winterandwhite

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 23

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 33

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2562 09:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23
แบบอักษร

“คุณดลเก่งมากๆ เลยค่ะ ที่ทำให้เบธสวยขนาดนี้”

“ชอบไอ้เบธลุคนี้มั้ยคะ คุณฝน”

“ชอบค่ะ ฝนชอบคนสวย”

ฝนต้นเมษากล่าว ขณะที่มองเบธ แล้วก็ยิ้ม

“คุณ อย่ามองแบบนั้นได้มั้ย เบธเขินไปหมดแล้ว”

“ฝนอยากมองให้เต็มตานี่คะ ของแปลก”

“สรุปสวยหรือแปลกกันแน่เนี่ย”

หมวดดลกับฝนมองหน้ากัน แล้วก็พากันหัวเราะ แกล้งเบธ เบธทำหน้ายู่ๆ เขินก็เขิน ยังจะแกล้งกันอยู่ได้

“แล้วนี่ยังไงต่อคะ ต้องแอดมิดใช่มั้ย”

“ค่ะคุณฝน เจ้าหน้าที่กำลังทำเรื่องย้ายเบธไปห้องพักฟื้น พรุ่งนี้ก็คงจะจัดการเรื่องเข้าเฝือกให้น่ะค่ะ”

“เดี๋ยวฝนอยู่เฝ้าเบธเองค่ะคุณดล คุณดลกลับไปพักผ่อนที่บ้านก็ได้นะคะ”

“เออใช่ ฉันว่าแกไปพักเถอะไอ้ดล แล้วพรุ่งนี้เช้า ฝากไปที่บ้านหน่อยสิ รับสามสาวมาเยี่ยมฉันที บอกให้เอาของใช้ส่วนตัวมาให้ฉันด้วยนะ”

“เออ ๆ ได้ๆ เดี๋ยวจัดการให้”

เมื่อตกลงกันตามนั้น หมวดดลก็ออกไป แต่ยังไม่กลับบ้านหรอก กลับไปหาผู้พันดรัณที่งานนั่นแหละ

จากนั้น เบธก็ถูกพาไปที่ห้องพัก แบบพิเศษ เตียงเดียว

“เดี๋ยวญาติช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คนไข้ด้วยนะคะ”

“ค่ะ”

พยาบาลนำเสื้อผ้าของทางโรงพยาบาลมาให้ฝนต้นเมษา เธอก็รับมา

“ถ้ายังไม่สะดวกอาบน้ำ ก็เช็ดตัวไปก่อนก็ได้นะคะ อุปกรณ์ทุกอย่างมีเตรียมให้ในห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว”

“ไม่สะดวกค่ะ เช็ดตัวก็ไม่สะดวก” เบธตอบคุณพยาบาลขึ้นมาทันคัน

ฝนต้นเมษานั่งอมยิ้มขำ

“อ่อ ค่ะ ก็แล้วแต่ค่ะ”

คุณพยาบาลทำหน้างงนิดหน่อย แล้วก็ออกไป

 

“ไม่สะดวกตรงไหนเหรอคะ ทหาร”

“ไม่สะดวกตั้งแต่ให้ญาติเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วอะ จริงๆ”

“เห็นฝนเป็นคนอื่นหรือไง” เธออมยิ้ม แล้วเดินเข้ามาใกล้ๆ เบธ

“เพราะไม่ใช่คนอื่นเนี่ยแหละค่ะ เบธก็เลย...”

“เขิน”

เบธพยักหน้า

“ครั้งแรก ยังไงก็ต้องเขินค่ะ แต่ถ้ามีครั้งแรกแล้ว ที่เหลือ มันก็จะสบายๆ ไม่ใช่เหรอคะ”

ฝนพูดไป มือก็ขยับไปปลดเครื่องประดับต่างๆ ออกจากตัวเบธ ตั้งแต่กิ๊บดำบนหัว ต่างหู สร้อยคอ ต่างๆ

จากนั้นก็ค่อยๆ ลบเครื่องสำอางด้วยอุปกรณ์ที่พอมีในกระเป๋าตัวเอง จนในที่สุด ก็เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้าย คือเอาเกาะอกผ้าไหม และ ผ้าซิ่นผืนน้อยออก แล้วใส่ชุดโรงพยาบาลไปแทน

เบธที่นั่งอยู่บนเตียง รู้สึกว่า ใจเต้นเหลือเกิน ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี ครั้งแรกในโรงพยาบาลเนี่ยนะ มันใช่เหรอ อีกอย่าง มันควรจะผลัดกันถอด ไม่ใช่เป็นเบธคนเดียวที่ถูกถอดแบบนี้

ฝนต้นเมษาขึ้นเตียงไปนั่งด้านหลังเบธ

“เอ่อ ฝน คือ เบธว่า เบธ...”

เบธยังไม่ทันอธิบาย คนข้างหลังก็รูดซิบเกาะอกลงไปจนสุดแล้ว ก็ถอดออกให้ด้วยความรวดเร็ว จากนั้นก็สวมเสื้อโรงพยาบาลให้เสร็จสรรพ เบธที่ให้ความร่วมมือในการเปลี่ยนเสื้ออย่างงงๆ นั่งกะพริบตาปริบๆ รู้สึกว่า มันรวดเร็วจนเขินไม่ทัน

ทีนี้ก็เหลือช่วงล่าง

“เบธยืนขึ้นนะ ขาเดียวไหวอยู่เนอะ เดี๋ยวฝนรีบเลย”

“ฮะ เอ่อ เบธว่า...”

ฝนพยุงเบธให้ค่อยๆ ยืน ถอดผ้าซิ่นออก แล้วให้เบธนั่ง จากนั้นเธอก็ค่อยๆ ใส่กางเกงให้ อาจจะทุลักทุเลนิดหน่อย แต่ในที่สุด เบธก็ได้นอนอยู่บนเตียง ในชุดที่แสนจะสบาย

“ไม่เหลืออะไรแล้ว เบธไม่เหลืออะไรแล้ว” เบธห่มผ้ามิดชิด แล้วทำหน้าแบบอดสู

“ข้างนอกว่าขาวแล้วนะ ข้างในเนี่ย ขาวกว่าอีก”

“งืออออ”

“งือทำไมคะคนป่วย ฝนแค่มอง ไม่ได้ทำมิดีมิร้ายสักหน่อย”

“ถ้าทำนะ จะไม่เขินแบบนี้เลย”

“นี่ คุณทหารคะ”

ฝนต้นเมษาส่ายหน้า ขณะที่พับชุดผ้าไหมของเบธแล้วเก็บใส่ตู้ให้เรียบร้อย

“อ้าว ลืมเช็ดตัวก่อนใส่ชุดโรงพยาบาล”

เบธส่ายหน้ารัวๆ ฝนเลยหัวเราะขำ

“เอ้อ เบธมีของจะให้”

“อะไรเหรอคะ”

“ฝนหยิบตุ๊กตาตัวนั้นมาให้เบธหน่อย” เบธชี้ไปที่ตุ๊กตาทหารอากาศ ที่วางอยู่บนโต๊ะ

เมื่อได้มา เบธก็ปลดสร้อยจี้เครื่องบินที่คอตุ๊กตาออก

“ขอมือหน่อยค่ะ”

ฝนยิ้มหวานๆ แล้วทำตามที่เบธบอก

“พอดีเลยแฮะ”

เป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ ที่สร้อยคอตุ๊กตา มีความยาวพอดีกับข้อมือฝนต้นเมษา

“แล้วตุ๊กตา ให้ฝนด้วยมั้ย”

“ให้หมดค่ะ มีอะไร ก็อยากให้ทั้งนั้น”

คุณพยาบาลจำเป็นยิ้ม เขินให้กับน้ำเสียง และแววตาของคนป่วย

“เป็นสะใภ้กองทัพอากาศแล้วนะคะ”

“ค่ะ ยินดีค่ะ”

เบธมองหน้าฝน สลับมามองที่มือ จับมือเธอไว้ เอานิ้วหัวแม่มือไล้ไปทั่วๆ หลังมือเบาๆ

“ตีสองแล้ว นอนกันเนอะ คนดีของเบธ”

ฝนมองหน้าเบธ ก่อนจะยื่นมือไปลูบผมเบาๆ

“หายเร็วๆ นะ ฝนเป็นห่วง เบธรู้ใช่มั้ย”

“ขอบคุณที่มาเฝ้านะคะ”

“ฝนคงมาเฝ้าได้แค่สองวัน แต่หลังเลิกงาน จะมาหาทุกเย็น ทหารไม่งอนฝนเนอะ”

“เราเคยงอนกัน แล้วเบธว่า มันไม่ดีเลย จากนี้ไป เราจะไม่งอนกันอีก”

“มันก็อาจจะมีอีก แต่ก็ จะพยายามให้มันน้อยที่สุด”

จากนั้น ฝนต้นเมษาก็ไปนอนอยู่บนเตียงนอนสำหรับญาติ เธอห่มผ้า แล้วนอนตะแคง หันหน้าไปทางเตียงนอนของเบธ เบธที่ตะแคงไม่ได้ ก็เอียงคอมอง

“คุณฝน”

“หืม”

“เบธรักคุณนะ”

“ค่ะ ทราบแล้วค่ะ”

“คุณไม่บอกรักเบธหน่อยเหรอ”

“ฝนไม่เคยถอดเสื้อผ้าให้ใคร แล้วก็ไม่เคยนอนมองใครแบบนี้”

“นักเขียน เค้าบอกรักกันแบบนี้สินะ”

“ทหารนอนค่ะ นอน มีอะไรก็เรียกฝน เรียกได้ตลอด โอเคมั้ย”

“คับผม”

ค่ำคืนอันแสนจะอบอุ่นละมุนใจค่อยๆ ดำเนินผ่านไป เบธที่ได้รับยาหลับไปอย่างสบาย ส่วนคนเฝ้านั้น หลับไปได้นิดหน่อย ที่เหลือก็หลับๆ ตื่นๆ เพราะเป็นห่วงคนไข้นั่นแหละ

 

จนกระทั่งเช้า

หลังจากที่ฝนต้นเมษาช่วยพาเบธเข้าไปในห้องน้ำ แล้วปล่อยให้เบธเช็ดตัวให้ตัวเองตามที่เบธต้องการ เสร็จแล้ว ก็พาเบธมานั่งทานข้าวอยู่บนเตียง ไม่นานนัก เมธ ป้าแป้ว น้าปราง และหมวดดลก็มาถึง

“พี่เบธ ไปทำอะไรอีท่าไหนเนี่ย”

“ตอนออกจากบ้านนี้สวยอย่างกับนางฟ้า แต่ไหงตอนนี้อย่างกับหมา”

“นั่นสิป้าแป้ว สงสัยสวยแล้วชง”

“ทุกคนดูเป็นห่วงมาก คนไข้ซึ้งใจจริงๆ”

พอครอบครัวของเบธมาถึง ก็หยอกล้อกันนิดหน่อย เป็นห่วงแหละ แต่อยากให้บรรยากาศมันคึกครื้นมากกว่า ไหนๆ เรื่องมันก็เกิดไปแล้ว

“ขอบคุณหนูมากนะลูก ที่ช่วยเฝ้าเจ้าเบธ”

“เอ่อ สวัสดีค่ะคุณป้า คุณน้า แล้วก็ สบายดีนะคะ น้องเมธ” ฝนต้นเมษาที่รอจังหวะทักทายทุกคน พอได้ช่องก็ต้องรีบ แต่ถามว่าเขินมั้ย ก็เขินมาก

“สบายดีค่ะพี่ฝน พี่ล่ะคะ เมื่อคืนนอนนี่ ลำบากไหม”

“ไม่ลำบากเลยค่ะ”

 

“ไอ้เบธ เป็นไงบ้าง ปวดแผลมั้ย” หมวดดลสอบถามอาการ

“ก็นิดนึง”

“แต่สีหน้ามึง ระรื่นมาก”

“คนแข็งแรง ก็แบบนี้แหละ เนอะ คุณฝน เนอะ” เบธหันไปถามความเห็น แต่ฝนไม่ตอบ เพราะว่าเขินเหลือเกิน

จากนั้น ป้าแป้วและน้าปรางก็ไปปลอกผลไม้ จัดขนมและน้ำท่า เตรียมไว้ให้ทั้งคนไข้และคนเฝ้ากิน ส่วนสาวๆ ก็ยืนหยอกๆ แซวๆ กันไป สักพัก คุณหมอกับพยาบาลก็เข้ามาจัดการเรื่องทำเฝือก ทุกคนที่มากันนานแล้ว ก็เลยพากันกลับ ฝนต้นเมษาก็เลยเดินไปส่ง

ขณะที่เดินออกไป ทั้งหมดก็ไปพบกับ แก้วตาขวัญ เธอยกมือไหว้ทุกคนที่แก่กว่า พยายามยิ้มบางๆ ให้ แต่ในดวงตาเธอเศร้าสร้อย

“พี่แก้ว มาทำอะไรคะ” เมธที่สนิทกับแก้วมากที่สุด ออกปากทัก ส่วนหมวดดลที่ทราบเรื่องทุกอย่างจากเบธแล้ว เลือกที่จะเงียบ

“พี่มาเฝ้านายอาช”

“เค้าเป็นอะไรเหรอคะพี่แก้ว”

แก้วอึกอัก ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี ฝนต้นเมษาเห็นท่าทางแก้ว ก็นึกถึงเรื่องที่เบธเคยเล่า ว่าแก้วไปพัวพันกับแก๊งค้ายา ยิ่งมองก็ยิ่งสงสารเธอ

“พี่ดลคะ เมธรบกวนไปส่งป้าแป้วกับน้าปรางที เดี๋ยวเมธขอไปเยี่ยมเพื่อนก่อน แล้วเดี๋ยวเมธกลับเองค่ะ”

“จ้ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ” หมวดดลว่า พร้อมกับพาสาวใหญ่ทั้งสองไป ฝนต้นเมษาก็กลับไปหาเบธ

 

ที่ห้องพักของอาชขวัญ

“ทำไมเค้าเป็นขนาดนี้คะ พี่แก้ว”

เมธนภาถามออกมาทันทีที่เห็นนายอาชที่สภาพดูไม่โสภานอนหลับอยู่บนเตียง ในห้องพักฟื้นผู้ป่วยชายรวม

แก้วตาขวัญมองสีหน้าและท่าทางของเมธ ก็รู้ได้ทันทีว่า เบธไม่ได้เล่าเรื่องไม่ดีๆ ให้ฟัง แล้วก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี

“พี่แก้ว พี่มีเรื่องอะไร พี่บอกเมธได้นะ เมธไม่ได้เห็นว่า พี่เป็นแค่คนขายของให้เมธ แต่เมธเห็นพี่เป็นพี่สาวอีกคนมาโดยตลอด” เมธกล่าว พร้อมกับจับมือให้กำลังใจ

แก้วมองไปรอบๆ พบว่า เตียงข้างๆ ไม่มีคน ผู้ป่วยคนอื่นก็หลับสนิท ญาติก็บางตา จึงตัดสินใจเล่าทุกอย่างให้เมธฟัง

“พี่แก้ว”

เมธนาภาดึงพี่แก้วตาของเค้ามากอดเอาไว้ แก้วตาร้องไห้ ดูเหมือนว่า ร้องเท่าไหร่ ร้องแค่ไหน น้ำตาของเธอก็ไม่เคยหมดไปเสียที

“เมธเข้าใจทุกอย่างที่พี่ทำ พี่ไม่ได้ตั้งใจ และถ้ามีอะไรที่เมธพอจะช่วยพี่ได้ เมธจะทำ”

เมธปลอบใจแก้วจนเธอรู้สึกดีขึ้น แล้วคุณหมอก็เรียกแก้วตาขวัญไปคุยเรื่องอาการของอาชขวัญ เมธก็เลยอาสาเฝ้าให้ก่อน

โดยไม่รู้เลยว่า ตั้งแต่ตัวเองมาถึง นายอาชไม่ได้นอนหลับอย่างที่คิด

“ถ้าเธอเป็นเรา เธอจะทำยังไง” จู่ๆ นายอาชก็ลืมตา แล้วก็ถามคำถามนี้กับเมธ

“เฮ้ย เมื่อกี้ได้ยินเหรอ”

“อืม ทุกคำ”

เมธตะลึงไปครู่ แล้วก็ทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะปลอบยังไงดี คนเคยตีกันบ่อยๆ พอจะพูดดีๆ มันก็มีเขินๆ เกร็งๆ

“เอ่อ นายก็อย่าเพิ่งไปคิดอะไรเลยนะ รักษาตัวให้หายก่อน แล้วค่อยว่ากัน”

“เราต้องคิดตั้งแต่ตอนนี้ พอหายปุ๊บ เราต้องรีบแก้ไขทุกอย่างทันที แต่เท่าที่ฟังพี่แก้ว เราเริ่มไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะต้องแก้เรื่องไหนก่อน ระหว่างเรื่องความเป็นอยู่ของครอบครัว หรือว่า เรื่องคดีความ ที่คงจะเกิดขึ้นในไม่ช้า”

“นายคิดว่า พี่แก้วเป็นคนดีมั้ย”

นายอาชพยักหน้า

“แล้วนายเชื่อว่า คนดี จะต้องได้รับสิ่งดีๆ ตอบแทนมั้ย”

นายอาชเงียบไป แล้วทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด ที่ผ่านมาครอบครัวของเค้าทำมาหากินสุจริต ไม่เคยคดโกงใคร แต่สุดท้าย กลับต้องมาอยู่ในสภาวะบอบช้ำเช่นนี้ นี่คือผลตอบแทนของความดี อย่างนั้นหรือ

“สรุปว่า ไม่เชื่อ เอางี้มั้ย ให้ฉันพิสูจน์ให้ดู”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น