คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 3 (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ธ.ค. 2562 12:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 (2)
แบบอักษร

 

 

“ครับ” 

“พี่เหนืออยู่ตรงนี้นี่เอง อิงเดินหาซะทั่วบ้านเลย” คุณหนูอิงธาราในชุดเดรสสีขาวสั้นเหนือเข่า เข้ามาคล้องแขนเมืองเหนือ 

“ตามหาพี่ทำไมเหรอครับ” 

“เราเข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ อิงจะกลับแล้ว” 

“โอเคครับ ขอพี่ล้างมือแป๊บนะ” 

“ได้ค่ะ เดี๋ยวอิงพาไปล้างในห้องครัวนะคะ” 

“ครับ” ร่างกายเมืองเหนือเคลื่อนตามทิศทางการลากของอิงธารา ส่วนใบหน้าเขาหันกลับมาสั่งคนงานทั้งสองให้นำขวดยาฆ่าแมลงไปเก็บ ลุงบุญเติมเข้าใจ พยักหน้ารับ ต่างจากนายยอดที่มัวแต่ง่วงหงาวหาวนอน มันน่ากระโดดเตะสักทีจะได้หายง่วง 

“อิงช่วยล้างนะคะ” 

เอ่ยเสียงหวาน หลังจากเปิดก๊อกน้ำ 

“ไม่ต้องครับ เดี๋ยวน้องอิงจะโดนยาฆ่าแมลงไปกับพี่ด้วย” 

พูดแค่รอบเดียวเท่านั้น คุณหนูคนสวยก็ไม่เฉียดเข้ามาใกล้อ่างล้างมือ ปล่อยให้เขาจัดการล้างชำระความสกปรกด้วยตัวเอง 

อิงธาราเห็นว่าอีกฝ่ายมือสะอาดแล้ว จึงเดินกรีดกรายเข้ามาใกล้ “พรุ่งนี้พี่ต้นจะมารับคุณปริมไปกินมื้อเที่ยง แล้วพี่เหนือล่ะคะ สนใจมารับอิงด้วยไหม อิงกินง่ายอยู่ง่าย กินในไร่ก็ได้” 

“โทษทีนะ พี่ไม่สะดวก ปกติกินข้าวไม่เป็นเวลา ลำบากน้องอิงเปล่าๆ แต่สัญญาว่าไว้วันไหนพี่ว่าง เราค่อยไปดินเนอร์กัน” 

“โอเคค่ะ พี่เหนือน่ารักที่สุดในโลกเลย” 

เข้ามากอดอีกฝ่ายไม่มีเอียงอายอะไรทั้งนั้น ก่อนอิงธาราจะเป็นฝ่ายชวนเมืองเหนือเข้าไปในบ้าน 

“อ้าว ยัยอิงมาพอดี พ่อกำลังจะให้หนูปริมไปตามอยู่พอดี มาลูก มากราบลาคุณเปรม ดึกแล้ว เราจะได้กลับบ้านกัน” 

“น้องปริมครับ พรุ่งนี้สิบโมงพี่มารับนะครับ” นายแพทย์ต้นตระกูลกระซิบบอก ในช่วงที่รออิงธาราบอกลาคนนั้นทีคนนี้ที เสียงดังคับบ้านไปหมดเจ้าน้องคนนี้ แววตาใต้แว่นสายตาลบสองร้อยแอบอายเล็กน้อย สังเกตได้จากความแดงของแก้มเขา ปาลิตาเงยหน้าขึ้นสบประสานสายตา ส่งยิ้มไปให้เขา 

“ได้ค่ะ” พูดถึงขนาดนี้แล้วจะให้พูดอะไรได้อีก 

“ครับ” 

ตอบรับก่อนจะตีตัวออกห่าง เพื่อบอกลาคุณเปรม “ลุงเปรม ผมกลับก่อนนะครับ กลับแล้วนะครับพี่เหนือ แล้วเจอกันพี่” 

“ขับรถดีๆ เดินทางปลอดภัยนะต้น” 

“ขอบคุณครับพี่เหนือ” ต้นตระกูลยกมือไหว้พี่ชาย 

เมืองเหนือตบไหล่ต้นตระกูลเบาๆ เดินตามออกไปส่งทั้งสามถึงหน้าบ้าน และยืนมองกระทั่งรถเบนซ์คันหรูเคลื่อนตัวออกไป 

  

เที่ยงคืนเป๊ะ เมืองเหนือออกจากห้องนอนส่วนตัว มุ่งหน้าไปยังห้องนอนฝั่งตรงข้าม เขากะเวลาพ่อหลับเพราะท่านต้องกินยาก่อนนอนทุกวัน หลังยาออกฤทธิ์จะรู้สึกง่วงและหลับในที่สุด เขาต้องการรู้ว่าต้นตระกูลคุยอะไรกับปาลิตาตอนหัวค่ำ 

ไม่รู้ไม่ได้ คนเราถ้ารู้สึกค้างคาใจใจอะไรสักอย่าง จะนอนไม่หลับทั้งนั้น มาถึงหน้าห้อง ไม่เคาะ แต่ส่งไลน์ไปหา 

“อ่านไม่ตอบ ได้ เจอดีหน่อยเป็นไง” 

เมืองเหนือกระซิบกับตัวเอง มันเขี้ยวหนักมากตัดสินใจยกหลังมือขึ้นเคาะประตูห้องนอนปาลิตา เสียงดังมาก เคาะอยู่ราวสองครั้งประตูก็เปิดออก 

“เป็นบ้าอะไรของคุณ นี่มันดึกแล้วนะ” 

“ไอ้ต้นมันพูดอะไรกับเธอ” เสียงเขาค่อนข้างเข้ม 

“อะไร” ปาลิตาหน้านิ่ว คิ้วขมวด เบื่อเขาจะแย่แล้ว 

“ถามดีๆ ก็ตอบมาตรงๆ อย่าลีลาให้มากความ” เสียงดุ ตาดุ จะเค้นเอาคำตอบให้ได้ หล่อนหลบอย่างเร็วเมื่อเขาตะปบมือขึ้นมาจับขอบประตูไว้ ดันออกกว้างเพื่อจะแทรกกายสูงใหญ่เข้ามา 

“แล้วนี่เป็นอะไร ไม่สบายเหรอ ทำไมหน้าซีดปากซีดขนาดนี้” จะยกมือขั้นอังหน้าผากบอบบาง ทว่าถูกหล่อนปัดออกไม่ไยดี 

“เปล่าค่ะ หน้าสดผู้หญิงก็ป่วยแบบนี้แหละ” 

“ปกติไม่ซีดขนาดนี้” 

“วันนี้จะซีดบ้างไม่ได้เหรอคะ” 

“โกรธอะไรของเธอ พาลทำไม ก็แค่ถามดีๆ” 

“เปล่า ไม่ได้โกรธ” 

ปาลิตาสูดลมหายใจเข้าออกเบาๆ เก็บอาการพะอืดพะอมไว้ เมื่อกี้อ้วกของที่กินตอนเย็นออกมาเกือบหมด จะเป็นลม ความรู้สึกแบบนี้มันทรมานที่สุด ร่างกายเพลียไม่พอ ยังต้องมาเหนื่อยกับการต่อปากต่อคำกับเมืองเหนืออีก ทำไมถึงแย่ขนาดนี้ 

เรื่องราวเกิดขึ้นเร็วแทบไม่ทันได้ตั้งตัว จับสังเกตอาการได้จากประจำเดือนที่ขาดหายหนึ่งเดือน ลองตรวจดูก็พบว่าใช่อย่างที่คิด วันนั้นปาลิตาแทบล้มทั้งยืน รีบไปตรวจซ้ำที่คลินิก หมอตรวจพักใหญ่ก่อนจะเข้ามาแสดงความยินดีกับว่าที่คุณแม่ 

“เธอกำลังโกรธ อย่าโกหก ฉันมองออก” 

เมืองเหนือจี้ถามต่อ “โกรธเรื่องอะไร หึงฉันกับน้องอิง? หรือเธอโกรธที่เมื่อคืนฉันไปเที่ยวอาบ อบ นวด” 

ปาลิตาถึงตาใส่เขา 

เมืองเหนือยิ้มมุมปาก ความจริงก็ไม่ได้ไปนอนหรือไปทำอะไรกับใครหรอก แต่เขาไม่ใช่คนจะมาอธิบายอะไรไร้สาระ เจ้าหล่อนอยากจะเข้าใจยังไงก็เชิญ ก็ดีเหมือนกัน สนุกดี ที่ได้เห็นหล่อนแสดงความรู้สึกหึงหวงออกมา เพราะรู้เต็มอกว่าหล่อนแอบรักเขา 

“ที่แท้ก็โกรธเรื่องนี้นี่เอง” 

“...” 

“ช่วยไม่ได้นะ ผู้ชายก็งี้แหละ เบื่อง่ายเป็นธรรมดา” 

“อืม...” ตอบอะไรไม่ได้มากกว่าครางรับในลำคอ ฝืนใจเอาไว้ ไม่ร้องไห้โฮตรงนี้ให้เขาสมเพชเวทนา เขาใจร้าย นิสัยเสีย ก็เป็นซะอย่างนี้หล่อนถึงตัดสินใจไม่บอกเขาเรื่อง ‘ท้อง’ บอกไปก็ส่งผลเสียต่อชีวิตหล่อนและลูกเปล่าๆ ไม่บอกยังจะดีซะกว่า 

เขามันไม่เหมาะเป็นพ่อของใคร คนแบบเขาน่ะเหรอจะเป็นพ่อเหมือนคนอื่นได้ ต่อให้ฆ่าให้ตาย ปาลิตาก็จะไม่ให้เขาอุ้มลูก 

“ไอ้ต้นมันพูดอะไรกับเธอ หมอนอิงบอกมันชวนไปกินข้าวเหรอ เสน่ห์แรงไม่เบานะเธอ ขนาดเพิ่งกลับมาไม่ถึงวัน” 

เสียงเขาเหมือนดูถูกดูแคลน หาว่าผู้หญิงอย่างหล่อนไม่น่าจะมีคนหลงมาชอบ ปาลิตากลัวจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว 

“พูดพอหรือยังคะ ถ้าพอแล้วก็ออกไป” 

“นี่บ้านฉัน ฉันจะไปเมื่อไหร่หรือไม่ออกไปก็ยังได้” 

“ค่ะ... นี่บ้านของคุณ” 

แม้จะเจ็บแปลบไปทั้งทรวงใน แต่ปาลิตายังพยายามฝืนยิ้ม “ฉันมันก็แค่ผู้อาศัย แค่กาฝากคนหนึ่งเท่านั้น ไม่มีค่า ไม่มีประโยชน์ คอยล้างคอยผลาญเงินของครอบครัวคุณ” 

“ฉันไม่ได้พูดนะ เธอพูดเองทั้งนั้น” เขาร้อน รีบแก้ตัว 

“ค่ะ คุณไม่ได้พูด แค่แสดงทุกอย่างออกมาอย่างชัดเจน” 

น้ำตาหนึ่งหยดไหลรินลงมา น้อยใจในตัวเขา รวมทั้งโกรธตัวเองที่ยอมเขามากมายขนาดนี้ 

 

 

 

 

คุณเหนือนิสัยไม่ดี T//T  

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น