เพียงน้ำหยดแรก
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

25 : เมื่อสาวน้อยกลายเป็นผู้ชายตัวเท่าควาย?

ชื่อตอน : 25 : เมื่อสาวน้อยกลายเป็นผู้ชายตัวเท่าควาย?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 672

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2562 22:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
25 : เมื่อสาวน้อยกลายเป็นผู้ชายตัวเท่าควาย?
แบบอักษร

 

"หือออ...แล้วสรุปทั้งพี่กับเจมส์ก็คือนอนห้องเดียวกันเลยหรอ"

ฉันมองหน้าของจีน ที่ทำตาโตถามฉันกับเจมส์ออกมาอย่างตกใจ ทั้งที่ปากก็เคี้ยวขนมปังที่ฉันเอามาให้อยู่ตุ้ยๆ

"อืม...มันกระทันหันน่ะก็เลยต้องให้นอนไปก่อน"

"อ่อ...." จีนพยักหน้าหงึกหงักอย่างเข้าใจหลังจากที่ฉันเล่าเรื่องของเจมส์ให้เธอฟังเกือบหมด ยกเว้นเรื่องที่เจมส์นางเป็นควีน และเรื่องที่ทั้งเขาและโซ่มาตีกันจนร้านของฉันเกือบจะพังเละอ่ะนะ

"เตียงของฟานี่อุ่นสุดๆไปเลยล่ะจีน" เจมส์ยักคิ้วหลิ่วตาพูดด้วยความกะล่อน ทำให้จีนที่จับจ้องเขาอยู่ทุกท่วงท่า อดที่จะมีอาการหน้าแดงอย่างเขินอายไม่ได้

"ฟานี่?" จีนทวนด้วยใบหน้างงๆ

"คือ...เจมส์เขาชอบเรียกพี่แบบนี้มาตั้งนานแล้วน่ะ บอกว่ามันออกเสียงง่ายกว่าชื่อฝัน" ฉันอธิบายส่วนคนต้นเรื่องก็ทำเพียงแค่พยักหน้าตอบรับเบาๆแค่นั้น

"อ่อเข้าใจแล้วค่ะ....งั้นจีนขอตัวไปทำงานก่อนนะ" จีนบอกเมื่อหันไปมองนาฬิกาเรือนใหญ่ที่แขวนติดอยู่บนฝาผนังของร้าน

ฉันพยักหน้าให้เธอเป็นเชิงอนุญาต แล้วจีนจึงลุกขึ้นเดินหายเข้าไปภายในครัวทันที ที่ตรงนี้จึงเหลือแค่ฉันและเจ้าเด็กตัวสูงที่นั่งข้างๆกันเท่านั้น

"คนที่ชื่อจีนนี่เค้าน่ารักดีเนอะฟานี่.." จู่ๆเจมส์ก็พูดขึ้น ทั้งยังมองตามไปทางคนที่ถูกเอ่ยถึงเดินหายเข้าไปในนั้นอย่างไม่ละสายตา

"ฉันจะฟ้องไมค์!" ฉันแกล้งขู่เขา ด้วยการบอกว่าจะเอาเรื่องที่เจมส์ไปวอแวกับสาวๆไปบอกกับไมค์แฟนหนุ่มของเขา และนั่นก็ทำให้เจ้าตัวแสดงสีหน้าบูดบึ้งทั้งยังเบ้ปากกรอกตามองบนอย่างเบื่อหน่าย จนฉันที่มองอยู่อดที่จะยกมือขึ้นไปผลักหัวเขาเบาๆอย่างหมั่นไส้ไม่ได้...

 

"ฮื้ออ ขอถ่ายรูปด้วยได้มั้ยค๊าาา!!"

"ครับๆ ได้สิ"

"ทางนี้ด้วยค๊าาา."

"ครับ!"

"ฉันก็ขอถ่ายด้วยสิ!...โอ๊ยหล่อทุกมุมเลยจ้า หล่อมากแม่ ชะนีไม่ไหว๊!!!! "

"ฉันด้วย"

"ฉันก่อนนนน"

เรียกว่าตอนเที่ยงๆตะวันตรงหัวพอดีของวันนี้ ภายในร้านกาแฟเล็กๆของฉันนั้น กำลังเกิดเหตุชุลมุนจนอาจไปถึงเหตุจลาจลขนาดย่อมๆเลยก็ว่าได้

เพราะจู่ๆร้านของฉันก็เกิดคึกคักอัดแน่นและคับคั่งไปด้วยผู้คนมากมายเป็นพิเศษกว่าทุกๆวัน เมื่อมีลูกค้าสาวๆที่ต่างก็แห่แหนกันเข้ามาที่ร้าน แล้วตรงเข้ามาขอถ่ายรูปกับเจ้าเด็กตัวสูงอย่างเจมส์กันอย่างไม่ขาดสาย จนฉันแทบจะไม่มีที่ให้ได้นั่ง จึงต้องจำใจเนรเทศตัวเองมานั่งบนเก้าอี้สูงภายในเคาน์เตอร์มองพวกสาวๆด้วยความแปลกใจแทน นี่ไม่ใช่ว่าพวกเธอคิดว่าเจมส์นางคือ ชอว์น เมน* นักร้องดังอย่างที่จีนพูดถึงกันหรอกนะ ถึงแม้ว่าหน้าจะคล้ายจริงๆก็เถอะ....แต่เอาเถอะ นี่ก็นับว่าเป็นผลดีได้เหมือนกัน เพราะยอดสั่งเครื่องดื่มของร้านฉันเนี้ยพุ่งกระฉูดทุบสถิติของวันก่อนๆยับเลย หรือเรียกได้ว่าขายดีเป็นเทน้ำเทท่ามากสุดๆตั้งแต่เปิดร้านมาเลยล่ะ....อา ชักอยากจะให้หมอนี่นางมาอยู่กับฉันนานๆเสียแล้วสิ เอ หรือจะโทรเรียกโซ่กับเพื่อนๆของเขาให้มารวมกันอยู่ที่นี่เลยดีนะ เพราะพวกนั้นเองก็ดังอยู่ไม่หยอก ไหนจะกรกาลที่กำลังไปส่งกาแฟอีก สั่งให้วนรถกลับมานั่งหล่อๆอยู่ในร้านก็ไม่เลว เหมือนกัน อืม....งั้นเปลี่ยนคอนเซ็ปต์ของร้าน เป็นคาเฟ่หนุ่มหล่อเลยดีไหมนะ? แต่ก่อนอื่นคงต้องจัดการขยายร้านออกให้กว้างยิ่งกว่านี้สักนิด เพิ่มพวกโต๊ะกับเก้าอี้อีกสักหน่อย คงจะพอรองรับเหล่าลูกค้ามากกว่านี้ หึหึ...

จึก จึก

"คิดอะไรอยู่คะพี่ฝัน? หน้าตาร้ายกาจมากเลย"

ฉันหลุดออกจากห้วงความคิดและแผนในอนาคต เมื่อมีนิ้วเรียวของจีนยื่นออกมาสะกิดฉันเบาๆแล้วเอ่ยถามด้วยความระแวงนิดๆ

"....เปล่านี่ พี่แค่คิดว่าจะขยายร้านเพิ่มอีกดีไหมน่ะ"

ฉันบอกเสียงนุ่ม แต่สายตาก็ยังคงจับจ้องไปที่ร่างสูงๆของเจมส์ที่ยังคงวุ่นอยู่กับการรับมือถือของสาวๆคนแล้วคนเล่ามาถ่ายรูปเซลฟี่ให้อย่างเป็นกันเอง แล้วยังแถมด้วยการส่งรอยยิ้มอบอุ่นไปให้เป็นการปิดท้ายอีกเสียด้วย จนสาวๆพวกนั้นต่างพากันหน้าแดงซ่านอย่างเขินอายกันไปตามระเบียบเป็นแถบๆ ฮื่ม น่าถ่ายรูปไปฝากคนชื่อไมค์จริงๆเล้ย ฮ่าๆๆ

"เจมส์เขาดูใจดีจังเลยเนอะพี่ฝัน แถมยังน่ารักมากๆด้วยอ่ะ.." เด็กสาวข้างๆฉันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงลอยๆ ขณะที่มือขาวก็ยังไม่หยุดที่จะใส่นู่นผสมนี่ลงไปในเครื่องดื่มของลูกค้า

"เหอะ...ห้ามรักเจ้านั่นเด็ดขาดเลยนะจีน"(ถ้าไม่อยากอกแตกตาย)ฉันร้องห้าม

"เอ๋...ทำไมหรอคะ?" จีนขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย เมื่อฉันร้องห้ามเธอเสียงดัง

"เอ่อ...ช่างมันเหอะ เอาเป็นว่าเธอห้ามรักเจมส์เด็ดขาด" ฉันบอกปัด เพราะไม่รู้ว่าจะแถเรื่องนี้ไปอย่างไรต่อ

"....งั้นก็ช่างมันเถอะค่ะ จีนไม่ได้ชอบเขาสักหน่อย" จีนยู่ปากตอบเสียงอ่อน

"ดีแล้วๆ...เดี๋ยวไว้จะช่วยเชียร์ให้เธอจีบนายทิมสำเร็จเร็วๆก็แล้วกัน"

"....พี่" จีนทำตาโตครางชื่อฉันออกมาด้วยใบหน้าที่แดงซ่านเพราะความเขินอาย

และที่ฉันกล้าแซวแบบนี้ก็เพราะได้ข่าวมาว่าเมื่อไม่นานมานี้ ทิมเพิ่งจะเลิกรากับแฟนของเขา ซึ่งยัยเด็กจีนตรงหน้าฉันคนนี้จึงไม่รีรอคอยท่าอีกต่อไป เดินหน้าไปประกาศต่อหน้าทิมเขาเลยล่ะว่าตนเองจะจีบ เล่นซะนายทิมผู้ไม่สนโลกอึ้งหน้าตึงไปพักนึงเลย แต่สุดท้ายก็น่าเสียดายและเห็นใจยัยน้องจีนอยู่เหมือนกัน เพราะว่าโดนทิมปฏิเสธเสียงแข็งเลยทันทีที่โดนบอกรัก

"ฮ่าๆๆ...เอาเป็นว่าสู้ๆก็แล้วกัน" ฉันพูดพร้อมกับยื่นมือออกไปบีบที่ไหล่เล็กๆของจีนเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ

"ค่ะ..." จีนก้มหน้างุดตอบรับเสียงเบา ก่อนที่เธอจะขอตัวเดินเอาเครื่องดื่มไปเสิร์ฟให้กับลูกค้า

เหมี๊ยวว!

ฉันก้มลงไปมองตามเสียง ก็พบกับเจ้าแมวตัวกลมที่ชื่อคุณปั้นมาเดินวนเวียนคลอเคลียกับขาเก้าอี้ที่นั่งอยู่ อดใจไม่ไหวจึงโน้มตัวลงไปอุ้มคุณปั้นขึ้นมากอดไว้แนบอก แล้วกดจูบลงไปเบาๆที่หัวกลมๆของนาง

"ไงคุณปั้น ลงมาได้ไงหืมม...คิดถึงหม่ามี๊ใช่ม๊า"

ฉันพูด พร้อมกับยกตัวเจ้าแมวนี่ขึ้นสูงในระดับสายตา แล้วจึงจัดการฟัดพุงกลมๆหากทว่าอบอุ่นรัวๆ

เหมี๊ยวววววว!

สงสัยฉันจะเล่นหนักมือไปหน่อย ดูสิร้องประท้วงใหญ่เลย

"นี่ถึงกับจะกินแมวหยิ่งแล้วหรอพี่ฝัน"

เสียงของกรกาลที่ฉันไม่รู้ว่าเขากลับเข้ามาตอนไหน ดังขึ้นอย่างหยอกล้อ ทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นไปเบ้ปากมองเขาอย่างเคืองๆ มีอย่างที่ไหน มาหาว่าฉันจะกินแมวตัวเองเนี้ยนะเหอะ ถ้าคุณปั้นเป็นหมูล่ะก็ว่าไปอย่าง แบบนั้นน่ะพอจะหลับหูหลับตากินได้อยู่(เดี๊ยวววว!!! เหมือนฝัน:ไรท์) ล้อเล่นจ้ะ ขำๆเนอะ ฮ่าๆๆๆ

"ใช่ที่ไหนล่ะ...แม่เขากำลังเล่นกับลูกอยู่ต่างหาก เนอะคุณปั้น" เหมือนฝันก้มลงไปพูดหงุงหงิงๆแถมพยักหน้าหงึกหงักกับแมว ราวกับว่าเข้าใจภาษาของกันและกันได้ดี

"งั้นจะขาดพ่อไม่ได้นะครับพี่ เนอะแมวหยิ่งเนอะ เอ้าไหนเรียกพ่อสิลูก..." พูดพร้อมกับจะเอื้อมมือมาลูบหัวคุณปั้นที่นอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดหอมกรุ่นของผู้เป็นเจ้านาย

แง่ง!!

"เห็นไหมเขาไม่ต้องการพ่อ!"

ฉันรีบพูดซ้ำเติมทันที เพราะจู่ๆเจ้าเด็กคนนี้ก็จะมาโมเมแต่งตั้งสถาปนาตนเองมาเป็นพ่อให้คุณปั้นอย่างหน้าด้านๆ แล้วสรุปเป็นไงหรอ ก็โดนคุณแมวเขาขู่ฟ่อ จนรีบชักมือกลับไปไม่ทันเลยน่ะสิจ้ะ

"อะไรเนี้ยนอกจากจะหยิ่งแล้วยังดื้ออีกหรอวะ"

กรกาลโน้มตัวลงเล็กน้อยไปพูดออกแนวประชดประชันใส่คุณปั้น ซึ่งก็เป็นไปตามสเต็ปเดิม นั่นก็คือกรโดนคุณปั้นเมินชนิดที่ว่าสะบัดหน้าเชิดใส่ปล่อยเบลอกลางอากาศไปเลยทีเดียว

"พี่ฝัน! แมวพี่มันบูลลี่ผมอ่ะ!" เมื่อทำอะไรแมวไม่ได้ คนจึงเป็นอีกหนึ่งเป้าหมายหลักที่กรกาลจะพาลใส่

"เกินไปน่า...บูลลงบูลลี่อะไรกัน นายนี่"

ฉันพูดด้วยความรู้สึกอ่อนอกอ่อนใจ เมื่อจู่ๆกรก็หันมาโวยวายกับฉันเพราะว่าแมวไม่สนใจ แล้วก็งอแงหาว่าโดนแมวบูลลี่อย่างนั้นอย่างนี้ ฉันก็อยากจะเห็นใจเขานะ แต่ว่า...ให้ตายสิ แมวเนี้ยนะ?

"ตะ..."

"โอ๊ยยย ฟานี่~~~~" เสียงของเจมส์ที่เดินอย่างอ่อนแรงและร้องโอดครวญเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามฉัน ดังขึ้นขัดกรกาลที่เหมือนกำลังจะโวยวายต่อ

"เมื้อยอ่ะ เหนื่อยด้วย ยืนถ่ายรูปตั้งนานยิ้มจนปวดแก้มไปหมดแล้วววว" เจมส์พูดเสียงยานคางเหมือนกับวิญญาณจะหลุดออกจากร่าง พร้อมกับเอื้อมแขนยาวๆของเขาข้ามฝั่งมาดึงมือของฉันที่บีบๆคลำๆพุงกลมๆของคุณปั้นอยู่ ไปแนบลงกับแก้มนุ่มๆของเขาพร้อมกับถูไถไปมาอย่างออดอ้อน

"เอาน่าถือว่าช่วยๆพี่เหอะ รู้มั้ยว่าวันนี้ยอดขายของร้านพี่พุ่งกระฉูดเพราะนายเลยนา" ฉันบอกเขาเสียงหวาน

"ไม่ต้องมาทำเสียงหวานหลอกล่อเลย ไม่หลงกลหรอก พรุ่งนี้จะไม่โผล่หน้ามาที่นี่อีกแล้วด้วย"

คนพูดยู่ปากพูดเหมือนเด็กโดนขัดใจ ทำให้ฉันอดที่จะหมั่นไส้เขาขึ้นมาไม่ได้ และด้วยความที่เป็นผู้หญิงมือไวเสียด้วย มือที่แนบกับแก้มนุ่มของเขาอยู่จึงเปลี่ยนไปเป็นหยิกเบาๆแล้วยืดออกมันเสียเลย

หมับ!

ทั้งฉันและเจมส์ต่างก็ชะงัก เมื่อจู่ๆกรกาลเขาก็ยื่นมือออกมาคว้าหมับจับเข้าที่แขนของเจมส์ที่กำข้อมือของฉันอยู่ทันที

"เป็นผู้ชาย มาทำตัวสนิทสนมกับพี่ฝันเกินหน้าเกินตาแบบนี้ เดี๋ยวพี่ฝันจะถูกมองไม่ดีเอานะครับ" กรกาลพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าแววตาหาได้นิ่งสงบไม่

"นี่พวกนาย!"...ฉันกำลังจะเอ่ยปราม ทว่า...

"อ๋อหรอครับ...แต่เราก็ทำตัวสนิทแบบนี้กันมานานแล้วเนอะฟานี่ แค่นี้ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก มากกว่านี้ก็เคยมาแล้วใช่มะ?"

เจมส์เหมือนจะพูดกับฉัน แต่ว่าทั้งใบหน้าและดวงตาของเขากลับจดจ้องไปที่อีกคนข้างๆอย่างไม่วางตา

กร๊อบ!

เอ่อ...เหมือนว่าฉันจะได้ยินเสียงกระดูกของใครสักคนลั่นแล้วนะ ขอล่ะ อย่ามามีเรื่องกันอีกนะ

"ที่ร๊ากกกกกก!!!"

และก่อนที่คนพวกนี้จะได้ตีกันจริงๆ เสียงตะโกนที่มีความกวนประสาทเจืออยู่มากโขก็ดังขึ้นเสียจนลั่นร้าน ทำให้พวกเราทุกคนต้องหันไปสนใจ

"คนสวย...สาวน้อยคนไหน ที่จะให้พี่ฮุยคนนี้พาไปกก เอ้ย! พาเข้าไปอยู่ที่หอพักของป๊ะป๊าคนดีของพี่กันน๊า"

เมื่อฮุยเขาเดินเขามาหยุดอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ก็โพล่งถามออกมาทันที่อย่างไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งนั้น คนทั้งฉันเจมส์และกรงงกันไปเป็นแถบ

"เอ่อ สะ...สาวน้อยคนนี้ไง" เมื่อตั้งสติได้ ฉันจึงรีบชี้นิ้วไปที่เจมส์เป็นการบอก

"เฮ้ย! เดี๋ยววว ไหนว่าเป็นผู้หญิงตัวเล็กตัวน้อยไง! ไหงกลายมาเป็นผู้ชายตัวเท่าควายได้วะเนี้ย!!"

เดี๋ยวนะฮุยผู้หญิงหรอ เอ่อ ฉันว่าเหมือนนายกับโซ่จะดีลกันผิดไปสักหน่อยไม่สิ ผิดมากเลยต่างหาก ผู้หญิงเนี้ยนะ เหอะๆ

"เอ่อ..ใจเย็น" ฉันเอ่ยปรามเมื่อฮุยเขาดูจะหงุดหงิดจัด

"เวรแล้วไง โดนมันเล่นเข้าแล้วมั้ยล่ะกู!!" ไอ้มันที่ว่าเนี้ย คงจะหมายถึงโซ่สินะ

"รับปากแล้วหวังว่านายจะไม่เปลี่ยนใจนะ ลูกผู้ชายพูดแล้วต้องไม่กลับคำ(ถึงแม้นายจะโดนหลอกก็เถอะ) " ฉันบอกเขาซึ่งแน่นอนว่าประโยคสุดท้าย ฮุยไม่มีทางได้ยินแน่ๆ

"ฮึ้ย! รู้แล้วน่า ว่าแต่ไอ้หมอนี่เก็บกระเป๋าเรียบร้อยหรือยัง จะได้ไปเลย ฉันมีนัดต้องไปต่อ" พูดจบเขาก็ตวัดตาไปมองเจมส์อย่างหงุดหงิด

"นี่มันเรื่องอะไรเนี้ยฝัน...ถ้าเดาไม่ผิดมันเกี่ยวกับเจมส์ใช่มั้ย?" เจ้าตัวเขาถามออกมาอย่างงุนงง ฉันจึงพยักหน้าเบาๆไปให้เขา ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงนุ่ม

"หมอนี่ชื่อว่าฮุย เขาจะพานายย้ายไปอยู่ในหอพักของมหาลัยนี้ชั่วคราวก่อนน่ะ"

"ห๊ะ?" เจมส์ยังคงขมวดคิ้วแน่น ฉันจึงลุกขึ้นยืน แล้วค่อยๆเดินอ้อมออกจากเคาน์เตอร์นี่ ไปจับมือของเจมส์เอาไว้ ออกแรงดึงเบาๆให้เขาเดินตาม ซึ่งเขาก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ยอมเดินตามฉันเข้ามาในครัวอย่างช้าๆ

"ฟังนะเจมส์ คนชื่อฮุยเมื่อกี้น่ะ เขาจะมาพานายไปอยู่ที่หอพักในมหาลัยนี้ก่อนน่ะ"

"ทำไมเจมส์ต้องไปอ่ะ อยู่กับฟานี่มันก็สบายดีอยู่แล้วป่ะ?" เขาถามอย่างไม่เข้าใจ

"พี่รู้...แต่ว่านายโตเป็นหนุ่มแล้วนะ จะให้มานั่งมานอนอยู่รวมกันกับพี่ได้ยังไง คนอื่นเขาจะคิดไม่ดีเอานะ"

"แล้วไงอ่ะ ฟานี่ก็รู้ว่าระหว่างเรามันจะไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นแน่"

"พี่รู้ พี่รู้ดีว่าเจมส์เป็นอะไร ไม่ชอบแบบไหนแต่คนอื่นเขาไม่รู้แบบพี่ไง มันไม่ดีหรอกนะ พี่ไม่อยากให้เขามองนายไม่ดี แล้วคิดดูสิ ถ้าแฟนของนายรู้เข้า ว่าเรานอนห้องเดียวเตียงเดียวกันเขาจะคิดยังไง ถึงแม้ว่าคนที่นายนอนด้วยจะคือพี่ก็ตามเถอะ"

"........" เจมส์เงียบไป

"เอาน่า...หอพักที่นายต้องไปอยู่มันไม่ได้เลวร้ายอะไรหรอกน่า ออกจะหรูเกินไปด้วยซ้ำแถมยังปลอดภัยสบายหายห่วงอีกต่างหาก"

"เห้ออออ นี่ไม่ใช่ความคิดของฟานี่ใช่มั้ย"

"หา...." ฉันมองเขาอย่างงงๆกับคำพูดแปลกๆ

"ใครเป็นคนจัดแจงเรื่องหอให้เจมส์ล่ะ"

"ก็พี่ไง" ฉันบอกเขา ทว่ากลับไม่กล้าสบตาที่จ้องมาอย่างจับผิด

"คนที่ชื่อโซ่ใช่มั้ย?" เขาถามเสียงเย็น

"......"

"ฟานี่"

"อื้อ...ใช่โซ่เขาเป็นเพื่อนกับฮุยน่ะ ก็เลยช่วยเป็นธุระให้" ฉันยอมสารภาพ เมื่อทนกับรังสีกดดันจากคนที่เด็กกว่าไม่ไหว

"ให้ตาย ไอ้บ้านั่นขี้เสือกแถมยังขี้หวงชิบ ขนาดแค่นอนห้องเดียวกันยังไม่ได้เลย เหอะๆ น่าแกล้งให้อกแตกตายชะมัดเลย" เจมส์บ่นออกมาอย่างเอือมๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปทันที

และด้วยประการฉะนี้แล เจมส์เขาจึงยอมตกลงขนกระเป๋าใบโต เดินตามหลังของฮุยต้อยๆ ไปขึ้นรถหรูในทันที

 

 

 

 

.............................................................................

มาอัพให้แล้ว ขอโทษที่ดึกไปหน่อยน้าาา คึคึ สุขสันต์วันพ่อจ้า....ขอให้ทุกคนมีความสุขในเดือนของพ่อนะคะ

ปล.อากาศเริ่มจะเย็นลงเรื่อยๆแล้ว นักอ่านทุกท่านอย่าลืมรักษาสุขภาพกันด้วยน๊า รักจ้าจ๊วบบบบบ

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น