ครุฑดำ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 180 ข้อตกลง 02

ชื่อตอน : ตอนที่ 180 ข้อตกลง 02

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 57

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2562 20:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 180 ข้อตกลง 02
แบบอักษร

ตอนที่ 180 ข้อตกลง 02 

 

ด้วยความที่เป็นเกาะขนาดเล็กที่แทบจะไม่ปรากฏในแผนที่ ด้านกว้างสุดของเกาะกว้างแค่ประมาณห้าร้อยเมตร แล้วก็แคบยาวลงไปเป็นรูปตัวที (T) การเดินจากปลายปลายล่างเกาะขึ้นมาที่บ้านพักช่วงกลางเกาะจึงใช้เวลาเพียงแปบเดียวก็มาถึง 

 

“ถึงแล้วท่านจอมยุทธ์ แล้วศพที่นั่งอยู่หน้าบ้านก็เป็นศพของภรรยาของผมเองที่โดนไอ้พวกนี้ฆ่าไป” 

 

สินจิ้นผีหันมาพูดกับอั้มด้วยความเศร้าสร้อยที่เห็นบ้านพักตยเองกลายเป็นที่ตายของคู่ชีวิต แล้วตัวเองยังต้องหนีตายโดยไม่ได้ฝังศพ ไม่มีแม้แต่เวลาได้ร่ำลา น้ำเสียงช่วงท้ายประโยคจึงเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นพร้อมกับใช้สายตาเชือดเฉือนมองไปยังคนของเซี๊ยะหยางทั้งสี่คนที่ได้แต่ก้มหน้ามองพื้น  

 

บ้านพักตากอากาศของสินจิ้นผีก็ไม่ใช่บ้านที่ใหญ่โต หรือ ทำสวยสะดุดตาอะไรนัก ก็แค่ใหญ่กว่าบ้านคนทั่วไปบ้างนิดหน่อย หน้าตาบ่งบอกความเป็นจีน แต่ก็มีการใส่ความเป็นยุโรปไปบ้างเล็กน้อยให้ดูมีความทันสมัยมากยิ่งขึ้น บนหลังคามีแผงโซล่าเซลล์ติดตั้งเอาไว้เกือบเต็มพื้นที่ของหลังคา มองผ่านกระจกบ้านเข้าไปก็เห็นเครื่องใช้ไฟฟ้า สิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย แม้จะสร้างบ้านให้ดูเรียบง่ายอยู่บนเกาะ แต่ความสะดวกสบายตามประสาคนสมัยใหม่ก็ยังมีครบครันจริงๆ 

 

“ปลุกมันขึ้นมา” 

 

“ครับ” 

 

ไม่นานสินจิ้นผีก็ควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ แล้วหันไปสั่งคนของเซี๊ยะหยางให้ปลุกตัวเซี๊ยะหยางขึ้นมา ทั้งสี่คนไม่อิดออดที่จะทำตาม พวกมันไม่ได้กลัวสินจิ้นผี แต่กลัวอั้มที่กำลังยืมจิ้มหน้าจอโฮโลแกรมของนาฬิกาทำอะไรสักอย่างอยู่ข้างหลังสินจิ้นผี มีพญายมยืนเป็นแบล็กขนาดนี้ไม่ทำตามคำสั่งของสินจิ้นผีก็คงไม่ใช่คนที่รักชีวิตตัวเองแล้ว 

 

“อืมมมมม….นี่กูเป็นไรไปวะ เฮ้ย ใครบังอาจมามัดกู” 

 

ทั้งสี่คนใช้เวลาปลุกเซี๊ยะหยางอยู่ร่วมสิบนาที กว่าที่จะยอดตื่นขึ้นมาด้วยอาการสะลึมสะลือ แต่พอจะลุกก็ลุกไม่ขึ้นเนื่องจากถูกมัดเป็นข้ามต้มมัดอยู่จึงได้แต่โวยวายแล้วดิ้นกระดึ๋บๆ เหมือนหนอนอยู่ตรงนั้น  

 

พลั๊ก…… 

 

อุก……… 

 

“แหกปากโวยวายอยู่ได้ ไม่รู้สถานะตัวเองเลยหรือไง จะตายอยู่แล้วยังปากดีอยู่ได้” 

 

เป็นสินจิ้นผีที่ทนรำคาญไม่ไหวก็เดินเข้าไปง้างเท้าเตะเต็มแรงไปยังหน้าท้องของเซี๊ยะหยางทำเอาเซี๊ยะหยางสำรอกกเอาน้ำย่อยออกมาจากกระเพาะแล้วนอนหน้าเขียวอยู่กับพื้นโดยไร้ซึ่งเสียงโวยวายอีก  

 

กลับมาที่ด้านของอั้ม ที่อั้มกำลังจิ้มๆ เขี่ยๆ หน้าจอโฮโลแกรมอยู่นั้นก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ แค่ทักไปหาเพื่อนสนิทสองคนเท่านั้น 

 

อั้ม : นี่กูเองนะไอ้สองตัว 

. 

ฟลุก : เฮ้ย...มึงมาได้ไง ก็สายข่าวรายงานมาว่ายานมึงมีปัญหาแล้วก็ติดต่ออะไรไม่ได้อีก 

. 

บาส : ไม่ใช่ว่ามึงตื่นสายจนตกยานตัวเองนะ 

. 

อั้ม : สายพ่อง วันนั้นพวกมึงก็มาส่งกูขึ้นยานปะไอ้หอกหัก 

. 

ฟลุก : มึงมีอะไรจะสารภาพก็พูดมา กูรู้ว่าคนอย่างมึงไม่ทักมาเพราะแค่คิดถึงพวกกูหรอก 

. 

อั้ม : อันที่จริงก็คิดถึงจริงๆ แหละ รายละเอียดกูยังบอกไม่ได้ ไว้ถ้ายานกู้ชีพกลับมาถึงโลกพวกมึงก็จะรู้รายละเอียดเอง เขาคงว่ากูสูญหาย หรือ ตาย แต่กูมาบอกพวกมึงแค่กูยังไม่ตาย แล้วเรื่องนี้มึงก็อย่าพึ่งบอกใคร เคปะพวกมึง 

. 

บาส : ห่า ความลับเยอะนักนะมึง แต่ช่างเหอะ แค่มึงไม่ตายก็พอละ 

. 

ฟลุก : เออ มีไรก็บอกพวกกูมาละกัน ถ้าช่วยได้พวกกูก็จะช่วยเต็มที่เลย 

 

ระหว่างเพื่อนไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้มากความ เพียงแค่บอกให้รู้บ้าง แล้วปล่อยให้ความเชื่อใจมันดำเนินการของมันไป ไม่ใช่ว่าฟลุกกับบาสจะไม่อยากถามรายละเอียดมากกว่านี้ แต่เมื่อเห็นว่าอั้มยังไม่สะดวกก็ปล่อยไปจะทำหน้าที่รอฟังข่าวตามที่เพื่อนต้องการเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นๆ ก็คงต้องรออั้มออกมาบอกเอง ทั้งสองคนจึงออกจากการสนทนาไป แล้วแอบไปคุยกันทีหลังอีกที 

 

หลังจากที่อั้มคุยกับเพื่อนเสร็จ ก็เป็นเวลาเดียวกับที่ยานเหาะขนาดใหญ่ได้เคลื่อนตัวมาถึงหน้าบ้านสินจิ้นผี แล้วก็ค่อยๆ ลดระดับลงจอดอย่างนิ่มนวล นอกจากยานลำใหญ่ที่เหมือนยานแม่แล้ว ก็ยังมีลำเล็กที่ติดอาวุธมาแบบเต็มพิกัดตามประกบมาด้วยอีกสี่ลำ ซึ่งทั้งสี่ลำไม่ได้ทำการลงจอดแบบยานแม่ แต่ยังลอยตัวรักษาความปลอดภัยอยู่ข้างบน ทั้งหมดติดสัญลักษณ์ของกองทัพเอาไว้อย่างชัดเจน นี่คือยานรบของกองทัพไม่ผิดแน่นอน 

 

“ท่านผู้นำไม่เป็นอะไรนะครับ…….ทุกคนอย่าขยับ แล้วยกมือขึ้น พวกคุณกำลังตกเป็นผู้ต้องหาก่อกบฏ และลอบสังหารท่านผู้นำ” 

 

พรึบ…… 

 

คนของเซี๊ยะหยางยกมือขึ้นเหนือหัวทันที อันที่จริงพวกมันเจอทหารพวกนี้ยังรู้สึกดีกว่าอยู่กับอั้มอีก ถ้าไม่ติดว่าทหารกำลังถือปืนจ่อหน้าอยู่คงได้วิ่งไปกอดขาทหารให้รีบพาออกไปแล้ว ส่วนเซี๊ยะหยางเองยังนอนจุกไม่หาย แถมขยับก็ไม่ได้ ยังคงเป็นหนอนกระดึ๊บๆ อยู่ มีแต่อั้มที่ยืนกอดอกเฉยๆ ไม่ได้ยกมือด้วย  

 

แล้วก็ไม่ได้สนใจทหารด้วย แม้ว่าตอนนี้พลังเวทย์ของเขาจะยังไม่ฟื้นฟูดีเพราะพลังเวทย์ในโลกนี้มันต่ำมากแถมปนเปื้อนมลภาวะจนโสโครกทำให้ดูดซับได้ยาก แต่ถึงอย่างนั้นหากเขาต้องการจัดการทหารพวกนี้ก็สามารถระเบิดทิ้งได้ในพริบตาเดียวเช่นกัน เพียงแต่ต้องเสียเวลาฟื้นพลังใหม่อีกนานเท่านั้นเอง แต่ตอนนี้ที่เขากำลังสนใจมากกว่าทหารก็คือ จะกินอะไรดี เพราะตอนนี้เขากำลังหิวมาก อันเนื่องมาจากสู้ต่อเนื่องมาอย่างยาวนานตั้งแต่โลกนู่นยังไม่ได้พักเต็มที่ แล้วยังไม่ได้กินอะไรให้หนักท้องเลย  

 

“ผมกูบอกให้ยกมือขึ้น ถ้าไม่ยกจะถือว่าขัดขืนการจับกุมภายใต้ภาวะฉุกเฉินผมมีสิทธิ์ยิงคุณได้ทันที” 

 

“ทหารใจเย็นก่อน นั่นคนที่มาช่วยผม แล้วผมแนะนำว่าพยายามอย่าทำให้เขาเคืองจะดีที่สุดนะ” 

 

“คนที่มาช่วยท่านงั้นเหรอครับ แล้วทำไมต้องห้ามทำให้เขาเคืองด้วย หรือ เขาเป็นบุคคลสำคัญจากที่ไหน” 

 

“ตอนนี้ถือว่าเป็นบุคคลสำคัญของประเทศก็แล้วกัน อีกอย่างพวกมันเกือบสิบคนโดนเขาคนเดียวฆ่าในเวลาไม่ถึงนาทีในขณะที่ถือปืนกันครบทุกคนด้วยมือเปล่า นายคงไม่อยากลองแน่ๆ เชื่อผมเหอะ” 

 

ทหารที่กำลังพยายามขู่ให้อั้มยกมือแต่โดยดีอยู่นั้นก็ถูกปรามโดยสินจิ้นผี แล้วยังแถมการใส่สีตีไข่ให้บ้างอีกนิดนึง ซึ่งทหารเองก็ใช่ว่าจะเชื่อ แต่เมื่อผู้นำออกปากก็ต้องหยุด แล้วหันไปสนใจแต่เซี๊ยะหยางและคนของมันเท่านั้น  

 

“คุมตัวพวกมันขึ้นยานไป” 

 

“ศพอยู่ปลายเกาะด้านนั้นนะ แนะนำว่าอย่าไปสนใจมากแล้วฝังให้ลึกๆ ด้วยละกัน” 

 

“ครับท่าน” 

 

ทหารรับคำสั่งจากสินจิ้นผี แล้วหันไปสั่งการคนของตนที่พามาด้วย เหล่าทหารที่ได้รับคำสั่งก็ขึ้นไปเอาอุปกรณ์ขุดเจาะบนยานแม่ก่อนจะพากันเดินทางไปจัดการกับศพตามคำสั่ง 

ความคิดเห็น