Meilihua

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 12 ปราถนา

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 ปราถนา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 70

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2562 10:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 ปราถนา
แบบอักษร

ข้าประคองร่างหนามายังห้องบรรทม เดิมทีเขาก็จับมือเดินปรอออกมาจากโถงอยู่ดอก แต่พอเดินได้ไม่กี่ก้าวก็ทรงตัวไม่อยู่จะล้มเสียให้ได้ เปลืองแรงข้าต้องประคับประครองกลับมาที่ห้อง ข้าวางตัวเขาลงบนเตียงกว้าง

‘หากรู้ตัวว่าคออ่อน ก็มิควรดื่มแต่หัววันนะเพคะฝ่าบาท’ ข้ากล่าวตำหนิคนที่สลบมิรู้เรื่องอยู่บนเตียง น่าแปลก เทพสงครามอะไรไม่ประสีประสาหรือคุ้นชินสุรามึนเมา จะว่าไปแล้วข้ายังไม่เคยชิมสาเกขึ้นชื่อของที่นี่ ต้องออดอ้อนให้เขาเอามาให้ซะแล้ว

‘อื้ม...’ เสียงครางต่ำในลำคอ ข้าหันไปมองร่างหน้าที่นอนหงายแล้วค่อยๆถอดชุดฮาโอริของเขาออก

‘ใครอยู่ข้างนอก เอานำอุ่นกับผ้าสะอาดมาให้ข้าที’ ข้าตะโกนเรียกสาวใช้ข้างนอกจนแล้วเสร็จได้ของที่ต้องการ ข้าชุบผ้ากับน้ำอุ่นและเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้กับร่างหนาที่เมาไม่เป็นท่าอยู่ตรงหน้า อดไม่ได้จริงๆที่จะบ่นกระปอดกระแปด

‘แล้วกัน เมาหลับทำไมไม่เมาแล้วปลุกปล้ำข้าบ้างนะ’ นางอยากแต่งกับเขา อยากเป็นของเขา เมื่อไหร่นางจะได้แต่งงานกับเขา ที่จริง นางพร้อม พร้อมแต่งกับเขา นางไม่ใช่หญิงสาวหัวโบราณที่เคารพขนบธรรมเนียมเท่าใดนักเพราะด้วยความถูกเลี้ยงมาอย่างชายครึ่งหญิงครึ่ง ฝึกวิทยายุทธตั้งแต่อายุยังน้อย เสี่ยงชีวิตมามากมาย ก่อนนี้นางก็มีคู่หมั้นคู่หมายอยู่หนึ่งคน จำได้เลือนลางว่าเขาชื่อ เรจิ และเขาก็มีความเกี่ยวพันกับแดนโลกันตร์ เมื่อปีนั้นนางยังเด็กมาก และจดจำชายผู้นั้นไม่ได้แล้ว

‘น่าหลงใหล’ กล้ามเนื้อแน่นโชว์หราอยู่ตรงหน้านาง น่ากัดให้แดงเสียจริง ข้ามุดเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับเขา เอื้อมมือไปกอดเขา มุดหน้าเขาไปซุกไซร้ลำคอสีเนื้อ

‘อื้ม..อย่ากวนน่า’ เขายกมือขึ้นปัดราวกับรำคาญ แล้วหันตะแคงข้างมาหานาง กอดตัวนางให้หน้าแนบชิดกับอกแกร่ง บรรจงจูบบนหน้าผากมน

‘ท่านตื่นอยู่หรือ’ สองมือเล็กกอดตอบชายหนุ่มตรงหันแก้มชิดกับอกแกร่งอย่างเอาใจ

‘เจ้าอยู่ข้าอยู่’ คนละเรื่องกันแล้ว! คำพูดเมื่อคืนวานกลับเข้ามาในหัวข้าอีกครั้ง

‘ท่านคิดหรือยัง..ว่าจะแต่งกับข้าเมื่อใด’ คำถามในใจได้ถามออกไปแล้ว เขากลับลืมตาขึ้นมา สายตายังดูเมามายอยู่ไม่น้อย เขาเกลี่ยปอยผมข้าเล่น

‘เจ้าจำได้หรือไม่ว่าข้าขอเวลากี่เดือน’

‘ข้าจำได้ ท่านพูดว่า 3 เดือน แต่นี่มัน 2 เดือนครึ่งแล้ว ข้ารักท่าน อยากร่วมหอลงโลงกับท่านใจจะขาด’ เขาลูบหัวข้าอีกแล้ว

‘ไม่ต่างจากข้า ข้าต้องอดทนมากแค่ไหน เจ้าไม่รู้หรือ? ทะนุถนอมเจ้า เพราะว่ารัก รักเหลือเกิน ‘ ข้ายกมือขึ้นคล้องคอเขา ประกบริมฝีปากกับเขาลิ้นร้อนไล่ตวัดเกี่ยวพัน

‘อื้ม’ ชายหนุ่มครางต่ำในลำคอ มือของนางก็ปลดเชือกกางเกงของเขา เขาคว้าหมับไปที่มือแสนซุกซนของนาง นางถอนรอมฝีปากออก ดวงตาเต็มไปด้วยแรงปราถนา

‘ชู้ววว..เด็กดี ข้าอยากให้เป็นคืนเข้าหอของเรามากกว่า นอนเถิด ยามบ่ายค่อยตื่น’ สองมือกอดหญิงสาวไว้แนบชิดกาย เสียงหัวใจของทั้งคู่ต่างเต้นระส่ำเต้นตรงกันเป็นหนึ่งเดียวและในคืนนั้นเองที่ทุกสิ่งต้องเปลี่ยนไปตลอดการ อยู่ๆก็เกิดท้องฟ้ามืดดำสนิท ทั้งคู่ที่นอนกอดกันอย่างไม่รู้ตัวว่าจะมีสิ่งใดเกิดขึ้น ทุกอย่างที่ล่มสลายหายไปภายในคืนเดียว...

ความคิดเห็น