mirror on! on!

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Older Brother ตอนที่.......20

ชื่อตอน : Older Brother ตอนที่.......20

คำค้น : Older Brother , โชตะคอน, Shotacon,Yaoi, Boy's Love, Y,Boy Love, ชายรักชาย, วาย, Romance, NC18+, Thai Yaoi, Boy love boy, Sexy,ขี้หึง, โหด, หื่น วายร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 64.6k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2557 15:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Older Brother ตอนที่.......20
แบบอักษร

 

 

Older Brother.....20

 

 

“พี่ธาร พี่ธารรรรร.......ตื่นฮะ เดี๋ยวลีวายส์ไปโรงเรียนสาย” ลีวายส์กำลังปลุกคนขี้เซา ในขณะที่ตัวเองก็รีบแต่งตัวไปด้วย จริงๆแล้วพี่ธารไปได้ขี้เซาหรอกฮะ คึคึ แต่เมื่อคืน..........เรากลับจากร้านตีสามฮะ ก็เลยไม่ค่อยอยากตื่นซะเท่าไหร่

 

“อือออ......” พี่ธารครางเสียงต่ำในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง ร่างสูงหัวยุ่งเหยิงไปหมดแต่ก็ยังดูดีในสายตาลีวายส์

 

“พี่ธาร วันนี้ลีวายส์เปิดเรียนแล้วนะฮะ พี่ธารไปอาบน้ำเร็วฮะ” ลีวายส์ดึงแขนพี่ธารให้ลุกจากเตียง ด้วยความที่พี่ธารตัวใหญ่ก็เลยไม่ขยับสักนิดแถมพี่ธารยังดึงลีวายส์เข้ามากอดอีกด้วย

 

“ตื่นเต้นกับโรงเรียนใหม่หรือไง......หื่ม!

 

“ก็นิดหน่อย พี่ธารไปอาบน้ำเร็วเข้า.....ลีวายส์ไม่อยากไปสายวันแรกนะฮะ” ลีวายส์บอก พี่ธารก้มลงจุ๊บแก้มลีวายส์ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำ

 

 

“เอาล่ะถึงแล้ว....เย็นนี้จะมารับ  แล้วก็อย่ามีเรื่องตั้งแต่วันแรกรู้มั้ย ที่สำคัญตั้งใจเรียนด้วย กูส่งคนมาเรียนไม่ใช่ส่งวัวมากินหญ้า” พี่ธารให้พรแต่เช้าเลยแฮะ มันช่างดีแท้ =_=

 

“เข้าใจแล้วฮะ ลีวายส์จะตั้งใจเรียนแล้วก็ไม่สร้างปัญหาแน่นอนเลยฮะ” ลีวายส์บอกกับพี่ธารอย่างมั่นใจ

 

“หึ! ถ้ามีเรื่องล่ะน่าดู จุ๊บ!” พี่ธารบอกและจุ๊บมุมปากลีวายส์ ลีวายส์ก็เลยหอมแก้มพี่ธารคืนด้วย เดี๋ยวขาดทุน เนอะๆ

 

ลีวายส์ลงจาก เมอร์เซเดส เบนซ์ เอสแอล คันใหม่ของพี่ธาร และโบกมือให้ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในโรงเรียนนานาชาติชื่อดังผ่านประตูใหญ่  ด้านในมีตึกมากมายจนลีวายส์ไม่แน่ใจว่าจะไปห้องเรียนถูกหรือเปล่า

 

ในขณะที่ลีวายส์เดินไปตามทาง ลีวายส์ก็รู้สึกแปลกๆกับสายตาของนักเรียนที่นั่งอยู่ข้างทางเดินหรือเดินผ่าน ถามยังมีเสียงซุบซิบตามมาด้วยแต่ฟังไม่ออก หรือว่า เค้าจะมองว่าลีวายส์เป็นตัวประหลาดกันนะ

 

ลีวายส์ก้มมองสำรวจตัวเองว่ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า รองเท้าผ้าใบสีขาวมีลายไม้เลื้อยสีดำนิดๆ ที่พี่กายซื้อให้ ใส่กับถุงเท้าสีขาวพื้นสีดำ กางเกงขาสั้นเลยเข่าขึ้นมานิดหน่อยลายสก๊อตสีเขียวก็ไม่มีรอบเปื้อนอะไรติดอยู่ เสื้อนักเรียนสีขาวแขนสั้นมีแทบสีเขียวตรงตะเข็บใส่ไว้ในกางเกงถูกต้องเรียบร้อยดี พร้อมกับเป้สีเหลืองใบเก่งที่เพิ่งซื้อมาเมื่อวันก่อน แล้วเค้ามองไรกันอ่ะ -0-

 

ลีวายส์เลิกคิดว่าตัวเองประหลาดและเดินขึ้นมาบนตึกเรียนเพื่อจะหาห้องเรียนของตัวเอง ห้องABA ดูจากเลขตึกก่อน ตึกA ชั้นB ห้องA ลีวายส์ได้อยู่ห้องเอด้วย

 

“เอ่อ โทษนะ นี่ตึกเอหรือป่าว” ลีวายส์แวะถามเด็กนักเรียนหญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงระเบียงหน้าห้อง ชั้นA เพื่อความแน่ใจ

 

“ใช่ค่ะ.....น่ารักจัง” เธอตอบลีวายส์ยิ้มๆ ก่อนจะพูดชมลีวายส์เสียงเบา ลีวายส์ได้ยินนะ ลีวายส์ยิ้มให้เธอก่อนจะเดินขึ้นมาอีกชั้น เป็นชั้นB ที่นี้ห้องA ก็อยู่ห้องแรก

 

ลีวายส์ก้าวเข้ามาในห้องเรียนที่คิดว่าน่าจะใช่ห้องของตัวเอง มีเด็กอยู่ในห้องมากกว่าสิบคน หันมามอง ลีวายส์ยิ้มให้บางๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังโต๊ะเรียนด้านหลังสุดและเข้าไปนั่งลงตรงริมหน้าต่าง

 

“เฮ้ยๆ ตรงนั้นมีคนนั่งแล้วเว้ย ลุกเลยๆ” มีใครคนหนึ่งในห้องที่เพิ่งจะเข้ามาในห้อง เดิมตรงมายังโต๊ะที่ลีวายส์นั่งอยู่

 

“ไหนอ่ะ ไม่เห็นมีใครวางกระเป๋าไว้เลยนี่” ลีวายส์ตอบกลับไป

 

“เค้ายังไม่มา ถ้าไม่อยากมีเรื่องก็ลุกไปเลยไป” เค้าบอกอีก แต่ว่าลีวายส์มาก่อนนี่ ลีวายส์อยากนั่งตรงนี้

 

“ทำไมล่ะ ก็เรามาก่อนนี่ แล้วอีกอย่างไม่เห็นเขียนป้ายติดไว้เลยนี่นา” ลีวายส์ไม่ได้กวนนะก็มันไม่มีอะไรที่แสดงถึงความเป็นเจ้าของไว้เลย

 

“อ่อ นี่เด็กใหม่สินะ เนี่ย ที่คนใหญ่คนโต ถ้าไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวก็ไปหาที่นั่งใหม่เลยไป”

 

“ไม่! รอให้เค้ามาก่อนดิ” ลีวายส์บอกก่อนจะหันไปสนใจเด็กโต๊ะด้านหน้าลีวายส์ “โทษนะ มีตารางเรียนมั้ยอ่ะ เราลืมโหลดมาน่ะ”

 

“มีสิ......อ่ะ เอาไปจดก่อนแล้วกันนะ เราชื่อบุ๊คนะแล้วเธอล่ะ” เธอส่งยิ้มน่ารักให้ลีวายส์และส่งตารางเรียนที่หยิบออกมาจากกระเป๋ามาให้

 

“เราชื่อลีวายส์.............แล้วก็อย่าเรียกเราเธอสิ เราเป็นผู้ชายนะ” ลีวายส์บอก บุ๊คมองสำรวจลีวายส์เล็กน้อย เพราะเสื้อนักเรียนผู้หญิงกับผู้ชายมันคล้ายๆกันน่ะ

 

“จริงหรอ เราคิดว่า เธอ เฮ้ย! ลีวายส์เป็นทอมน่ะ แหะๆ น่ารักกว่าผู้หญิงซะอีก” โธ่เฮ้ย ไม่น่าไว้ผมยาวประบ่าเลยอ่ะ

 

แล้วลีวายส์ก็มีเพื่อนใหม่แล้วฮ่ะ บุ๊คกับเรเนส เป็นผู้หญิงน่ารักทั้งสองคนเลย หน้าตาออกไปทางตะวันตกนิดๆ คุยกันไปสักพักคุณครูก็เข้าสอนและก็ให้การบ้านตั้งแต่วันแรกเลย ที่นี่สอนคล้ายๆกับเมืองนอกฮะ

 

เช้าจะเรียนวิชาหนึ่งเต็มๆ ทั้งทฤษฏีและปฏิบัติ แต่ว่าต้องอยู่โรงเรียนทั้งวันไม่เหมือนเมืองนอก ช่วงเย็นก็เรียนเหมือนกันจะมีเวลาว่างให้นักเรียนเข้าห้องสมุดหรือเล่นกีฬา จนถึงเลิกเรียน

 

“เอ่อ ลีวายส์เปลี่ยนที่นั่งมั้ย.....เราว่านั่งตรงนั้นไม่ดีหรอก เดี๋ยวนายจะมีปัญหา” ทำไมกันนะดูเหมือนทุกคนจะกลัวเด็กคนนั้นกันจัง อยากรู้จริงๆเลย

 

“ทำไมหรอ.......ที่ใครอ่ะ” ลีวายส์ถามอย่างสงสัย

 

“ก็...เค้าค่อนข้างเกเรน่ะ ได้ข่าวว่ามาอยู่ห้องนี้ด้วย ตอนเรียนมอต้นเค้าก็เรียนที่นี่ มีเรื่องกับคนอื่นไปทั่วเลย ลีวายส์อย่ามีเรื่องกับเค้าดีกว่า” เรเนสบอก ตอนนี้คุณครูออกไปแล้วปล่อยให้เด็กทำการบ้านที่สั่งไว้

 

“เหอะนา......เราจะนั่งตรงนี้แหละ รอให้หมอนั่นมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน อีกอย่างป่านนี้แล้ว คงไม่มาแล้วมั้ง”

 

ปัง!!!

 

จู่ๆ ประตูหลังห้องเรียนเปิดออกคล้ายกับโดนคนถีบเข้ามา ทำให้ภายในห้องเงียบลง และหันไปสนใจคนมาใหม่เว้นแต่ลีวายส์ ที่ยังคงก้มหน้าสนใจการบ้านในสมุดบนโต๊ะอย่างเอาจริงเอาจัง

 

และไม่นานลีวายส์ก็รู้สึกว่ามีเงาของคนตัวสูงมาหยุดยืนอยู่ข้างๆโต๊ะที่ลีวายส์นั่ง ยืนนิ่งๆแบบไม่พูดอะไร เฮ๊ะ! หรือว่าจะเป็นไอ้เด็กเกเรที่ว่านั่นนะ ลีวายส์เลยละสายตาจากสมุดบนโต๊ะเงยหน้าขึ้นมอง

 

“มึง..../ ไอ้.....”

 

เราพูดบอกมาพร้อมๆกัน เมื่อต่างฝ่ายต่างเห็นหน้ากัน และรู้ว่าเราไม่ชอบขี้หน้าของอีกฝ่ายมาก โดยส่วนตัวแล้วลีวายส์น่ะไม่ชอบมากแน่ๆ

 

“เอ่อ คือ...ฉันเตือนไอ้เด็กนี่แล้วนะแต่ว่ามันไม่ยอมลุกไปนั่งที่อื่นว่ะ” นายต้าบอก(บุ๊คบอกชื่อน่ะ) เมื่อเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ

 

“ลุกขึ้น........กูจะนั่งตรงนี้”

 

“ไม่!....เรามาก่อน เราจะนั่ง นายไม่ได้เขียนป้ายติดไว้นี่” ลีวายส์บอก จ้องหน้าร่างสูงอย่างไม่พอใจสุดๆ

 

“มึง.....ออกไป!!!” แล้วร่างสูงก็ดึงแขนลีวายส์ออกจากโต๊ะด้านใน โดยไม่ได้สนใจว่าลีวายส์จะเจ็บหรือเปล่า และดูเหมือนทุกคนในห้องก็ไม่กล้าเข้ามาขัดเลย

 

“แพ็ค....หยุดเถอะ” บุ๊คลุกจากโต๊ะเข้ามายืนข้างๆ ก่อนจะพูดห้าม

 

ฟังไม่ผิดหรอกฮะ ไอ้แพ็ค ก็คนเดียวกับที่ลีวายส์เจอตอนไปบริษัทที่พี่ธารไปคุยงานนั่นแหละฮะ ลีวายส์ยังเกลียดไม่หาย พอมาเห็นนิสัยแบบนี้ของหมอนี่ก็ยิ่งเกลียดเข้าไปใหญ่

 

“อย่าเสือก..!!!” นายแพ็คบอกและผลักบุ๊คล้มลงพื้นจนเธอร้องโอ๊ยออกมา

 

“นาย.....ไอ้หน้าตัวเมียทำร้ายผู้หญิงหรอ” ลีวายส์เริ่มโกรธขึ้นมาบ้างเมื่อเห็นการกระทำของมัน ก่อนจะสะบัดแขนหลุดออกจากมือร่างสูง ใช้สองมือผลักอกมันเต็มแรงจนล้มลงบนเก้าอี้

 

“มึงว่าใครไอ้......ตุ๊ด!!!” ลีวายส์กำหมัดแน่นด้วยความโกรธจัดกับประโยคที่ออกมาจากปากหมาๆของมัน ลีวายส์เลยฟาดมือตีร่างสูง และไม้บรรทัดเหล็กในมือก็บางพอที่จะทำให้แขนของคนตรงหน้าโดนบาทจนได้เลือด

 

“นี่มึง....!!!” นายแพ็คลุกขึ้น ง้างหมัดใส่ลีวายส์แต่ว่า....ครูเข้ามาซะก่อน

 

“หยุด! ตายแล้วนี่มันอะไรกันเนี่ย.....ไปห้องพยาบาลไป....ส่วนเธอไปห้องปกครอง” ซวยล่ะ ลีวายส์มองร่างสูงด้วยความโกรธเคืองพอๆกับมันที่มองมาเช่นกันก่อนจะถูกพามายังห้องปกครอง

 

ไม่นานนายแพ็คก็ตามมาห้องปกครองด้วย ที่แขนของมันมีผ้าพันแผลทำแผลเรียบร้อยแล้ว เพราะครูฝ่ายปกครองเรียกพบทั้งสองคน แปลกที่นายนั่นไม่ตอบและมีพูดบอกอะไรเลยสักนิดเอาแต่นั่งนิ่ง ต่างจากลีวายส์ที่บอกว่าลีวายส์ไม่ได้เริ่มก่อน

 

เราถูเรียกผู้ปกครองมาพบด้วยฮะ นี่แหละซวยของแท้ พี่ธารมา ทำเอาลีวายส์ทำหน้าไม่ถูกเลยฮะทั้งที่รับปากอย่างมั่นใจแล้วแท้ๆว่าจะไม่สร้างปัญหา

 

พี่ธารมองลีวายส์นิ่งๆ ลีวายส์เองก็ไม่รู้ว่าพี่ธารโกรธหรือเปล่าเอาเป็นว่าเงียบไว้ก่อนล่ะกัน ส่วนนายแพ็คดูเหมือนจะไม่มีใครมา มันเองก็ได้แต่นั่งเงียบเหมือนกัน ทีแรกก็คิดว่าจะโวยวายซะอีก

 

สุดท้ายคุณครูฝ่ายปกครอบบอกว่า อันที่จริงลีวายส์กับนายแพ็คจะต้องถูกพักการเรียนเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นถือเป็นการทะเลาะวิวาท แต่พี่ธารโทรไปหาพี่กายให้จัดการให้ก็เลยกลายเป็นโดนหักคะแนนความประพฤติคนละยี่สิบคะแนนแทน

 

“ขึ้นไปเอากระเป๋า” พี่ธารบอกเพราะเมื่อครู่ได้ขออนุญาตรับลีวายส์กลับเลย ดูแล้วพี่ธารคงไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่

 

“ฮะ” ลีวายส์ตอบรับ รีบเดินขึ้นห้องไป แต่ระหว่างทาง ลีวายส์ได้ยินเสียงเหมือนมีคนคุยโทรศัพท์อยู่ในมุมหนึ่ง

 

“ทุกทีล่ะ ไม่ว่างๆ ไม่มีใครว่างหรอกเวลาเรื่องของผมน่ะ” เสียงคุ้นๆ แหะ ไม่ฟังล่ะ ไปดีกว่า

 

“เดี๋ยว!......มึงอีกแล้วหรอ.....ชอบหาเรื่องจริงๆเลยนะ” ที่แท้ก็เป็นนายแพ็คนี่เอง

 

“เราไม่หาเรื่องใครก่อน.....แต่ถ้าหมามันเข้ามากัดเราก็ต้องป้องกันตัว” ลีวายส์บอกและจะเดินออกมาจากตรงนั้น

 

“ระวังตัวไว้ก็แล้วกัน....เพราะหมาตัวนี้มันกัดไม่ปล่อย” พรึ่บ!!! ร่างสูงบีบแขนลีวายส์แน่นจนรู้สึกเจ็บก่อนจะสะบัดมือปล่อยแรงๆและเดินออกไป ลีวายส์ว่าคงต้องมีเรื่องให้ทะเลาะกับหมอนี่ทุกวันแน่ๆ

 

 

“พี่ธารฮะ.....คือ....ลีวายส์ไม่ได้....”

 

“ค่อยกลับไปคุยที่ร้าน” ว่าแล้วเชียว พี่ธารต้องไม่พอใจแน่ๆเลยฮะ ถ้าพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆแบบนี้ ลีวายส์ก็ได้แต่นั่งเงียบตลอดทาง

 

“อ้าว.....ลีวายส์ ได้ข่าวว่าวันนี้เปิดเรียนวันแรกไม่ใช่หรอ ทำไมกลับแล้วล่ะ” พี่แซฟถามเมื่อเห็นลีวายส์เข้ามาในห้องทำงานโดยมีพี่ธารเดินตามหลังมา

 

“ไหนๆ เป็นไงบ้าง” พี่กายลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน มาดึงมือลีวายส์ให้นั่งลงบนโซฟาข้างๆ

 

“หึ ลูกมึง ไปโรงเรียนวันแรก ก็หาเรื่องซะแล้ว ดีมากเลย” พี่ธารบอก “บอกว่าอย่ามีเรื่องๆ หูเนี่ยฟังบ้างมั้ย หื่มม” พี่ธารดึงหูลีวายส์ฮะ T^T

 

“ก็เค้ามาหาเรื่องลีวายส์ก่อนนี่ ลีวายส์ไม่ผิดนะฮะ” ลีวายส์บอกเสียงเบาก่อนจะหลบตาพี่ธาร

 

“ไม่ผิดมั้ง ทำลูกเค้าได้แผลซะขนาดนั้น เค้าไม่พักการเรียนก็ดีเท่าไหร่แล้ว แม่มึงค้ำหัวไว้นี่” พี่ธารผลักหัวลีวายส์ทีหนึ่ง ก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดไฟสูบ

 

“ไอ้ธาร.....กูไม่ปล่อยให้ลูกกู พักการเรียนหรอกนา....โอ๋ๆ ไม่เป็นรัยนะ” พี่กายยกมือขึ้นลูบหัวลีวายส์ปลอบ

 

“มึงไม่ต้องไปโอ๋มัน......มานี่เลย” พี่ธารดึงแขนลีวายส์ออกจากพี่กายและลากมายังห้องน้ำ “เข้าไปอยู่ในห้องน้ำสองชั่วโมง.......เข้าไปสำนึกผิดในนั้นแล้วค่อยออกมา”

 

“เฮ้ยไอ้ธาร.....” พี่กายจะเข้ามาห้ามแต่ว่าพี่ธารผลักลีวายส์เข้ามาซะก่อน

 

“อ่ะ!!!  พี่ธาร!......อือออออ ปล่อยลีวายส์นะ อึกๆ....อือออออ” ลีวายส์ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างอัตโนมัติ ทั้งร้องทั้งเรียกแต่ว่าไม่มีใครมีเปิดให้

 

“อย่าเปิดให้มันนะ ไม่งั้น กูจะขังไว้แทนมัน” พี่ธารบอก และก็พูดจริงด้วย เพราะพี่กายเคยโดนแล้ว พี่กายช่วยลีวายส์ทำการบ้านตอนอยู่เมืองนอกช่วยทำแบบทำให้เองทั้งบทน่ะ  แฮะๆ พี่ธารเลยขังลีวายส์ไว้ในห้องน้ำสามชั่วโมงพี่กายสงสารมาเปิดให้ พี่ธารก็เลยขังพี่กายไว้แทน

 

ลีวายส์ก็เลยต้องทำใจเพราะไม่มีใครเปิดให้แน่ๆต้องรอให้พี่ธารเปิด คิดแล้วก็แค้นใจนายแพ็คไม่หาย รู้อย่างนี้น่าจะฟาดลงไปอีกสักแผล(ได้ข่าวว่าเค้าให้เข้ามาสำนึกผิดนะลูก) พรุ่งนี้ก็คงทะเลาะกันอีกแน่นอนแต่ว่าลีวายส์ต้องใจเย็นๆ ไม่วู่วามเหมือนวันนี้

 

 

 

 

“ออกมา” พี่ธารเปิดประตูให้ลีวายส์ออกมาหลังจากที่ผ่านไปชั่วโมงกว่าๆ ดีแล้วที่พี่ธารไม่ให้อยู่ครบสองชั่วโมงเพราะห้องน้ำมันแคบกว่าที่คอนโด แล้วก็ร้อนมาด้วย

 

“พี่ธารลีวายส์ไม่ได้ผิดจริงๆนะฮะ”ลีวายส์บอกพี่ธารอีกครั้งเพราะอยากให้พี่ธารเข้าใจลีวายส์จริงๆ

 

“เอาล่ะ พอๆ ไม่ต้องพูด....แต่ถ้ามาคราวหน้าอีก กูจะโกรธจริงๆรู้มั้ย”พี่ธารนั่งลงบนโซฟาก่อนจะดึงมือลีวายส์ให้นั่งลงบนตัก

 

“ฮะ ลีวายส์ขอโทษ” ลีวายส์บอกซบหน้าลงกับแผงอกของพี่ธาร

 

“ดี.....ไป....เดี๋ยวกูพาไปตัดผม” เฮ๊ะ!! ตัดผม ลีวายส์เบิกตากว้าง เงยหน้าขึ้นมองพี่ธาร มันเป็นอะไรที่ลีวายส์ไม่ชอบเลยจริงๆ

 

“ทำไมต้องตัดด้วยฮะ...แบบนี้ดีอยู่แล้วนี่นา” ลีวายส์ถาม ผมของลีวายส์ยาวประบ่าพอดีก็เลยเสียดาย

 

“มันผิดระเบียบ ยาวเกินไป....ดูสิตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมยาว กางเกงขาสั้นเกิน แล้วก็รองเท้าถุงเท้าก็ด้วย”

 

“แต่ว่า.........”

 

“ไม่มีแต่......เดี๋ยวนี้ดูเหมือนยิ่งโตก็ยิ่งพูดไม่ฟัง  ถ้าไม่เชื่อฟังกันก็ไปให้พ้นๆเลยไป!” พี่ธารผลักลีวายส์ที่นั่งอยู่บนตักออก ร่างสูงพูดด้วยสายตาจริงจังจนลีวายส์กลัว

 

“อึก! ลีวายส์ขอโทษฮะ อึกๆ....พี่ธารอย่าโกรธลีวายส์นะ อือออออ” ลีวายส์ร้องไห้ออกมา เพราะกลัวว่าพี่ธารจะไล่ลีวายส์ไปจริงๆ ลีวายส์กอดแขนพี่ธารแน่นและร้องไห้ไปด้วย

 

“เงียบ!.....ถ้ายังพูดไม่รู้ฟัง ต่อไปก็ไม่แน่....กูจะส่งมึงไปอยู่กับแม่ที่รีสอร์ทก็ได้” พี่ธารบอกอีก ทำเอา ลีวายส์ใจวูบกับไปประโยคนั้น

 

“ไม่ๆ ไม่ไปฮะ ลีวายส์จะอยู่กับพี่ธาร ลีวายส์เชื่อฟังพี่ธารฮะ” ลีวายส์กอดพี่ธารไว้แน่นอีกครั้งและแน่นกว่าเดิมด้วย ลีวายส์ไม่ไปเด็จขาดลีวายส์จะอยู่กับพี่ธารของลีวายส์

 

“งั้น....ไปตัดผม...” ลีวายส์พยักหน้ารับเบาๆอย่างว่าง่าย พี่ธารก้มลงหอมข้างแก้มลีวายส์ก่อนจะผลักออกเบาๆ และเราก็ออกจากห้องทำงานมา

 

พี่ธารพาลีวายส์มายังร้านตัดผมที่อยู่ในห้างดังใกล้ๆ ที่ร้านดูดีมีระดับ มีพนักงานสามสี่คนกำลังทำผมให้ลูกค้าอยู่และมีพนักงานคนหนึ่งออกมาต้อนรับ

 

“สวัสดีค่ะ คุณธารมาตัดผมหรอคะ” รู้จักพี่ธารด้วยแฮะ

 

“ครับแต่...ตัดให้คนนี้” พี่ธารดันหลังลีวายส์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ไปหาพี่พนักงานสาวสวย

 

“ได้ค่ะ ตัดยังไงดีค่ะ...ผมสวยอยู่แล้วนะเนี่ย” เธอเดินนำลีวายส์มานั่งประจำเก้าอี้หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ลีวายส์มองภาพตัวเองในกระจกแบบเศร้าๆ เดี๋ยวผมจะสั้นแล้วววว

 

“เอาสั้นๆ แบบทรงเรียน” พี่ธารบอก

 

“ไม่ๆ...ไม่ต้องสั้นมากนะฮะพี่ธาร”

 

“ลีวายส์!...” เงียบสิฮะทีนี้ ก็ได้ๆ  ลีวายส์ยอมแล้ว ลีวายส์นั่งหลับตาให้พี่พนักงานตัดผมจนเสร็จและเดินก้มหน้าไปสระผมไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองกระจก

 

จากนั้นพี่ธารก็พาลีวายส์ไปซื้อรองเท้าและถุงเท้าใหม่ก่อนจะกลับมายังคอนโด เห็นพี่ธารบอกว่าคืนนี้จะไม่เข้าร้านเพราะวันนี้ไปทำงานมาทั้งวันแล้ว ที่ร้านมีการปรับเปลี่ยนและตกแต่ภายในใหม่ พี่กายพี่เซฟและพี่ธารเลยไปดูแล ส่วนกลางคืนคงให้พี่แมนดูต่อ

 

จริงสิรู้มั้ยลีวายส์เห็นแฟนพี่แมนแล้วล่ะ วันที่พี่ธารพาลีวายส์ไปเที่ยวรีสอร์ทคุณแม่เมื่ออาทิตย์ก่อน แฟนพี่แมนเป็นผู้ชาย เงียบๆไม่ค่อยพูดไม่ค่อยสนใจใครเท่าไหร่ แต่ว่าหน้าดี

 

อ่อๆ เจอพี่ปอนด์ด้วย พี่ปอนด์ตัวสูงขึ้นมาก โตด้วย พี่ปอนด์ไปเรียนต่างประเทศแล้วและก็มีอีเมลล์ให้มาด้วยล่ะ พี่ปอนด์ให้สร้อยข้อมือลีวายส์ด้วยมันทำจากเปลือกหอยแต่ว่า....หายไปแล้ว ถามพี่ธาร พี่ธารก็บอกว่าไม่เห็น น่าเสียดายจัง

 

“หน้างออยู่นั่นแหละ ตัดผมนิดเดียวทำอย่างกะจะตาย ไปอาบน้ำไป” ลีวายส์ไม่ได้พูดบอกอะไรออกมา เดินเข้าไปในห้องนอนก่อนจะเปลี่ยนชุดเข้าไปในห้องน้ำ

 

ลีวายส์หยุดยืนอยู่หน้ากระจกและค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองตัวเองช้าๆ คิดในใจว่ามันต้องออกมาสั้นและขี้เหร่แน่ๆ

 

“ทำบ้าอะไร” เสียงพี่ธารดังมาจากประตูห้องน้ำ ลีวายส์เงยหน้ามองร่างสูงผ่านกระจกเงา ที่กำลังยืนกอดอกมองมา จากนั้นก็มองภาพตัวเองในกระจก

 

ผมลีวายส์สั้นขึ้นและเปิดให้เห็นหู ตัดเป็นทรงคล้ายๆรากไทรแต่ว่าไม่ได้สั้นอย่างที่คิด ลีวายส์ยกมือขึ้นจับปลายผมตัวเอง ก่อนจะรู้สึกได้ว่า พี่ธารเข้ามายืนซ้อนอยู่ด้านหลังลีวายส์

 

“หึ! กลัวไม่สวยว่างั้น” พี่ธารพูดบอก ร่างสูงลูบปลายผมลีวายส์เบาๆ

 

“ป่าวฮะ.....แค่ชอบผมยาวมากกว่านี่ พี่ธารไม่ชอบผมยาวหรอฮะ” ลีวายส์บอก ทำปากยื่นหน้างอใส่พี่ธาร

 

“อยากเป็นตุ๊ดหรือไง” พี่ธารกดจมูกโด่งๆลงบนแก้มลีวายส์ ก่อนจะพูด

 

“ไอ้หมอนั่น มันหาว่าลีวายส์เป็นตุ๊ด แหละ ลีวายส์ถึงได้ทำมันได้แผลอ่ะ” ลีวายส์บอกอีก พี่ธารขมวดคิ้วเข้าหากัน

 

“งั้นหรอ.....หึ!  ก็เหมือนเด็กผู้หญิงซะขนาดนี้ ฟอด! ไปอาบน้ำเร็ว เดี๋ยวออกมากินข้าว” พี่ธารกดจมูกลงบนแก้มใส่ของลีวายส์อีกครั้งก่อนจะออกไป

 

 

Tru.........  Tru..............

 

ลีวายส์ออกมาจากห้องน้ำ พร้อมๆกับเสียงโทรศัพท์ของพี่ธารดังอยู่ตรงหัวเตียง ลีวายส์เลยเดินไปจะหยิบมาดู

 

“ยังแต่งตัวไม่เสร็จอีกหรอ” ลีวายส์ยังไม่ทันได้ดูพี่ธารก็เข้ามาซะก่อน ลีวายส์เลยส่งให้พี่ธาร

 

“ยังฮะ....เอ่อ นี่โทรศัพท์ฮะ” แล้วพี่ธารก็รับไปกดรับสาย

 

“ครับ.....ไม่ว่าง........อืม........ครับ” พี่ธารพูดเสร็จก็ว่างสายทันที

 

 

“ใครหรอฮะ......” 

 

..................................................................

 

มาแบบมึนๆ มีคำผิดขอโทษด้วยนะคร้าาา เราตาลาย @[email protected]

ขอบคุณสำคัญเม้นเด้อค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น