ปิดตา(ย)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 25

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ธ.ค. 2562 07:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 25
แบบอักษร

หัวใจของผมเต้นรัวขึ้นมาทันทีเมื่อเดินเข้ามาในร้านกาแฟเล็กๆแห่งหนึ่ง ตั้งแต่วันที่ไปญี่ปุ่นและได้คำตอบว่าซีไม่ได้ไปผมก็สั่งให้ลูกน้องออกตามสืบหาซีทันทีและภายในวันเดียวกันนั้นผมก็ได้ที่อยู่ของซีมา ผมไม่ได้ตามมาทันทีเพราะทุกอย่างมันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าความรู้สึกของซีที่มีต่อผมนั้นเป็นยังไง

ผมปล่อยให้เวลาล่วงเลยมาเกือบสองอาทิตย์และได้รับความเคลื่อนไหวที่เกี่ยวกับร่างเล็กทุกอย่าง จนในวันนี้ผมตัดสินใจขับรถมาหาร่างเล็กเพื่อสะสางทุกอย่างให้จบไป และทันทีที่ผมเปิดประตูก้าวเข้ามาในร้านสายตาของผมก็สบตากับร่างเล็กทันทีโดยไม่ต้องมองหรือถามหาให้ยาก

"เมียหายครับ ที่นี่พอจะรู้จักคนในรูปหรือเปล่า" ผมเดินเข้าไปหาร่างเล็กแล้วถามออกไปพร้อมกับยื่นมือถือที่มีรูปซีไปให้

"คุณธีร์" ร่างเล็กเรียกชื่อผมพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองสบตากับผมอีกครั้ง

"มาได้ยังไงครับ" ร่างเล็กถามต่อ

"นั่นคำถามหรอ ทำไมดูใจร้ายจัง" พูดจบผมก็โน้มใบหน้าลงไปหาร่างเล็กจนเกือบปลายจมูกชิดกัน ทำให้ตอนนี้ใบหน้าของผมอยู่ห่างจากร่างเล็กไม่กี่เซนติเมตร

"ให้เวลาคิดมานานแล้ว ไม่ให้หนีไปแล้วนะ" ผมพูดบอกออกไปก่อนจะฉวยโอกาสจุ๊บริมฝีปากบางตอนเผลอด้วยความคิดถึง ซีหน้าเหวอขึ้นตอนผมผละออกมาก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงกระแอ่มไอออกมาจากวาย

"ที่ของผมคงไม่ใช่ตรงนี้แล้วสินะครับ"

"วาย" ซีหันไปพูดกับวายด้วยใบหน้าแดงระรื่อ

"งั้นวันนี้วายกลับก่อนดีกว่า มีความรู้สึกว่าร้านจะถูกปิดเร็ว" วายเอ่ยแซวออกมาก่อนจะลุกขึ้น ซีรีบรั้งไว้ทันทีแต่วายก็ไม่ได้สนใจแค่หันมายิ้มแล้วเดินออกจากร้านไปทันที

"วันนี้เหมาร้านนะ" ผมบอกออกไปก่อนจะรั้งร่างเล็กให้ลุกขึ้นยืน

"ไม่ได้นะครับคุณธีร์ ทำแบบนั้นลูกค้าได้หายหมดพอดี"

"มีผัวรวยขนาดนี้ยังจะกลัวอะไรอีกงั้นหรอ หืม" ผมว่าพร้อมกับโน้มใบหน้าลงไปหาร่างเล็กอีกครั้งและครั้งนี้ร่างเล็กก็เบี่ยงหลบได้ทันเหมือนรู้

"คนบ้า!"

"ทุกคนครับวันนี้ผมร้านนะ ทุกคนกลับบ้านได้" ผมหันไปสั่งพนักงานอย่างไวดีนะที่ตอนนี้ร้านว่างลูกค้าไม่เข้า พนักงานสองคนในร้านหันมามองหน้าผมทันที

"ยังไงคะซี" น้องผู้หญิงถามขึ้น

"เออ.."

"ปิดครับ เดี๋ยวเดือนนี้พี่ซีจะให้โบนัส" ผมรีบพูดแทรกและกลบเสียงของซีทันที

"คุณธีร์ ผมไม่ได้รวยขนาดนั้นนะ" ซีเอ็ดผมทันทีพร้อมกับมือเล็กที่ฟาดเบาๆลงมาบนต้นแขนของผม

"เดี๋ยวจ่ายให้"

"รวยนักหรอหะ!"

"ซื้อเจ้าของร้านได้ก็แล้วกัน" ผมพูดยิ้มๆแต่ทว่าผิดคาดเมื่อร่างเล็กทำหน้างอนพร้อมกับขยับออกห่างจากผม

"ฮึ!" ร่างเล็กทำหน้างอใส่ผมแล้วเดินหนีไปทันที ผมแทบจะตีปากตัวเอง ไม่น่าพูดแบบนั้นเลยว่ะ

ผมหันไปยิ้มให้น้องพนักงานทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆก่อนจะบอกให้น้องทั้งสองคนกลับบ้าน และพอน้องออกไปผมก็เดินไปเปลี่ยนป้ายหน้าร้านล็อกประตูทันที

ผมเดินเข้าไปหลังร้านเพื่อตามร่างเล็กก่อนที่ผมจะเห็นว่าร่างเล็กกำลังก้มๆเงยๆอยู่กับเค้กก้อนนึง ที่แท้ก็งอนผมเข้ามาทำเค้กนี่เองแบบนี้ต้องแกล้งสักหน่อย

ผมเดินเข้าไปหาร่างเล็กก่อนจะอ้อมไปยืนซ้อนด้านหลังและร่างเล็กก็ขยับหนีผมทันทีแบบไม่ได้คิดจะหันมามองหน้าจนผมต้องขยับตามไปประชิดตัวอีกครั้ง

"ผมจะทำงาน" ร่างเล็กพูดเสียงเรียบและยังคงสนใจเค้กตรงหน้าอยู่

"งอนหรอครับ" ผมถามเสียงอ้อนแล้วขยับเข้าหาร่างเล็กอีกครั้งจนแผ่นหลังบางเนียบชิดกับแผงอกของผม

"ขยับออกไป"

"ขอโทษจะไม่ปากพล่อยอีกแล้วครับ" คราวนี้ผมสอดแขนเข้าไปโอบรัดเอวบางไว้พร้อมกับเกยคางไปบนไหล่เล็ก

"ก็ผมมันแค่สิ่งของนี่ครับ อยากได้ค่อยมาซื้อเอา" ผมรู้ว่าตอนนี้ซีกำลังประชดผม คงโกรธมากที่ได้ยินแบบนั้น

"ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ"

"สำหรับผม คงเป็นแค่อีตัวไว้ขายตามข้างทางสินะครับ" พูดจบร่างเล็กก็ขยับผละออกจากผมทันทีจนผมต้องรีบคว้าร่างเล็กไว้

"ไม่ใช่สักหน่อย สำหรับซีอ่ะเป็นทุกอย่างของธีร์นะ ซีไม่ได้เป็นแบบนั้นสักหน่อย ธีร์ขอโทษที่พูดไม่คิดเอง ซีอย่างอนเลยนะ" ผมรีบง้อร่างเล็กพร้อมกับรั้งร่างเล็กเข้ามาในอ้อมแขน ผมกอดซีไว้แน่นเลย

"ไม่ต้องมาพูดเลย เห็นผมง่ายหรือไง"

"เปล่า ซีไม่ง่ายนะซีน่ารัก ซีเป็นของธีร์คนเดียวไง ถ้าซีง่ายซีคงเป็นของไอ้กันย์ไอ้โรมไปแล้ว" ผมบอกพร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอนออกไป ตอนนี้ผมใจจะขาดแล้วครับ ถ้าง้อไม่สำเร็จผมต้องตายแน่ๆ

"ก็คุณข่มขืนผมอ่ะตอนนั้น เห็นผมเป็นที่ระบายอารมณ์ด้วย" คำพูดของซีทำให้ผมนิ่งไป ตอนนั้นผมทำแบบนั้นจริงๆตอนนี้เลยไม่มีคำแก้ตัวใดๆเลยสักคำแต่ว่าสิ่งที่ผมทำเพราะผมรักซีมาก อยากสนิทอยากใกล้ชิดยิ่งเห็นตอนซีเข้ามาสมัครงานที่ร้านผมแทบอยากจะให้เริ่มงานทันทีแต่ก็ต้องนิ่งเพราะผมเป็นพวกแสดงอารมณ์ไม่ค่อยเก่งไงพอแสดงออกไปก็เลยดูเป็นใจร้าย

"ตอนนั้นธีร์ขอโทษนะ แค่อยากรั้งอยากผูกมัดซีไว้เองเลยเผลอทำร้ายออกไป ธีร์โง่ไงในทุกๆเรื่องที่เกี่ยวกับซีและมาจากซี ธีร์โง่หมดเลยหูหนวกตาบอดทุกอย่างเลยไม่รู้ว่าจะต้องแสดงออกยังไง"

"รู้ว่าผมชอบทำไมไม่พูดกับผมตรงๆล่ะครับถ้าคุณชอบผมเหมือนกัน" ร่างเล็กยังคงพูดออกมาคงเพราะอยากได้ความมั่นใจล่ะมั้งและคงอยากให้ผมแสดงความรู้สึกจริงๆออกมาเลยต้อนผมซะขนาดนี้ โอเคผมจะบอกความจริงใจทุกอย่างในซีฟังวันนี้ ผมต้องการเคลียร์ทุกอย่างระหว่างเราให้จบ ซีจะได้ไว้ใจผมว่าผมชอบร่างเล็กมากแค่ไหน

"ก็ธีร์เห็นหน้าซี ธีร์ก็ควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้วในหัวมีแต่คำว่าอยากฟัด อยากกอด อยากกด อยากเป็นคนเดียวกับซีทุกๆวัน" ผมบอกออกไปพร้อมรอยยิ้มที่จริงใจ

"หื่น"

"ก็รักอ่ะ"

"ร้ายเพราะอยากให้ผมรักคุณมากขึ้นหรอ" ซีถามและมองหน้าผมนิ่ง

"ใช่"

"คนโรคจิต!" ซีด่าตอกผมกลับมาทำให้ผมนิ่งทันที เพราะคำนี้ผมเคยว่าซีไว้ไงแต่ไหนคนที่โรคจิตขาดซีไม่ได้กับเป็นผมซะเอง

"ยอมรับครับ" ผมยอมรับอย่างง่ายดายและขยับเข้าไปหาร่างเล็กอีกครั้ง คราวนี้ร่างเล็กไม่ได้ขยับหนียืนให้ผมกอดอยู่แบบนั้น ส่วนผมก็เริ่มจะไม่ไหวแล้วยิ่งเข้าใกล้ร่างเล็กจิตใจของผมยิ่งไม่อยู่กับเนื้อกับตัวกลิ่นนมอ่อนๆจากร่างเล็กทำให้ผมขยับเบียดร่างกายกับร่างเล็กเพิ่มมากขึ้น

"ปล่อยผมก่อนนะครับ" ซีบอกผมในขณะที่ผมกำลังเริ่มสำรวจซอกคอขาว ซีผลักใบหน้าผมออกและเบี่ยงตัวหลบผมเป็นพัลวัน

"ไม่เอาไม่ปล่อยแล้ว"

"เรายังคุยกันไม่จบเลยนะครับ" ซีบอกและพยายามผลักผมออกแต่ผมไม่ยอมปล่อยง่ายๆหรอกรีบกระชับท่อนแขนทันที

"คลิปล่ะครับ" ซีว่าออกมา

"คลิปอะไรครับ" ผมว่าก่อนจะทำหน้างงเกี่ยวกับสิ่งที่ร่างเล็กถาม

"ที่คุณเคยถ่ายไงครับ ลบออกเดี๋ยวนี้นะครับไม่งั้นผมจะโกรธคุณและไม่คุยด้วยตลอดไป" ซีทำหน้าบึ้งเข้าไปอีกก่อนที่ผมจะนึกออกว่าซีหมายถึงอะไร

"ไม่มีครับ ลบไปตั้งนานแล้ว ถ่ายเสร็จก็ลบเลยไม่เก็บไว้หรอก"

"แสดงว่าที่ผ่านมาคุณหรอกผมหรอครับ"

"ก็แค่อยากจะผูกมัดไว้เอง อย่าโกรธนะครับคนดี ยกโทษให้ธีร์นะครับ" ผมทำเสียงและสีหน้าอ้อนวอนสุดฤทธิ์หวังให้ร่างเล็กยกโทษให้ผม ก่อนจะกระชับร่างเล็กให้แน่นขึ้น

"คนเลว ชิ"

"ทำไปเพราะรักทั้งหมดเลยครับ" พูดจบผมก็โน้มใบหน้าลงไปหาร่างเล็กก่อนจะกดจูบไปทั่วใบหน้าหวานที่ผมโหยหามาตั้งหลายเดือนก่อนจะเลื่อนลงมาที่ริมฝีปากบางที่ก่อนหน้าผมแค่แตะจูบเบาๆ แต่ตอนนี้ผมอยากจะทำมากกว่าแตะเบาๆ

"ผมจะทำเค้กต่อ" ซีว่าออกมาเสียงเบา

"ไม่ให้ทำครับ วันนี้ธีร์มาง้อซีต้องอยู่ให้ธีร์ง้อสิไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น"

"คุณก็ง้อผมแล้วนี่ไง สำเร็จแล้ว" ซีบอกแล้วก้มหน้าหงุด

"ไม่เอาจะง้อมากกว่านี้"

ตุ๊บ!

ผมยกร่างเล็กขึ้นไปนั่งบนโต๊ะก่อนที่ตัวเองจะขยับแทรกตัวเข้าไปอยู่ระหว่างเรียวขาเล็กที่สองข้าง แล้วมองสบตากับร่างเล็กอย่างมีความหมาย

"ธีร์จะง้อซีนานๆเลยทั้งวัน..ทั้งคืน"

"คุณธีร์! อื้อ" ซีกำลังจะเอ็ดผมแต่ผมเร็วกว่าริมทาบริมมฝีปากลงไปทันทีก่อนจะผละออกมา

"เรียกที่รักสิครับ"

"ไม่เอาครับ" ซีบอกผม

"นะครับที่รัก" ผมรบเร้าก่อนจะเริ่มทำงานโดยการสอดมือเข้าไปใต้เสื้อยืดตัวบางที่ซีสวมอยู่

"นะครับนะ"

"คุณธีร์ไม่เอาอย่าแกล้งผม" ซีร้องปรามแต่ก็ไม่ได้ขัดขวางในสิ่งที่ผมกำลังจะทำ

"ถ้าไม่เรียกจะทำให้เดินไม่ได้เลย"

.

.

.

กำลังง้อๆ ตอนหน้าจบแล้วนะคะฝากติดตามให้กำลังใจกันด้วนนะคะ และขอบคุณทุกคนที่เข้ามาติดตามและติดตามกันตั้งแต่ต้นและติดตามกันมาตั้งแต่เรื่องแทนคุณ ขอบคุณมากๆนะคะ❤️❤️

ฝากติดตามเรื่องต่อไปด้วยนะคะ

>>>ที่รักของคนเลว<<<

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น