ครุฑดำ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 179 ข้อตกลง 01

ชื่อตอน : ตอนที่ 179 ข้อตกลง 01

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 61

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ธ.ค. 2562 20:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 179 ข้อตกลง 01
แบบอักษร

ตอนที่ 179 ข้อตกลง01 

 

หลังจากที่เซี๊ยะหยางสลบไปแล้ว คนอื่นๆ ของเซี๊ยะหยางก็ยอมแพ้ วางอาวุธกันจนหมด ก็ใครจะกล้าสู้กับปีศาจตรงหน้าละ ขนาดตอนคนมีครบกันยังยิงไม่โดนสักนัด แล้วคนเหลือแค่สี่คนจะไปทำอะไรได้ แถมความกลัวก็เกาะกุมหัวใจเกินกว่าจะทำใจสู้ต่อได้ แค่ยังไม่เอาปืนกรอกปากตัวเองหรือปีศาจตรงหน้าไปก็ดีเท่าไรแล้ว  

 

“พวกคุณมานี่ คุณสองคนถอดเข็มขัดออกมาแล้วมัดลูกพี่คุณเอาไว้ให้แน่นด้วย ถ้ามันตื่นมาแล้วดิ้นออกได้คงรู้นะว่าพวกคุณจะเจออะไรครับ” 

 

“ไม่มีหลุดแน่นอนครับเฮีย พวกเราจะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยครับ” 

 

พวกมันแต่ละคนต่างก็รีบพยักหน้าหงึกหงักรับคำอั้มแล้วรีบทำตามด้วยความรวดเร็วในทันที ขนาดอั้มสั่งแค่ให้ถอดเข็มขัดมาใช้แค่สองคน แต่กลายเป็นว่าทั้งสี่คนต่างพากันถอดเข็มขัดออกมาจนหมด แล้วเอาไปมัดเซี๊ยะหยางเป็นท่อนๆ ปานข้าวต้มมัด แล้วยังไม่พอ ยังมีอีกสองคนที่ถอดเสื้อเอามามัดเพิ่มด้วย เรียกได้ว่าดิ้นให้ตายยังไงก็ไม่มีทางหลุดแน่นอน  

 

“เอาไงต่อดีครับเฮียสิน” 

 

“เอิ่ม อือ เอ่อ…..” 

 

“ท่านคงยังตกใจที่โดนไล่ฆ่าไม่หายซินะ งั้นเอานี่ไปก่อนครับ น้ำมะพร้าวจากแหล่งไกลมลพิษสะอาดยิ่งกว่าปลูกแบบออแกนิกส์ครับ” 

 

อั้มเห็นว่าสินจิ้นผียังอาการไม่ปกตินัก ยังมีท่าทีอ้ำอึ้งพูดไม่ถูก สติไม่อยู่กับตัว จึงได้เรียกเอาน้ำมะพร้าวที่กรอกใส่กระบอกไม้ไผ่เอาไว้ตั้งแต่อยู่อีกโลกเอามาให้สินจิ้นผีกิน ซึ่งสินจิ้นผีก็รับมาดื่มด้วยอาการงงๆ แต่สุดท้ายก็ดื่มจนหมดกระบอก 

 

“อ่า...อร่อยจัง ไม่เคยเจอน้ำมะพร้าวที่ไหนอร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย มีอีกซักกระบอกไหมครับ” 

 

“เออออออ…..มันหมดแล้วครับ มันค่อนข้างจะหายากน่ะ แต่ว่านี่ไม่ใช่เวลามาหาน้ำมะพร้าวนะครับ ที่เฮียต้องจัดการนอนอยู่นั่นครับ” 

 

“ไอ้เซี๊ยะหยาง” 

 

“ใช่ครับ นั่นน่ะสำคัญกว่าน้ำมะพร้าวเยอะ แล้วเฮียควรจะเรียกคนของเฮียมาได้แล้วนะครับ ถ้าจะให้ดีก็ส่งคนไปถอนรากถอนโคนพวกนั้นให้หมดด้วย แต่ถ้าไม่ไหวก็บอกผมมาละกัน” 

 

“ได้ๆ เดี๋ยวผมรีบไปโทรเรียกคนของผมเดี๋ยวนี้ แต่เดี๋ยวขอกลับไปเอานาฬิกามิติที่บ้านก่อน” 

 

“ของผมก็มีอยู่บนหินนู่น เฮียไปใช้ได้เลยผมไม่ได้ตั้งล๊อกรหัสไว้” 

 

“ขอบใจมาก” 

 

สินจิ้นผีวิ่งไปหยิบนาฬิกามิติของอั้มที่วางไว้บนหินก่อนที่อั้มจะโดนคุมตัวมา ซึ่งสินจิ้นผีก็รีบวิ่งไปหยิบนาฬิกามิติของอั้มในทันที ส่วนอั้มก็นั่งมองคนของเซี๊ยะหยางที่ได้แต่นั่งก้มหน้าไม่พูดไม่จากันอยู่เท่านั้น และไม่นานสินจิ้นผีก็ใช้นาฬิกามิติของอั้มเสร็จก็เดินเอามาคืนด้วยสีหน้าที่ผ่อนคลายขึ้น 

 

“ข้านำนาฬิกาของท่านมาคืนครับท่านจอมยุทธ์” 

 

“ห่ะ….เฮียเรียกผมว่าไงนะครับ” 

 

“จอมยุทธ์ครับ ในจีนเรามีตำนานผู้ฝึกตนเช่นท่านจอมยุทธ์มากมาย เพียงแต่ในชั่วชีวิตผมก็พึ่งจะเคยพบตัวจริงเป็นครั้งแรก ฝีมือของท่านสูงส่งยิ่งกว่าในละครน้ำเน่ามากยิ่งนัก ผมต้องเป็นหนี้ชีวิตของท่านแล้ว” 

 

‘เหอะๆ ยุคศตวรรษที่ 21จะเข้า 22 อยู่ไม่กี่วันแล้ว ยังมีผู้นำบ้าหนังกำลังภายในอยู่อีกเหรอเนี่ย’ 

 

ประโยคหลังอั้มก็ไม่อยากพูดในสินจิ้นผีเสียหน้า ก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ให้ แต่สินจิ้นผีกลับคิดว่ามันคือการยิ้มรับว่าที่เขาพูดนั้นเป็นเรื่องจริง จึงกลายเป็นตื่นเต้นที่ได้เจอผู้ฝึกตนตัวเป็นๆ อย่างที่เคยใฝ่ฝันในตอนที่ดูหนังหรือละคร  

 

“เฮียสินมาทำอะไรบนเกาะนี้เหรอครับ แล้วพวกมันตามมาได้ยังไง” 

 

“เกาะนี้เป็นเกาะส่วนตัวของผมเองครับ วันนี้ผมกับภรรยามาพักผ่อนกัน แล้วปกติเกาะนี้จะเป็นความลับ จึงไม่มีคนคุ้มกันมาด้วย แต่ไม่นึกเหมือนกันว่าพวกเซี๊ยะหยางมันจะรู้ แล้วตามบุกมาถึงที่นี่ครับ ว่าแต่ผมขอบังอาจถามได้หรือไม่ว่าท่านจอมยุทธ์มีธุระอะไรที่เกาะนี้ หรือ แค่ผ่านมาแล้วกำลังจะไปไหนเหรอ….อุ๊บ….ข้าผิดไปแล้ว ข้ามิกล้าบังอาจละลาบละล้วงท่านจอมยุทธ์ ข้าน้อยสมควรตายหมื่นครั้ง หมื่นๆ ครั้ง” 

 

โป๊ก…. 

 

“เฮียเป็นไรของเฮียเนี่ย ผมยังไม่ได้ว่าอะไรเลย แล้วภาษาที่ใช่น่ะ จำมาจากซีรี่ย์เรื่องไหนครับ” 

 

พูดคุยกันอยู่ดีๆ สินจิ้นผีก็ขอโทษขอโพย แล้วเอาขุกเข่าลงไป เอาหัวโขกพื้นอย่างแรงจนอั้มเห็นมีเลือดไหลออกมา แต่อั้มก็ยังไม่ได้รีบร้อนรักษาให้ อีกอย่างคือกำลังงงว่าคนแบบนี้มาเป็นประธานาธิบดีได้ยังไง ดูท่าจะบ้าเข้ากระแสเลือดไปแล้วด้วยซ้ำ มีเอาหัวโขกพื้นอย่างกับหนังย้อนยุคเมื่อร้อยปีก่อนที่อั้มเคยดูในเน็ตเลย 

 

“กะ กะ ก็ปกติแล้วจอมยุทธ์จะไม่ชอบให้ใครละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัว หากใครกล้ามันต้องชดใช้ด้วยชีวิตของทั้งตระกูล” 

 

“อันที่จริงก็ไม่มีใครชอบให้ละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวหรอก แต่เฮียก็ไม่ต้องทำตัวไร้สาระขนาดนั้นก็ได้ปะครับ ผมก็คนยุคเดียวกับเฮีย ไม่ต้องใช้ศัพทย์ย้อนยุคหรอก แล้วผมจะตอบให้ว่าผมแค่บังเอิญเกิดเหตุบางอย่างนิดหน่อยจนกระเด็นมาตกแถวทะเลจีนใต้ พอตั้งหลักได้ก็บินมาลงที่นี่แหละครับ” 

 

‘เหาะเหินเดินอากาศได้ด้วย เป็นจอมยุทธ์ที่เข้าใกล้ระดับเทพแล้วแน่ๆ ทั้งทรงพลังและไม่ถือตัวช่างน่านับถือยิ่งนัก ว่าแต่กระเด็นมาเหรอ ต้องเป็นการปะทะกันกับจอมมารในยุทธภพแน่ๆ แบบนี้เราต้องช่วยท่านจอมยุทธ์ปราบมารยุทธภพให้ได้เลย ถ้าสมัครเป็นสิทธ์ท่านจะรับหรือเปล่านะ’ 

 

อั้มแค่หลุดปากพูดไปแบบไม่ได้คิดอะไร แต่สินจิ้นผีกลับคิดไปไกล ถึงกับเงยหน้าขึ้นมามองอั้มด้วยสายตาที่เป็นประกายยิ่งกว่าเดิมอีก ไม่ใช่ไกลธรรมดา แต่ไกลมาก ไกลจนออกทะเลไปสุดลูกหูลูกตาไปแล้วโดยที่อั้มก็ไม่ได้เอะใจอะไรเลยเพราะกำลังคิดอยู่ว่าจะทำยังไงต่อไปดี 

 

 

 

“เลือดเต็มหน้าแล้ว เฮียมานี่ เดี๋ยวผมรักษาให้ครับ” 

 

“ครับท่านจอมยุทธ์” 

 

เมื่ออั้มเห็นว่าเลือดที่แผลที่หน้าผากของสินจิ้นผียังไม่หยุดไหลก็เวทนาเลยเรียกให้มาใกล้ๆ จากนั้นก็หยิบสมุนไพรรักษาแผลจากแหวนมิติมาโปะใส่แผล แล้วร่ายเวทย์ทับไปอีกครั้ง แผลแตกจากการโขกพื้นก็หายเป็นปลิดทิ้ง ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของทั้งสินจิ้นผี และคนของเซี๊ยะหยางที่นั่งมองอยู่จนพากันอ้าปากค้าง 

 

“เฮียมีบ้านที่นี่ซินะ งั้นเฮียช่วยเดินนำไปบ้านเฮียหน่อยซิครับ….ส่วนพวกคุณก็หิ้วนายของคุณตามไปด้วย” 

 

“ครับ!!!” 

 

ทั้งห้าคนประสานเสียงแทบจะพร้อมกันอย่างกับทหารที่ฝึกด้วยกันมา ส่วนเหตุผลก็คือ คนนึงตอบด้วยความเคารพอย่างสุดหัวใจ ส่วนอีกสี่คนนั้นตอบด้วยความกลัวมากกว่า แล้วทั้งห้าคนก็รีบจ้ำพรวดๆ เดินไปตามคำสั่งของอั้มไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้อั้มงงกับท่าทีแปลกๆ ของทั้งห้าคนอยู่อีกพักหนึ่งถึงจะสลัดความไม่เข้าใจทิ้งไปแล้วเดินตามไปเป็นคนสุดท้าย ทิ้งศพเกลือนกลาดไว้แบบไม่ได้สนใจอีกเช่นเดียวกับทั้งห้าคนที่ลืมไปแล้วเช่นกันว่ามีศะให้เกลื่อนชายป่าด้านนี้อยู่   

ความคิดเห็น