Meilihua

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 9 สู่ความแค้น

ชื่อตอน : บทที่ 9 สู่ความแค้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 77

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ธ.ค. 2562 23:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9 สู่ความแค้น
แบบอักษร

ข้าเดินนำไปพบซาดะก่อนส่วนเจ้าชายเคียวไปเปลี่ยนอาภรณ์แล้วจึงจะตามข้าไป เหล่าสาวใช้แต่ละคนในตำหนักขององค์หญิงซาดะต่างก้มหัวคำนับข้าในระหว่างทาง นับว่าองค์หญิงซาดะคนนี้ มีระเบียบและเคร่งครัดธรรมเนียมที่แท้ น่าชื่นชมเหลือเกิน ผิดกับตำหนักอื่น...ข้าไม่ขอเอ่ยถึงแล้วกัน องค์หญิงซาดะท่านนี้คงจะอบรมบ่าวได้ดีเหลือเกินและดูรักใคร่นางไม่น้อย แต่จะว่าไปแล้วข้ายังจำได้ดีว่าองค์ราชินีดูเหมือนจะไม่ชอบนางซักเท่าไหร่ เป็นเพราะอะไรกันนะ? 

'คำนับเจ้าค่ะเจ้าหญิงไอ' หญิงสาวเจ้าของชุดกิโมโนสีชมพูหวานก้มโค้งคำนับอย่างสุภาพนอบน้อมกับผู้ที่อาวุโสกว่าตรงหน้า 

'คำนับท่านหญิงซาดะ ข้าเรียกเช่นนี้คงไม่ถือสาข้านะ' 

'ข้าไม่กล้าเจ้าค่ะ'  

'อีกอย่าง..เรียกข้าท่านหญิงพี่เถิดอีกไม่นานเราจะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว' ข้าพูดแฝงความน่าขบขันเล็กน้อยนางยิ้มบางๆและผายมืออย่างเชื้อเชิญ 

'งั้นเชิญนั่งก่อนเพคะท่านหญิงพี่' ข้าพยักหนาเล็กน้อยและนั่งลงบนโต๊ะเล็กๆที่นางจัดไว้ นางวางกาน้ำชาลงหนึี่งใบ พลางยกรินให้อย่างเบามือ 

'ท่านหญิงพี่คงทราบว่าท่านแม่ให้ข้ามาสอนท่านหญิงพี่เรื่องขนบธรรมเนียม..เครื่องแต่งกายของท่านนับว่ายังไม่ถูกต้องเท่าใดนัก' ข้าเลิกคิ้วถามนาง ไม่เรียบร้อยอย่างไร ข้าสวมกิโมโนฟูริโวเดะเฉกเช่นนางเพราะข้าเพียงแต่หมั่นหมายแต่ยังมิได้ตบแต่งออกเหย้าออกเรือนแล้วซะเมื่อไหร่ พิธีรีตองที่เมืองหมาป่านับว่ามากมายกว่าเมืองจิ้งจอกของข้านัก.. 

'ข้าควรจะแต่งตัวเช่นไร?' นางเสกอาภรณ์บางอน่างไว้ในมือดูแล้วคล้ายจะเป็นผ้าสวมไว้ข้างนอกพื้นสีขาวมีลวดลายเป็นรูปหัวเป็นมังกรส่วนตัวเป็นหมาป่า เป็นลวดลายที่ปราณีตนัก ที่บ้านของข้ามีชายผู้หนึ่งที่สวมเสื้อเช่นนี้ตลอดเวลาท่านพี่ของข้า 'ยาสุ' ข้าจำไม่ได้ว่าสิ่งนี้เรียกว่าอะไร 

'แท้จริงนี่เป็นความผิดของข้า เสื้อตัวนี้เรียกว่าฮาโอริเจ้าค่ะส่วนลวดลายของเสื้อเป็นเครื่องหมายประจำตัวของท่านพี่ใหญ่..นับตั้งแต่วันที่ให้สัญญามั่นหมายข้าควรจะให้สิ่งที่นี้กับท่าน ต้องขออภัยด้วยเจ้าค่ะ' ซาดะก้มหัวคำนับข้าอีกครั้ง 

'ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร แต่องค์ราชินีจะเสด็จมาที่นี่หรือไม่' 

'มาเจ้าค่ะ ท่านพี่หญิงรีบแต่งตัวให้เรียบร้อย อีกประเดี๋ยวเดียวคงเสด็จมา' นางรินชาให้และพูดคุยถึงเรื่องธรรมเนียมบางข้ออย่างเช่นเรื่องเครื่องเเต่งกาย เพื่อบ่งบอกฐานะของข้า นางแนะนำว่าให้สวมทุกครั้งที่เสด็จออกมาจากตำหนัก อย่างหนึ่ง เพียงเพราะข้าไม่ยอมสวมเสื้อฮาโอริทำให้สาวใช้หลายๆคนเข้าใจว่าข้ายังไม่ได้รับการยอมรับ จึงได้ส่งสายตาดูแคลนข้านัก การเดินไปที่ต่างๆในวังตามธรรมเนียมข้ามาอาศัยในฐานะคู่หมั้นจึงต้องมีสาวใช้คอยรับใช้อย่างน้องสองคน ห้ามหยิบอาวุธออกมาใช้ด้านตำหนักในยกเว้นแต่จะได้รับการยกเว้นเป็นพิเศษ เทพใดที่ยศถาอาวุโสกว่าก็ต้องเคารพแม้ว่าเทพตนนั้นจะอายุน้อยกว่าก็ตาม และกฏอีกหลากหลายพันข้อนัก  

'องค์ราชินีเสด็จ!!' เสียงทหารด้านหน้าตำหนักของเจ้าหญิงไอ ข้าเพิ่งทราบได้ไม่นานว่าตำหนักขององค์หญิงไอมีเชื่อเรียกว่า ตำหนักเทวาหิมาลัย ตำหนักของข้าก็มีชื่อเรียกเช่นกัน ตำหนักเพลิงพิรุณ ข้าแสนชื่นชมผู้ที่ตั้งชื่อตำหนักเหลือเกินยิ่งใหญ่อลังการเสียจริง.. 

'ซาดะคงจะบอกเจ้าหมดแล้วใช่หรือไม่ ข้าจะไม่สอนอะไรเจ้ามากดอกนะ ทำผิด 1 ครั้ง ลงโทษ 10 ครั้ง ' ดวงตาเฉี่ยวคมดุจพญาราชสีห์ปรายตามองข้า เรียกได้ว่าราวกับแร้งทึ้งจริงๆ  

'ซาดะเเนะนำข้าแล้ว ท่านคงไม่รู้ว่าข้าเป็นถึงเทพเเห่งความเฉลียวฉลาด พูดหนึ่งครั้งจำได้ครบทุกข้อและข้าก็ไม่บังอาจกล้าตีฝีปากหรือลองดีกับฝ่าบาทหรอกเพคะ แต่ข้าว่าเรื่องบทลงโทษคงไม่เหมาะกระมัง' ข้าหยิบพัดจีบในแขนเสื้อออกมาพัดเบาพลางเหยียดยิ้มที่มุมปาก 

'หาได้กล้าตีริมฝีปากข้า หึ ดูเหมือนข้าจะประเมินเจ้าต่ำไปจริงๆ' นางนั่งลงบนแท่นบันลังก์ 

'ไม่กล้าไม่กล้าเจ้าค่ะเพียงแต่บทลงโทษของท่านไม่ยุติธรรมสักนิด ถ้าหากเจ้าชายเคียวทำผิดหนึ่งครั้งจึงต้องต้องโทษสิบครั้งด้วยหรือ' ข้าจ้องเข้าไปในใบหน้าของนางอย่างลองดี 

'นี่เจ้า!! ' นางเสกเเส้อัศนีย์ออกมาแต่ทว่า... 

'หากท่านแม่ทำร้ายนางแม้แต่ปลายเส้นผม ข้าไม่ปราณีแน่!' การปรากฎตัวของเจ้าชายเคียวทำให้องค์ราชินีต้องเก็บแส้อย่างจำใจ.. นังจิ้งจอกนี่ร้ายไม่เบา ไหวพริบ ปฏิภาณ เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเช่นนี้ ศิษย์ของตาเฒ่านั่นสินะ  

'เดี๋ยวนี้กล้าคาดโทษแม่แล้วรึ' หญิงสาววัยกลางคนคลายรอยยิ้มให้ลูกชายคนโตแต่เพิ่งก้าวเข้ามา แต่เข้ากลับไม่ไยดีเดินไปทัดเส้นผมของไอไว้หลังใบหู หยิบผ้าเช็ดหน้าสีดำลายมังกรคอยเช็ดกรอบหน้าเล็กๆ 

'เหนื่อยมากหรือ' ถ้อยคำแสดงถึงความเป็นห่วงเป็นใยทั้งการปฏิบัติตนอบอุ่นเช่นนั้นทำให้ข้าหัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะเลยทีเดียว 

'ไม่เลยเพคะ ซ้อมยิงธนูซ้อมดาบเหนื่อยกว่านี้มากเพคะ ฝ่าบาท' ข้าตอบไปตามความจริงแต่ที่เหนื่อยสุดๆคือปะทะความประสาทแดกขององค์ราชินีอัมหิตนั่นมากกว่า.. แม่สามีนะ แม่สามี เผลอคิดร้ายไปซะได้ เจ้าชายเคียวพาข้าออกมาพักที่ตำหนักและปล่อยราชินีกับซาดะไว้ตามลำพัง ใบหน้าดูโกรธเกรี้ยวอยู่ไม่น้อย เทพสงครามอะไรกัน โมโหง่ายปานนี้เชียว ข้าอยากเห็นเขาตอนออกกรีฑาทัพนักว่าจะสง่างามเพียงใด เขาอุ้มข้าไว้ในอ้อมแขนพากลับสู่ห้องบรรทม ห้องบรรทมของเรา.. 

ทางด้านราชินีที่ยังอยู่กับซาดะ ใบหน้าของหญิงสาวแสดงถึงความแข็งกร้าวชั่วครู่แสร้งยิ้มสดใสอย่างฝืนส่งไปให้ผู้เป็นแม่ แม่ไม่แท้ของตน'ซาดะตามข้ามานี่! ' จัดการนังจิ้งจอกไม่ได้ก็ขอให้ข้าได้ระบายอารมณ์กับนังคนไม่ได้ความสักหน่อย เหตุการณ์เช่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นครั้งแรกทุกครั้งที่เจ้าชายเคียวกระทำสิ่งใดที่ไม่ถูกใจนาง นางมักจะมาลงกับซาดะเสมอ แส้อัศนีย์ฟาดลงบนเนื้อหนังของนางนับครั้งไม่ถ้วน รอยบนแผ่นหลังนับไม่ถ้วนพร้อมกับความเจ็บปวดแสนสาหัส ... 

'เจ้ามันคนไม่ได้ความ ข้าสั่งอะไรไปเจ้าก็ทำตรงกันข้ามทั้งหมด' นางฝาดแส้อย่างไม่ยั้งคิด หยาดน้ำใสๆรินไหลออกจากดวงตาคู่งามของซาดะ มือกำแน่น ไฟแค้นได้ปะทุขึ้นในใจ 

'ท่านแม่ลงโทษข้าแล้วคิดหรือว่าท่านจะได้ทุกสิ่งดั่งใจหวัง?' นางแค้นยิ้มไปให้ผู้อยู่เหนือกว่า 

'นี่เจ้า!' 

'ต่อแต่นี้ข้ากับท่านจะเดินคนละเส้นทางและหากท่านไม่หยุดทำร้ายข้า..' นางเสกดาบฝังเมฆาออกมา ทั้งยังลุกไม่ขึ้นเพราะความเจ็บปวดจากการถูกแส้อัศนีย์ฝาด 

'ข้าจะสังหารทั้งหมด' ซาดะพูดขึ้นด้วยไฟแค้นอยู่เต็มส่วน.. 

'สภาพอย่างเจ้างั้นรึ น่าสมเพช ฮ่าๆๆๆๆ' องค์ราชินีหัวเราะกร้าวและเดินจากไป ทิ้งไว้แต่ร่องรอยความเจ็บปวดไว้ให้ซาดะ เช่นนั้นหรือ? ก็คอยดูแล้วกัน ซาดะเหยียดยิ้มที่มุมปากพลางกรีดเลือดตัวเองหยดลงบนดาบฝังเมฆา  

'ข้าคือนายเจ้า สละตัวตน เอาคืนคุณความแค้น!' นางร่ายคาถากับดาบฝังเมฆา 

'ข้านึกว่าท่านจะไม่เรียกใช้ข้าเสียแล้ว' หญิงสาวผู้มีผมสีแดงเพลิงหนึ่งในผู้คุมแดนโลกันต์.. 

'คามิน ข้าพร้อมร่วมมือกับท่าน' ข้าแค้นกรุ่นอยู่ในอก..ทุกคนที่ทำให้ข้าเจ็บ ทุกคนที่มีส่วน ข้าจะสังหารให้หมด! 

ความคิดเห็น