Meilihua

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 10 เจ้าอยู่ข้าอยู่

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 เจ้าอยู่ข้าอยู่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 51

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ธ.ค. 2562 23:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 เจ้าอยู่ข้าอยู่
แบบอักษร

‘ขอโทษที่ทำให้ลำบาก’ เจ้าชายเคียวเอ่ยปากพูดกับข้าเมื่อมาถึงตำหนักเพลิงพิรุณ

‘ไม่เท่าไหร่ดอกเจ้าค่ะ แม้ท่านแม่จะชังข้ามากแต่ศักดิ์ของข้ามิใช่สามัญธรรมดา..’ ข้าย้ำเจ้าชายเคียวครั้ง เมื่อครั้งยังเป็นองครักษ์ นางเองก็ใจเที่ยงธรรมไม่น้อยเพียงแต่ยังยึดติดเรื่องราวความเเค้นระหว่างแดนอยู่มาก ในอดีตกาลตระกูลจิ้งจอกกับหมาป่าเป็นเพื่อนรักร่วมสาบานที่เกิดเหตุบาดหมางก็เพิ่งจะไม่กี่รุ่นมานี้ ฟังมาว่าเรื่องเกิดมาจากรุ่นลูกก็รุ่นลุงของข้านี้เอง

‘เป็นเช่นนั้น? ข้าอาจไม่ได้อยู่ปกป้องเจ้าทุกครั้งไป ห่วง ห่วงเหลือเกิน..’ แววตาที่เผยถึงความเป็นห่วงอย่างจริงแท้ ความตรงไปตรงมาของเขา นับเป็นเสน่ห์เหลือล้นเป็นที่สุด

ก๊อก ก๊อก

‘ใคร’ สุรเสียงของเจ้าชายเคียวกังวานอย่างหนักแน่น สมกับเป็นเทพแห่งสงครามเสียจริง

‘มีพระราชสาส์นจากแดนโลกันตร์ขอรับ!’ ครั้นพูดจบคนผู้นั้นก็เปิดประตูและนำราชสาสน์อันนั้นส่งถึงมือเจ้าชายเคียว

‘อืม ‘ เจ้าชายเคียวเปิดอ่านอย่างเงียบๆ ข้าที่นั่งอยู่บนตักของเขาก็อดไม่ๆด้ที่จะเเอบมองดู แต่เหมือนเขาจะสังเกตเห็นข้าว่ากำลังแอบจ้องมองอย่างอยากรู้อยากเห็น

‘เจ้าหญิงคามินจะเสด็จมาน่ะ เห็นว่าจะมารบกวนตำหนักเทวาหิมาลัย’ เขาพูดเสียงเรียบพลางเก็บสาส์นนั้นไว้โต๊ะข้างๆเตียง

‘เจ้าหญิงคามินกับซาดะสนิทสนมกันหรือฝ่าบาท’ ข้าตรัสขึ้นอย่างสงสัย น่าแปลกใจเหลือเกิน

‘ข้าเองก็ไม่ทราบเช่นกัน น้องสาวของข้ามีวาสนาได้ร่ำเรียนกับอาจารย์หลายท่าน ไม่แน่อาจเคยบังเอิญเจอกันคามินมาก่อน’

‘งั้นหรือฝ่าบาท..ข้าง่วงเพคะฝ่าบาท’ ข้ากล่าวสั้นๆพลางเอามือคล้องคอชายหนุ่มตรงหน้า จ้องเขาไปในดวงตาคมเข้มและจึงประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากนุ่มเต็มไปด้วยความอบอุ่น อบอุ่นดวงใจของข้าข้าไล่งับริมฝีปากบนล่างและเกี่ยวพันตวัดลิ้นร้อนอย่างหยอกล้อจนพอใจแล้วจึงค่อยถอยออก ข้ามองลึกเข้าไปในตาเขาอย่างไม่ลดละ

‘เรายังไม่แต่งงานกัน ทำเช่นนี้ ผิดธรรมเนียม’ เขาหลบสายตาข้า น้ำเสียงนุ่มลึกแต่เจตนาตำหนิติเตียนชัดเจน

‘ข้าหาได้สนไม่..’ ข้าผลักเขาลงกับเตียงแล้วกระชากสาบเสื้อจนหลุดลุ่ยเห็นแผงอกล่ำสัน แผงอกที่ข้าเคยสัมผัสมาก่อน น่าลุ่มหลงยิ่งนัก

‘ไหนบอกว่าง่วง?’ เขาพูดพลางพลิกตัวข้าไว้ใต้ร่าง.. ข้าคล้องคอเขาและเอื้อมตัวไปกัดลำคอขาวพลางเลียจนชุ่ม

‘ง่วงแล้วฝ่าบาท’ ข้ารวบรวมแรงทั้งหมดที่มีพลักเขาลงไปยังที่นอนข้างๆที่ว่างแล้วจึงขึ้นไปนอนบนอกแกร่งนั้น เอื้อมมือไปกอดเขาไว้แนบแน่น เขาลูบหัวข้าเบาๆ

‘ง่วงก็นอนซะ เจ้าจิ้งจอกจอมยั่วยวนของข้า’ ข้ายิ้มกริ่มกับความอ่อนโยนของเขา..

‘รุ่งเช้า..ข้าจะตื่นมาเจอหน้าฝ่าบาทเช่นนี้ไหมเพคะ’

‘เจ้าอยู่ข้าอยู่’ ข้าลูบกรอบหน้าคมเข้มที่ข้าหลงไหลเหลือเกิน หลงจนหัวปักหัวปำ

‘แล้วถ้าหากข้าไม่อยู่ล่ะ?’

‘นอนได้แล้วไอ หรือต้องให้ออกกำลังกันเสียบัดนี้?’ ข้ามองหน้าของเข้าอย่างสุขใจแล้วจึงจุมพิตเบาๆที่ข้างแก้มของเขาหนึ่งที

‘กอดข้า’ ข้าท้วงเขาเบาๆ ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นจึงสวมกอดนางไว้แนบอกยิ่งขึ้นและนางคงได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่เต้นระส่ำ เขามองดูนางที่หลับพริ้มอยู่ในอ้อมอก คำถามของนางว่าถ้านางไม่อยู่ล่ะ ข้าตอบเสียงแผ่ว ‘ไม่มีเจ้า ไม่มีใคร’ สองหัวใจในร่างเดียวของเขา เดิมทีไม่ได้ตั้งใจจะรักนาง.. เพราะเขารู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ต่างหาก..

ความคิดเห็น