akikoneko17

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 44 ให้นมลูก

ชื่อตอน : บทที่ 44 ให้นมลูก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 112.5k

ความคิดเห็น : 111

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ธ.ค. 2558 22:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 44 ให้นมลูก
แบบอักษร

 

44

ให้นมลูก

 

Writer

 

        กรณัฐเงยหน้ามองสามี จะบอกว่ารู้สึกเขินอายกับการกระทำของพยัคฆ์ก็คงไม่อาจจะปฏิเสธได้ มีอย่างที่ไหน อยู่ๆก็ไล่พ่อ ไล่น้องออกจากห้องขนาดนี้

 

        “เอ่อผมว่าไปกันเถอะครับ”

 

        กรวัฒน์มองหน้าพี่ชายที่แก้มเริ่มขึ้นสีระเรื่อ แล้วหันไปเอ่ยกับภูมินทร์ ร่างสูงพยักหน้า นพวินมองทั้งคู่แล้วรู้สึกไม่ค่อยชอบใจนัก เพราะรู้สึกว่าพักนี้กรวัฒน์เหมือนจะสนิทสนมกับคุณภูมากกว่าปกติ

 

        “เขาไล่แล้วก็ออกไปสิ”

 

        คนตัวสูงเอ่ยเสียงเรียบ วิรุจน์หันขวับไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ที่จริงพอลก็พูดตรงประเด็นดี แต่ใจของวิรุจน์ไม่อยากออกไปเลย อยากจะเห็นเจ้าตัวเล็กดูดนม แต่ดูเหมือนว่ารังสีอำมหิตจะแผ่มาเผื่อทุกคนอย่างรุนแรง

 

        “ไปๆ ไปกันเถอะ”

 

        ศาลทูรยันกายลุกขึ้น อยากจะเคืองเจ้าลูกชายคนโตอยู่หรอก แต่ท่าทางที่หวงเมียจนฆ่าคนได้แบบนั้น ก็ไม่อยากจะต่อสักเท่าไหร่ เพราะดูๆไปแล้วมันน่าขำกับคนหวงเมียจริงๆ

 

        “ฝากด้วยนะ”

 

        “ค่ะ”

 

        ดาวิกาตอบคำขอสามี เธอยิ้มให้กับสามีแล้วหันไปยิ้มให้กับลูกชายอีกสองคนที่โดนไล่ออกจากห้อง

 

        หลังจากประตูห้องได้ถูกปิดลงเมื่อทุกคนออกจากห้องไปแล้ว ในห้องก็อยู่ในความเงียบสงัด ร่างสูงหันไปมองภรรยาตัวเล็กที่นั่งก้มมองลูกทั้งสองที่ร้องไห้งอแงไม่หยุดทั้งๆที่ยังไมได้ลืมตา

 

        “เอ่อแล้วกวางต้องทำยังไงบ้างครับ”

 

        พยัคฆ์หันไปถามดาวิกา เธอยิ้มอย่างเอ็นดูร่างสูง  แล้วยันกายลุกขึ้นเดินมาหากรณัฐที่เตียง

 

        “คือผมไม่รู้ว่าผมจะมีน้ำนมให้เจ้าตัวเล็กหรือเปล่าน่ะครับคุณแม่”

 

        “แม่คิดว่าน่าจะมีนะจ๊ะ ถ้าหนูกวางท้องเจ้าตัวเล็กได้ ร่างกายน่าจะสร้างน้ำนม”

 

        พยัคฆ์ยืนเงียบ เพราะเขาไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้สักเท่าไหร่ ได้แต่ยืนมองมารดาและแม่เลี้ยงคุยกันอย่างสนิทสนม

 

        “มีสองคนแบบนี้ อาจจะให้ลำบากหน่อยนะจ๊ะ”

 

        “เอ่อ

 

 

        “ปลดเสื้อหน่อยนะหนูกวาง”

 

        เพราะมือเล็กทั้งสองไม่ว่างเลยเนื่องจากอุ้มเจ้าตัวเล็กทั้งสองตัวอยู่ ดาวิกาเงยหน้ามองร่างสูง

 

        “ตาใหญ่ ช่วยปลดเสื้อให้หนูกวางด้วยสิจ๊ะ”

 

        “เอ่อ ครับ”

 

        เขาเองก็ไม่คิดว่าจะต้องมาปลดเสื้อผ้าภรรยาต่อหน้าคนอื่น แต่ในเมื่อคนตรงหน้าเขาคือมารดาถึงแม้จะไม่ใช่ในสายเลือด แต่เขาก็ให้ความเคารพ

 

        “ฉันปลดแล้วนะกวาง”

 

        กลายเป็นว่าคนที่เคยมือไวใจเร็วนั้นประหม่าขึ้นมาเสียอย่างนั้น อาจจะเป็นเพราะช่วงที่กรณัฐท้อง เขาพยายามจะไม่มองเรือนร่างที่เปล่าเปลือยของภรรยาให้มากนัก เพราะว่ากลัวอารมณ์จะปะทุแล้วจะทำเรื่องอันตรายกับคนท้อง

 

        “อ่า

 

        อกขาวเนียนของภรรยาที่ดูมีน้ำมีนวลมากกว่าแต่ก่อน ทำให้คนมองเผลอกลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ ดาวิกามองท่าทางของพยัคฆ์แล้วก็ส่ายหน้าเบาๆ

 

        “อ่าเดี๋ยวลองอุ้มทีละคนนะจ๊ะ”

 

 

        “เดี๋ยวฉันอุ้มโทระให้แล้วกันนะ”

 

        พยัคฆ์เลื่อนมือเข้าไปรับแฝดน้องมาอุ้ม กรณัฐส่งยิ้มให้กับพยัคฆ์ แม้ร่างสูงจะไม่ได้บอกเขาว่าเด็กคนไหนเกิดก่อน แต่เขาก็รู้สึกได้ ร่างเล็กมองเจ้าเสือตัวน้อยที่อยู่ในร่างของเสือทั้งตัว ไม่มีเค้าของความเป็นคนเลยแม้แต่น้อย นั่นทำให้กรณัฐเริ่มกังวลว่าเขาจะให้นมเจ้าตัวเล็กได้หรือเปล่า

 

        “เดี๋ยวหนูกวางนั่งหลังตรงนะจ๊ะ”

 

        กรณัฐพยักหน้า ขยับกายเอนพิงหัวเตียง เขาเงยหน้ามองแม่สามี

 

        “แล้วก็หันไทกะเข้าหาตัว อ่าแบบนั้นแหละจ้า”

 

        “แงแง”

 

        ลูกเสือตัวน้อยนั้นยังหลับตาพริ้ม แต่อ้าปากร้องไห้เสียงดัง พร้อมกับขาหน้าทั้งสองที่กระตุกเบาๆ

 

        “ขยับตัวเจ้าตัวเล็กเข้าไปใกล้ๆหัวนมนะจ๊ะ ให้หัวนมเขี่ยปากล่างของเจ้าตัวเล็ก”

 

        ทั้งๆที่ภรรยากำลังจะให้นมลูก แต่คนเป็นสามีนี่ยืนลุ้น จนเผลอกลืนน้ำลายลงไปไม่รู้กี่อึก ทำไมถึงได้รู้สึกว่าคนรักของเขาเซ็กซี่มากขนาดนี้

 

        ยอดอกสีชมพูสวยกำลังเขี่ยสัมผัสกับปากของเสือโคร่งตัวน้อย แต่เสือโคร่งตัวใหญ่เองก็แทบอยากจะอ้างับเนื้อเล็กสวยนั่นเสียเอง

 

        “อื้อ!

 

        กรณัฐแทบจะสะดุ้ง เมื่อปฏิกิริยาที่ตอบรับของเจ้าตัวเล็กทำให้เขาเผลอยิ้มออกมา ไทกะกำลังอ้างับยอดอกเล็ก

 

        “อึก”

 

        ใบหน้าที่เหยเก ทำให้คุณพ่อมือใหม่แทบจะถลาเข้าไปหาคุณแม่ตัวเล็ก

 

        “กวาง! เป็นอะไรหรือเปล่า”

 

        “ระ รู้สึกแปลกๆน่ะครับ”

 

        ใบหน้าหวานเงยมองสามี หางเสือขนาดเล็กเริ่มแกว่งไปมาเบาๆ ส่วนปากของไทกะก็ดูดดึงยอดอกของคุณแม่ราวกับต้องการน้ำนมเพื่อดื่มกิน

 

        กรณัฐยิ้มอ่อนโยน ก้มมองลูกชายคนโตที่ยกเท้าหน้าหนึ่งข้างทาบกับหน้าอกของเขา ขนนิ่มๆสร้างความรู้สึกอบอุ่นขึ้นในในใจ

 

        “แงงื้อ แง

 

        เสือน้อยอีกตัวที่เหมือนตัวเองถูกลืมก็เริ่มร้องไห้โวยวายเสียงดัง เพราะความหิวประท้วง กรณัฐหันไปมองโทระ

 

        “เอ่อคุณเสือช่วยนั่งลงข้างๆผมได้ไหมครับ”

 

        “อืม”

 

        ร่างสูงตอบรับอย่างว่าง่าย ดาวิกายิ้มอย่างเอ็นดูพ่อแม่มือใหม่ทั้งสอง และเจ้าลูกตัวน้อยที่แสนน่ารัก

 

        “คุณแม่จะกลับไปพักก็ได้นะครับ ทางนี้คงไม่มีอะไรแล้ว”

 

        พยัคฆ์เอ่ยขึ้น เพราะเขาเองก็ไม่อยากจะรบกวนมารดา ทุกคนเองก็อยู่รอภรรยาเขาตั้งหลายชั่วโมงแล้ว

 

        “จ้าเดี๋ยวแม่ให้คนขับรถเอาเสื้อผ้ามาให้ทีหลังแล้วกันนะตาใหญ่”

 

        “ขอบคุณครับ”

 

        “เป็นเด็กดีนะไทกะ โทระ”

 

 

        คุณย่ายังสวย เอ่ยขึ้นอย่างเอ็นดู แม้ในตอนนี้เด็กน้อยโทระจะร้องไห้งอแงเสียงดังพร้อมกับร่างที่ดิ้นไปมา

 

        “อ่าแล้วโทระ”

 

ร่างสูงและร่างเล็กมองตามดาวิกาที่เดินออกจากห้องพักไป เขาหันกลับมามองลูกชายที่อยู่ในอ้อมกอด แล้วเงยหน้ามองภรรยา

 

 

“เดี๋ยวผมให้นมลูกพร้อมกันทั้งสองคนเลยก็ได้ครับ”

 

ร่างบางเอ่ยบอก ก่อนจะขยับเสื้อคนไข้ให้เผยอให้เห็นอกขาวเนียนอีกฝั่ง พยัคฆ์กลืนน้ำลายลงคอ

 

“คุณเสือเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?

 

เมื่อเห็นท่าทางของสามีแปลกๆ เลยถามออกไป ใบหน้าหล่อส่ายไปมา ไม่กล้าบอกว่ากำลังคิดลามกกับภรรยาที่กำลังตั้งใจให้นมลูก

 

“คุณเสือขยับเข้ามาใกล้ๆนะครับ แล้วก็อุ้มโทระมาใกล้ๆผมที ให้ปากอยู่ใกล้ๆกับหัวนมผมนะครับ”

 

ร่างสูงพยักหน้า เขาพยายามจะสลัดความคิดหื่นๆออก แล้วเข้าไปใกล้กับภรรยาตัวเล็กมากขึ้น

 

“อ่า

 

        ปากเล็กของโทระแตะสัมผัสกับยอดอกอีกข้างของร่างบาง กรณัฐสะดุ้งเพียงเล็กน้อย ก้มมองลูกชายอีกคนที่งับยอดอกของเขา

 

        “โอ้ย!

 

        คุณแม่มือใหม่ร้องออกมาด้วยความเจ็บ เมื่อปากเล็กที่ไร้ซึ่งฟันคมนั้นงับยอดอกของเขาอย่างแรง แต่เพียงครู่ก็เบาลงและเปลี่ยนเป็นดูดดึงอย่างหิวกระหาย

 

        จ๊วบๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

        “อึก”

 

        ใบหน้าหวานเหยเก เพราะดูเหมือนเจ้าเสือแสบทั้งสอง ทั้งดูด ทั้งดึงยอดอกเล็กอย่างไม่ยอมหยุด

 

        “เจ็บเหรอกวาง”

 

        พยัคฆ์เป็นห่วงคนรัก แทบจะดึงตัวลูกชายให้ออกห่างจากอกสวย กรณัฐยิ้มหวานให้

 

        “ไม่เป็นไรหรอกครับคุณเสือ ไม่ได้เจ็บมากหรอกครับ รู้สึกดีมากๆเลย”

 

        ที่รู้สึกดีนั่นก็คงเป็นเพราะเสือโคร่งตัวน้อยทั้งสองนั้นเป็นลูกของเขา ถึงแม้จะเกิดมาในร่างของเสือก็ตาม แต่กรณัฐก็ไม่ได้รู้สึกว่าเด็กสองคนนี้แปลกประหลาดแต่อย่างใด

 

        “อ่าดีจังเลยนะ”

 

        พยัคฆ์คลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เมื่อมองคนรักให้นมลูก ใบหน้าน่ารักนั้นช่างอบอุ่น เป็นคุณแม่ที่น่ารักมากจริงๆ สายตาที่มองเจ้าตัวเล็กทั้งสองนั้นอ่อนโยนจนพยัคฆ์อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น

 

        “ฉันดีใจนะที่กวางเลือกฉัน”

 

        “ไม่ใช่ว่าผมถูกคุณเสือบังคับให้เลือกเหรอครับ?

 

        ร่างเล็กเอ่ยแซวพร้อมกับรอยยิ้ม พยัคฆ์หน้าตึง เคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้

 

        “ดูพูดเข้าสิ แบบนี้มันน่าจับลงโทษจริงๆ”

 

        “จะทำอะไรครับคุณเสือ”

 

        “อืม….ลงโทษแบบนี้ดีไหม”

 

        ใบหน้าหล่อเคลื่อนเข้ามาชิดจนริมฝีปากร้อนประทับกับปากเล็ก พยัคฆ์ขบเม้มริมฝีปากล่างของกรณัฐเบาๆ ก่อนจะค่อยๆผละออกอย่างอ้อยอิ่ง

 

        “ไว้ค่อยไปลงโทษแบบจัดหนักที่บ้าน”

 

 

        “บ้า

 

        กรณัฐหันหน้าหนีอย่างเขินอาย แล้วเปลี่ยนมาก้มมองเจ้าตัวเล็กทั้งสอง และก็พบว่าไทกะผละปากออกจากยอดอกแล้ว ที่รอยปากมีคราบนมสีขาวอยู่

 

        “เหมือนว่าจะหลับไปแล้วนะครับ”

 

        ร่างบางอมยิ้มกับท่าทางของแฝดพี่ที่ตอนนี้นอนหายใจสม่ำเสมอ ไม่ขยับตัว เห็นแค่พุงกลมๆที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจเท่านั้น

 

        “อึก เอิก

 

        แล้วก็ตามมาด้วยเจ้าแฝดน้องที่ผละปากออกจากยอดอก แต่ก่อนที่หลับตาแฝดไป โทระก็เรอออกมาเสียงไม่ดังมากนัก เท้าทั้งสี่กระตุกเบาๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะเข้าสู่ความสงบ

 

        “คุณเสือจับลูกนอนตรงนี้นะครับ”

 

        “จ้า”

 

        คนเป็นสามีรับคำของภรรยาอย่างว่าง่าย เขาค่อยๆวางตัวลูกชายคนเล็กลงบนเตียง ก่อนที่กรณัฐจะวางร่างของไทกะลงข้างๆกับแฝดน้อง

 

        “อ่า

 

        หลังจากละสายตาจากเจ้าตัวเล็กทั้งสอง คุณพ่อตัวใหญ่ก็เงยหน้ามองคนรัก แต่สายตาดันไปหยุดที่ระดับอกแทน

 

        คราบน้ำลายเลอะไปทั่วยอดอกสวยที่ตอนนี้แดงช้ำพร้อมกับน้ำนมที่บางส่วนไหลเปรอะลำตัว

 

        “คุณเสือครับหยิบกระดาษทิชชู่ให้ผมทีสิครับ”

 

        ร่างบางไม่รู้ว่าสามีกำลังคิดหื่นแค่ไหน เพราะดวงตาคู่สวยเอาแต่จับจ้องลูกชายทั้งสองที่นอนหลับพุงป่องหลังจากดื่มนมเสร็จ

 

        “คุณเสือครับ”

 

        “ฮะมีอะไรกวาง”

 

        พอโดนเรียกอีกครั้ง สติของพยัคฆ์ก็เหมือนจะกลับมา ร่างสูงยิ้มเจื่อนมองหน้าภรรยา

 

        “ผมบอกว่าหยิบกระดาษทิชชู่ให้ผมหน่อยครับ ผมอยากเช็ดคราบนมที่ปากลูก”

 

        “อ่อ

 

        พยัคฆ์ยิ้มเจื่อน หมุนกายเดินไปหยิบกล่องกระดาษทิชชู่ แล้วเดินกลับมาหาร่างเล็ก

 

        “ขอบคุณครับ”

 

        เอ่ยขอบคุณ พร้อมกับส่งยิ้มให้กับสามี กรณัฐก้มลงไปเช็ดปากของเจ้าตัวเล็กที่เลอะคราบน้ำนม พยักมองร่างบางที่ตั้งอกตั้งใจ แล้วก็คลี่ยิ้มออกมา

 

        “ดีจังเลยนะครับ อิ่มแล้วก็หลับเลย”

 

        “อืมนมแม่กวางคงอร่อยด้วยล่ะมั้ง”

 

        น้ำเสียงนั้นช่างอ่อนโยนแต่สายตาที่มองใบหน้าหวานนั้นกลับแฝงความนัย กรณัฐรีบจับเสื้อกระชับเข้าหากันเพื่อปกปิดอกของตน พยัคฆ์หัวเราะออกมาเบาๆ รับกระดาษทิชชู่ที่ใช้แล้วไปทิ้งลงถังขยะ แล้วเดินกลับมาหาอีกฝ่าย

 

        “ขอนั่งด้วยนะกวาง”

 

        “เอ่อครับ”

 

        ใครจะไปกล้าปฏิเสธลง ในเมื่อสายตาของพยัคฆ์นั้นช่างเว้าวอนเสียเหลือเกิน กรณัฐขยับตัวเล็กน้อย พยัคฆ์นั่งบนเตียงแนบชิดกับร่างเล็ก

 

 

        “กวาง

 

        ขนบนกายของกรณัฐลุกชัน เมื่อได้ยินเสียงทุ้มที่แหบพร่าดังขึ้นข้างๆใบหู ไม่ได้มาแต่เสียง แต่วงแขนแกร่งก็โอบกอดร่างเล็กไว้หลวมๆ

 

        “มะ มีอะไรเหรอครับ”

 

        “เจ็บแผลมากหรือเปล่า?

 

        “ก็ยังเจ็บอยู่บ้างครับ แต่ก็ดีขึ้นแล้ว”

 

        กรณัฐหันไปยิ้มให้กับพยัคฆ์ ร่างสูงวางคางเกยไหล่เล็ก

 

        “รู้ไหมว่าตอนที่กวางเข้าไปในห้องคลอดฉันกลัวมากเลย”

 

        ร่างบางเงียบ แต่เขารับรู้ได้ว่ามือของพยัคฆ์กำลังสั่น กรณัฐเลื่อนมือไปกุมมือหนา

 

        “ฉันกลัวกลัวว่ากวางจะไม่กลับมาหาฉันอีก”

 

        ร่างสูงหลับตาลง ซุกหน้าเข้ากับคอเล็ก

 

        “กลับสิครับก็คุณเสือและลูกรอผมอยู่ ผมจะไปไหนได้”

 

        กรณัฐหันไปพูดกับพยัคฆ์ ร่างสูงลืมตาขึ้น ทั้งคู่สบตากัน ก่อนที่ค่อยๆยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

 

        “อยู่กับฉันตลอดไปเลยนะ”

 

        “แน่นอนครับ”

 

        “แล้วเมื่อไหร่จะแต่งงานกับฉันล่ะ”

 

        ถึงแม้ตอนแรกเหมือนว่ากรณัฐจะยอมรับเรื่องแต่งงานกับเขาแล้ว แต่ไปๆมาๆ เจ้าตัวกลับผลัดไปก่อน

 

        “โกรธที่ผมไม่ยอมแต่งด้วยสักทีเหรอครับ

        “ก็มันน่าโกรธไหมล่ะ ฉันบอกว่าเราจะแต่งงานกัน นายก็ยอมมาอยู่ฉัน แล้วพอฉันจะแต่ง นายก็ไม่แต่งสักที”

 

        พยัคฆ์เริ่มโวยวาย กรณัฐอดไม่ได้ที่จะยิ้มขำกับท่าทางแง่งอนของสามี ดูเหมือนว่าอยากจะให้เขาแต่งงานด้วยเอามากๆ

 

        “ใจเย็นๆหน่อยสิครับ”

 

        “หรือว่าจริงๆแล้ว นายไม่อยากจะยอมรับฉันเป็นสามีห๊ะ!

 

        คิ้วเข้มทั้งสมองขมวดเข้าหากันแทบจะผูกโบได้ ไอ้ท่าทางโมโหร้ายมันก็น่ากลัวอยู่หรอก แต่ในสายตาของกรณัฐตอนนี้มันดูน่ารักมากกว่า      

 

        “ตอบมาเดี๋ยวนี้เลยนะคุณแม่กวาง!

 

        พยัคฆ์โอบกอดร่างเล็กแน่นจนร่างเล็กร้องออกมา

 

        “โอ้ย”

 

        ร่างสูงชะงักตาโต ผละออกจากการกอดร่างเล็ก

 

        “เจ็บเหรอกวาง เจ็บแผลเหรอ ฉันขอโทษ ขอโทษนะกวาง”

 

        กรณัฐเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก้มหน้าไปมองลูกทั้งสองที่พลิกตัวยกเท้าก่ายกันเสียแล้ว

 

        “กวางอย่าโกรธฉันเลยนะ”

 

        “คุณเสือ

 

        เสียงเรียบๆของภรรยา ทำให้ร่างสูงกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ หรือว่ากรณัฐจะโกรธเขาเข้าจริงๆเสียแล้ว

 

        “พูดเบาๆหน่อยสิครับ เดี๋ยวลูกตื่น”

 

        คนตัวเล็กหันมายิ้มหวานให้กับสามี พยัคฆ์แทบจะถอนหายใจอย่างโล่งอก เขารั้งร่างอีกฝ่ายมากอดแน่น

 

        “แกล้งฉันเหรอกวางมันน่านักนะ”

 

        “เปล่าสักหน่อยนะครับ ก็คุณเสือไม่ฟังผมเลยนี่นา”

 

        “อ่าฉันยอมฟังแล้วก็ได้”

 

        สุดท้ายคนตัวใหญ่ก็ต้องยอมฟังคนตัวเล็กพูด เขาเองก็กลัวว่าถ้าเสียงดังแล้วทำให้เจ้าเสือแฝดทั้งสองตื่น จะทำให้กรณัฐโกรธ

 

        “เรื่องแต่งงานน่ะครับ”

 

        “ทำไมจะผลัดอีกหรือไง”

 

        “จะฟังไหมครับ”

 

        ร่างบางเริ่มหน้ามุ่ย พยัคฆ์โอบกอดอีกฝ่ายเอาไว้

 

        “จ้าๆ ฟังจ้า”

 

        “ผมเองก็อยากให้ลูกของเราเป็นส่วนหนึ่งของการงานแต่งของเราด้วยได้ไหมครับ”

 

        “อ่าก็คลอดแล้วนี่ งั้นแต่งเลยไหมกวาง”

 

 

        คนใจร้อน อยากแต่งเมีย เอ่ยถามอย่างรบเร้า กรณัฐช้อนตามองอย่างน่ารักแล้วฉีกยิ้มหวาน

 

        “รอไทกะกับโทระสักสามขวบแล้วค่อยแต่งได้ไหมครับ”

 

        “นานไปไหมกวาง”

 

        “ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ครับ ที่จริงสำหรับผมถึงไม่แต่งก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าแต่ง ผมก็อยากให้มันเป็นวันที่สำคัญที่สุดที่มีทั้งคุณเสือและก็ลูกของเราด้วย เพราะทั้งสามคนก็เป็นคนสำคัญของผม”

 

        ใบหน้าหวานซบเข้ากับแผงอกแกร่ง โอบกอดร่างสูงใหญ่ พยัคฆ์ก้มลงมองภรรยาพร้อมกับรอยยิ้ม

 

        “พูดแบบนี้แล้วผมจะไปปฏิเสธลงได้ยังไงล่ะครับคุณแม่ลูกแฝด”

 

100%

23/12/2558

 

 หลังจากนี้ เจอกันทุกวันเสาร์ เช่นเคยค่ะ 

 

------------------------------------------------------------------------------------

แจ้งเรื่องของแถมพิเศษตอนเปิดพรี รายละเอียดตามลิ้งนี้ค่ะ

https://www.facebook.com/akikoneko17fiction/photos/a.1551956045072568.1073741827.1551531748448331/1699673976967440/?type=3&theater 

#

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}