คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 16: ยังรักและคิดถึง [5]

ชื่อตอน : บทที่ 16: ยังรักและคิดถึง [5]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ธ.ค. 2562 09:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16: ยังรักและคิดถึง [5]
แบบอักษร

 

 “คุณภพอยากมีลูกเพิ่มเหรอคะ” 

“อื้ม อยากมาก กัปตันจะได้มีน้องมาวิ่งเล่นด้วยกันไง ฉันไม่อยากเว้นช่วงไว้หลายปีเกินไป เลิกกินยาคุมก่อนลูกครบสองขวบ ช่วงใกล้คลอดกัปตันก็จะใกล้สามขวบ พอดีเลยนะ ไม่ได้ห่างกันมาก” 

แผนการของเขาถูกวางล่างหน้าไว้เป็นปี ไม่รู้ว่าคิดไว้นานหรือยังแต่ตอนนี้มันกำลังสร้างความลำบากใจให้แก่แม่พันธุ์คนสวย 

หล่อนอยากมีลูกกับเขา แต่ก็กลัวเรื่องในอนาคต 

“ได้ไหม ฉันไม่ได้จะให้เธอมีให้ฟรีๆ นะ ฉันรู้ว่าเธอจะต้องเสียสละมากแค่ไหนกว่าจะอุ้มท้องลูกฉันไปจนถึงวันคลอด ฉันจะให้เงินเธอเท่าที่เธอต้องการ ให้บ้าน ให้รถ ให้ทุกอย่างขอแค่เธอบอก” 

“…” 

“แล้วฉันก็ไม่ได้จะไล่เธอไปไหน จะให้อยู่ช่วยฉันเลี้ยงลูก ดีไหม หรือถ้าเธอไม่อยากมีก็บอกได้นะ ฉันจะหาวิธีอื่นเอง” 

“คุณภพจะมีผู้หญิงคนอื่นเหรอคะ” 

ตาเศร้า เสียงเศร้า เริ่มหมดอารมณ์ในเรื่องอย่างว่า กายอรชรจึงฟุบลงนอนบนกายกำยำ ซบหน้าให้ต่ำเข้าไว้ไม่ให้เขาเห็น 

“อุ้มบุญก็ได้ ใช้น้ำเชื้อของฉันกับเธอแต่ไปฝังในตัวคนอื่น” 

“ไม่ ถ้าเขาเป็นลูกเฟื่อง ทำไมต้องไปฝากคนอื่น” 

“แล้วเธอต้องการให้ฉันทำยังไง บอกมาสิ ถ้าไม่ชอบฉันก็จะไม่ทำอย่างนั้น ขอมีในตัวเธอได้ไหม รอปีหน้าค่อยปล่อยท้องก็ได้” เขารู้ว่าเฟื่องลดากำลังสับสน เขาไม่ได้เร่งหรือรบเร้าอะไรเพราะรอได้ 

มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ ที่จะตัดสินใจแค่หนึ่งหรือสองนาที แต่บางคนต้องใช้เวลานานนับเดือน เขาเข้าใจ รณภพโอบกอดกายอรชร ดึงรั้งใบหน้าแสนเศร้าขึ้นมามอบจูบหวานพลางกระแทกเอวสอบขึ้นกระทุ้งขึ้นไปด้านบน ยอมให้หล่อนอยู่เหนือร่างและมอบความอบอุ่นให้ 

“ว่ายังไง…” กระซิบถาม ลูบศีรษะให้กำลังใจ 

“เฟื่องลำบากใจ เฟื่องอยากมีลูกให้คุณนะแต่เฟื่องกลัวจะกลับมาเป็นซึมเศร้าอีก กว่าจะคลอดแล้วไหนจะช่วงหลังคลอดอีก คุณภพไม่เข้าใจหรอกว่าเฟื่องต้องทรมานหัวใจมากแค่ไหน เฟื่องกลัว” 

หยาดน้ำตาหยดลงบนแผ่นอกกำยำ หล่อนร้องไห้ดีใจที่มือของเขายังคงโอบกอดตนเองไว้ ไม่ได้ปล่อยให้เศร้าเพียงลำพัง มือเขาอุ่นเหลือเกิน ร่างกายของเขาเองก็อบอุ่นไม่แพ้กัน หล่อนรู้สึกเสียใจเหลือเกินถ้าหากพรุ่งนี้จะไม่ได้นอนกอดเขาอีก มันมีความสุขจนรู้สึกเหมือนฝัน …ไม่อยากตื่นเลย 

“ไม่ต้องร้องไห้นะ ฉันอยู่ตรงนี้” รณภพโอบเฟื่องลดาให้ลงมานอนข้างๆ เลิกคิดจะสานต่อสัมพันธ์ทางกาย ตอนนี้เขาอยากปลอบหล่อนให้หายเศร้าก่อน ชายหนุ่มนอนตะแคงข้างสอดมือเข้าไปใต้ศีรษะรั้งหล่อนเข้ามากอดให้แน่นมากกว่าเดิม หล่อนยังคงร้องห่มร้องไห้ระบายสิ่งที่อัดอั้นภายในใจออกมาให้เขารับรู้ ว่าเจ็บแค่ไหน 

“คุณไม่ได้รักเฟื่อง คุณไม่ให้เฟื่องอยู่กับคุณตลอดไปหรอก เฟื่องรู้ เฟื่องต้องตายแน่ๆ ถ้าถูกคุณไล่แบบคราวก่อน ฮือ… เฟื่องอยากอยู่กับลูก จะมีคนเดียว หรืออีกสักกี่คนเฟื่องก็อยากอยู่กับลูก ชีวิตเฟื่องไม่มีใครอยู่คนเดียวมาตลอด ถ้าเฟื่องมีลูกให้คุณอีกคน ฮึก… คุณจะเมตตาเฟื่องหรือเปล่าจะยังให้อยู่ด้วยไปอีกนานแค่ไหน ถึงจะทิ้งเฟื่อง” 

“โธ่… ฉันยังไม่ได้คิดอะไรเลย ทำไมเธอต้องคิดมากขนาดนี้” ใจเขาสั่น เกือบจะร้องไห้ตามเพราะสงสารหล่อนจับใจ รณภพช่วยเช็ดน้ำตาประคองใบหน้าหล่อนให้แหงนเงยขึ้นจูบจุมพิตแสนนุ่มนวล เขาอยากดูดความเศร้า ความเครียด ความกังวลออกจากใจหล่อน 

ถ้าร้องขอพลังวิเศษได้ เขาจะขอสิ่งเหล่านั้น 

“แล้วฉันต้องพูดอะไร ทำยังไงเธอถึงจะเลิกคิดมากสักที” 

“ไม่มีคำพูดไหนจะช่วยให้เฟื่องสบายใจมากเท่าการกระทำ คุณทำให้เฟื่องเห็นสิ … ว่าคุณจะเมตตาเฟื่องกับลูก ถึงแม้วันหนึ่งคุณจะไม่ถูกตาต้องใจเราแล้ว จะแต่งงานใหม่ หรือมีลูกคนใหม่” 

เมตตา แล้วคำว่าเมตตานี่ต้องทำยังไงเหรอ 

รณภพพยายามค้นหานิยามของคำนี้แต่ก็ยังคิดไม่ออก เขาปลอบโยนหล่อนด้วยภาษากาย เซ็กส์ของเราผ่านไปด้วยความนุ่มนวลไม่โลดโผน เขาลดตัวลงนอนกอดและกระซิบ “ฉันจะดูแลเธอกับลูกให้ดีที่สุด อาจจะไม่ใช่ความรัก แต่มันคือความจริงใจที่สุดจากฉัน” 

จริงใจ ไม่ใช่รัก คำนั้นมันหลอกหลอนจนเฟื่องลดาเก็บไปฝัน แต่หล่อนก็หนีเรื่องนี้ไม่พ้นเพราะตระหนักรู้นานแล้วว่า ‘เขาไม่รัก’ 

 

 

 

 

จนป่านนี้แล้วยังไม่รักเฟื่องอีกนะคุณภพ เฮ้ออออออ T///T 

ถ้าเป็นนางเอกนิยายคนอื่นเขาหนีไปไกลแล้ว แต่ดีนะเป็นนางเอกนิยายไรท์ 

ถึงยังถึกและทนอยู่กับอีตานิสัยไม่ดีคนนี้ได้ ฮ่าาา  

 

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ  ตอนหน้าจะเป็นตอนย่อยสุดท้ายของบทที่ 16 น้าา <3 

 

 

สอบถามเล่มทำมือหรือวิธีโหลดอีบุ๊ค  

เพจ คณานางค์-แก้วกัลยา 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น