันอีกยาว  "

    เขาสั่งเด็ดขาด  ไม่ยอมฟังเสียงร้องห้ามและขัดขืนของหญิงสาว  มือหนาลากร่างบางให้เดินตามแรงฉุดของเขาไปที่รถคันหรู  กระชากประตูให้เปิดออก  ก่อนจะจับร่างบางยัดเข้าไปอย่างแรงจนหญิงสาวรู้สึกเจ็บจุกที่บริเวรท้องน้อยจนต้องนิ่วหน้า  ก่อนจะยกมือเรียวขึ้นมาลูบท้องเบาๆอย่างเป็นห่วงลูกน้อยว่าจะได้รับความกระทบกระเทือน

    ชิรวิธเห็นอาการไม่ดี  จึงรีบเดินตามไปที่รถ  หากแต่ก็ต้องหยุดชงัก  เมื่อเพื่อนหนุ่มยืนชี้หน้าขวางประตูรถไว้

"  อย่ามายุ่งกับเธอ  ไอ้วิธ  ฉันยังไม่อยากจะตัดเพื่อนกันแกตอนนี้  "

เขาเอ่ยอย่างฉุนเฉียว  และไม่เข้าใจเพื่อนหนุ่มว่าจะเอายังไงกันแน่

"  ฉัน...  ไอ้เอก.. ฉันขอร้องแก...  อย่าทำอะไรรุนแรงนะเว้ย  "

 ชิรวิธเอ่ยรนๆ  เพราะเห็นอาการไม่ค่อยจะสู้ดีของหญิงสาวที่นุงนิ่วหน้าอยู่ในรถ

"  คนของฉัน ฉันจะทำอะไรก็ได้  แกไม่ต้องมาบอกฉัน  "

  ชายหนุ่มเอ่ยเด็ดขาด  ก่อนจะรีบเดินอ้อมไปทางฝั่งคนขับ  พร้อมกับสต๊าร์ทเครื่องยนต์แล้วขับเบียดร่างสูงของชิรวิธไป

"  ใจเย็นๆนะเว้ยไอ้เอก..ฉันไม่อยากเห็นแกต้องเสียใจทีหลัง "

  ชิรวิธเอ่ยกับตัวเองเบา  สายตามองตามรถที่พุ่งออกไปด้วยความเร็วสูง  ในใจเริ่มหวั่นๆด้วยกลัวเพื่อนรัก  พร้อมกับหญิงสาวและเด็กในท้องของเธอจะเกิดอันตราย

 

 

................................

"  นี่... คุณจะขับเร็วไปไหน!!!!  จอดเดี๋ยวนี้นะ!!!  "

  หญิงสาวร้องห้ามเสียงดัง  อาการเริ่มหนักขึ้น  เมื่อเขาเร่งความเร็วของรถให้ขับเคลื่อนไปราวกับจรวด

"  ทำไม!!!  กลัวตายรึไง  "

"  ใช่!! ฉันกลัว  ถ้าคุณไม่กลัว  ก็เชิญนั่งไปคนเดียวเลย  "

หญิงสาวเอ่ยเสียงเครือ  น้ำตาจวนจะไหลลงมาเพราะความกลัว

" ไม่ได้สิ  ถ้าจะตาย  มันก็ต้องตายไปด้วยกันนี่แหละ  "

  เอกราชเอ่ยเสียงน่ากลัว  ก่อนจะเร่งความเร็วขึ้นอีก

"  คุณมันบ้าไปแล้วนะ  คุณเอก  กรุณาจอดรถด้วย  ฉันกลัว  "

  หญิงสาวกลัวจนตัวสั่น  กลัวว่าจะเกิดเรื่องร้ายขึ้น  ทุกครั้งที่เธอต้องสูญเสียคนรัก  ก็เพราะอุบัติเหตุจากทางรถยนต์นี่เอง  ทั้งพ่อ ทั้งพี่ชาย

      มือบางข้างหนึ่งดึงสายเข็มขัดนิรภัยขึ้นมาคาดแล้วยึดมันเอาไว้แน่น  ส่วนอีกข้างกุมอยู่ที่ท้องน้อยด้วยความกลัวว่าลูกจะเกิดอันตราย   แววตาหวานดูหวาดกลัวหันไปมองใบหน้าเยือกเย็นของเอกราชอย่างอ่อนใจ  นี่เขาตั้งใจจะฆ่าเธอหรืออย่างไรกัน 

"  จอด!!!!!!  ฉันบอกให้คุณจอดรถเดี๋ยวนี้  "

   หญิงสาวตะคอกเขาเสียงดัง  ก่อนที่ชายหนุ่มจะเลี้ยวรถลงข้างทางและเหยียบเบรกสุดแรง

"  เอี๊ยดดดดด / กรี๊ดดดดด  "

หญิงสาวร้องสุดเสียงพร้อมกับเสียงเบรกที่ดังก้องขึ้นมาจนน่ากลัว  ดวงตาโตปิดสนิทเพราะไม่อยากมองภาพเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น  

 

....  รถจอดสนิทลงแล้ว  หากแต่หญิงสาวยังคงหลับตาปี๋  เพราะยังไม่กล้าลืมตาขึ้นมามอง  น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มนวลทั้งสองข้างอย่างช่วยไม่ได้  ร่างบางสั่นเทิ้มไปหมด

    ร่างสูงที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับ  หันหน้ากลับมามองร่างบางที่นั่งอยู่เคียงข้าง  หญิงสาวนั่งตัวสั่นเทา  น้ำตาไหลลงมาอาบใบหน้านวล

       ไม่มีเสียงสนทนาใดๆเกิดขึ้น  หากแต่มีเพียงเสียงกระซิกของนุชลดาเบาๆ  หญิงสาวค่อยลืมตาขึ้นมาช้าๆ  แพขนตางอนชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา  แววตาหวานเศร้าหันไปมองใบหน้าเรียบเฉยของชายหนุ่มที่กำลังจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว

.....จุ๊บบบบ......

  ยังไม่ทันที่จะได้ตั้งตัว  ร่างสูงก็ขยับกายเข้ามาใกล้  ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจรดริมฝีปากลงบนริมฝีปากบางสีกุหลาบอย่างอ่อนโยน  ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรุ่มร้อนเว้าวอนด้วยความโหยหา  สองมือหนายกขึ้นมาประคองใบหน้าได้รูปของหญิงสาวเอาไว้  ก่อนจะลูบไล้ไปทั่วแก้มนวลเพื่อเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาจนเปียกปอน

"  อย่าทำแบบนี้อีกนะ  "

  ชายหนุ่มเอ่ยเบาๆ เมื่อผละริมฝีปากออก  ก่อนจะกลับเข้ามาระดมจูบไปทั่วใบหน้าหวาน

"  ฉันคิดถึงเธอแทบขาดใจ  "

  ชายหนุ่มเอ่ยออกมาอีกครั้ง  หลังจากที่ระดมจูบจนพอใจและกอดเธอเอาไว้แน่น  หากแต่หญิงสาวกลับน้ำตาร่วงลงมาอีก  เพราะไม่เข้าใจเขา  ว่าจริงๆแล้ว  ต้องการอะไรกันแน่  ในเมื่อเขากำลังจะหมั้นหมายกับหญิงอื่น  แต่การกระทำก็ชวนให้เธอคิดเข้าข้างตัวเองยิ่งนักว่าเขารักเธอ  เขาต้องการเธอ  เขาขาดเธอไม่ได้

   มือบางยกขึ้นมาผลักไหล่กว้างออกห่างกาย  หากแต่ชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยเธอง่าย ก่อนจะจ้องมองใบหน้าหวานด้วยความไม่เข้าใจ

"  คุณ  กำลังจะหมั้นนะคะ  อย่าทำแบบนี้กับฉันอีกเลย  ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ  "

หญิงสาวเอ่ยเบาๆ  น้ำตาไหลลงมาเป็นทาง

           เอกราชคลายอ้อมเเขนออกจากร่างนุ่มนิ่ม  หลายวันมานี้ที่เธอหายไป  เขารู้ใจตัวเองแน่ชัดแล้วว่า  ชีวิตนี้คงไม่มีความหมายและไม่อยากมีลมหายใจอีกต่อไปหากว่าไม่มีเธอ  ชายหนุ่มตัดสินใจแล้ว  ว่าเขาจะปฏิเสธการหมั้นหมายกับหญิงสาวที่มีศักดิ์เป็นน้องสองของเขา   ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรอีก  เขาขยับกายกลับมานั่งที่นั่งคนขับอย่างเดิมก่อนจะขับรถออกสู่ถนน  โดยไม่ได้หันกลับไปมองร่างบางที่นั่งอยู่เคียงข้างเลยตลอดระยะทาง

 

 

........................................

 

 

“  วันนี้พี่เอกจะมารึเปล่าลูกแพท  “

คุณพจน์เอ่ยถามบุตรสาวที่นั่งอยู่ข้างเขาไม่ห่างหาย

“  พี่เอกต้องมาแน่นอค่ะคุณพ่อ  “

        หญิงสาวฝืนยิ้มให้บิดา  พร้อมกับพูดออกไปอย่างนั้นทั้งที่ในใจกลับหวั่นๆ  กลัวว่าเขาจะไม่มา  เพราะความจริงเธอติดต่อเอกราชไม่ได้มาสองสามวันแล้ว  หากแต่ไม่ได้บอกความจริงให้บิดาทราบเพราะกลัวจะกระทบกระเทือนจิตใจท่าน

ในขณะที่หญิงสาวพูดคุยกับบิดาอยู่นั้น  ร่างสูงของเอกราชก็เปิดประตูเข้ามา

“  อ้าว  เจ้าเอก  “

คุณพจน์ยิ้มดีใจที่หลานชายโผล่หน้ามาให้เจอ  หลังจากที่เขาไม่ได้แวะมาหลายวัน

“  สวัสดีครับคุณอา   เป็นยังไงบ้างครับ  “

ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง  พลางเดินเข้ามาใกล้ๆขอบเตียง

“  อาดีขึ้นเยอะแล้ว  อีกเดี๋ยวคงกลับบ้านได้  “

  คุณพจน์ตอบหลานชาย  ใบหน้าดูยิ้มแย้ม

“  เอ้ออ  แล้วเรื่องงานหมั้นล่ะ  จะมีเมื่อไหร่  “

  อยู่ๆคุณอาก็ถามขึ้น  ซึ่งก็ตรงใจกับเรื่องที่เขาอยากจะมาพูดอยู่พอดี   แพทาราจ้องใบหน้าชายหนุ่มนิ่ง  หากแต่ดวงตาคมไม่ได้สบประสานกับแววตาสงสัยของหญิงสาวเลย

“  คุณพ่อค่ะ  คือแพทว่า.....”

“  ยัยแพท  เดี๋ยวพ่อขอคุยกับพี่เขาสักครู่นะลูก  หนูออกไปรอข้างนอกก่อนไป  “

คุณพจน์เอ่ยเบาๆ  ก่อนที่ร่างเพรียวระหงของแพทาราจะลุกเดินออกไปจากห้อง  

“  นั่งก่อนสิ  หลานอา  “

  ชายสูงวัยกล่าว  ก่อนที่ร่างสูงของเอกราชจะนั่งลงกับเก้าอี้แทนที่แพทารา

“  ผม   อยากคุยเรื่องนี้กับคุณอาอยู่พอดีเลยครับ  “

  ชายหนุ่มเอ่ยอย่างกล้าๆกลัวๆ  ความจริงถึงแม้ว่าเขาจะร้อนใจ  อยากจะคุยกับคุณอาให้รู้แล้วรู้รอดไป  แต่ชายหนุ่มก็กลัวว่า  เรื่องที่คุยกันนี้จะกระทบกระเทือนจิตใจจนส่งผลต่อสุขภาพของท่าน  เขาจึงอยากจะรอเวลาให้อาชายหายจากอาการป่วยเสียก่อน  หากแต่เมื่อท่านเร่งรัดแบบนี้แล้ว  เขาก็คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะพูด

“  ว่ามาสิ  หลานรัก  “

“  คือผม.... ผม... คงแต่งงานกับน้องแพทไม่ได้หรอกครับคุณอา  ผมต้องขอโทษด้วย  “

 ชายหนุ่มเอ่ยออกไปในที่สุด  เขาก้มหน้านิ่งๆ  ส่วนคุณอาไม่ได้พูดอะไร

“  ผมมีคนที่ผมรัก  และต้องดูแลอยู่แล้วครับ  ถ้าจะให้ผมดูแลน้องแพทในหน้าที่ที่คุณอาอยากให้ทำ  ผมคงทำไม่ได้  “

  ชายหนุ่มอธิบายเหตุผล  ส่วนคุณพจน์ที่เป็นฝ่ายรับฟัง  เพียงแต่นั่งพยักหน้ารับรู้เท่านั้น

“  อาต้องขอบใจที่แกยอมพูดความจริง   ไม่ได้ยอมบังคับจิตใจตัวเองเพียงเพราะว่าอาขอร้อง  “

  คุณพจน์เอ่ยยิ้มๆ  แม้จะเสียดายอยู่ในที  หากแต่เขาก็ไม่อยากบังคับจิตใจใคร  โดยเฉพาะเรื่องหัวใจ  จะหวั่นๆก็แต่ แพทารา  ที่ดูจะมีหัวใจรักใคร่ชายหนุ่มอย่างจริงจัง  จนอาจจะทำใจยากต่อการที่จะต้องผิดหวัง  แต่สักวันหนึ่งเธอคงเข้าใจและผ่านมันไปได้

        หากแต่ตอนนี้หญิงสาวกลับรู้สึกเสียใจมาก  ทั้งที่เธอก็เตรียมใจเอาไว้แล้ว  ทุกคำพูดที่ชายหนุ่มคุยกับบิดา  เธอได้ยินทั้งหมด  แม้จะรู้ว่าเป็นการเสียมารยาทหากแต่มันก็เป็นเรื่องที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอ  ดังนั้นหากหญิงสาวจะแอบฟังเพื่ออยากจะรับรู้ก็คงไม่ผิดอะไร

“  ฮึก.....”

  หยดน้ำตาหลั่งลงมาอย่างห้ามไม่อยู่  มือเรียวบางยกขึ้นมาปิดปากเก็บเสียงเอาไว้กลัวคนได้ยิน  หญิงสาวรู้สึกเจ็บปวดสะท้านอยู่ในอก  ราวกับมีคนเอาค้อนมาทุบตี  ขอบตาร้อนผะผ่าว จนสายน้ำไหลลงมาไม่ยอมหยุด   เธอรู้สึกอับอายยิ่งนัก  อับอายจนไม่อยากที่จะยืนอยู่ตรงนี้  ไม่อยากให้ใครต้องเห็นน้ำตาของเธอ  ไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอ  ไม่อยากแม้กระทั่งจะพบเจอใครเลย

 

 

 

.........................

กลับมาแล้วจ้าาาา  มาด้วยหัวใจเรียกร้อง  อิอิ  ( ไรท์ไม่มีคำแก้ตัวเลยที่ผิดคำพูด  เฮ้ออออ )  ต้องขอโทษที่ไม่ได้มาอัพเสียนานนะคะรีดเดอร์  พอดีช่วงนี้ไรท์กำลังฉลองปีใหม่ อิอิ (  อู้งานเขียนไปเลยยย )  ต้องขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่เข้ามาติดตามอ่าน  และรอคอยนิยายเรื่องนี้กันนะคะ  ไรท์กำลังรีบปั่น  อยากให้จบเร็วๆ  เพราะไรท์ก็  อยากจะมีผลงานเรื่องใหม่ๆออกมาให้รีดเดอร์รับไว้พิจารณาอยู่เหมือนกัน  สุดท้ายก็  เนื่องในวาระที่อยู่ในช่วงปีใหม่ 2559 นี้  ไรท์ก็  ขอให้รีดเดอร์ทุกคนสุขภาพแข็งแรง  มีความสุขมากๆ  มีเงินมีทองใช้ไม่ขาดมี  โชคดีมีชัยตลอดปีและตลอดไปนะคะ  

                                                                           มัทนา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น