คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4 (1) ร้อนตัว

ชื่อตอน : บทที่ 4 (1) ร้อนตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2562 09:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 (1) ร้อนตัว
แบบอักษร

 

หลังจากแคนเซิลนัดต้นตระกูลฝนก็เหมือนจะรู้ใจหยุดตกทันที หล่อนไม่อยากอยู่ว่างๆ จึงเข้าไปเที่ยวในไร่โซนฟาร์มแกะ มีนักท่องเที่ยวหนาตาทั้งที่เป็นวันธรรมดา บ้างถ่ายรูป บ้างป้อนนมน้องแกะ ปาลิตาทำตัวกลมกลืนกับนักท่องเที่ยว เข้าไปซื้อนมขวดเล็กมาป้อนน้องแกะนานสองนาน กว่าจะมีพนักงานมาทัก 

“คุณน้องปริม ว้าย! ใช่จริงๆ ด้วย สวัสดีค่ะ กลับมาตอนไหนคะ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน นี่พี่นีเองนะคะ จำได้หรือเปล่า” 

สาวร่างท้วมเข้ามาดักหน้า อีกฝ่ายตกใจเล็กน้อยในช่วงแรก ทว่าหลังพินิจพิจารณามองหน้าดีๆ ปาลิตาก็ดีใจ รีบป้อนนมให้น้องแกะดื่มจนหมด และส่งขวดคืนให้แก่พนักงานคนขาย 

“จำได้สิคะ สวัสดีค่ะ ไม่ได้เจอตั้งนาน พี่นีสบายดีไหมคะ” 

“สบายดีค่ะ พี่ทำงานที่นี่ได้สองปีกว่าแล้ว” 

“ดีจังเลยนะคะ แล้วงานเป็นยังไงบ้างคะ” 

“งานง่าย สบายมากค่ะ พี่ต้องขอขอบคุณคุณปริมที่ช่วยพูดกับคุณเหนือไม่ให้ไล่พี่ออกนะคะ ไม่อย่างนั้นชีวิตพี่คงแย่น่าดู พี่พักเที่ยงพอดี เราไปหาอะไรกินกันเถอะค่ะ มื้อนี้พี่ขอเลี้ยงคุณปริมเอง” 

“ได้ค่ะ ปริมเองก็รู้สึกหิวขึ้นมาบ้างแล้ว” 

“เชิญทางนี้ค่ะ” 

สุนีย์ทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจจับมือสาวสวยตามตัวเองมายังร้านอาหารโซนเฉพาะสำหรับพนักงาน เลี้ยงข้าวแกงจานละสามสิบ อิ่ม อร่อยกันทั้งคู่ เดิมทีสุนีย์สุขภาพไม่ค่อยดี มีปัญหาในการทำงานหลายครั้ง บางวันไม่สามารถมาทำงานได้ 

วุฒิการศึกษาแค่มัธยมต้นไปสมัครงานที่ไหนก็ยาก มีแต่งานหนักเงินเดือนน้อยทั้งนั้น ถูกนายใหญ่เรียกไปคุยตรงๆ เขาไม่ไล่ออกแต่จะให้ย้ายไปทำตำแหน่งอื่น ตำแหน่งนั้นต้องลดเงินเดือน 

แต่โชคดีที่ปาลิตาเข้าไปคุยให้ และขอให้ตนเองมาทำงานที่ฟาร์มแกะ งานส่วนใหญ่อยู่ในร่ม สุขภาพเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ ตามลำดับ ถ้าไม่ได้ปาลิตาช่วยพูดให้ นายใหญ่ก็คงไม่ยอม 

“อาหารที่นี่อร่อยจังเลยนะคะ รสชาติเหมือนที่บ้านเลย” 

“ก็ฝีมือแม่น้อมนี่แหละค่ะ แกมารับจ๊อบทำอาหารกลางวัน” 

“มิน่าล่ะ ถึงอร่อยขนาดนี้ที่แท้ก็ฝีมือแม่น้อมนี่เอง” แม่น้อมเป็นแม่ครัวฝีมือดีของบ้านใหญ่ ทั้งยังเป็นภรรยาของลุงเติมยิ้มเฉ่ง 

สุนีย์ช่วยยกจานไปเก็บ ก่อนกลับมานั่งคุยกับปาลิตา โต๊ะข้างๆ กินอิ่มก็ทยอยออกไป มีคนใหม่มานั่งกินข้าวเรื่อยๆ 

“ข้าวตราแม่น้อมขายหมดเกลี้ยงทุกวันเลยค่ะ แม้กระทั่งคนระดับคุณเหนือยังมากินข้าวแกงเหมือนพนักงานระดับรากหญ้าแบบพี่ ดูสิคะ ยังกินอยู่เลย” 

หันใบหน้าไปยังห้องอาหารติดแอร์แบบกระจกค่อนข้างส่วนตัว มองตามพี่สุนีย์ไปปาลิตาแทบพะอืดพะอมข้าวออกมา เมื่อเห็นเมืองเหนือตัวจริงเสียงจริงนั่งอยู่ตรงนั้น 

“เขามากินข้าวที่นี่ทุกวันเลยเหรอคะ” 

“ใช่ค่ะ ฟาร์มกับออฟฟิตก็อยู่ใกล้กันแค่นี้เองค่ะ” 

“ปริมมีธุระช่วงบ่าย ขอบคุณที่เลี้ยงข้าวนะคะ ขอตัวกลับก่อนค่ะ” ยกมือไหว้เร็วมากตั้งใจจะชิ่งหนีก่อนเขาจะเห็นตัวเอง เลี่ยงได้ก็อยากเลี่ยงการอยู่ด้วยกันสองต่อสอง ปาลิตาเบื่อ 

“คุณปริม” สาวร่างอวบงงเป็นไก่ตาแตก ระหว่างนั้นแม่น้อมเดินเข้ามาทางหน้าห้องอาหารพอดี ทำให้คนตัวบางเดินผ่านไม่ได้ 

แม่น้อมยังอยู่ในชุดผ้ากันเปื้อน ยิ้มแฉ่งมาแต่ไกลเชียว “คุณปริมกำลังจะไปไหนเหรอคะ คุณเหนือให้ป้ามาตามไปพบค่ะ” 

ปาลิตาใช้ปลายเล็บจิกกระโปรงขยุ้มจนมันเกือบยับ หันขวับกลับไปยังด้านหลังสบสายตากับคนบ้า ที่กำลังตักข้าวเข้าปากแต่ก็ยังไม่วายยักคิ้วยักไหล่มาทางตนเอง เกลียดนักจึงถลึงตาใส่ 

  

ฟอจูนเนอร์คันสีดำค่อยๆ เคลื่อนออกจากอาณาเขตไร่ชา ปาลิตาแปลกใจมากรีบหันหน้าไปถามคนขับรถรูปหล่อ แต่นิสัยแย่เหมือนซาตานกลับชาติมาเกิด ทะเลาะกันเมื่อคืนไม่โอ๋ ไม่ปลอบหล่อนสักนิด มิหนำซ้ำยังสั่งให้หุบปาก จากนั้นก็บังคับหล่อนให้นอน ผู้ชายนิสัยแบบนี้ก็มีในโลก ปากเสีย นิสัยก็เสีย ปาลิตาอยากรู้ชะมัดว่าผู้หญิงประเภทไหนจะสามารถทนอยู่ด้วยไปจนแก่เฒ่าได้ ขนาดหล่อนเองยังไม่อยากทนอยู่กับเขาเลย 

โลกนี้ช่างไม่โหดร้าย ทำไมต้องเหวี่ยงผู้ชายคนนี้มาให้ 

“คุณกำลังจะพาฉันไปไหน” 

“โรงพยาบาล” 

เมืองเหนือตอบเสียงขรึม อารมณ์ดีเลื่อนนิ้วมากดเปิดเพลง ผิวปากตามทำนอง ไม่ได้สังเกตเลยว่าอีกคนหน้าซีด 

“ปะ... ไปทำไมคะ” 

หญิงสาวตัวชาวาบ เหงื่อซึม ปากสั่นระริก คงไม่ใช่ว่าเขาจับอาการหล่อนได้แล้วเกิดความสงสัยหรอกนะ ไม่หรอก ไม่ใช่ เป็นไปไม่ได้ บางทีเขาอาจจะเห็นว่าเมื่อคืนหล่อนหน้าซีดก็เลยอยากพาไปหาหมอเพื่อตรวจอาการทั่วไป 

“ไปโรงพยาบาลก็ต้องไปหาหมอสิ” 

“แต่ฉันไม่ได้ป่วย ไม่ได้เป็นอะไร” 

ดื้อเถียงเขาต่อ ถ้าเขาจะพาไปโรงพยาบาลให้ได้ก็จะโวยวายจนกว่าเขาจะยอมเลี้ยวรถกลับบ้าน 

“ช่างสิ ยังไงฉันก็จะไปโรงพยาบาล” ตอบอย่างไม่แคร์ 

“คุณเหนือ จอดรถเดี๋ยวนี้ เลี้ยวรถกลับบ้านได้ก็ยิ่งดี ฉันสบายดี ไม่ได้ป่วย เมื่อคืนแค่เหนื่อยนิดหน่อยก็เลยรู้สึกเพลียๆ” 

ตะคอกอธิบายคอเป็นเอ็น เสียงดังจนตกใจไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นคนพูดจาแบบนี้ แต่ถึงกระนั้นเมืองเหนือก็ยังขับรถต่อไป 

“คุณเหนือ! ฉันบอกให้จอดไง” 

“เป็นอะไรของเธอฮะ แค่ให้มาเป็นเพื่อนเฉยๆ จะอะไรนักหนา ฉันจะไปเยี่ยมนักท่องเที่ยวที่ตกจุดชมวิว ไม่ได้จะพาเธอไปหาหมอสักหน่อย ไม่พาไปหรอกเว้ย ก็รู้อยู่ว่าเธอมีไอ้ต้นคอยดูแล” 

“อ๋อ ค่ะ ไปก็ไป” ปาลิตาหน้าชาไปทั้งแถบ 

“ทำไมต้องให้โมโหก่อนถึงคุยกันรู้เรื่องทุกที รีบไปสมัครเรียนเลยนะ ไอ้จิตวิทยานั่น เพื่อจะช่วยปรับเปลี่ยนนิสัยเด็กๆ ของตัวเองได้ อยากเรียนอะไรก็เรียนไป เรื่องงานทางนี้ไม่ต้องห่วง ฉันดูแลได้ ไว้เบื่อเรียนค่อยมาช่วยกัน งานมันไม่หนีไปไหนหรอก” 

“เรียนจบจะไปทำงานกรุงเทพ” 

“จะไปไหนก็ไป เชิญตามสบายเลย” 

ทั้งที่เป็นคนเปิดประเด็นเองแท้ๆ แต่พอถูกเขาตอบกลับมาไม่ไยดีแบบนี้ก็อดน้ำตารื่นไม่ได้ ใจร้ายที่สุด โลกนี้ไม่มีใครใจร้ายกับหล่อนได้เสี้ยวของผู้ชายคนนี้อีกแล้ว 

หึ ซึมไปเลยไหมล่ะ 

เมืองเหนือแอบลอบมองใบหน้าหวาน 

 

 

 

 

ปริมนึกว่าคุณเหนือจะรู้ ทีไหนได้เขายังโง่เหมือนเดิม T___T 

คงจะรู้ว่าเมียท้องตอนคลอดมั้งนะ 

 

 

E-BOOK เรื่องนี้ราคา 169 บาทนะคะ  

ความยาว 83,000 คำ อ่านจุใจเช่นเคย ฝากด้วยน้าา >//< 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น