CHIXMA
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

The trap of lust >>>20...อิม เเบมเเบม [Happy Ending]

ชื่อตอน : The trap of lust >>>20...อิม เเบมเเบม [Happy Ending]

คำค้น : ฟิคกามตัณหากลับ

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2558 15:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
The trap of lust >>>20...อิม เเบมเเบม [Happy Ending]
แบบอักษร

 

 

          “ยูคแบมเจ็บอ่ะ โอ๊ยยยยยยยย”

 

 

            “แบมแบมมานี่”

            ยูคยอมที่นั่งลงบนโต๊ะม้าหินด้านข้างคว้าข้อมือแบมแบมที่นั่งเอาหัวซบกับแขนตัวเองพลางกัดฟันไม่ให้ร้องเสียงดังไปมากกว่านี้ ร่างบางค่อยๆลุกแล้วมานั่งนั่งตักยูคยอมแทนตามแรงดึง

 

 

            “เจ็บน้อยลงหรือเปล่า”

 

 

            “นิด~นึง~”น้ำเสียงสั่นเครือทำเอายูคใจกระตุกให้นึกภาพตัวเองขึ้นมา

 

 

            “เดี๋ยวก็หายน่าแบมแบม คืนแรกก็เป็นแบบนี้แหละ”

 

 

            “คืนแรกที่ไหน หลายครั้งแล้วนะยูค แต่ทำไมครั้งนี้เจ็บกว่าครั้งอื่นก็ไม่รู้อ่ะ” แบมแบมหน้างอหันมาเหวี่ยงเพื่อนก่อนก้มหน้าปล่อยน้ำตาไหลบรรเทาความเจ็บปวดไปพลางๆ

 

 

            ยูคยอมทำได้เพียงนั่งนิ่งๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไปสักระยะ ดูท่าแบมแบมจะต้องให้เจ้าของร่างกายมาปลอบเอง เขาเลยล้วงมือถือออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วโทรหาแจบอมฮยองทันที

 

 

 

 

            ผ่านไปประมาณสิบนาที ชายที่เขาโทรหาก็เดินมากับชายตัวโปร่งสูงหน้านิ่งที่ขาดเดาอารมณ์ยากแต่พอใกล้ถึงตัวเขา รอยยิ้มนั้นก็เผยเขี้ยวแสนเจ้าเล่ห์ออกมา ยูคยอมเผลอตัวมองเจ้าของรอยยิ้มนั้นจนรู้สึกได้ว่าบนตักเขาเบาหวิวเสียแล้ว

 

 

            แบมแบมถูกอุ้มไว้ด้วยกำลังแขนที่พอเจ้าตัวเงยหน้าขึ้นก็เบะปาก สะบัดหน้าออกจากแผงอกที่แจบอมนึกว่าเจ้าตัวน้อยจะต้องซบสะอื้น แต่ครั้งนี้ผิดคาด!

 

 

            “อย่า

 

 

            “อย่างอแงอะไรครับฮยอง ไหนฮยองบอกว่าผิวเผินไง แล้วทำไมเจ็บแบบนี้ ผมไม่ให้ฮยองทำอะไรแล้วนะครับ งด! งด! งดเด็ดขาด!!!

 

 

            “แบมแบมอย่าดักกันแบบนี้สิ”

 

 

            “ปล่อย! มีขาเดินเองได้” น้ำเสียงแข็งทื่อกับหน้าตาจริงจังของคนพูด ฉุดให้แจบอมทำตามอย่างว่าง่าย แต่ด้วยความอวดดีของเด็กน้อยดันประเมินร่างกายตัวเองสูงไปต้องงอตัวกอดเข่านั่งยองๆกับพื้น

 

 

            แจบอมนั่งลงข้างๆ พลางเอานิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ลงมาปิดดวงตาเด็กน้อยของเขา จนเห็นแววตาทรมานของแบมแบมชัดเจน หัวใจแจบอมกระตุกถี่ด้วยความรู้สึกผิด เขาช้อนแบมแบมขึ้นมาอย่างเบามือที่สุด

 

 

            “ผิดไปแล้วจะลงโทษฮยองยังไงก็ได้ แต่ไม่ให้มีอะไรด้วย งด งด งดเด็ดขาดน่ะ ฮยองห้ามใจไม่ได้จริงๆนะเด็กดี” แจบอมพูดไปจ้องดวงตากลมโตที่มองมาไป

 

 

            “เจ็บจะตายอยู่แล้ว! ฮยองคิดจะมีอะไรผมอีกหรอฮะ!! รักกันจริงหรือเปล่าเนี่ย!!!!” ไม่รู้เสียงแบมแบมดังขนาดไหน แต่แจบอมผงะตาโตกว่าที่เคยเป็น หูเขารับเอาเสียงเด็กหนุ่มตัวน้อยที่ยังอยู่ในระหว่างแตกเสียงแหลมทะลุแก้วหูจนสั่นไปหมด

 

 

            “หิว! เรื่องอื่นช่างไปก่อน กินข้าว แบมหิว เลี้ยงข้าวที” น้ำเสียงที่ดูอ่อนลงแต่ประโยคยังคงใหม่สำหรับแจบอมที่ไม่เคยได้ยินจากปากเด็กคนนี้อยู่ดี

           

 

            หลังพยักหน้ากับความสับสนของพฤติกรรมแบมแบมเขาได้แต่นั่งดูคนตรงหน้าแทะไก่อย่างเอาเป็นเอาตาย โดยไม่มองมาที่เขาเลยสักนิด

 

 

            “พี่! ทำไมช้าจังครับ รอนานแล้วนะ ไก่อ่ะไก่เมื่อไหร่จะได้” เสียงหาเรื่องดังลั่นร้าน พนักงานรับออร์เดอร์ถึงกลับหน้าซีดลงเหมือนจะร้องไห้ แจบอมรีบฉุดแขนแบมแบมไว้ก่อนที่จะลุกไปหาเรื่องเขาถึงตัว แต่ก็โดนสะบัดมือง่ายดาย แจบอมเห็นท่าไม่ดีเลยลุกอุ้มเจ้าปัญหาชวนฉงนยัดเข้ารถ แล้วพูดกล่อมให้รออยู่บนรถ ส่วนเขาจะไปสั่งไก่ทอดเซทใหญ่ให้กินเอง แต่ที่จริงแล้ว

 

 

            “ไอ้แจ๊ค! สมองกูจะแตกแล้วว่ะ แบมแบมเป็นอะไรไม่รู้ อยู่ๆก็เหวี่ยง ใจร้อน พูดจาไม่เพราะ เมื่อกี้จะลุกไปต่อยพนักงานร้านไก่แล้วนะเว่ย เป็นอะไรไปว่ะ กูทำอะไรผิดขนาดที่ทำให้เด็กน้อยในหอยสังข์ นิสัยซื่อๆ ดวงตาใสๆ พูดจาชวนกูปล้ำ ใจอ่อน เห็นใจคนอื่นจนกูต้องดุหายไปไหนว่ะ แล้ว

 

 

            [“หยุด!!!!!!!!]

 

 

            “….” แจบอมชะงักตัวเองไม่ให้สติแตกไปอีกคน แล้วรอฟังแจ็คสัน เพื่อนที่เขาหวังพึ่งพาและเชี่ยวชาญในเรื่องอารมณ์คนมากที่สุด อากาศแวดล้อมตัวถูกสูดเข้าปอดเต็มลิมิต

 

            “เมนท์ เป็นเมนท์หรือเปล่ามึง”

 

 

            ติ๊ด!

            แจบอมยัดมือถือใส่กระเป๋ากางเกงและเดินเข้าร้านไก่เอาถังไก่ที่เขาสั่งไว้เดินออกมาให้แบมแบมที่พอเห็นก็ยิ้มหน้าบาน แต่ก็ยังใช้เวลาสองวินาทีทำหน้าเหวี่ยงใส่ กับอีกสี่วินาทีในการพูดจาสอเสียดอีก

 

 

            “ขาก็ยาว ช้าจังนะ”

            แจบอมปิดประตูรถหลังส่งถังไก่ทอดให้แบมแบมแล้ว เขาก็เดินอ้อมมา แต่แรงสั่นของมือถือยังคงไม่หยุด เขาเลยคว้ามันขึ้นมารับสาย

 

 

            [“ล้อเล่นนิดเดียวเองมึงงงงง เครียดอะไรขนาดนั้นว่ะ กดวางเร็วหักหน้ากันชัดๆ”]

 

 

            “เล่นเชี่ยไรแจ็คสัน น้ำตากูจะกระปิดกระปอยออกจากดวงตาแล้วเนี่ย เชี่ยยยยยมึง กูจริงจัง!

 

 

            [“เออๆ ไม่เล่นล่ะ จริงๆยองแจก็เหวี่ยงกูบ่อยๆแต่ปกติก็เป็นนะ แต่สำหรับแบมแบม เอิ่มกูว่ามันเป็นผลมาจากที่มึงจัดชุดใหญ่ให้เด็กน้อยมึงตังหากเมื่อร่างกายเจ็บปวดมันมีผลต่ออารมณ์สำหรับคนที่ไม่มีภูมิคุ้มกันอย่างแบมแบมด้วยแล้ว ยิ่งเรื่องใหญ่เลย คงต้องให้ความเจ็บลดลงเองว่ะทนๆหน่อยนะมึง ว่าแต่จัดหนักขนานใดรือ?      เจือกๆหน่อย”]

           

 

            “สามทุ่มถึงหกโมงเช้า” แจบอมตอบนิ่งๆ แต่สำหรับคนปลายสายนั้นได้แต่ทำตาปริบๆ แจบอมเลยวางสายแล้วขับรถมุ่งหน้าไปบ้านมาร์ค เพราะวันนี้มีปาร์ตี้เปิดเทอมที่มาพร้อมผลคะแนนสอบ ป๋าต้วนเจ้าพ่อแห่งงานสร้างสรรค์จึงจัดปาร์ตี้เล็กๆขึ้น

           

 

            ท้องฟ้าเริ่มมืดลงกับแสงไฟระยิบระยับที่ถูกจัดแต่งโดยป๋าต้วนตลอดรั้วกำแพงจนถึงสนามหญ้าโล่งหน้าบ้าน แจบอมปล่อยแบมแบมลงจากการอุ้มช้อนที่ดื้อดึงตอนแรก จนเขายื่นข้อเสนอบางอย่างจึงให้เขาอุ้มโดยไม่ปริปากอะไรอีก

 

 

            “แจบอมมานี่มา ส่วนแบมแบมช่วยกางเต็นท์กับมาร์คทีได้ไหมลูก” ป๋าต้วนที่พอเห็นสองคนเข้าไปก็จัดแจงแบ่งงานให้ แจบอมเดินยิ้มเข้าไปหาโดยยังไม่รู้หน้าที่อะไร

 

 

            “ป๋าครับ! แบมแบมเพิ่งมานะฮะ เหนื่อยจะแย่ อยู่บนรถอึดอัดจะตาย เงียบอย่างป่าช้า คนมีปากก็ไม่พูด มีมือก็ไม่เปิดเพลงคลอบรรยากาศเลยคนเรา ชิ!” แบมแบมจิปากพลางเดินกระเผลก มือกอดอกไปทางมาร์คแต่ไม่ได้ช่วยอะไร ยืนมองอย่างเดียว

 

 

            “ฮ่าๆๆๆๆ วันนี้ตะหนูแบมแบมเราปกติขึ้นนะ” ป๋าต้วนหัวเราะอย่างเริงร่าไม่ได้หัวปั่นอย่างแจบอม หรือประหลาดใจในท่าทีแบมแบมเลยสักนิด ต่างกับเขาสิ้นเชิงจนต้องเอ่ยปากถาม

 

 

            “ป๋าครับ ไม่แปลกใจเลยหรอ คือแบบไม่ใช่แบบนี้ แบมแบมไม่ใช่คนแบบนี้ อะไรทำนองนั้น ป๋าควรจะถามผมมากกว่าว่า วันนี้เป็นอะไรไปน่ะ ถึงจะถูกนี่ครับ” แจบอมพลิกไม้บาร์บิคิวพลางทำมือบรรยายอารมณ์ของเขาไปด้วย

 

 

            “ไม่นี่ ปกติของคนเราก็แบบนี้ทั้งนั้น แล้วถ้าแบมแบมเป็นแบบนี้ยังจะรัก หวง ห่วงอยู่ไหมล่ะแจบอม” 

 

 

            ป๋าต้วนมองหน้าคนถามสักพัก ก่อนมองลงไม้บาร์บิคิวในตะแกงย่างต่อ ได้เพียงยิ้มมุมปากเมื่ออยู่ๆคนที่อยู่ตรงหน้าก็ตอบคำถามเขาด้วยการกระทำ

 

 

            “ย๊ากกกกกก!!!! มาร์คปล่อยๆ ทำอะไรว่ะ!

 

 

และอีกไม่นานก็จะเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด

 

 

            แจบอมวางบาร์บิคิวลง แล้วเร่งฝีเท้าเข้าไปกระชากมาร์คออกจากการสัมผัสแบมแบม คนที่ถูกกระชากทำหน้านิ่งแล้วหยักไหล่ แต่กลับคนที่เขาปกป้อง หวงหนักหนากลับทำหน้าเหวี่ยงใส่

 

 

            “ชอบนักหรือไง” แจบอมเหลือบมองพื้นต่ำ ลมหายใจเขาเริ่มติดขัดเพราะเหมือนอะไรบางอย่างกำลังจะพุ่งออก

 

 

            “เป็นบ้าอะไรฮยอง” แบมแบมพูดอย่างโมโหไม่แพ้กัน หน้าตาบ่งบอกว่าไม่เข้าใจอีกฝ่ายเป็นตัวกระตุ้นชั้นดีต่อต่อมอารมณ์แจบอม

 

 

            “ถามใคร?! ผิดคนแล้วมั้ง ถามตัวเองเหอะ เป็นบ้าอะไร?! ทำไมทำตัวแบบนี้ ชอบใช่ไหมให้ผู้ชายจับต้องเนื้อตัว อ่อยไปทั่ว อ้อล้อให้ใครต่อใครเขาหวั่นไหว จะบ้าไปใหญ่แล้วว่ะ! ฮึ่ม เอาเลย อยากบ้าก็บ้าเข้าไป เชิญเลย รักจะตายห่าน เป็นบ้าอีกหน่อยก็รักเว่ย แล้ว อุ๊บ!

 

 

            คนที่ฟังคนร่างสูงหนาพ่นคำพูดออกมามากมาย คลายใบหน้าตึงเครียดแล้วประชิดตัวพร้อมคว้าลำคอก้มลงมาประกบริมฝีปาก ปลายเท้าเขย่งสุดตัว ความเร็วของปฏิกิริยารับรู้และตอบโต้ส่งผลให้แจบอมช้อนแบมแบมขึ้น ท่อนขาร่างบางบีบรัดร่างหนาที่เดินใช้มือข้างเดียวรูดซิปเต็นท์ แต่แล้วเขาก็ชะงักเมื่อรู้สึกว่าเรื่องราวชักแปลกๆ

 

 

            “อื้ออ~~~

แต่คนที่รุกเขากลับไม่ยอมปล่อยริมฝีปากจากพันธะการด้วยคำร้องครางที่เปล่งออกมา

 

 

            “อ๊ะ! ฮยองฮะ แบมแบมเจ็บนะ” คนที่ถูกเงิงแจบอมดึงริมฝีปากจนต้องเลิกรุกและลูบปอยๆพูด

 

 

            “เจ็บหรอ นี่เราเล่นอะไรเนี่ย แกล้งกันหรือไง” แจบอมหน้าตึงเครียดขึ้นมา เพราะเขารับกับอารมณ์ด้านนั้นแบมแบมไม่ไหวจริงๆ ถึงขนาดสติหลุดโมโหขนาดนั้น พูดอะไรก็มั่วไปหมด ไม่เหมือนเขาที่ควรจะเป็น

 

 

            “แบมแบมไม่ได้เล่นนะ”

 

 

            “จะบอกฮยองว่าอยู่ๆก็เป็นบ้า เหมือนผีอำที่รู้สึกตัวแต่บังคับไม่ได้อย่างงั้นรึไงแบมแบม!

 

 

            “ฮยอง! อย่าขึ้นเสียงใส่แบมแบมได้ไหมครับ ไม่ชอบเลยเสียงดังเนี่ย”

 

 

            “ตอบ!

 

 

            “คะ คะ คงใช่มั้งฮะ ก็แบม แบมแบมรู้สึกหงุดหงิดนี่ครับ มันเจ็บตูดมันเลยพาลให้อารมณ์เสียไปด้วย แล้วพอเจ็บมันก็ไม่อยากกินอะไร แต่พอช่วงเย็นแบมหิวนี่ฮะ ฮยองโกรธหรอที่ให้เลี้ยงไก่อ่ะ แบมเลี้ยงคืนก็ได้นะฮะ”

 

 

            “…เมื่อร่างกายเจ็บปวดมันมีผลต่ออารมณ์…”

           

            “…ปกติของคนเราก็แบบนี้ทั้งนั้น…”

            คำพูดของแจ๊คสันและป๋าต้วนวนเข้ามาให้แจบอมคิด ใบหน้าตึงเครียดของเขาก็ค่อยๆจางลง และคำถามของป๋าต้วนนี้เองที่ทำให้เขายิ่งยิ้มพอใจกับความซื่อสัตย์ที่มีให้เด็กตรงหน้านี้

 

 

            “แล้วอยู่ๆทำไมถึงอ่อนลงได้ล่ะ” แจบอมถามพลางหรี่ตาแสดงความเจ้าเล่ห์ให้แบมแบมเห็นจนเจ้าตัวหันหลังหนี ยืนตัวแข็งทื่อ

 

 

            “พลาดแล้ว หันหลังให้เดี๋ยวก็เจ็บเพิ่มหรอก” แจบอมยิ้มเยาะกับความไร้เดียงสาของแบมแบมที่เริ่มกลับมา ร่างบางสั่นเทาเล็กน้อยกับตัวที่เริ่มขึ้นสี

 

           

            “กะ กล้าหรอครับ จะไม่โวยวาย สติแตกเหมือนเมื่อกี้หรอ” แบมแบมพยายามโต้ทั้งที่เสียงสั่นเครือ

 

 

            “ก็แค่บอกรักเดี๋ยวก็หายไม่ใช่หรือไง” คนข้างหลังยืนกอดอกดูท่าทีอีกฝ่ายอย่างชอบใจ

 

 

 

            “ก็แค่หรอครับ บอกรักของฮยองคงสามารถพูดพร่ำเพรื่อได้ใช่ไหม กับคนที่ไม่ใช่ผมด้วยใช่ไหมครับ โอเคๆ เข้าใจล่ะ ฮึก”

 

 

            “เดี๋ยว

           

           

            แจบอมที่กำลังจะคว้าข้อมือแบมแบมให้หันมาคุยกับเขา แต่ก็พลาดเมื่อเสียงของป๋า-        ต้วนเรียกทุกคนให้มานั่งรวมตัวกันหน้ากองไฟ แจบอมได้แต่เดินเขกหัวตัวเองไปพลางลงนั่งที่ข้างเขาเป็นแจ็คสัน อีกข้างเป็นมาร์ค ส่วนแบมแบมดันไปอยู่ตรงข้ามกองไฟแทน

 

 

            “มึงนี่น้า กูอุตส่าห์เล่าเรื่องให้ป๋าต้วนฟังจนคิดแผนช่วยมึงบรรลุได้สำเร็จ แต่มึงแม่!@#$%^&*()_+

           

 

            “โง่” มาร์คที่อยู่อีกข้างเขาก็ซ้ำเติม ไม่ต้องมีความเห็นใจแล้วเมื่อเด็กไอ้สองคนนี้ก็พร้อมเสริมทัพทั้ง “งี่เง่า” “เต่าตุ่น” จากริมฝีปากยองแจกับยูคยอม และแน่นอนสำหรับจินยองหมอนี่ไม่สามารถออกเสียงด่าเขาได้เพราะนั่งห่างจากตัวเขา แจบอมเลยได้แต่แปลภาษานิ้วกลางเพียวๆเท่านั้น

 

 

            “เอาล่ะถูกคน! ฮัลโหล เทสๆ วันนี้ป๋าจัดปาร์ตี้เล็กๆต้อนรับเปิดเทอมเนอะ งั้นเรามาเล่นเกมส์ไปด้วยกินไปด้วยดีกว่าว่าไหม”

 

 

            “เยี่ยมเลยคร้าบบบบบป๋า” แจ็สสันหยิบไม้บาร์บิคิวโบกไปมาอย่างชอบใจ กับอีกหนึ่งไม้ที่คาบอยู่ในปากก็ถูกยองแจดึงออกพลางทำหน้าดุใส่

 

 

            “เกมส์นี้ง่ายมาก ง่อยๆด้วย ฮ่า ฮ่า น่าจะเคยเล่นกัน มันคือเกมส์บอกความรู้สึก ทั้งรัก ชอบ โหยหา หรือแม้แต่ขอโทษหรือระบายความในใจได้หมด กับบอกความจริง ให้เลือกเอานะ เฮ้ๆ หยุดโวยวายก่อน ไม่ต้องอายหรอกน่า เดี๋ยวป๋าจะเปิดเพลงแล้วให้ส่งลูกบอลไปยังคนข้างๆเป็นวงกลมเรื่อยๆ แล้วพอเพลงหยุดลูกบอลอยู่ที่ใครให้ออกมาพูด ตามนั้น!

 

 

            ป๋าต้วนยิ้มหัวเราะร่าเมื่อเห็นสีหน้าเด็กหนุ่มทั้งเจ็ดคน เมื่อเพลงเปิดสีสันของงานก็เริ่มฉายความสนุก เรียวมือป๋ากดปุ่มหยุดเพลง บอลลูกกลมอยู่ในมือแจ็คสัน ชายกำยำชอบใส่กางเกงเป้ายานจนดูเตี้ยเดินออกมา รอยยิ้มยังคงฉายบนใบหน้าแล้วคว้าไมค์พูด ทำให้เสียงเฮฮาลุ้นของคนที่นั่งอยู่เงียบลง

 

 

            “อะฮึ่ม ผมแจ็คสัน ขอเลือกพูดความรู้สึก นาย นาย นาย นาย นายและเบบี๋ของผม ดีใจที่ได้เจอกัน ได้เป็นเพื่อนกัน ได้เที่ยวด้วยกันจนได้กินกัน เอ๊ย! ขอโทษที่ตลกนะครับ อะแฮ่ม คือตอนนี้ผมหิวขอเข้าเต็นท์ไปกินกับยองแจก่อนได้ไหมครับ” ติ่งจงอยตรงริมฝีปากที่คล้ายนกถูกเจ้าตัวเม้มเชิงอ้อนอย่างที่ชอบทำทุกครั้ง

 

 

            “ได้/ไม่ได้” เสียงตอบมีสองเสียง ป๋าต้วนที่ตอบได้หัวเราะร่ากับสีหน้าของเด็กหนุ่มที่มองเขา

 

 

            “ป๋า แค่ไม่อยากบาป ห้ามคนกระหายเท่านั้นเอง ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

 

 

            มาร์คหันไปหาป๋าตัวเองพลางจ้องนิ่งแล้วส่ายหน้าเบาๆ แต่เมื่อเพลงเปิดขึ้นอีกครั้งลูกบอลถูกส่งต่อเรื่อยๆแล้วมาหยุดที่มาร์คพอดี

 

           

 

            “เลือกพูดความจริง” มาร์คเอาไมค์ห่างจากปากก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ สายตาของเขามุ่งมาที่แบมแบมและแจบอม และเมื่อเวลาได้ถูกเว้นช่วงนาน คนที่เหลือเลยได้แต่ลุ้นว่าเขาจะพูดอะไร

 

 

            “ความจริงของผม คือเกี่ยวกับจูบแรก”

 

 

            “กรี๊ดดดดดดด ฮยองงงงงง ทำไมถึง” เสียงกรี๊ดโอเว่อร์ของแจ็คสันดังขึ้นแต่ต้องชะงักเพียงไม่กี่วินาที

 

 

            “กับแบมแบม จูบแรกของผมคือแบมแบมเราเป็นเด็กที่โตมาแล้วได้เล่นด้วยกัน จนวันหนึ่งผมก็อยากจูบริมฝีปากนั้น จนผมทำตามใจอยาก แต่ตอนนี้อะไรๆก็เปลี่ยนไป ช่วงนั้นเรายังเด็ก เป็นเวลาที่ผ่านมาแล้ว ตอนนี้ผมมีริมฝีปากใหม่ที่อยากลิ้มลองที่ยังไม่เคยเลยสักครั้งยูคยอม”

 

 

            แจบอมมองเขม็งมาที่แบมแบม เด็กน้อยเอียงคออย่างกลับจำไม่ได้ เขาเองไม่มีวันเชื่อว่าคนเราจะลืมจูบแรกได้ แล้วเขาก็อยากวิ่งเข้ากองไฟซะจริง เพราะตอนมีเรื่องบ๊อบบี้กับบีไอ เขาคุยเรื่องนี้กับมาร์คแล้วน้ำเสียงหมอนั้นก็แปลกๆ เขาน่าจะชั่งใจมากกว่านี้

 

 

            “เอ่าๆ ต่อนะๆ สนุกนะลูกๆ ความจริง ความรู้สึกอย่างไงมันก็เป็นเรื่องที่ปิดไว้ไม่ได้อยู่แล้ว อย่ายึดติด ปล่อยไปตามธรรมชาติ ต่อๆ”

 

 

            เพลงใหม่ถูกบรรเลงพร้อมกับลูกบอลที่เลื่อนผ่านฝ่ามือไปเลื่อยๆ แต่แล้วลูกบอลนั้นก็หยุดลงที่แบมแบมใบหน้าเจ้าตัวดูตื่นๆแต่ก็เดินออกไปข้างหน้าพร้อมจับไมค์แน่น

 

 

            “เดี๋ยวๆ ป๋าว่าเดี๋ยวเราพอแค่นี้ก่อนดีกว่า เอาแบมแบมเป็นคนสุดท้ายแล้วเดี๋ยวมาเล่นเกมส์ใหม่กัน เพราะงั้นให้แบมแบมควบพูดสองอย่างเลย ทั้งความจริงและความรู้สึก” ป๋าต้วนยิ้มหวานให้แบมแบมที่ตกใจตื่นตระหนกกว่าเก่า แบมแบมสบตาป๋าต้วนที่เดินมาใกล้พลางกระซิบบางอย่าง เขาก็เริ่มใจเย็นลงพลางสบตาแจบอมที่มองมาที่เขา

 

 

            “ความจริงของแบมหรอฮะ? เอิ่มมมม….อ๊ะ! เมื่อคืน เมื่อคืนใช่ๆผมเจ็บมาก เพราะผมกับแจบอมฮยองไม่เคยร่วมรักนานขนาดนั้น ทั้งๆที่ฮยองเขาก็บอกว่าจะทำแค่ผิวเผินแท้ๆ แต่แบมก็ต้องเจ็บเป็นแบบนี้ แล้วความรู้สึกกับอารมณ์นี่แบมเองก็ห้ามไม่ได้ มันคล้ายมดกัดจนเป็นตุ่มอ่ะครับแล้วคันๆ อธิบายไม่ถูกแฮะ...เอิ่ม

 

 

            เด็กน้อยที่อยู่ตรงหน้าทุกคนเอียงคอแหงนมองท้องฟ้าพลางนึกคำตอบของคำถามนี้ต่อ โดยที่คำตอบนั้นทำเอาทุกคนอ้าปากค้างและรอคำอธิบายเพิ่มเติมจากปากอวบอิ่มที่เริ่มพูดอีกครั้ง

 

 

            “อ่า ต่อมาความรู้สึก แบมรักพวกฮยองทุกคน รักเพื่อนและรักยูคยอมด้วย ถึงจะเป็นน้องแบมแต่จริงๆตัวใหญ่มาก ความคิดก็โตกว่า ดูแลแบมอย่างดี ขอบคุณจริงๆนะยูค ห่างกันไม่กี่เดือนเอง ทำไมแบมตัวเล็กเอิ่ม ความรู้สึกของจูบแรก มาร์คฮยองอย่าโกรธนะครับแบมจำไม่ได้จริงๆ แต่คงจะดีมากๆเลยใช่ไหมครับ สำหรับป๋าต้วน ป๋าเป็นคนดูแลแบมดีมากๆ ขอบคุณนะครับ แบมรักป๋าต้วนมากนะครับ แล้วสุดท้าย แบมไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึก เออคืออยากกอด อยากสัมผัส โหยหา เป็นต้นเนี่ย มันจะเรียกว่าหลงหัวปักหัวปลำหรือเปล่าไม่รู้ แต่ทั้งความจริงและความรู้สึกของแบมแบมผมมีแจบอมฮยองเปล่งอ่อร่าสีเหลืองๆโดดเด่นอยู่ทั้งในนี้และในนี้เลยครับ”

 

 

            ริมฝีปากขยับเสียงที่ถูกเปล่งออกมาจากลำคอ นิ้วมือเรียวเองก็ชี้ไปที่อกข้างซ้ายตัวเองซ้ำสองรอบ พลางจ้องเจ้าของชื่อที่เอ่ยในประโยค น้ำตาจากดวงตากลมโตเพียงกระพริบหนึ่งครั้งก็กลายเป็นหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

 

 

 

            “ขอโทษที่ดื้อกับฮยองนะครับ แต่แบมแบมรักฮยอง รักมากจริงๆ” แบมแบมกั้นสะอื้นจนเสียงสั่น เจ้าตัวก้มหน้าแล้วใช้หลังมือเช็ดพอเงยหน้าขึ้นเขากลับหาคนที่บอกรักไม่เจอเสียแล้ว อาการจุกก็เริ่มแน่นขนัดที่ลำคอมากขึ้น

 

 

            “ดื้ออะไร ดื้อยังไงหรอดื้อที่ไม่ยอมอ้าขาอย่างที่ฮยองบอกบนเตียง ดื้อที่ไม่ครางบอกว่าเจ็บมาก ดื้อที่น่ารักจนทำให้ฮยองคนนี้หลงจนบ้า ดื้อที่แบมแบมไม่รู้สถานะเสียทีว่าเราเป็นแฟนฮยองคนนี้แล้ว และดื้อที่ไม่ยอมเปลี่ยนจากภูวกุลเป็นอิม อิม แบมแบมซะทีเนี่ยสิ เป็นต้น” กล้ามแขนแจบอมกระชับแบมแบมที่ตัวสั่นไม่หยุด เขารู้ดีว่าเด็กนี่ทั้งเขินอายและรู้สึกดี เพราะทั้งหมดนี้เขาพูดเพื่อให้คนของตัวเองรู้สึกดีกับมันเช่นกัน

 

 

            “ฮยอง แบมแบมหนาว” เด็กน้อยดึงมือแจบอมให้ปล่อยก่อนแล้วหันเข้าไปซบอก เสียงที่พูดออกมาเลยอู้อี้อย่างที่เป็นบ่อยๆ

 

 

            “งั้นเราไปห้องมาร์คแล้วกัน ยืมนอนสักคืนไม่เป็นอะไรหรอกเนอะ”

 

 

            “ครับ”

            แจบอมช้อนแบมแบมเข้าบ้านมาร์ค โดยไม่หันมามองคนที่ล้อมวงทำหน้างงกับเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่

 

 

            “มันคิดว่าอยู่กันสองคนไงว่ะ กูงง” แจ็คสันพูดพลางมองหน้ายองแจที่ทำหน้าเอ๋อเช่นกัน

 

 

            “แล้วคืนนี้เราจะนอนไหนกันละคยอมมี่”มาร์คสะกิดยูคยอมที่นั่งข้างๆอย่างถามความเห็น

 

 

            “บ้านยูคไง” แล้วพอได้คำตอบ รอยยิ้มมาร์คก็ปรากฏ

 

 

            “งั้นกูกลับก่อนละนะ นิชคุณฮยองมารับแล้ว ฝันดีครับป๋าต้วน” จินยองลาทุกคนก่อนเดินไปขึ้นรถที่คนมารับเปิดและปิดให้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

 

 

            โฟกัสกระเป๋าแบมแบมที่ถูกทิ้งไว้อย่างเดียวดาย ไม่มีการชายตาจากเจ้าของที่อยู่บนดาวดึงส์ กระดาษขนาดเอสี่ถูกลมปริศนาพัดจากที่เสียบอยู่ภายในกระเป๋าจนต้องปลิวออกมาข้างนอก

 

 

            ยองแจเห็นกระดาษขาวก็เดินไปหยิบขึ้นมาดูโดยมีแจ็คสันอยู่ข้างๆ

 

 

            “เฮ๊ยยยยยยยย!!!!!!” แจ็คสันอุทาน ในขณะเดียวกันยองแจได้แต่เอามือปิดปากอย่างไม่เชื่อสายตา

 

 

            “อะไรๆ มีอะไรหรอฮะฮยอง” ยูคยอมที่กำลังเก็บจานใส่บาร์บิคิวกับมาร์คได้ยินเสียงเดินมาดูพร้อมกัน ก่อนกระดาษนั้นจะตกอยู่ที่มือของมาร์คและถูกดึงให้เข้าใกล้เพื่อดูชัดๆอีกครั้งหนึ่ง

 

 

            “หลุมกามไม่ใช่ของแจบอมแล้วว่ะ แต่เป็นแบมแบมที่วางกับดักไว้ต่างหาก” ทุกคนได้แต่พยายามกลืนน้ำลายที่เหนียวข้นลงคอ ก่อนมองหน้ากันหลังแจ๊คสันพูดจบและหันขึ้นมองไปบนห้องมาร์คที่เปิดไฟสะท้อนเงาเล่าเรื่องราวทุกอย่าง

 

………………………………….. Happy Ending……………………………….

            จบแล้ววววว โอ้ยยยยย น้ำตาปริ่ม T^T กว่าจะจบยาวนานเหลือเกิน ขอบคุณที่ยังมีคนอ่าน ^^ ส่วนSecret scene ฉากลับเชื่อมตอนที่19และ20ใครอยากอ่านส่งเมลมาน้า คืออีนี่อยากรู้จำนวนคนที่ตามมาถึงตอนนี้จริงๆ ถึกมาก นับถือมากจริงๆ

            เดี๋ยวพรุ่งนี้จะลงตอนสุดท้ายเรื่องสั้นของบีแบม เมื่อเวลาผ่านไปจนแบมเป็นเด็กปีหนึ่ง ส่วนพี่บีก็เป็นรุ่นพี่ต่างมหาลัย ทุกอย่างมีความก้าวหน้า แม้กระทั่งความคิดความอ่านของแบมแบมและแจบอม ต่างสถานที่ ต่างเวลา ความสัมพันธ์จะเป็นอย่างไร?...อ่านได้ที่ตอนปิดฉาก [SF] This trap!  เมื่อเเบมเเบมคิดรุก เด็กปีหนึ่งกันต์พิมุก

            เมลขอSecret scene= Plasters_band-aid@hotmail.com หรือถ้าใครไม่สะดวกแอดไลน์ได้จ้า แจกๆ 5555 Chamy69 ขอได้เรื่อยๆส่งให้รัวๆเลยจ้า 

ความคิดเห็น