มาหยา / มาลีรินทร์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 36

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 233

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ธ.ค. 2562 07:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 36
แบบอักษร

 

บทที่ 36

 

 

เวลา 20:00 นาฬิกา  

“ไม่กินหรอก ไม่เห็นจะอร่อยตรงไหน”  

“เคยกินเหรอคะ ถึงรู้ว่าไม่อร่อยน่ะ” 

“ก็แค่เต้าฮวยนมสด ของพื้นๆ แค่นี้ทำไมคนอย่างผมถึงจะไม่เคยกิน” 

“มันเหมือนกันที่ไหน อันนี้ฉันทำเองกับมือก็ต้องอร่อยว่าที่อื่นอยู่แล้ว” เธอยังคะยั้นคะยอให้เขากิน อยู่เป็นเพื่อนเขามานานพอที่จะรู้ว่า 

ตรีศูลชอบหิวเวลาดึกดื่น 

“บอกว่าไม่กินก็คือไม่กินไง” เขาว่าเสียงเข้ม ช่วยไม่ได้ก็คุณเธออยากมาช้าเองทำไม 

“ตกลงค่ะ ไม่กินก็ไม่กิน” หญิงสาวแกล้งร้องเฮ้อเสียงดัง “สงสัยถ้วยนี้คงเป็นหมัน ตั้งใจจะทำมากินกับคุณตรีสองคน ถ้าคุณไม่อยากกินจริงๆ ส่วนของคุณฉันจะยกให้พี่พยาบาลละนะคะ” 

“อุ้ย ขอบคุณค่ะ ลาภปากพี่จริงๆ เลย” 

เขาทำเป็นนั่งนิ่งไม่สนใจ ได้ยินนางพยาบาลอีกคนชมเปาะว่าอร่อย อย่างนั้นอย่างนี้กับกลิ่นหอมๆ ที่โชยมาเพราะคนทำนั่งกินอยู่ใกล้ๆ เตียงเขา ก็ช่างเรียกน้ำย่อยได้เป็นอย่างดี  

จนได้ยินเสียงนางพยาบาลคนเดิมขอตัวออกไป เขาเองก็อยากจะเอ่ยปากบอกให้เธอรีบๆ ไปซะที มีอย่างที่ไหน มากินของของเขาจนหมด 

“ของคุณหมดหรือยัง ?” 

“ถามทำไมคะ” นารถลักษณ์ยิ้มกริ่ม 

“ตอนนี้อยากกินแล้ว” 

“หมดแล้วค่ะ” เห็นคนถามทำหน้าจ๋อยผิดหวังแบบนั้นเธอก็ขำ “ของฉันหมดแล้ว แต่ถ้วยใหม่ยังมี เดี๋ยวไปเอาในตู้เย็นมาให้นะคะ” 

คนป่วยยิ้มปลื้ม ยังไงเขาก็สำคัญกับลัดดากว่าใคร 

ตรีศูลอ้าปากรับของหวานที่อีกคนป้อนให้อย่างไม่อิดออดอีก พอจะรู้อยู่แล้วว่าของที่ลัดดาเอามาให้รสชาติดีทุกอย่าง  

“ไหนบอกว่าให้คนอื่นไปแล้วไง” 

“ก็ให้น่ะสิคะ แต่ฉันทำมาหลายถ้วยหรอก ใครจะใจจืดใจดำทำมากินแค่สองคนได้ลงคอ” แต่เธอไม่ได้บอกเขา หรอกว่าทำมาแช่ไว้ให้อีกหลายถ้วย เพราะเป็นห่วงกลัวคนแถวนี้จะเกเรไม่ยอมกินอาหารของโรงพยาบาลอีก  

“นี่ อาทิตย์หน้าผมก็จะเปิดตาแล้วนะลัดดา” 

นารถลักษณ์ฟังน้ำเสียงตื่นเต้นของเขาแล้วหายใจไม่ทั่วท้อง ใช่จะไม่อยากให้ตรีศูลกลับมามองเห็นอีกครั้ง แต่เพราะคิดว่าเขาคงโกรธมากถ้ารู้ความจริง  

... และวันคืนดีๆ ของพวกเราก็จะหายไปด้วย 

“เอาไว้ผมหายดีแล้ว เราไปเที่ยวกันนะ พ่อผมมีบ้านพัก 

ตากอากาศที่ตราดหลังนึง” 

“เรื่องอะไรฉันต้องจะไปกับคุณสองต่อสองล่ะคะ” 

“แน้ ! ผมยังไม่ได้พูดสักคำว่าจะไปกับคุณสองคน ถามจริง... นี่แอบคิดไม่ซื่อกับผมอยู่หรือเปล่าครับ” 

“คุณตรีนี่ จะล้อฉันไปถึงไหนคะ” 

“ก็ล้อจนกว่าลัดดายอมจะใจอ่อนมาคบกับผมละมั้งครับ”  

แม้รู้ว่าเรื่องระหว่างเธอกับตรีศูลไม่มีวันเป็นไปได้ แต่ใกล้ชิดกันทุกวันแบบนี้ ถูกเขาจีบ ถูกเขาหยอดทุกครั้งที่มีโอกาส หัวใจใครบ้างจะไม่รู้สึกอะไรเลย 

“ทำไมเงียบไปล่ะ หรือไม่ชอบ ถ้าไม่ชอบผมจะไม่เซ้าซี้ลัดดาแล้วก็ได้” ตรีศูลใช้มือข้างที่ไม่ได้เข้าเฝือกไปคว้าจับข้อมือเล็ก ดีที่กะไม่พลาดเป้า 

“จะทำอะไรคะ” 

นิ้วก้อยของหญิงสาวถูกเขาไล้และเกี่ยวไว้ด้วยนิ้วชี้ของตัวเอง 

“สัญญา” 

นารถลักษณ์ยิ้มและหัวเราะออกมาได้ เมื่อรู้แน่แล้วว่าตรีศูลจะทำอะไร “ใครเขาใช้นิ้วชี้เกี่ยวกับนิ้วก้อยสัญญากันคะ” 

“ผมเป็นผู้ชาย ก็ต้องใช้นิ้วชี้นี่แหละถึงจะถูก ที่ทำๆ กันน่ะ ผิดทั้งนั้น” 

“ไปได้ยินมาจากไหนคะ” 

“ผมคิดเอง” เขาบอกอย่างภาคภูมิใจ 

เธอจนใจจะเถียงกับคนมีความคิดเป็นของตัวเอง ที่สำคัญตรีศูลเอาแต่ใจมากจนติดเป็นนิสัย ถ้าสิ่งไหนที่คิดว่าถูก คิดว่าใช่ ต่อให้เธอพูดโน้มน้าวแสดงข้อเท็จจริงแค่ไหน เขาก็ไม่ฟังหรอก 

“อ่านต่อสิ ผมง่วงแล้ว” เขาหมายถึงบทความเรื่องสั้นที่หญิงสาวเอามาอ่านให้เขาฟังก่อนนอน อารมณ์ประมาณเด็กต้องฟังนิทานก่อนนอนนั่นละ 

“สามเรื่องแล้วนะคะ คุณตรีนี่ทำตัวเหมือนเด็กไม่มีผิด”  

“แล้วอยากให้ผมทำตัวเหมือนผู้ใหญ่หรือเปล่าล่ะ” 

“พอเลยค่ะ คุณนี่ไว้ใจไม่ได้จริงๆ” ก็น้ำเสียงที่เขาใช้บวกกับมือหนาที่ไม่ยอมปล่อยสักทีนี่อีก ต่อให้เป็นเด็กอนุบาลก็ดูออกว่าเขาเจ้าเล่ห์ขนาดไหน 

“เวลาคุณเขินนี่น่ารักดีนะครับ” 

“เห็นหรือไงคะ ถึงรู้ว่าฉันเขิน” 

“ถึงมองไม่เห็นด้วยตา แต่ผมก็สัมผัสได้ด้วยใจ” 

“แหวะ ตกลงจะฟังหรือเปล่าคะ ถ้าไม่ฟังดิฉันจะได้ขอตัวกลับสักที” 

“ฟังครับ ฟัง” 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น