winterandwhite

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 22

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 42

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ธ.ค. 2562 15:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22
แบบอักษร

ที่บ้านของเบธ ในห้องนอน

“ไอ้เบธ มึงทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยไม่ได้หรือยังไง”

“ก็มันเซ็งเว้ย”

“กูรู้แล้ว ว่ามึงเซ็ง แต่มึงอย่าทำให้กูหมดอารมณ์ ไม่งั้นหน้ามึงจะเละ”

“แต่งหน้านี่ต้องมีอารมณ์ขนาดนั้นเลย”

“อ้าว ก็นี่มันงานศิลปะ”

“แต่งๆ ไปเถอะ คนเค้าไม่สังเกตหรอก งานมืดงานดึก”

“อีกอย่าง กูอยากให้มึงสนุกกับงาน ลืมเรื่องเครียดๆ ไปบ้างเถอะว้า อยู่กับปัจจุบันวันนี้ ตอนนี้ก็พอ”

ในที่สุด วันงานสานสัมพันธ์กองทัพอากาศก็มาถึง การทดสอบสมรรถภาพในตอนเช้าผ่านไปด้วยความเรียบร้อย แต่ผลการทดสอบจะเก็บไว้ประกาศในช่วงค่ำ ส่วนขณะนี้เป็นเวลาบ่ายๆ เย็นๆ ใครๆ หลายคนอยู่ในช่วงพักผ่อน ส่วนเบธต้องแต่งตัวสำหรับการแสดงโชว์ดีดไหกับหมวดกัปตัน

“แล้วนี่หมวดกัปตัน ไปแต่งหน้าที่ไหน”

“ได้ข่าวว่า นางให้แฟนนางแต่งให้”

“โฮะ ไม่น่าเชื่อ คนอย่างนั้นจะมีแฟน”

“สวยด้วยเหอะ ได้ข่าว”

“ไม่สวยเท่าแฟนฉันหรอก ฉันมั่นใจ”

“แล้วนี่ทำไมแกไม่ชวนคุณฝนเค้ามาด้วย ใครๆ เค้าก็พาแฟนมากัน”

“เขินอะดิ บอกตรงๆ ไม่เคยแต่งตัวอะไรแบบนี้”

“อ้าว บางทีคุณฝนเค้าอาจจะชอบให้แกสวยก็ได้ เคยถามเค้าหรือยังล่ะ”

“ยัง พูดแล้วก็คิดถึงว่ะ อยากกอดสักห้าหกที”

หมวดดลเบะปากมองดล เบื่อจริงๆ คนมีแฟน

“เออ แล้วสรุปเรื่องน้องแก้วนี่ แกว่าไงวะ”

“ไหนแกบอกให้ฉันลืมเรื่องเครียดๆ ไปก่อนไง”

“ก็อยากรู้อะ อืม สีปากเอาแดงไปเลยเนอะแก” หมวดดลพูดไปด้วย ขณะที่ก็แต่งหน้าอย่างสุดฝีมือ

“ทีแรกว่าจะปล่อยแม่งให้หมดทุกคน ทั้งพีร์ ทั้งแก้ว แบบไปจัดการเอาเองเหอะ กูแม่งไม่ไหวละ”

“แล้วทีที่สองล่ะ”

“อยากช่วยให้รอดกันให้หมดทุกคน”

“กูว่าละ มึงแม่ง แบบนี้ทุกที”

“แต่วิธีการน่ะ ไม่รู้จะคิดออกหรือเปล่า โจทย์แม่งยากชิบหาย”

“อะ เสร็จละมึง มาแต่งตัวกัน”

“เปลี่ยนเรื่องไป เปลี่ยนเรื่องมา กูเวียนหัวกับมึงคนแรกเลย ไอ้ดล”

 

หลังจากที่หมวดดลแต่งตัวให้เบธเสร็จ ก็ปล่อยให้เบธทวนท่าการแสดง ส่วนตัวเองก็ไปแต่งตัวสวยๆ บ้าง เมื่อจวนจะใกล้เวลาทั้งคู่ก็ออกเดินทาง

“โอ๊ยยยย ป้าแป้ว ปรางเพิ่งจะรู้ว่า หลานคนโตของเราน่ะ เป็นหลานสาว ไม่สาวธรรมดานะ สาวที่สวยมากด้วย”

ทันทีที่เบธลงมาจากห้องนอน ก็โดนแซวทันที

“พี่เบธของเมธ เมธใจบางเหลือเกิน เห็นแล้วอยากหอมแก้ม”

“ป้าอยากจะถ่ายรูป แล้วล้างติดไว้ที่ฝาบ้าน อันใหญ่ๆ เลย แม๊ หมวดดลนี่เปลี่ยนหมาให้กลายเป็นนางฟ้าได้ยังไง เก่งจังเลย”

“เดี๋ยวๆ เดี๋ยวนะ ทุกคนใจเย็นๆ นะ ทำอย่างกับไม่เคยเห็นว่าเบธสวย”

“เออ/ใช่/เยสส!!”

“กูอยากจะขำให้ฟันหัก แต่ก็สงสารมึง” หมวดดลหัวเราะคิกๆ

“ไปกันเถอะไอ้ดล ไปช้าเดี๋ยวเป็นเป้าสายตา”

“พี่เบธไม่ต้องกลัวเป็นเป้าหรอก จะแต่งสวย หรือไม่แต่ง ก็ได้ข่าวว่าเป็นที่จับตามองของสาวๆ อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

“แซวจังนะ ไอ้ตัวแสบ ปิดบ้านกันดีๆ อะ พี่ไปก่อนนะ”

“ดลไปก่อนนะคะ ป้าแป้ว น้าปราง บ๊ายบายนะจ๊ะน้องเมธ”

กว่าจะออกจากบ้านมาได้ เบธก็โดนแซวยับ

เมื่อเบธมาถึง ก็พบว่ามีคนมานั่งอยู่ที่หน้าเวทีกันเกินกว่าครึ่ง กว่าเบธจะเดินไปหาโต๊ะของตัวเองเจอ ก็ต้องผ่านสายตาของหนุ่มๆ และสาวๆ ของกองทัพอากาศไม่รู้เท่าไหร่

“ขอโทษนะคะ ขอถ่ายรูปคู่ ได้หรือเปล่าคะ”

“เอ่อ ค่ะ ได้ค่ะ”

“ขอโทษนะครับ ขอถ่ายรูปคู่ได้มั้ยครับ”

“ขอโทษนะคะ มีแฟนแล้วน่ะค่ะ ไม่สะดวกจริงๆ”

เบธอนุญาตให้สาวๆ มาถ่ายรูปได้ ส่วนผู้ชายนั้นหมดสิทธิ์

“กูล่ะหมั่นไส้”

“ไอ้ดล ไอ้เบธ มานี่ๆ” หมวดคีรีเห็นสองสาวเดินมาไกลๆ ก็กวักมือเรียก นอกจากหมวดคีรี ก็ยังมี 3 หนุ่มเหินเวหา แฟนของหมวดกัปตัน และอีกคนก็คือ ผู้พันดรัณ ที่มาในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสีครีม

“เชี่ย หล่อเป็นบ้าไปเลย” หมวดดลทำหน้าเคลิ้มๆ

“มอมเหล้า แล้วพากลับบ้านไปเลยสิคืนนี้”

“มึงอย่าท้ากูนะไอ้เบธ กูทำจริงนะ”

“ง่ายเหลือเกินนะมึง”

“กูจะเอาตัวเข้าแลก กูจะทำเพื่อทีม KBD ของเรา”

“ไม่น่าใช่เพื่อทีมอะกูว่า”

ทั้งคู่เดินบ่นหงุงๆ หงิงๆ จนกระทั่งมาถึงโต๊ะ หมวดดลเข้าไปนั่งข้างๆ ผู้พันดรัณทันที และไม่วายจะลากเบธเข้าไปนั่งด้วยแบบเนียนๆ

“ทุกคนมากันพร้อมหน้าพร้อมตาแล้วนะครับ ผมอยากจะแจ้งว่า ในคืนนี้ เราจะได้รับทราบทั้งข่าวดีและข่าวร้าย”

“ข่าวดีคืออะไรคะ” หมวดดลรีบถาม

“คือ หมวดเบธได้รางวัลป๊อบปูล่าโหวต จากการโหวตในเพจกองทัพ”

“จริงเหรอคะ เย่ๆ” หมวดดลยิ้มดีใจ หันมาแตะมือกับเบธ

“แล้วผมไม่ได้เหรอครับ หัวหน้า” หมวกกัปตันถาม

“ฝ่ายชาย เป็นของแพทย์ทหารอากาศครับ”

“ผมหล่อกว่าตั้งเยอะ ไม่เข้าใจจริงๆ ผลโหวตต้องมีปัญหาแน่ๆ”

“ไม่ต้องเสียใจไปครับ ยังมีรางวัลขวัญใจกองทัพ คืนนี้ ทำให้เต็มทีนะครับ ทั้งสองคน”

“ค่ะ ดลจะกำชับให้หมวดเบธทำให้เต็มที่เลย”

“เอ่อ แล้ว ข่าวร้ายล่ะคะ หัวหน้า” เบธที่ยังมีสติ ถามออกมา

“หน่วยโดรนฯ ของเรา มีคะแนนทดสอบสมรรถภาพร่างกาย ได้เป็นอันดับสุดท้ายของกองทัพอากาศครับ”

“เชี่ยยย!! อุ้ย!!” หมวดดลสบถออกมา เชี่ย เต็มหน้าผู้พันดรัณ เอามือปิดปากตัวเองแทบจะไม่ทัน

“หัวหน้าครับ ผมว่า พวกผมทำเต็มที่แล้ว แปลว่า หนึ่งในพวกเรา มีคนเป็นตัวถ่วงแน่ๆ”

“ใช่ค่ะ มันคนนั้นเป็นใครคะ”

“เค้าไม่ได้แจ้งชื่อมา รู้แต่ว่า มีคนคะแนนไม่ผ่านเกณฑ์ ซึ่งเป็นผู้หญิงครับ”

“เอ่อ ถ้างั้นก็ ช่างมันเถอะเนอะ เอ้อ พวกเรา มาสนุกกับงานกันดีกว่านะ” หมวดดลยิ้มแห้งๆ แล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง

 

เมื่อได้เวลา ผู้บัญชาการกองทัพอากาศ หรือว่า คุณพ่อของหมวดดลก็ขึ้นไปกล่าวเปิดงาน ตามด้วยการ้องเพลงเพราะๆ อย่าง “ทหารอากาศขาดรัก” จากนั้นก็ มอบรางวัล มอบของที่ระลึกแก่ทหารที่ทำชื่อเสียงให้กับกองทัพ ตามด้วย รางวัลของหน่วยงานที่ทดสอบสมรรถภาพได้ที่หนึ่ง และตามด้วย รางวัลป๊อบปูล่าโหวต

“ลำดับต่อไป ขอเรียนเชิญ เรืออากาศตรีหญิงนฤเบธ วัฒนะโยธินนุกูล เจ้าของรางวัลป๊อบปูล่าโหวต ฝ่ายหญิงขึ้นมารับรางวัลครับ”

เบธขึ้นไปบนเวที ได้รางวัลเป็นตุ๊กตาทหารอากาศ ที่คอตุ๊กตามีสร้อยรูปเครื่องบินด้วย เบธถ่ายรูปคู่กับคุณพ่อของหมวดดลแล้วก็ลงจากเวที

พอเดินกลับมาที่โต๊ะ

“ตุ๊กตาน่ารัก ฉันขอได้มั้ยแก มันเหมาะกับฉันมากกว่าแกนะ เอาจริงๆ”

“ตุ๊กตาตัวนี้มีเจ้าของแล้วเว้ย”

“โว๊ะ มันไส้”

“หมวดดลอยากได้เหรอครับ”

“ค่ะ หัวหน้า”

“เดี๋ยวผมจัดการให้ครับ”

ผู้พันดรัณคนหล่อพูดจบ ก็เดินไปยังเวที ตามลำดับที่ได้คุยกับทีมจัดงานเอาไว้ว่า หลังจากมอบรางวัลจบ จะเป็นคิวของผู้พันดรัณขึ้นไปร้องเพลง และทุกคนที่ขึ้นไปร้องเพลงจะได้ตุ๊กตาเหมือนที่เบธได้ แต่แค่ไม่มีสร้อยที่ระลึกเท่านั้น

...พูดไม่ค่อยเก่งแต่รักหมดใจ ถ้ารู้ว่าชอบอะไรจะหาให้เธอ... 

“ไอ้เบธ แกว่า ผู้พันเค้าจะร้องเพลงนี้ให้ฉันปะวะ” หมวดดลเอามือขึ้นมาท้าวคาง ทำตาเคลิบเคลิ้ม”  

เบธอมยิ้ม ส่ายหน้า ขณะที่เอามือถือขึ้นมา แชทหาสุดที่รัก 

 

เบธ: คิดถึงจัง รู้งี้พามางานด้วยก็ดี 

ฝน: ฝนอยากเห็นหน้าค่ะ ถ่ายรูปมาให้ดูหน่อย 

เบธ: ม่าย  

ฝน: เร็วๆ ค่ะ 

เบธก็เลยถ่ายรูปตุ๊กตาแล้วส่งไปแทน 

เบธ: เบธจะรีบกลับนะ จะเอาตุ๊กตาไปให้ที่บ้าน 

ฝน: ให้พรุ่งนี้ก็ได้ค่ะ อยู่สนุกกับเพื่อนๆ ก่อนก็ได้ 

เบธ: กับเพื่อนน่ะ เมื่อไหร่ก็ได้ แต่กับคุณน่ะ ต้องเดี๋ยวนี้ 

ฝน: งั้นฝนจะรอนะคะ ถึงจะง่วงมากๆ ก็ตามที 

เบธ: มาให้เบธจุ๊บหน่อย 

ฝน: ส่งรูปตัวเองมาก่อน แล้วมาเอาจุ๊บไป 

เบธ: งื้ออออ 

ขณะที่เบธกำลังลังเลว่า จะส่งรูปตัวเองไปดีมั้ย ก็ถูกประกาศให้ขึ้นไปทำการแสดง 

 

 

“ลำดับต่อไป เป็นการแสดงของผู้เข้าแข่งขันจาก หน่วยโดรนติดอาวุธ โดยมีชื่อการแสดงว่า “ดีดไห ให้ถึงฟ้า” ขอเสียงปรบมือด้วยครับ”  

พอพิธีกรบนเวทีประกาศจบ ดนตรีสไตล์ลูกทุ่งหมอลำก็ดังขึ้น เบธกับหมวดกัปตันก็ร่ายรำออกมา เบธไปประจำอยู่ตรงไห ทุกอย่างเป็นไปตามที่หมวดดลฝึกสอนเอาไว้ ส่วนหมวดกัปตัน ก็ทำหน้าที่เป็นนักร้องไป 

“นี่ หมวดอัศวิน ถามจริงเหอะ ใครคิดชื่อการแสดง อย่างเชย”  

“ผมเอง ไม่เห็นจะเชยตรงไหน น่ารักดีออก”  

“ไม่ได้เรื่อง”  

หมวดดลทำหน้าเซ็งๆ นิดหน่อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้ม เมื่อผู้พันดรัณขวัญของใจเดินมาถึง และยื่นตุ๊กตาให้ 

“ผมให้หมวดดลครับ”  

“เอ่อ หัวหน้า พูดจริงเหรอคะ”  

“จริงครับ”  

“ขอบคุณมากๆ นะคะ เอ่อ เมื่อกี้ หัวหน้าร้องเพลงเพราะมากเลยค่ะ”  

“ร้องให้คนๆ นึงน่ะครับ หวังว่าเค้าคงจะชอบ”  

“เอ่อ ค่ะ”  

ผู้พันดรัณทำหน้าหล่อๆ หมวดดลก็เลยยิ้มหวานๆ  

 

การแสดงบนเวทีดูเรื่อยๆ ไม่มีอะไรหวือหวา แถมเสียงของหมวดกัปตันก็ดูหลงๆ คีย์ เบธเองก็เหมือนทำๆ ให้มันจบไปอย่างนั้น แต่หมวดกัปตันที่ยังไม่ได้รางวัลอะไรเลย คงจะปล่อยให้เรื่องมันป็นแบบนี้ไม่ได้  

“เฮ้ย หมวด ทำอะไรอะ”  

เบธร้องประท้วงนิดหน่อย เมื่อหมวดกัปตันไปถอดไหของเบธออกมาอันนึง 

“เชื่อผมเถอะน่า”  

หมวดกัปตันทำหน้ามั่นใจ ก่อนจะเอาไหมาถือ แล้วช่วยเบธดีด เบธเห็นดังนั้นก็พยักหน้าโล่งใจ 

“เอาที่สบายใจนะ”  

กลายเป็นว่า ตอนนี้ไม่มีคนร้อง มีคนดีดไหสองคนอยู่บนเวที 

แต่เรื่องก็ไม่เป็นอย่างที่เบธคิด 

เพราะจู่ๆ หมวดกัปตันก็โยนไหขึ้นไปบนฟ้า โยนไปสูงๆ ให้เข้ากับชื่อการแสดง โยนเองรับเอง ก็ดูเหมือนว่าไม่น่าจะมีปัญหา ถ้าไม่... 

“หมวด รับนะ”  

“เฮ้ย! อะไรวะ!”  

หมวดกัปตันเรียกเบธ แล้วก็โยนไหขึ้นไปสูงมาก เบธที่ไม่ได้ทันตั้งตัว เลยทำให้ 

“โอ๊ย!!”  

เบธรับไหได้ถูกตำแหน่งที่ไหตกลงมา แต่ทว่า ไหมันไหลหลุดจากสองมือ แล้วพุ่งลงไปที่เท้าของเบธ ซึ่งไม่ได้ใส่คอมแบท 

เบธถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลทันที และปรากฎว่า กระดูกที่เท้าแตก ก็เลยต้องนอนที่โรงพยาบาล รอหมอเข้าเฝือกให้ 

 

ระหว่างที่รอจัดการเรื่องห้องพักฟื้น 

“หมวด ผมขอโทษนะ ที่นอกบท” หมวดกัปตันทำหน้ารู้สึกผิด 

“ไม่เป็นไรหมวดกัปตัน ทุกคนกลับไปที่งานกันเถอะ เล่นมากันทั้งหน่วยแบบนี้ เดี๋ยวคนอื่นจะว่าเอา ว่าทดสอบสมรรถภาพได้ที่โหล่แล้วหนี” เบธพูดไปขำไป เพราะไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วง 

“ดลอยู่เป็นเพื่อนเบธเองค่ะ ทุกคนกลับไปที่งานเถอะ”  

“เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ ยังไงผมอนุญาตให้หมวดดลหยุดงานได้ไปถึงวันจันทร์ ส่วนหมวดเบธก็ จนกว่าจะหายดี ค่อยกลับไปทำงานนะครับ”  

“ขอบคุณค่ะหัวหน้า”  

 

จนเมื่อทุกคนกลับไป 

“ดล แกยังไม่ได้บอกที่บ้านฉันใช่มั้ย ไม่ต้องบอกนะ ฉันไม่อยากให้เค้าเป็นห่วงกัน”

“ยังหรอก บอกแต่คุณฝน”

“ฮะ! บอกทำไม เดี๋ยวเค้ามา”

 

“ฝนมาแล้วค่ะ”

ฝนต้นเมษามาถึง เห็นเบธที่ยังอยู่ในชุดดีดไห หน้าเต็มขนาดนั้น ก็อมยิ้มเบาๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น