ฃัณฑภัฅฆ์/ ภัคมินทร์

ถ้าถูกใจก็อย่าลืมเม้นท์ ให้โหวตกันบ้างนะคะ เม้นท์คือกำลังใจที่ดีที่สุดจากนักอ่านเนาะ รักนักอ่านทุกคน จุ้บๆ

ขย่มรักครั้งที่1

ชื่อตอน : ขย่มรักครั้งที่1

คำค้น : ฝาแฝด ขย่มรัก ใบชา ลูเซียน บาสเตียน รักต้องห้าม

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 94.4k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2559 22:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ขย่มรักครั้งที่1
แบบอักษร

 

ขย่มรักครั้งที่1

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/208164/1526680200-member.jpg

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/208164/2080505549-member.jpg

#

 

       “อืม อ๊ะ...หยุดสักทีเถอะค่ะ แฮ่กๆ สิ่งที่คุณทำมันผิดนะคะ” ร่างบางที่เหลือเพียงเสื้อซับในตัวบางสีขาวที่เปื้อนไปด้วยเหงื่อจนผ้าแนบกับลำตัวหอบหายใจอย่างไร้เรี่ยวแรง มือบางถูกรวบไปกดไว้เหนือหัวจนรู้สึกปวดเมื่อยตามไหล่ แม้จะอยากร้องให้อีกคนหยุดแค่ไหนแต่ร่างที่เต็มไปด้วยชามันกลับทำให้เธอเคลื่อนตัวช้าไปหมด เธอโง่เองที่เลือกไปรับน้ำแก้วนั้นจากคนๆนี้ ทั้งๆที่รู้ว่าเขาต้องการอะไร "อึก อย่า.."

 

 

 

เธอไม่น่าไว้ใจเขาเลย...

 

 

ลูเซียน แมคคาไลน์ นักธุรกิจเชื้อสายไทย-อเมริกันชื่อดังที่มีอายุเพียง28ปี กิจการของเขามีทั้งธุรกิจการเดินสมุทรและการต่อเรือขนาดใหญ่ กำไรและรายได้มหาศาลมันทำให้เขากลายเป็นคนที่ถูกขนานนามว่ามาเฟียร้ายแห่งลาสเวกัสภายในเวลาแค่ไม่กี่ปี ธุรกิจที่งอกเงยอย่างรวดเร็วไม่ต่างกับเมล็ดพืชอย่างดีและใบหน้าหล่อเหลาราวกับพระเจ้าจงใจปั้นสร้างขึ้นมาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีเลยแม้แต่น้อย เมื่อต้องมาตกอยู่ในสภาพน่าสมเพชแบบนี้

 

 

แม้จะรู้ว่าคนระดับเขาจะมีผู้หญิงมาทอดกายให้มากมาย แต่เขากลับเลือกที่จะมาตามติดชีวิตของเธอราวกับเงา แม้เธอจะรู้สึกคุ้นเคยกับเขา แต่มันมีอะไรบางอย่างติดอยู่ในหัว แต่การกระทำนี้มันไม่ได้ทำให้เธอดีใจเลย...

 

 

เพราะเขาคือพี่ชายของคนรักของเธอเอง!

 

 

ใบชา แมคคาไลน์เป็นชื่อของผู้หญิงน่าสมเพชแบบเธอ ทั้งๆที่สามีของเธอรู้อยู่แก่ใจว่าเธอกับพี่ชายของเขานั้นมีปัญหาอะไรกัน แต่เขากลับทำเหมือนปิดหูปิดตาไม่รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น เขาทำราวกับการที่ภรรยาที่เพิ่งแต่งงานไปแบบเธอเป็นแค่ภาระที่พร้อมจะผลักไสไปให้ใครก็ได้

 

 

แม้จะรู้ดีว่าคำว่า ฝาแฝดมันแน่นหนาแต่เธอไม่คิดเลยว่ามันจะแน่นหนาถึงขนาดจะทำให้เขายอมแบ่งปันเธอให้กับพี่ชายของเขาแบบนี้!!

 

 

“ไม่!! ปล่อยฉันนะ!

 

 

“หยุดดิ้นซักทีเถอะน่า” เขาข่มเสียงในคออย่างรำคาญ โดยที่ริมฝีปากไม่ได้ละไปจากริมฝีปากหวานเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะกี่ครั้งเขาก็ยังหลงรักเธออยู่เหมือนเดิม แม้เธอจะกลายเป็นภรรยาของน้องชายไปแล้วก็ตาม

 

 

น่าเสียดายที่การแต่งงานมีแค่แบบคู่เท่านั้น เพราะไม่เช่นนั้นเขาคงจะได้ร่วมเป็นอีกคนหนึ่งในวันสำคัญนั้นแล้ว...

 

 

ใช่...เขารักภรรยาของน้องชายตัวเอง โดยที่น้องชายของเขาเองก็รู้เห็นเป็นใจในสิ่งที่เขาทำมาโดยตลอด มีเพียงแค่ภรรยาตัวน้อยแบบใบชาเท่านั้นที่ยังตามความคิดของพวกเขาไม่ทัน

 

 

 

ด้วยเหตุผลหลายๆอย่างทำให้เขาปล่อยมือไปจากเธอไม่ได้ เขารักเธอไม่ต่างจากที่บาสเตียน น้องชายของเขารักเธอ สายสัมพันธ์ฝาแฝดที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กมันทำให้น้องชายใจอ่อนกับเขาเพียงแค่คำพูดไม่กี่คำของเขา ถึงแม้จะไม่ได้เป็นเจ้าของเธอเต็มตัวในทางนิตินัย แต่แค่ทางพฤตินัยเขาก็ยินดีมากพอแล้ว และอีกนัยหนึ่งคือเขามีสิทธิในตัวของเธอมาก่อนหน้าน้องชายของเขาเสียอีก

 

 

 

“ถ้าอยากจะโทษก็โทษคนรักของเธอสิ...” เสียงแหบพร่ากระซิบเบาๆ แล้วเม้มหูเล็กอย่างหมั่นเขี้ยว

 

 

“อ๊ะ!

 

 

“เธอต้องเป็นของฉัน...”

 

 

ใบชาเป็นเหมือนกับแสงสว่างในชีวิตผู้ชายโลกสีเทาแบบเขา มีไม่กี่คนที่เป็นคนธรรมดาแล้วสามารถยืนเคียงข้างเขาได้ เธอมอบหัวใจและความหวังให้เขา เพราะแบบนี้เธอจึงเป็นดั่งลมหายใจ

 

 

แม้เธอจะไม่เคยรับรู้ความรู้สึกของเขาเลยก็ตามที...

 

 

ไม่ทันที่เธอจะได้ป้องกันตัวเองอะไรต่อ ริมฝีปากบางก็ถูกช่วงชิงอิสรภาพไปอีกครั้ง ริมฝีปากหวานถูกร่างสูงอีกคนดูดดึงราวกับจะกลืนกิน มือหนาไล้ไปตามไหล่บางใต้เนื้อผ้า ลิ้นเรียวยังคงเกี่ยวกระหวัดดูดื่มสัมผัสจากคนตัวเล็กอย่างหยอกเย้า แม้จะรู้ว่าร่างบางพยายามจะหลีกเลี่ยงซักแค่ไหนแต่เขาก็ยังสามารถตอนเธอให้รับสัมผัสนั้นได้

 

 

“อื้อ แฮ่ก..” น้ำหยดใสที่ไหลซึมตามมุมปากบางทำให้เขาผละออกมาช้าๆ แล้วก้มลงไปเลียมันเบาๆ

 

 

 

“...” แล้วเลื่อนริมฝีปากสวยไปบดริมฝีปากแนบกับเธอแน่น โดยไม่ลืมส่งเรียวลิ้นอุ่นร้อนเข้ามาทักทายหยอกล้อ จนเธอเริ่มหายใจไม่ทัน สัมผัสที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนมันทำให้เธอตาพร่าไปชั่วขณะ

 

 

“อาห์ พี่ไม่” นัยน์ตาสีเข้มเบิกตากว้างเมื่อมือเรียวเริ่มซุกซนเลื่อนไปล้วงสัมผัสแผ่นหลังเธออย่างเอาแต่ใจ บราเซียด้านในเริ่มถูกรุกล้ำมากขึ้นจนเธอต้องห่อไหล่ป้องกันไม่ให้เขาสัมผัสไปมากกว่านี้ ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อด้วยความอับอายที่ต้องมาถูกคนอื่นที่ไม่ใช่สามีแตะต้องกาย

 

 

แม้เขาจะเหมือนคนที่เธอรักมากขนาดไหน แต่มันก็แค่รูปกายภายนอก!! ความรู้สึกรักอย่างบริสุทธิ์ใจของเธอมันเรียกร้องร้องแค่เขาเท่านั้น ไม่ใช่คนที่เหมือนเพียงหน้าตา

 

 

“ทำไมบาสถึงทำกับชาแบบนี้..” น้ำตาหยดใสไหลออกมาอย่างไม่อาจจะกลั้นเมื่อนึกถึงใบหน้าของสามีที่ส่งเธอมาในห้องนี้

 

 

 

เขาคงรู้อยู่ตั้งแต่แรกว่าถ้าหากเข้ามาเธอจะต้องถูกพี่ชายเขาทำแบบนี้ เขาไม่เป็นห่วงเธอบ้างหรือ?

 

 

“หึ...” เสียงหัวเราะในลำคอของคนร่างสูงทำให้เธอต้องกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ยิ่งเห็นหน้าเขาเท่าไหร่เธอก็ยิ่งเจ็บช้ำ เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะส่งเธอมาให้พี่ชายเขาย่ำยีแบบนี้ ทั้งๆที่ความบริสุทธิ์นี้เธอเก็บมันมาให้เขามาลอด แต่เขากลับไม่คิดจะเห็นค่ามันเลยหรือ?

 

 

เสียงของเธอมันน่ารำคาญ....” เขาพูดกระซิบข้างหูเล็กระหว่างลากริมฝีปากไปแนบที่ต้นคอขาวเพื่อฝากร่องรอยสีกุหลาบไว้

 

 

 

แกร่ก...

 

 

 

ปึง...

 

 

 

เขาปัดของที่วางบนเคาน์เตอร์ในครัวออกอย่างรีบร้อนจนมันตกลงไปกองด้านล่าง เสียงของแตกไม่ได้ทำให้เขาสนใจเลยแม้แต่น้อยเมื่อสิ่งที่เขาต้องการที่สุดมาอยู่ตรงหน้าแบบนี้

 

 

 

น้องชายของเขามันโง่เอง...

 

 

คิดจริงๆน่ะเหรอว่าการที่ได้ใบชาในรอบนี้แล้วจะทำให้เขาหยุดวุ่นวายกับชีวิตคู่ของตนเอง เขาเองก็ต้องการหัวใจของใบชาไม่แพ้หมอนั่นหรอก การได้ครอบครองของร่างกายมันก็แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น

 

 

“เวียนหัวรึเปล่า” เขากระซิบถามขณะเลื่อนมือมาสัมผัสใบหน้าเธอเบาๆ เธอมองหน้านั้นนิ่ง ภาพตรงหน้ามันเบลอเกินกว่าที่เธอจะเปล่งเสียงใดๆออกไปได้ ลูเซียนมองภาพนั้นอย่างเป็นห่วงแต่ก็เลือกจะตัดความรู้สึกนั้นทิ้งไป ก่อนจะใช้แรงทั้งหมดดันร่างบางที่ไร้เรี่ยวแรงตรงหน้าลงไปนอนราบกับพื้นเคาน์เตอร์ มือเรียวโยนขวดยายาทิ้งลงถังขยะทันทีที่เห็นว่ามันหมดหลอดแล้ว

 

 

“ฉันจะทำให้เธอรู้เองว่าฉันดีกว่าบาสเตียนขนาดไหน” ใบหน้าหล่อเหลาแนบลงชิดกับต้นคอขาวแล้วสูดกลิ่นน้ำหอมของดอกไม้อ่อนๆอย่างพอใจ เขากำลังจะได้เธอมาแล้ว... สิ่งที่เขาหมายมาดมานานนับปี ริมฝีปากสีสดหยักสวยขบเม้มบนต้นคอสวย กลิ่นหอมยิ่งทวีความรุนแรงเมื่อเขายื่นใบหน้าไปชิดกับลำคอขาว เขาเม้มปากแรงๆเพื่อเป็นการทักทายและฝากรอต่างหน้าไว้ให้เจ้าของที่แท้จริง

 

 

“อ๊ะ..ไม่..อย่าทำรอย” แม้จะพยายามผลักดันเขาออกขนาดไหน แต่ร่างสูงก็ไม่ได้เขยื้อนไปเลยแม้แต่น้อย “คุณลูเซียน... ไดโปรดหยุดเถอะค่ะ!!

 

 

“ไม่เอาน่า ใบชา อย่าทำเหมือนไม่เคยไปเลย” เขาลากสายตาไปมองเรือนร่างบอบบางตรงหน้าที่มีความอวบอัดอย่างเหลือเชื่อจนเจ้าของเรือนกายต้องหลับตาแน่นด้วยความอับอาย

 

 

 

ฟึ่บ...

 

 

 

มือเรียวที่ยังคงว่างอยู่รั้งเสื้อกล้ามสีขาวของร่างบางให้หลุดจากร่างสวยอย่างคล่องแคล่วจนเธอเหลือเพียงชุดชั้นในสีม่วงอ่อนแนบกาย ด้วยขนาดที่เล็กว่าขนาดจริงมากทำให้หน้าอกรูปสวยล้นทะลักจากขอบเสื้อสีเข้ม

 

 

“อื้อ” เธอร้องออกมาอย่างลืมตัวเมื่อถูกบีบเค้นลงบนเนื้อนวลแรงๆ อย่างไม่ทะนุถนอม มือเรียวที่ว่างถูกเลื่อนลงไปสัมผัสกับกุหลาบที่ซ่อนภายใต้เนื้อผ้าอย่างใจเย็นจนเธอสะดุ้งเฮือก

 

 

“พรุ่งนี้เธอไปทำงานหรือ...”

 

 

 

ตึง!

 

 

 

“พอแล้วล่ะครับพี่! สิ่งที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ผมยกเลิก!!”” ร่างสูงกว่าร้อยเก้าสิบเซนติเมตรมองภาพที่พี่ชายฝาแฝดของตัวเองกดร่างบางให้แนบกับเคาน์เตอร์ในห้องครัวด้วยสายตานิ่งเฉยราวกับไร้ความรู้สึก ทั้งๆที่ในอกมันเต็มไปด้วยความหงุดหงิดไม่ต่างอะไรกับลาวาที่กำลังจะปะทุออกมาจากปล้องภูเขาไฟ “ชา...บาสขอโทษ”

 

 

ยิ่งเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตานั่นมันยิ่งทำให้เขารู้สึกแย่ เขาไม่คิดเลยว่าความคิดโง่ๆว่าจะให้เธอยอมพี่ชายเขาไปซักครั้งเพื่อตัดปัญหาที่พี่ชายเข้ามาเกาะแกะกับเธอมันจะหมดไป แต่พอได้ยินเสียงห้ามที่สั่นเครือของเธอ ภาพที่เธอพยายามขัดขืนเขาในคราก่อนมันแล่นเข้ามาในหัวจนเขาเลือกจะทรยศต่อคำพูดของตัวเอง

 

 

เขาจะยอมให้เธอไปเป็นของคนอื่นได้ยังไง???

 

 

 

ต่อให้เขาคนนั้นเป็นพี่ชายฝาแฝดเขาก็ไม่อยากยอม!

 

 

เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเอ่ยปากเตือนพี่ชายของตัวเองให้ถอยห่างจากคนรักของเขา แต่เหมือนคำเหล่านั้นจะไม่ได้ทำให้พี่ชายของเขารู้สำนึกขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย กลับกันการกระทำนั้นมันกลับเริ่มถี่ขึ้น จนเขาเริ่มเป็นห่วงคนที่เขารัก เลยตัดสินใจเดินเข้าไปคุยกันตรงๆเพื่อตัดปัญหา

 

 

เขารู้ดีว่าพี่ชายของเขารักใบชา แต่จะให้ทำยังไงในเมื่อเขาก็รักเธอไม่แพ้กัน! ถึงเขาจะมาทีหลังแต่ตอนนี้เขาก็เป็นสามีของเธอ ถึงแม้วิธีที่เขาใช้แย่งเธอมามันจะเลวร้ายมากแค่ไหนก็ตาม แต่ผลลัพธ์ที่ว่าตอนนี้เธอคือภรรยาตามกฎหมายของเขามันก็ยังคงอยู่ไม่ไปไหน

 

 

แต่เพราะคำว่าธุรกิจมันค้ำคอ เขายังต้องอาศัยอำนาจมืดของพี่ชายในการทำธุรกิจคาสิโน การคงไว้ซึ่งสายสัมพันธ์พี่น้องมันยังคงต้องมีต่อไป เขาเลยอยากให้วิธีนี้เป็นวิธีที่สงบที่สุด

 

 

ใบชา เจ้าของธุรกิจการพยาบาลขนาดใหญ่ของลาสเวกัส สำหรับเขาเธอคือนางฟ้าตัวน้อยที่เป็นทุกๆอย่างสำหรับเขาและลูเซียน ร่างบางหันมามองหน้าเขาพร้อมกับน้ำตา ถ้าเลือกได้เขาก็ไม่อยากพาเธอกลับมาอยู่ที่บ้านหลังนี้เลยจริงๆ แต่เพราะงานที่เขาทำมันอันตรายและเวลาที่เขามีมันน้อยนิดจนไม่สามารถปกป้องเธอได้อย่างเต็มที่

 

 

เขากลัวว่าซักวันเขาอาจจะเสียเธอไป...

 

 

เขาได้แต่หวังว่าอำนาจของพี่ชายมันจะช่วยเธอได้!

 

 

“พี่ก็รู้นี่ครับว่าใบชาเธอไม่ชอบ ทำไมพี่ต้องทำแบบนี้กับเธอด้วย” เขาก้าวเข้าไปกระชากมือเรียวที่สัมผัสผิวกายของภรรยาสาวออกอย่างหึงหวง น้ำเสียงแข็งกร้าวนั่นเรียกสายตาจากคนที่มีใบหน้าพิมพ์เดียวกันให้เบือนกลับมามองพร้อมรอยยิ้ม “ผมคิดว่าพี่จะใช้วิธีใสสะอาดกว่านี้เสียอีก”

 

 

“ใสสะอาด? นายพูดเรื่องอะไรงั้นเหรอ” คนเป็นพี่ยกยิ้มหวานให้คนเป็นน้องชายน้อยๆ โดยที่สายตาคมนั้นกดลงมองคนตรงหน้าราวกับคนตรงหน้าเป็นขยะทั้งๆที่อีกฝ่ายมีหน้าตาพิมพ์เดียวกัน

 

 

“ตามสิ่งที่เราตกลงกัน มันไม่ใช่แบบนี้นี่ครับ...”

 

 

 

“นายบอกว่าให้โอกาสฉันทำอะไรกับคนของนายก็ได้นี่” ริมฝีปากสวยนั้นเหยียดยิ้มให้จางๆ “และนี่ก็เป็นสิ่งที่ฉันอยากทำ”

 

 

“พี่ไม่คิดบ้างเหรอว่ามันจะทำลายความรู้สึกของชา!

 

 

“ไม่คิดหรอก” นัยน์ตาคมกริบเลื่อนไปหยุดที่ร่างบางไร้สติของใบชานิ่งๆ ทั้งๆที่ริมฝีปากยังมีรอยยิ้มสวยประดับไว้ บาสเตียนมองรอยยิ้มนั้นอย่างไม่ชอบใจ เขาไม่ชอบเอาเสียเลยที่พี่ของเขาแสดงท่าทีแบบนี้ มันทำให้เขากลัวทุกครั้งว่าพี่กำลังจะเข้ามาแย่งเธอกลับไปเหมือนครั้งหนึ่งที่เขาดึงเธอมา

 

 

“นี่พี่...”

 

 

“ฉันไม่ผิดนี่นายว่าไหม เพราะฉันแค่กำลังจะรับของที่เป็นของฉันกลับมาก็เท่านั้น” นัยน์ตาสีน้ำตาลประกายทองของลูเซียนมองที่หน้าของเขานิ่งราวกับเป็นตัวแทนคำท้าทายโดยที่ไม่ต้องพูดอะไรออกมา “เหมือนที่นายลอบตีท้ายครัวฉันไง”

 

 

!!!

 

 

“นายกล้าสั่งคน...” เขามองร่างบางที่หลับสนิทไปแล้วนิ่งๆ ทั้งๆที่มุมปากยังมีรอยยิ้มประดับ “ไปทำร้ายชาจนความจำเสื่อมเพื่อโอกาสนี้ไม่ใช่เหรอบาสเตียน”

 

 

“แต่ตอนนี้เธอเป็นของฉันแล้วนะ เธอเป็นภรรยาของฉันแล้ว นายควรจะหยุดได้แล้ว...คนที่เป็นแฟนเก่าแบบนายน่ะ”

 

 

“แล้วถ้าฉันบอกว่าไม่หยุดล่ะ” เสียงทุ้มนั้นเอ่ยออกมาเบาๆ แต่สีหน้านั้นเต็มไปด้วยความจริงจัง “ถ้าฉันบอกว่าฉันจะทำแบบนี้ไปเรื่อยๆจนกว่าเมียของแกจะตกเป็นของฉันอย่างสมบูรณ์ แกจะทำอะไรฉันงั้นเหรอ บาสเตียน”

 

 

 

ฟึ่บ!!!

 

 

 

ไม่ทันที่หมัดของน้องชายจะไปถึงหน้าหล่อเหลาไม่ต่างกันกัน ปืนกระบอกสีดำถูกยกขึ้นจ่อคนตรงหน้าทันที ไอเย็นวาบจากปืนบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่ามันเป็นของจริงอย่างไม่ต้องสงสัย

 

 

“ลูเซียน... ผมไม่คิดเลยนะว่าพี่จะเป็นคนแบบนี้”

 

 

“คนแบบไหนล่ะ” นัยน์ตานั้นลากไปหยุดที่ร่างบางในอ้อมแขนน้องชายอย่างเสียดาย เขาอุตส่าห์ลงทุนใส่ยาไปขนาดนั้น เห็นทีงานนี้คงจะพลาดอีกแล้วสิ สงสัยคราวหน้าต้องกะเวลาให้มากกว่านี้เสียหน่อย “คนดีที่ครั้งหนึ่งเคยเชื่อใจน้องชายฝาแฝดตัวเองจนโดนแย่งแฟนไปงั้นเหรอ?”

 

 

“...”

 

 

“เอาเถอะ วันนี้ฉันจะปล่อยใบชาของฉันไปก่อนก็ได้ แต่ว่า” สายตาที่เต็มไปด้วยเพลิงสวาทนั่นลากไปที่ร่างบางอย่างโลมเลีย “วันหลังก็ไม่แน่นะ”

 

 

“พี่!!!

 

 

“ฉันเล่นมุขน่ะ หึ” เขาเดินผ่านร่างสูงของน้องชายไปอย่างไม่ใส่ใจราวกับเมื่อกี๊เป็นแค่บทสนทนาธรรมดาๆของพี่น้องเท่านั้น “อ้อ นายรู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นคนหวงของ ยิ่งของที่เกี่ยวกับหัวใจแล้วฉันยิ่งหวง”

 

 

“...”

 

 

“วันนี้แค่หยอกเล่นน่ะ”

 

 

“อย่าเล่นให้บ่อยก็แล้วกันนะครับ เพราะผมหึงโหดกว่าที่พี่คิด!

 

 

“เหรอ แล้วนายไม่คิดบ้างเหรอว่าฉันก็หึงโหดไม่ต่างจากนาย” เขายักไหล่อย่างไม่แคร์ทั้งๆที่ไม่ได้หันหน้ามา “ถ้าอยากให้ชารักนายคนเดียวก็ดูแลให้ดีสิ รู้ดีนี่ว่าครั้งหนึ่งฉันปล่อยปละละเลยเธอแล้ว การมีแมวมาขโมยไปดื้อๆ มันทำให้ฉันมีสภาพเป็นแบบไหน นายก็รู้ดีนี่ว่ารสนิยมของนายกับฉันมันเป็นยังไง”

 

 

“...” ทำไมเขาจะจำไม่ได้ล่ะว่าพี่ชายของเขาในตอนนั้นน่าสงสารมากแค่ไหน กว่าจะนอนกลับได้ก็ต้องอาศัยยานอนหลับหรือไม่ก็พวกเหล้าเบียร์แทบทุกคืน เพราะความรักที่บังตาทำให้เขาเลือกทิ้งความรับผิดชอบชั่วดีทั้งหมดไป

 

 

ถ้าหากเป็นไปได้ เขาก็ไม่อยากจะโผล่หน้ามาขอความช่วยเหลือจากพี่ชายฝาแฝดเช่นกันเพราะรู้ดีว่าสิ่งที่เขาทำลงไปในอดีตมันร้ายกาจมากมายขนาดไหน แต่จะให้ไปขอความช่วยเหลือจากพี่ชายคนโตนั่นก็ไม่ใช่เรื่องอีก เรื่องในครอบครัวของพวกเขามันควรจะรู้กันแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว หลังจากนี้ ดีไม่ดี ความจำของชาเกิดกลับมาจากรักอาจจะกลายเป็นเกลียดไปเลยก็ได้ เธอคงคิดไม่ถึงว่าคนที่ปกป้องเธอมาตลอดแบบเขาจะเคยทำเธอเกือบตายมาแล้ว!

 

 

“คล้ายดีเนอะ ไม่สิ ไม่ใช่แค่คล้าย มันเหมือนกันไม่ต่างกับหน้าตานายกับฉันเลยไง” เขาพูดเบาๆในคอ

 

 

“พี่จะเอาอะไรผมก็ไม่เคยว่า แต่อย่ามายุ่งกับเธอจะได้ไหม ผมขอร้อง...”

 

 

“น่าเสียดายที่ฉันคงให้นายไม่ได้” เขาเดินออกจากห้องครัวไปโดยไม่คิดจะหันกลับมามองสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดของฝาแฝดที่เกิดตามกันมาเพียง5นาที “เพราะครั้งหนึ่งฉันก็เคยขอร้องนายไม่ให้เข้ามายุ่งกับชา แต่ใช่...นายไม่ได้ยุ่งกับเธอ แต่นายจงใจทำให้เธอเข้าหานาย แต่ฉันไม่ใช้วิธีอ้อมค้อมแบบนายหรอกนะ”

 

 

“อะไร...”

 

 

“ฉันจะเอาเธอคืนมาแบบตรงๆเลยล่ะ พอดีว่าไม่ชอบลอบกัดเท่าไหร่ แล้วนายจะได้รู้จักฉันมากกว่าพี่ชายฝาแฝดที่ครั้งหนึ่งเคยโง่จนโดนคนที่ไว้ใจแบบน้องชายแย่งคนรักไปอย่างเลือดเย็น นายว่าสิ่งที่พี่ตั้งใจจะทำนี่ดูเป็นสิ่งที่ดีไหม?”

 

 

 

          วันต่อมา

 

 

เพียะ...

 

 

 

“เลว...”

 

 

“ชา...”

 

 

 

เพียะ!!!

 

 

 

“เลวที่สุด...”

 

 

ร่างสูงที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำถึงกับหันหน้าไปตามแรงตบของร่างบางตรงหน้า กลิ่นคาวเลือดจางๆในปากมันทำให้เขารู้ทันทีว่าเธอตบเขาจนได้เลือด นัยน์ตาสีอ่อนเบนหนีไปอีกทาง เขาไม่โกรธหรอกที่เธอจะทำแบบนี้ ก็ในเมื่อเขามันเลวเองนี่ ไม่แปลกหรอกที่คนที่รักใครก็รักไปทั้งใจแบบเธอจะรู้สึกผิดหวังจนหันมาระบายแบบนี้

 

 

“ทำไมถึงทำแบบนั้น!” เสียงสั่นๆของใบชามันไม่ได้ทำให้เขาหันไปมองหน้าเธอเลยแม้แต่น้อย เขารู้สึกแย่ชะมัด...

 

 

“...”

 

 

“ตอบมาสิบาส!! ทำไมบาสทำกับชาแบบนั้น!

 

 

 

 

ปึกปึกปึก

 

 

 

เขายืนนิ่งปล่อยให้ร่างบางระดมมือทุบลงบนแผ่นอกเต็มแรงราวกับต้องการจะระบายความเสียใจที่มีทั้งหมดออกมาอย่างยอมรับความผิด ถ้าเมื่อคืนเขาไม่ได้เข้าไปขัด ป่านนี้เธอคงแย่กว่าที่เป็นอยู่แน่ เขามันโง่จริงๆนั่นแหละ ทั้งๆที่อายุก็เท่ากับหมอนั่นแท้ๆ แต่กลับสู้มันไม่ได้ซักอย่าง

 

 

“บาสขอโทษ...” เขาพูดเสียงเบาๆ

 

 

 

 

ฟึ่บ...

 

 

 

มือบางของใบชาลดทิ้งลงข้างตัวอย่างหมดแรง ในที่สุดเขาก็ยอมรับใช่ไหมว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นฝีมือของเขา?

 

 

“ทำไม...” นัยน์ตาสวยสั่นระริกเพราะความรู้สึกปั่นป่วนในอก

 

 

“บาสก็แค่อยากให้พี่เลิกยุ่งกับชาก็แค่นั้น เลยคิดว่าถ้าเขาได้ร่างกายของชาไปเขาก็น่าจะหยุด”

 

 

 

เพียะ!

 

 

 

“แล้วบาสก็ยกชาให้เขาทำแบบนั้นง่ายๆงั้นเหรอ ฮึก” น้ำตาที่เก็บไว้เริ่มไหลเป็นทำนบแตก “บาสไม่รักชาแล้วก็บอกกันตรงๆก็ได้นะ ฮึก ไม่จำเป็นต้องโยนชาไปให้คนอื่นก็ได้”

 

 

“ไม่ใช่นะ!” เขาไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะ... "บาสไม่ได้ตั้งใจ"

 

 

“พอเถอะ... ชาไปทำงานก่อนนะคะ ตอนเย็นชาจะกลับมาทำอาหารให้ทาน” เธอข่มความรู้สึกเจ็บปวดไว้ในใจ แล้วกลืนก้อนสะอื้นยกยิ้มให้เขาบ่งๆทั้งๆที่ในใจเจ็บจนแทบจะปล่อยโฮออกมา

 

 

 

“เดี๋ยวสิชา... ฟังบาสก่อน”

 

 

“ไว้คุยกันตอนเย็นเถอะ” เสียงหวานที่เต็มไปด้วยความรู้สึกของเธอเปล่งออกมาเบาๆ “ชาในตอนนี้งี่เง่าเกินไป คุยไปก็ไม่รู้เรื่องหรอก”

 

 

“ชา...”

 

 

 

เพียะ...

 

 

 

เขามองมือที่ถูกร่างบางปัดออกอย่างรู้สึกเจ็บปวดในใจ รอยแดงเริ่มขึ้นเป็นปื้นตามมือ เขาไม่ได้ตั้งใจให้เธอรู้สึกแย่แบบนี้เลยแม้แต่น้อย เขาแค่อยากให้เราอยู่กันแค่สองคนเท่านั้น แต่ว่า....

 

 

“บาสไม่ได้ตั้งใจ”

 

 

 

วันนั้นทั้งวันเธอทำงานไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย โชคดีที่เธอเป็นเจ้าของบริษัทการพยาบาล และที่นี่ก็เป็นหนึ่งในสาขาที่เธอสร้างขึ้นมาเช่นกัน วันนี้เธอจึงเลือกมีหน้าที่แค่จ่ายยา ความคุ้นเคยทำให้เธอไม่เผลอจ่ายยาให้คนไข้ผิดไป เธอเป็นเจ้าของโรงพยาบาล... ไม่สิ..ต้องเรียกว่าคลินิกครบวงจรใกล้ศูนย์สลัมของเมืองบาปแบบลาสเวกัส มีสาขาเกือบ6สาขา หลังจากที่เธอเรียนจบ เงินที่ได้มาลงทุนส่วนใหญ่เป็นของบาสเตียนทั้งนั้น มันเป็นเงินที่เขาเจือไว้ให้เธอแต่ละเดือน เธอเลยเลือกจะนำเงินนั้นมาใช้ให้เกิดประโยชน์ โชคดีจริงๆที่กิจการนี้มันรุ่งจนกลายเป็นที่ที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง

 

 

วันนี้คนไข้ก็ยังเยอะมากเหมือนเดิม เพราะอากาศที่สกปรกและสภาพแวดล้อม สลัมจึงเป็นสถานที่ที่สามารถหารายได้ทางการแพทย์ได้ง่ายอย่างไม่น่าเชื่อ กว่าจะได้เลิกงานก็ปาเข้าไปเกือบหกโมงเย็นแล้ว เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆขณะเดินลัดซอยไปมาอย่างคุ้นเคยเพื่อกลับไปยังคฤหาสน์ของตระกูลแมคคาไลน์คนพี่

 

 

เฮ้ย! รีบตามมันไปทางนั้น!!” เสียงที่ดังมาจากในตรอกซอยที่เธอคุ้นเคย หลังจากที่เมื่อวานเธอเกือบโดนพี่สามีข่มขืนเข้า เธอก็เลยไม่กล้าเดินทางร่วมกับเขาเช่นปกติ เพราะแบบนั้นทำให้ร่างบางเลือกที่จะไปไหนมาไหนด้วยตัวเองแทน

 

 

 

“ส่วนแกกับฉันไปทางนี้!” พวกมาเฟียอีกแล้วงั้นเหรอ?

 

 

ร่างบางในชุดขาวถึงกับชะงักฝีเท้าอย่างสนใจ เวลานี้เริ่มเข้าพลบค่ำแล้ว ถนนเลยเปลี่ยวแทบจะไม่มีคนมาเดินเพ่นพ่าน วันนี้เธอเลิกงานช้าเลยตั้งใจว่าจะเดินกลับเอง เพราะรู้ดีว่าตอนนี้รถคงหมดไปแล้ว

 

 

ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเห็นเรื่องแบบนี้ขึ้นกับตา

 

 

กลุ่มคนนับสิบคนกำลังไล่ต้อนผู้ชายในชุดสูทที่เหลือเพียงคนเดียว ใบหน้าหวานหันรีหันขวางเพื่อหาที่หลบ ถ้าเป็นไปได้เธอก็ไม่อยากมีปัญหากับผู้ทรงอิทธิพลของแถบนี้ซักเท่าไหร่

 

 

เพราะแสงมืดๆทำให้เธอมองภาพตรงหน้าไม่ชัดจึงเลือกที่จะยืนพิงผนังใกล้ตัวเพื่อหลบสายตาคนพวกนั้นไป เสียงเอะอะนั้นเงียบไปแล้ว

 

 

“ไปแล้วเหรอ...” เสียงเล็กหวานพึมพำกับตัวเองเบาๆ บ่อยครั้งที่แถบนี้เกิดการล่าค่าหัวขึ้น

 

 

 

ในดินแดนลาสเวกัส เมืองบาปที่แสนตรึงใจ เมืองแห่งผู้คนไม่หลับนอนและคาสิโนน้อยใหญ่ ยังมีพื้นที่สลัมอยู่มากมาย ซึ่งเธอเองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่อยู่ที่นี่ เพียงแต่ว่าเธอไม่ใช่คนสลัม แม้เธอจะมีศักดิ์เป็นถึงผู้บริหาร แต่เธอเลือกเป็นแค่พยาบาลที่ประจำคลินิกของตัวเองเท่านั้น ซึ่งถ้าเลือกได้เธอคงไม่อยากจะทำงานในที่อันตรายระดับนี้ เพียงแต่ค่าเงินที่มันได้มาแต่ละวันมันมากมายเสียจนเธอต้องข่มความกลัวไว้

 

 

 

ติ๊ด ติ๊ด

 

 

 

 

เสียงโทรศัพท์เรียกสติร่างบางให้หันมองไปรอบๆอย่างกังวลกลัวว่าใครจะสังเกตเห็น หากถูกพบตัวที่นี่เข้าคงไม่พ้นการนำไปรีดไถ่เอาความจริงถึงสาเหตุและภาพที่เห็นอย่างแน่นอน

 

 

ที่รัก

 

 

เมื่อเห็นเบอร์ที่คุ้นเคย เธอเลยเลือกจะมองว่ารอบๆให้มั่นใจว่าไม่มีอะไรแล้วจึงกดปิดเครื่องโทรศัพท์แล้วรีบเดินหนีออกจากซอยไป เพียงแต่ว่ายังไม่ทันที่จะหลุดออกไป ร่างบางของเธอก็ถูกใครรั้งเอาไว้แน่น

 

 

“กะ กรี๊ด!

 

 

 

แกร๊ก...

 

 

 

“เงียบซะ” สัมผัสเย็นวูบด้านหลังทำให้ใบหน้าหวานเผือดสีลงทันที เมื่อกี๊พวกนั้นไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้างั้นคนที่อยู่ตรงนี้เป็นใครกันล่ะ?

 

 

“อ่อยอ๊ะ!”  เสียงอู้อี้ทำให้ร่างที่พันธนาการร่างบางไว้เพิ่มแรงกดจนร่างนั้นยืนนิ่งให้เขารัดไว้แต่โดยดี

 

 

“หันมาแล้วอย่าส่งเสียง” เสียงทุ้มกล่าวกับเธอเบาๆ

 

 

เมื่อลืมตาขึ้นเธอก็ต้องชะงักค้าง ใบหน้าที่แสนคุ้นเคยของผู้ชายตรงหน้ายามกระทบแสงจันทร์

 

 

“คุณลูเซียน?”

 

 

 

“คืนนี้สามีเธอกลับมากี่โมง?”

 

 

 

!!!!

 

 

*~ฃัณฑภัฅฆ์~*

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น