matchty

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กับดักที่ 56 (100%)

ชื่อตอน : กับดักที่ 56 (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.3k

ความคิดเห็น : 72

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ธ.ค. 2558 07:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กับดักที่ 56 (100%)
แบบอักษร

กับดักรัก...เกมหัวใจ

 

กับดักที่

- 56 -

 

เลิฟยิ้มออกมาจางๆเมื่อเห็นว่าใครนอนหลับอยู่ข้างเตียง มือเล็กลูบลงไปบนศีรษะได้รูปของคนรักแผ่วเบา ไม่รู้ว่าตอนนี้กี่โมงแล้วเพราะในห้องค่อนข้างมืดเนื่องจากผ้าม่านถูกปิดไว้สนิท เลยทำให้เห็นแค่แสงแดดลอดเข้ามาเล็กน้อยเท่านั้น แต่ที่แน่ๆเขาน่าจะนอนอยู่ที่โรงพยาบาล รอยเข็มให้น้ำเกลือที่อยู่บนแขนมันบอกได้อย่างดี ตากลมโตสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเหตุการ์ณเมื่อคืน รีบดึงมือที่ลูบหัวอีกฝ่ายอยู่กลับทันที 

 

เขาจำเหตุการณ์หลังจากนั้นไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง รู้แค่ว่าตัวเองขัดขืนจนหลุดออกมาได้ครั้งนึง แล้วอีกฝ่ายก็ตามมากระชากเขากลับไปก่อนที่จะชกลงมาเต็มแรง รู้สึกตัวอีกทีเขาก็มาฟื้นอยู่ที่นี่แล้ว

 

สัมผัสจากปลายนิ้วของคนอื่นที่เข้ามาในตัวเขายังจำมันได้ดี รู้สึกขยะแขยงสะอิดสะเอียนจนอยากจะอาเจียนออกมา ความหยาบโลนจากริมฝีปากที่ซุกไซร้ลงมาตามตัว มันทำให้ขนทั้งตัวลุกชัน 

 

ระหว่างที่เขาสลบไปไม่รู้ว่าโดนทำอะไรบ้าง แต่ความปวดเมื่อยตามตัวโดยเฉพาะช่วงล่าง มันทำให้เขารู้สึกกลัวและรังเกียจตัวเอง น้ำตาเอ่อล้นและไหลลงเรื่อยๆ ไม่อยากรับรู้ว่าตัวเองเจออะไรมา

 

ปอรู้สึกตัวตื่นขึ้นเพราะได้ยินเสียงสะอื้นดังแว่วๆ ลืมตามองหาที่มาก็เห็นว่าเลิฟกำลังนอนร้องไห้อยู่ มือเล็กทั้งสองข้างของเจ้าตัวกำเอาไว้แน่นจนเกร็งเห็นเส้นเลือด

 

"ชู่...ร้องไห้ทำไม" ปอรีบลุกขึ้นมาด้วยความตกใจ ดึงตัวเลิฟเข้ามาในอ้อมแขนลูบหัวลูบหลังเบาๆเพื่อปลอบ

 

"มัน...มัน..." เลิฟพยายามจะเล่าให้ปอฟัง แต่ไม่รู้จะเริ่มเล่าตรงไหนและเริ่มบอกยังไง เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะรังเกียจตัวเอง

 

"ไม่มีอะไรแล้ว มึงไม่เป็นอะไร" ปอกระซิบบอกคนในอ้อมกอดให้คลายความกังวล

 

"แต่..." เสียงหวานเอ่ยสั่นๆพอๆกับตากลมโตที่ไหวระริกไม่แพ้กัน

 

"กูไปทันเลิฟ" ปอดึงคนตัวเล็กออกจากอก แล้วจ้องไปในตากลมโตที่มองเขาอย่างไม่เชื่อนิ่งๆ

 

"มึงยังเป็นของกู ของกูคนเดียว" ปอบอกด้วยเสียงหนักแน่น มือหนาเช็ดน้ำตาออกจากหน้าเนียนให้แผ่วเบา

 

"แต่มันปวดตัวข้างล่างก็เจ็บไปหมดเลยนะ" เลิฟงอแงน้ำตาไหลพรากไม่เชื่อในสิ่งที่ปอบอก เพราะคิดว่าแค่หลอกให้ตัวเองรู้สึกดี

 

"งั้นพิสูจน์" ปอจัดการอุ้มคนตัวเล็กขึ้นแล้วพาเดินเข้าไปในห้องน้ำ 

 

"อื้อ" เลิฟส่งเสียงประท้วงออกมาเล็กน้อยเพราะโดนจูบปิดปาก

 

"ไม่ได้นะปอโรง'บาล" เลิฟเอ่ยห้ามเสียงสั่นทันทีที่ปากได้รับอิสระ มือเล็กดันแผ่นอกกว้างออกห่างจากตัวเล็กน้อย ความคิดแย่ๆเมื่อกี้ถูกพัดหายไปสนิท เพราะมันถูกแทนที่ด้วยความกังวลกับเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดตอนนี้แทน ถ้าโดนทำอะไรที่นี่มันไม่สนุกเลยนะ

 

"ก็พิสูจน์ไงว่ามันไม่ได้เกิดอะไรแบบที่มึงคิด" ปอพูดด้วยสีหน้าและท่าทางจริงจัง

 

"ชะ..ชะ..เชื่อแล้ว ออกไปกันนะ" เลิฟเขย่าแขนปอเบาๆส่งเสียงอ้อนให้พาออกไป

 

"เชื่อง่ายไป" ปอก้มลงเม้มใบหูเล็กเบาๆ จนเลิฟต้องหดคอหนีเพราะขนลุก

 

"เชื่อแล้วจริงๆนะ" เลิฟกระพริบตาปริบๆใส่ปอ ตอนนี้เขายอมเชื่อที่ปอบอกอย่างสนิทใจ เพราะถ้ามีอารมณ์มาหื่นใส่เขาขนาดนี้ ก็ไม่น่าจะมีอะไรแล้วล่ะเขาควรเลิกฟุ้งซ่าน

 

"อย่าพึ่งเชื่อดิวะให้กูพิสูจน์ก่อน" ปอบอกเสียงแหบพร่านัยน์ตาส่งประกายวิบวับ

 

"ไปพิสูจน์ที่บ้านได้ไหม" เลิฟบอกเสียงอ้อมแอ้มใบหน้าแดงซ่านไปหมด ความคิดฟุ้งซ่านประสาทแตกของเขา ถูกพัดกายเพราะความหื่นของคนตรงหน้าหมดแล้ว

 

"หึ ออกจากโรงบาลมึงโดนหนักแน่" ปอจูบปากอิ่มเร็วๆแล้วอุ้มร่างบางกลับมาวางที่เตียง

 

"แต่ทำไมมันปวดตัวไปหมดเลยล่ะ" เลิฟถามออกมาด้วยความสงสัย ถึงจะบอกว่าเชื่อปอแต่ถ้าไม่เคลียร์ความสงสัยข้อนี้ เขาเองก็เชื่อไม่สนิทใจเหมือนกัน

 

ปอชะงักมือที่กำลังรูดผ้าม่านที่เปิดออกลงหันมามองหน้าเลิฟเล็กน้อย แล้วเดินกลับมาที่เตียงก่อนจะนั่งลงข้างๆ ยกมือขึ้นแตะที่รอยฟกช้ำบนหน้าหวาน

 

"มึงจำได้รึเปล่าว่าได้แผลพวกนี้มายังไง" ปอถามเสียงเรียบมือไล่แตะไปตามรอยแผลบนตัว

 

"จำได้" เลิฟพยักหน้าหงึกหงักประกอบไปด้วย ใครจะจำไม่ได้ทั้งโดนเหวี่ยง โดนตบ โดนชก

 

"กูคิดว่าคงเป็นเพราะแผลตามตัวมึงเนี่ยแหละที่ทำให้เจ็บ แล้วมันเจ็บมากรึเปล่าจะได้ตามหมอ" ปอถามด้วยความเป็นห่วง

 

"ไม่เป็นไรแค่ปวดนิดหน่อย" เลิฟส่ายหน้าหวือปฏิเสธ

 

"งั้นนอน" ปอค่อยๆดันตัวเลิฟลงนอนพร้อมกับจุมพิตที่หน้าผากเนียน

 

"ไม่ต้องคิดอะไรแล้วพ่อมึงบอกกับกูเองว่ามึงไม่ได้โดนทำอะไรมากกว่านั้นหรือมึงไม่เชื่อใจหมอ" ปอพูดกำชับให้เลิฟมั่นใจอีกที เพราะดูจากหน้าแล้วเลิฟยังไม่เชื่อเท่าไหร่

 

"อืม...ปอ...พี่รุตล่ะ" เลิฟบีบมือปอเบาๆเสียงที่เปล่งออกมาเศร้าสร้อย ของเขาน่ะปอมาทันแต่พี่รุตล่ะ คงไม่มีใครมาช่วยทันแน่ๆ ไม่รู้ป่านนี้พี่ชายจะเป็นยังไงบ้าง

 

"อยู่ห้องข้างๆ" ปอหันกลับมาสบตากับเลิฟที่นอนหน้าเศร้าอยู่

 

"พาไปหาได้ไหม" 

 

"มึงหายดีก่อนค่อยไปอีกอย่างพี่มึงคงยังไม่ฟื้น"

 

"พี่รุตเป็นอะไรมากรึเปล่า" เลิฟถามด้วยความเป็นห่วงจากใจจริงๆ

 

"พ่อมึงบอกว่าร่างกายไม่เป็นอะไรมากแล้ว แต่สภาพจิตใจยังบอกไม่ได้ต้องรอดูตอนฟื้น" ปอเกลี่ยแก้มใสของเลิฟเล่นน้ำเสียงที่ใช้บอกค่อนข้างหนักใจ

 

"เพราะจะช่วยเลิฟแท้ๆพี่รุตถึงเจอแบบนั้น" เลิฟพูดด้วยความเศร้าหมอง

 

"ไม่ใช่เพราะมึงพี่มึงเองก็ไม่มีทางโทษมึงเชื่อกูสิ" ปอพูดไม่ให้เลิฟคิดมากไปกว่านี้ ในใจนึกอยากผ่ากะโหลกสวยๆของเมียตัวเองเปิดดูสักที ขนาดพี่มันเป็นคนทำให้มันเจอเรื่องแบบนี้แท้ๆ นอกจากจะไม่สมน้ำหน้ามันยังเป็นห่วงแถมโทษตัวเองอีก ถ้าไม่ได้มาอยู่ด้วยกันทุกวันแบบเขา คงได้มีคนบอกว่ามันแอ๊บเข้าสักวัน

 

"อื้อ...แต่อย่าลืมพาไปหาพี่รุตนะ" เลิฟพึมพำเสียงแผ่วดึงมือปอมาแนบแก้มด้วยเองแบบที่ชอบทำ ก่อนจะผลอยหลับไปในเวลาไม่นาน ปอค่อยๆดึงมือตัวเองออกมาแล้วห่มผ้าให้คนตัวเล็กดีๆ ยืนมองหน้าหวานที่หลับตาพริ้มแล้วถอนหายใจหนักๆ

 

"มึงหัดห่วงตัวเองบ้างได้ไหมเห็นแก่ตัวบ้าง ถ้าคืนมึงยังเป็นแบบนี้คนที่จะตายน่ะมันกู" ปอพึมพำบอกคนหน้าหวานที่หลับไม่รู้เรื่องด้วยความหนักใจ

 

...

...

 

"จะไปได้รึยัง" ปอถามเลิฟที่นั่งหน้ายุ่งบีบมือตัวเองอยู่บนเตียง พ่อตาเขาพึ่งเดินเข้ามาบอกก่อนหน้านี้ไม่นานว่าไอ้รุตมันฟื้นแล้ว พอได้ยินแบบนั้นไอ้ตัวเล็กมันของเขามันก็กระตือรือร้นจะไปหา แต่ถึงเวลาจะพาไปจริงๆมันดันไม่กล้าไปขึ้นมาซะเฉยๆ

 

"ถ้ายังไม่พร้อมก็ไว้ไปวันหลัง" ปอลองเสนอทางเลือกให้อีกทางแต่เลิฟก็ส่ายหน้าปฏิเสธ

 

"ปอว่าพี่รุตจะด่าเลิฟป่ะ" เหมือนถามเอาฮาแต่หน้าคนถามอย่างเลิฟจริงจังสุดๆ 

 

"ถ้ามันด่ามึงกูจะกระทืบให้" ปอเองก็บอกเลิฟด้วยเสียงจริงจัง

 

"จะบ้าหรอห้ามทำนะ ถ้าพี่รุตจะด่าก็ให้เขาด่าเข้าใจไหม" เลิฟถลึงตาใส่ปอดุๆ

 

"เออๆจะไปได้รึยังก่อนที่พี่มึงมันจะหลับอีก" ปอรับคำเลิฟแกนๆถ้าไอ้รุตมันไม่สำนึกแล้วด่าเมียเขา คงได้กระทืบกันจริงๆนั่นแหละ

 

"อื้อ" เลิฟสูดลมหายใจเข้าปอดเรียกความกล้า ก่อนจะก้าวขาเดินนำปอไปที่ห้องพักข้างๆ

 

เลิฟหยุดยืนที่หน้าห้องสักพักยังไม่กล้าที่จะเปิดประตูเข้าไป ไม่รู้ว่าจะคุยกับพี่ชายตัวเองยังไง ไม่รู้จะทักอะไรเป็นคำแรก และไม่รู้จะต้องทำตัวแบบไหนในสถาณการณ์แบบนี้

 

"ถ้ายังไม่พร้อมจะเจอก็ยังไม่ต้องเข้าไป" ปอบีบไหล่เลิฟเบาๆเขาเองยังไม่อยากให้เลิฟเจอไอ้รุตตอนนี้ เพราะถึงจะบอกว่ามันฟื้นขึ้นมาแล้วไม่ได้แสดงอาการอะไร แต่จะมีอะไรมารับประกันว่าถ้ามันเห็นหน้าไอ้เลิฟแล้วมันจะไม่อาละวาด ในเมื่อตัวมันก็ยิ่งบ้าๆอยู่

 

"ไม่เป็นไรหรอก" เลิฟหันมาส่งยิ้มให้ปอจางๆ

 

"ให้กูเข้าไปเป็นเพื่อนไหม" ปอดึงมือที่กำลังจะเปิดประตูของเลิฟไว้

 

"ขอเลิฟเข้าไปคนเดียวนะ" เลิฟบอกปอด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แล้วหันหลังกลับไปเปิดประตูและตัวปอเองก็ไม่ได้ห้ามอะไรอีก นอกจากยืนรออยู่นอกห้อง

 

แกร๊ก...

 

เสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นแผ่วเบาไม่ได้ทำให้คนที่นั่งเหม่ออยู่ในห้องรู้สึกตัว เลิฟยืนมองแผ่นหลังของพี่ชายตัวเองด้วยความเจ็บปวด นานแค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่ได้มองพี่ชายตัวเองเต็มตาแบบนี้ แผ่นหลังที่เขาเคยเห็นครั้งสุดท้ายมันดูกว้างและใหญ่กว่านี้ มันไม่ได้ดูเล็กและบอบบางไม่ต่างจากเขาแบบนี้ เลิฟก้าวขาเดินเข้าไปหารุตช้าๆและหยุดนิ่งอยู่ข้างเตียง ยื่นมือที่สั่นน้อยๆของตัวเองไปกุมมือที่ใหญ่พอๆกับเขาไว้

 

เฮือก

 

รุตสะดุ้งสุดตัวเพราะตกใจกับสัมผัสที่จู่ๆก็มาโดนตัว หันไปก็เห็นว่าเป็นเลิฟที่ยืนแววตาสั่นระริกกัดริมฝีปากตัวเองแน่น เหมือนน้องชายตัวน้อยๆในอดีตของเขาไม่มีผิด

 

"เป็นไงบ้างดีขึ้นแล้วหรอ" รุตส่งยิ้มจางๆให้เลิฟยกมืออีกข้างมาขึ้นลูบหลังมือน้องชายที่กุมมือตัวเองเบาๆ

 

"พี่ว่าจะไปเยี่ยมกลายเป็นเรามาหาก่อนซะได้" รุตพูดเรื่อยๆไม่ได้มีท่าทางโกรธแค้นอะไร มีเพียงรอยยิ้มอ่อนโยนที่ส่งให้ ทำให้เลิฟที่พยายามกลั้นน้ำตาไว้ร้องไหัออกมาในที่สุด

 

"ร้องไห้ทำไม" รุตยังคงส่งยิ้มให้น้องใบหน้าซีดเซียวพยายามฝืนตัวเองให้นิ่งที่สุด

 

"พี่รุต...เลิฟขอโทษ...ฮึก...ขอโทษนะ" เลิฟปล่อยโฮออกมาในที่สุดยกมือขึ้นกอดพี่ชายตัวเองแน่น ที่เขาบอกว่าขอโทษไม่ใช่ขอโทษกับเรื่องที่พึ่งเกิด แต่เขาขอโทษกับทุกๆเรื่องในอดีตที่ผ่านมาต่างหาก ถ้าจะบอกว่าพี่รุตเห็นแก่ตัวเขาเองก็ไม่ต่างกันหรอก

 

เขาเอาแต่โทษเอาแต่เสียใจในสิ่งที่ตัวเองโดนกระทำ ขวนขวายมองหาความรักเพื่อทดแทนสิ่งที่ตัวเองขาด พอเริ่มได้มันมาเขาก็ลืมมองคนข้างหลัง ลืมมองพี่ชายคนนี้ที่อยู่ข้างเขาในวันที่ไม่มีใคร ลืมสนใจใส่ใจคนที่ขาดความรักไม่ต่างจากเขา ในขณะที่เขาเจอคนมากมายที่อยู่ข้างๆ เขากลับทิ้งพี่ชายตัวเองให้อยู่คนเดียวอยู่แบบไม่มีใคร 

 

แขนตัวเองที่ยกขึ้นกอดพี่ชายในวันนี้ มันทำให้เขาได้รู้ว่าพี่ชายที่เคยตัวโต และแข็งแกร่งในสายตาเขามาตลอด ความจริงแล้วไม่ได้เข้มแข็งอะไรเลย ก็แค่ผู้ชายตัวเล็กๆคนนึงที่ต้องการความรักไม่ต่างจากเขา

 

เขามันโง่เองที่ดูไม่เคยออกคิดแค่ว่าอีกฝ่ายจะทำร้าย ถ้ามันไม่เกิดเรื่องบ้าๆนี่ขึ้นเขาก็คงคิดแบบนี้ทั้งชีวิต เพราะมันคงไม่มีคนที่เกลียดกันคนไหน ยอมทำขนาดนี้เพื่อช่วยอีกคนให้รอด

 

รุตนั่งตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่คิดว่าน้องชายจะกอดตัวเอง แขนสองข้างยกขึ้นมาช้าๆและกอดน้องชายอย่างกล้าๆกลัวๆ ไม่แน่ใจว่ามันคือความฝันหรือความจริง แต่สัมผัสที่ได้รับมันทำให้เขากระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น น้ำตาเอ่อล้นและไหลลงมาอาบแก้มไม่ขาดสาย

 

"พี่ต่างหากต้องขอโทษ...ขอโทษนะครับ" รุตกอดเลิฟแน่นกว่าเดิมเขาคิดเข้าข้างตัวเองได้ใช่ไหม คิดได้ใช่ไหมว่าน้องไม่ได้เกลียดเขาแล้ว เขาได้น้องชายตัวเองคืนมาแล้วใช่ไหม...

 

>>>>> 50% <<<<<

 

"ไปไหนมาวะแล้วเมียมึงล่ะ" ต้าที่มารอปออยู่ที่บ้านถามด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นว่ามีแค่เพื่อนตัวเองที่เดินมา

 

"มันไปอยู่เป็นเพื่อนพี่มัน" ปอบอกเซ็งๆแล้วเดินนำต้าไปที่ห้องนั่งเล่น

 

"ถึงว่ากูได้กลิ่นเหม็นๆ" ต้ากระตุกยิ้มมุมปากนิดๆแล้วนั่งลงที่โซฟาใกล้ๆปอ

 

"เหม็นเหี้ยอะไรของมึง" ปอขมวดคิ้วด้วยความงงเพราะตัวเองไม่ได้กลิ่นอะไร

 

"กลิ่นมาหัวเน่าแถวนี้ไงวะ" ต้าหัวเราะออกมาด้วยความสะใจหลังจากพูดจบ

 

"สัส!!" ปอด่าด้วยความหงุดหงิดเพราะคำพูดต้าค่อนข้างแทงใจดำ เพราะตั้งแต่เลิฟปรับความเข้าใจกับรุต เจ้าตัวก็ไปอยู่เป็นเพื่อนอีกฝ่ายที่โรง'บาลทุกวัน รักษาตัวจนหายเลิฟก็ยังตามไปอยู่เป็นเพื่อนพี่ชายที่บ้านทุกวัน ส่วนกับพ่อความสัมพันธ์กับพ่อก็ดีขึ้นเรื่อยๆ กับแม่เลี้ยงถึงจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงแต่ไม่ได้แย่ลง และปอก็ใกล้จะเป็นหมาหัวเน่าแบบที่ต้าว่าเข้าไปทุกที ยังดีหน่อยที่เลิฟยังกลับมานอนบ้านทุกวันแถมเซอร์วิสดีทุกคืน

 

"แล้วมึงมีไร" ปอถามต้าเพราะดูแล้วอีกฝ่ายเหมือนมีอะไรจะคุยด้วย

 

"เรื่องไอ้แฮค" คำพูดของต้าทำใหปอขรึมลงทันที

 

"มันได้ประกันตัว" ต้าบอกเสียงเครียดพอควร เพราะเดาอารมณ์ปอต่อจากนี้ออก

 

"ไหนมึงบอกว่าตำรวจจัดการได้" ปอถามเสียงเข้มโทสะวิ่งขึ้นมาเป็นริ้วๆ

 

"เส้นสายทางบ้านมันก็ใหญ่พอๆกับทางเรา..." ต้าพยายามอธิบายอย่างใจเย็นแต่พูดไม่ทันจบปอก็ตะคอกสวนขึ้นมา

 

"ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่แม่งเส้นใหญ่หรือพ่อมันใหญ่แค่ไหน แต่มึงบอกให้กูรอเพราะตำรวจจัดการได้ แล้วนี่มันเรื่องเหี้ยอะไรวะ!!" ปอตะคอกเสียงดังลั่นด้วยความโมโห

 

"กูก็ไม่ได้คิดว่าเรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้" ต้ายังพยายามพูดด้วยความใจเย็นที่สุด

 

"ไม่คิดงั้นหรอถ้ามึงไม่ห้ามกูยิงมันไปแล้ว!!" ปอเดือดดาลอย่างถึงที่สุดเขาไม่น่าเชื่อไอ้ต้าเลย ถ้ายิงแม่งให้ตายห่าไปตั้งแต่วันนั้นก็ดีแล้ว

 

"มึงจะโทษว่ากูผิดที่ห้ามไม่ให้มึงฆ่าคนหรอวะ!!" ต้าเองก็ตะคอกกลับด้วยความโมโหเช่นกัน

 

"เสียงดังเหี้ยอะไรกัน" ป้องที่เดินผ่านมาเห็นพอดีถามเสียงเข้ม แต่ทั้งปอและต้าต่างเงียบทั้งคู่

 

"มึงเป็นอะไรปอ" ป้องตวัดสายตามามองน้องชายดุๆ

 

"ทำไมไอ้แฮคมันหลุดคดี" ปอถามเสียงเรียบพยายามคุมอารมณ์ตัวเองให้นิ่งที่สุด ถ้าการที่ไอ้แฮคได้ประกันตัวมันก็ไม่ต่างจากรอดหรอก

 

"ตามที่ไอ้ต้าบอก" ป้องกลับมาพูดด้วยโทนเสียงปกติ เมื่อเห็นว่าน้องชายกลับมาอารมณ์ปกติแล้ว

 

"เหตุผลส้นตีน" ปอมองพี่ชายอย่างไม่เชื่อ เขาเองก็พอรู้ว่าไอ้แฮคมันก็ใหญ่พอควร ไม่งั้นระยำระดับมันไม่รอดมาถึงทุกวันนี้หรอก แต่คดีนี้มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆที่จะได้ประกันตัวง่ายๆต่อให้เส้นใหญ่แค่ไหน มันต้องมีเหตุผลอย่างอื่นด้วยแน่ๆ

 

"ข้อต่อรองมันเยอะกว่าเรา" ป้องนั่งลงบ้างและสบตาน้องนิ่งๆ

 

"หมายความว่าไง" ปอถามด้วยความไม่เข้าใจ อะไรคือข้อต่อรองมันเยอะกว่า

 

"ถ้าเราไม่ยอมจบที่ให้มันเป็นแค่เรื่องทะเลาะวิวาท มันจะซัดทอดไอ้รุตและลากเข้าคุกด้วยกัน" คำตอบของป้องทำเอาปอจุกและพูดไม่ออก หมายความว่าเขาทำอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว เพราะถ้าดันทุรังจะเอาไอ้แฮคเข้าคุก แปลว่าไอ้รุตต้องติดคุกด้วยข้อหาสมรู้ร่วมคิด และไอ้เลิฟมันคงไม่ยอมแน่ๆ

 

"พ่อว่าไงบ้าง" ปอถามถึงพ่อที่เป็นทางออกสุดท้าย หวังในใจว่าพ่ออาจจะมีหนทางอะไรบ้าง

 

"ทั้งพ่อตามึงทั้งพ่อเห็นตรงกันว่ายอมจบเรื่อง" คำตอบของป้องทำให้ปอยิ่งกว่าหมดแรง มือสองข้างกำเข้าหากันแน่น ความรู้สึกหลายอย่างมันอัดกันแน่น และอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้

 

"และอีกเหตุผลที่เราต้องยอม ทางนั้นเขาจะแจ้งความมึงกลับข้อหาพยายามฆ่า" ป้องพูดต่อเสียงเรียบ

 

"แม่งเอ้ย!!" ปอสบถออกมาด้วยความเจ็บปวด แล้วนั่งเงียบจมอยู่กับความคิดตัวเอง

 

"อย่าคิดจะยืมมือฮวงหลงนะปอ" คำพูดที่เหมือนเข้ามานั่งในใจของพี่ชาย ทำให้ปอเม้มปากตัวเองแน่น เขาเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าไอ้ป้องกับเขา เหมือนกันมากในหลายๆความหมาย ไม่ใช่แค่รูปร่างหน้าตาแต่มันรวมถึงความคิดด้วย

 

"ให้มันจบแค่นี้แล้วหยุดความคิดของมึงตอนนี้ซะ มึงรู้ดีว่าถ้ามึงเลือกที่จะก้าวขาเข้าไปชีวิตที่มึงเป็นตอนนี้จะหายไป อย่าทำอะไรที่ทำให้ความพยายามของพ่อที่กันเราออกมาเสียเปล่า เข้าใจที่กูบอกใช่ไหม" ป้องพูดกับปอด้วยน้ำเสียงและท่าทางจริงจังแบบที่น้อยครั้งจะทำ

 

ทุกวันนี้ทุกคนในครอบครัวได้ชื่อว่าเป็นคนของฮวงหลงก็จริง แต่ไม่ได้เกี่ยวข้องในเรื่องลึกๆของฮวงหลงมากนัก ที่ได้รับรู้ได้สัมผัสบ้างเพราะในฐานะลูกและหลานเท่านั้น

 

ที่ปู่ยังไม่วุ่นวายหรือบังคับอะไรพวกเขาเหมือนบ้านลุง เพราะมันเป็นข้อตกลงระหว่างปู่กับพ่อ ตราบใดที่ทางเราไม่ล้ำเส้นยืมมือของฮวงหลง ปู่ก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับพวกเราและเราจะยังอยู่ในสถานะนี้ไปเรื่อยๆ

 

เขารู้ว่าน้องชายรู้สึกยังไงถ้าเกิดขึ้นกับคนของเขา บางทีเขาอาจจะทำมากกว่าที่น้องทำด้วยซ้ำ แต่ถ้าตัวเขาหรือน้องเขาเป็นคนล้ำเส้นที่ขีดไว้มันจะเข้าทางปู่ทุกอย่าง เพราะปู่อยากได้ตัวเขากับไอ้ปอไปช่วยงานจะตาย

 

"กูรู้แล้ว" ปอลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าต้า

 

"โทษทีว่ะมึง" ปอตบไหล่ต้าเบาๆ

 

"เออ...ไปทำให้หัวมึงเย็นลงก่อนเหอะเมียมึงกลับมาผวาตายห่า เดี๋ยวตอนเย็นกูไปรับให้เอง" ต้าเองก็ตบไหล่เพื่อนกลับเบาๆ ซึ่งปอก็พยักหน้ารับแล้วเดินออกไป

 

...

...

 

"อ้าวไอ้พี่ต้า...ปออ่ะ" เลิฟถามด้วยความแปลกใจที่เห็นต้าเป็นคนมารับแทนที่จะเป็นปอ

 

"มันหนีไปกกชู้ว่ะ" ต้ายักคิ้วให้เลิฟกวนๆเลยโดนอีกฝ่ายค้อนตาคว่ำใส่

 

"ปากหมาว่ะเดี๋ยวจะฟ้องพี่โชน" เลิฟเอาชื่อโชนมาขู่ต้าแล้วก็ได้ผลเพราะต้าหน้าเสียไปเลย

 

"กูกราบเลยเมียเพื่อนนั่นดุกว่าแม่กูอีกนะ" ต้าโอดครวญออกมาทำหน้าเหมือนจะตายยกมือท่วมหัวไหว้เลิฟ

 

"โหยยย ป๊อดว่ะกลัวเมียหรอวะ" เลิฟหัวเราะคิกคักชอบใจที่แกล้งต้าได้

 

"เมียกูมันไม่ได้กลัวผัวเกรงใจผัวแบบมึงนี่หว่า" ต้าแขวะเลิฟกลับไปบ้าง

 

"ก็ผัวพี่โชนมันไม่มีปัญญาคุมเมียเอง" เลิฟเองก็แขวะกลับอย่างไม่ยอมแพ้

 

"นอกจากผัวมึงกับเมียกูคงไม่มีใครตาบอดเห็นว่ามึงน่ารักแน่ๆ" ต้าส่ายหัวหน่ายๆขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับเลิฟ เปิดประตูหนีขึ้นไปนั่งรอบนรถแทน

 

"อ้าว...นั่นพี่กลอนนี่หว่าแกมาทำอะไรแถวนี้" ต้าพึมพำออกมาด้วยความสงสัยที่เห็นรุ่นพี่ตัวเองมาอยู่แถวนี้

 

"อ๋อ..เลิฟชวนพี่กลอนมาเที่ยวบ้านเองแหละ" เลิฟไขข้อข้องใจให้ต้า เพราะเขาตั้งใจจะให้พี่กลอนมาเป็นเพื่อนกับพี่ชายตัวเอง เหตุผลเพราะพี่กลอนแกเป็นคนอัธยาศัยดี ใจเย็น น่าจะอยู่กับพี่รุตได้แบบไม่อึดอัด

 

"อ้อ" ต้าพยักหน้ารับรู้แล้วขับรถพาเลิฟกลับ

 

พอลงจากรถเลิฟก็ตรงดิ่งไปทางสนามซ้อมยิงปืนตามที่ต้าบอก เดินมาถึงก็เห็นปอตั้งหน้าตั้งตาซ้อมยิงปืนอยู่ ขยับเข้าไปใกล้ๆก็ต้องตะลึงกับสิ่งที่เห็น

 

"โหหหห แม่นขนาดนี้ไปลงแข่งทีมชาติเหอะ" เลิฟส่งเสียงชมออกมาจ้องไปที่เป้ากระดาษไม่วางตา บนเป้ามีรอยกระสุนอยู่แค่จุดๆเดียวคือส่วนหัว แต่จำนวนปลอกกระสุนปืนที่กองอยู่บนพื้น มันทำให้เดาได้ไม่ยากเลยว่าทุกนัดที่ยิงเข้าไปที่จุดเดียวหมด

 

"กูหัดยิงปืนตั้งแต่ 4 ชวบ แล้วนี่ถึงนานรึยัง" ปอวางปืนในมือลงแล้วหันมาสนใจเลิฟแทน

 

"มาเมื่อเห็นเนี่ยแหละ" เลิฟยักคิ้วตอบปอกวนๆ

 

"หึ มานี่มา" ปอหัวเราะในคอเล็กน้อยก่อนจะกวักมือเรียกเลิฟให้เข้ามาหา

 

"ไรอ่ะ" เลิฟทำหน้างงใส่ปอแต่ก็ยอมเดินเข้าไปหาง่ายๆ

 

"มายืนนี่" ปอดึงเลิฟไปยืนแทนที่ตัวเอง แล้วย้ายมายืนซ้อนข้างหลังแทน

 

"กูจะสอนมึงยิงปืน" ปอหยิบปืนขึ้นมาแล้วยื่นให้เลิฟถือไว้

 

"ทำไมต้องหัดยิงอ่ะ ทำเหมือนเลิฟเป็นเมียเจ้าพ่อเลย" เลิฟถามขำๆไม่ได้คิดอะไร แต่ปอถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

 

"แล้วถ้าผัวมึงเป็นเจ้าพ่อจริงๆล่ะ" ปอถามเสียงเรียบ

 

"ฮ่าๆ ก็ต้องเลยตามเลยแล้วล่ะกลับตัวตอนนี้คงไม่ทัน  จะเป็นเจ้าพ่อ เป็นตำรวจ เป็นโจร ทำได้แค่ยอมรับแหละก็รักไปแล้วนิ" เลิฟหันมายิ้มกว้างให้ปอ

 

"จำคำมึงไว้ให้ดีๆนะ" ปอว่ายิ้มๆ

 

"อือ...แต่หัดไว้ก็ดีนะจะได้ยิงคนแถวนี่เวลาเจ้าชู้" เลิฟทำเสียงขู่ปอ

 

"ยิงให้มันเข้าเป้าก่อนไหมค่อยโม้ ถ้ามึงยิงแม่นกูหาปืนให้พกเลย"

 

"โหยย ดูถูกว่ะปอ" เลิฟถลึงตาใส่ปอแล้วทำปากยื่นออกมาอย่างงอนๆ ปอเลยก้มลงกัดปากแดงๆนั่นอย่างหมันเขี้ยว พร้อมกดจูบลงไปแรงๆอีกที

 

"อื้อ...มาหัดเลยมาเดี๋ยวอึ้ง" เลิฟดันหน้าปอออกจากตัวเอง ถือปืนเล็งไปที่เป้าด้วยสายตามุ่งมั่นจนปอได้แต่ยิ้มขำ

 

แล้วปอก็ได้อึ้งอย่างที่เลิฟบอกจริงๆ เพราะหมดกระสุนไปเกือบร้อยนัด เป้าที่ใช้ซ้อมยิงสะอาดเอี่ยมเหมือนทีแรกทุกอย่าง บางทีเขาคงคิดผิดที่จะให้เมียยิงปืน

 

 

2 Be Con...

++++++++++

คุยกันซักนิดนะยูว์

ขอจบมหากาพย์ครอบครัวเลิฟไว้แต่เพียงเท่านี้นะครัช

ส่วนเรื่องไอ้แฮคหลายคนคงเดาอะไรๆได้แล้ว

พอดีคนเขียนขี้เกียจงอกตัวร้าย ชอบอะไรที่สันติ

เรื่องคู่ของรุตคนเขียนคงไม่ได้เขียนขยายอะไรให้

เอาเป็นว่าก็จิ้นๆกันเอาแล้วกันนะ 555

สุดท้ายในตอนนี้

คนเขียนอยากจะขอความร่วมมือจากท่านผู้อ่านที่รักยิ่ง

คนเขียนมีหน้าที่เขียนนิยายให้อ่านก็จะเขียนให้อย่างเต็มที่

และรู้สึกยินดีเป็นอย่างมากที่มีคนอ่านคนใหม่ๆเพิ่มขึ้น

คนเก่าก็ยังรักเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนนะ อิ อิ

ที่นี้วอนนักอ่านหลายท่านที่อ่านแล้วอินเกินไป

จนไปอินบ๊อกด่า พยายามชี้นำให้เขียนอย่างที่คุณอยากได้

ขอให้เลิกนะครับถือว่าขอร้องกันจริงๆ

ถ้านิยายเรื่องนี้มันขัดใจไม่ถูกจริตกดปิดไปเลยครับ

และถ้าอยากให้มันได้แบบที่ต้องการถึงขนาดนั้น

พื้นที่ในเว็บธัญวลัยยังเหลือพื้นที่ให้นักเขียนหน้าใหม่อีกเยอะครับ

เอาจินตนาการและสิ่งที่อยากได้ถ่ายทอดออกมาให้คนอื่นรับรู้

มันจะเกิดประโยชน์ที่มากกว่ามาบีบบังคับคนเขียนให้เขียนให้ตรงใจนะครับ

อย่างที่เคยถามเมื่อนานามาแล้วนะครับ

อ่านนิยายเรื่องนี้เพราะอะไร

เพราะเนื้อเรื่องเป็นแบบนี้ เพราะปอเลิฟเป็นแบบนี้รึเปล่า

รักคนอ่านคับ ^^

ปล.ไม่ดราม่านะ อย่าดราม่าตาม อ่านนิยายกันอย่างมีความสุขนะคับ

ปลล.นิยายใกล้จบแล้ว คนอ่านสตรองยาวๆนะคับ

ปลลล.นิยายปิดจองวันที่ 4 มกราคม 2559 นะคับ

สงสัยอะไรในเรื่องหนังสืออินบ๊อกถามมาได้เลยจ้า

เรื่องหนังสือย้ำอีกครั้งนะครับ อาจจะไม่ได้เปิดพรีรอบสอง

ถ้าใครรอรอบสองต้องรอนานแน่ๆครับ

 

 

 

 

 

 

 

 



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}