ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 04

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 129

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ธ.ค. 2562 06:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
04
แบบอักษร

"เลิกคลาสได้"เสียงอาจารย์ที่ปลุกผมให้ตื่นได้ด้วยประโยคนี้ประโยคเดียว

 

พรึ่บ~

 

"รีบไปไหนว่ะนาย"ของทุกอย่างที่ถูกกวาดลงกระเป๋าอย่างรวดเร็วจนกายหันมาถาม

 

"กูมีนัด"ผมบอกจุดประสงค์ที่ดูรีบเร่งของตัวเองให้แก่เพื่อนๆที่น่ารักฟังกัน

 

"โอ้วววว พี่เสือใช่ไหมว่ะ"ไอ้เทาที่เอ่ยถามขึ้นมาด้วยใบหน้าที่งัวเงียสุดๆ

 

แหมมมม ที่ไอ้แบบนี้ล่ะตื่นโคตรเร็วเลยนะไอ้แฝดนรก!

 

"ดี๊ด๊าขนาดนี้ก็น่าจะใช่แหละ"เสียงมารที่ดังมาจากข้างๆคือไอ้ทัพหรือนำทัพเพื่อนที่คลานตามกันออกหลังผมหนึ่งปีนั่นเอง

 

"มึงรู้ไหม ครั้งนี้พี่เขาเป็นคนนัดกู"ผมพูดด้วยใบหน้าที่ภาคภูมิใจสุดๆ ที่รู้ว่าคนที่ชวนไม่ใช่ผม

 

"ส่วนใหญ่คนเป็นผัวต้องชวนก่อนไหม"เสียงน่ารักๆขัดกับแฝดอีกคนของเท็นที่เอ่ยขึ้นมาด้วยใบหน้าล้อตีนสุดๆ

 

"เออว่ะ ครั้งนี้กูยอมเสียความผัวนิดหน่อยก็ได้" แค่เสียไปนิดๆหน่อยๆผมไม่ซีเรียสหรอก!

 

"นัดที่ไหนว่ะ"กายที่ยืนไอแพดของผมที่ยืมไปจดมาให้ เกือบลืมแล้วไหมล่ะ

 

"สวนหน้าคณะ"อยากบอกว่ามันไกลพอสมควรเลยกว่าจะไปถึง ถ้าเดินก็15นาทีได้

 

"ไกลอยู่นะ กูต้องรอมึงไหม"ไอ้ทัพที่ถามผมทันทีที่รู้พิกัดที่ต้องไป

 

"กูไม่รู้ว่าพี่เขาเอารถมาไหม งั้นมึงก็ไปรอกูแหละ"กันไว้ก่อนดีกว่าแก้จากสวนหน้าคณะไปถึงประตูใดประตูหนึ่งคือแม่งไกลโคตรๆเลยนะ

 

"เฮ้ย! 20แล้ว! มึงตามกูไปที่หลังนะทัพ"ผมใส่เกียร์หมาวิ่งออกไปห้องทักทีที่รู้ว่าเหลือเวลาอีกแค่10นาทีเท่านั่น

 

ผมไม่อยากให้นัดครั้งแรกของเรานั่นสายไม่งั้นผมจะเสียความเป็นผัวมากขึ้นไปอีก

 

ต้องขอบคุณร่างกายที่เคยเป็นถึงแชมป์กรีฑาระดับจังหวัดทำให้ผมวิ่งตัวปลิวสุดชีวิตไปที่สสนหน้าคณะบริหารที่มีที่เดียวในมหาลัยได้ทันเวลา

 

เหลือเวลาให้ผมหอบเหมือนหมาอีกตั้ง5นาทีแหน่ะจะบอกให้

 

หลังจากหอบจนพอใจก็มองหาร่างสูงๆขาวๆของพี่เสือที่ยืนรออยู่

 

เพราะความเด่นของพี่แกเลยเห็นชัดหน่อย แต่เพราะต้นไม้บังอยู่จึงมองเห็นไม่ค่อยชัดเท่าไหร่

 

สองขาที่ก้าวเข้าไปหาพี่เสือเพื่อหวังแกล้งพี่เขาส่ะหน่อยแต่ก็ต้องหยุดเท้าลงเมื่อได้ยินเสียงพูดคุยกัน

 

"พี่เสือ!"น้ำเสียงหวานๆที่แผดออกมาจากผู้หญิงตัวเล็กที่ผมพอจะจำได้ว่าเป็นดาวมหาลัยปีสาม

 

"พี่ขอโทษ"น้ำเสียงอ่อนๆที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนดังมาจากอีกฝ่าย

 

"พริมไม่อยากถูกมองว่าไม่ดีนะ!"ความไม่พอใจที่ส่งออกมาจนผมรับรู้ได้

 

"พี่จะรีบจัดการ"มือหนาที่ผมไม่เคยได้จับหรือสัมผัญสักครั้งกำลังยกลูบหัวของผู้หญิงคนนั่นอยู่

 

ทำไมมันเจ็บจิ๊ดๆในใจแบบแปลกๆ มันหน่วงๆอย่างบอกไม่ถูกเลย

 

ทั้งๆที่ผมพึ่งเริ่มตามจีบพี่เขาแค่อาทิตย์เดียวเอง ไม่น่าจะรู้สึกอะไรเร็วขนาดนั่น

 

"วันนี้พี่นัดมาเคลียร์กับเขา"ประโยคยาวๆที่นานๆครั้งจะยิน เขาที่ว่านั่นคงหมายถึงผมรึเปล่านะ

 

"งั้นพี่ก็อย่าลืมนัดที่จะไปดูหนังกับพริมวันนี้ด้วย"

 

"ครับ"

 

รอยยิ้มนั่นที่ผมไม่เคยได้รับและไม่เคยได้เห็นเลย ผมกลับได้มาเห็นเขายิ้มให้กับคนอื่นแทน

 

ทั้งสองคนที่พูดคุยกันต่ออีกนิดหน่อย ฝ่ายหญิงก็เดินออกไปจากตรงนี้แล้วเดินไปรอที่รถของพี่เสือที่ผมจำได้ดี

 

นี้รึเปล่าเหตุผลที่พอหลังเลิกเรียนมักจะหลีกเลี่ยงหรือไม่ไปส่งผมสักครั้ง หรือไม่เคยตอบแชทช่วงเลิกเรียนเลยสักครั้ง

 

แต่จะโทษพี่เขาก็ไม่ได้ มันจะผิดก็ผิดที่ผมเองที่ไปจีบพี่เขาทั้งๆที่พี่เขามีคนคุยอยู่แล้ว

 

ผมยกนาฬิการุ่นผิงกั๋วน้อยขึ้นมาดูเวลา เลทมาจะสิบหน้าแล้วหรอเนี่ย

 

ร่างสูงที่ก้มหน้ามองนาฬิกาแล้วแสดงสีหน้าไม่พอใจน้อยๆ ผมถึงรู้ตัวว่าเสียมารยาทอยู่เลยเดินเข้าไปหาเขา

 

"พี่เสือ"เอ่ยเรียกอีกฝ่ายโดยไม่คิดจะลวนลามแบบตอนแรกในทันที

 

"อืม"เห็นไหม แค่น้ำเสียงที่คุยกันก็บงบอกถึงมาตรฐานได้แล้วนะ

 

"พี่จะคุยกับผมเรื่องอะไร"ใบหน้ายิ้มๆที่แสร้งออกมากลบเกลื่อนความรู้สึกเมื่อกี่

 

ผมกำลังสลัดความรู้สึกนั่นทิ้งและทำให้ดูเป็นผมมากที่สุด

 

"อีกไม่ถึงเดือนจะสอบมิดเทอม"ประโยคยาวๆที่ทำให้ใบหน้าของผมนั่นตกใจ และกูดจอร่างสูงไม่หยุด

 

"โอ้วววว ประโยคยาวมากเลยนะพี่!"ผมที่ยิ้มออกมาทันทีที่พูดออกไปพร้อมทำหน้าตาเพ้อๆ

 

ใบหน้าเอือมๆที่มักจะได้รับมาตลอดนั่นถูกส่งมาให้กับผมทันที

 

"ช่วยหายไปหน่อยได้ไหม"ประโยคนั่นที่ทำให้หน้าปลอมๆเมื่อกี่ ทลายไปกลายเป็นความเศร้าจริงๆออกมา

 

"หายไปหรอ"ผมทวนประโยคนั่นอีกรอบหนึ่ง ใบหน้านิ่งเรียบที่ไม่แสดงอะไรออกทั้งสิ้น

 

"อยากทุ่มเทให้กับการสอบ"ผมที่พยักหน้ารับช้าๆอย่างเข้าใจ

 

"มีอะไรอีกไหมพี่"เพราะว่ารู้ว่าคงไม่ใช่แค่เรื่องนี้เรื่องเดียวเท่านั่น ผมพอจะเข้าใจตรงนี้เพราะพี่เขาก็ค่อยพูดออกมาตลอดว่าอ่านหนังสือ ผมก็ไม่ได้ตอแยเขาต่อ

 

"มี"ร่างสูงที่ถอดหายใจออกมาเล็กน้อยและเริ่มพูดต่อ"ขอบล็อคไลน์ไปล่ะกัน"

 

"..."

 

"จนกว่าจะสอบเสร็จ อยากจะจีบต่อก็เชิญหรือจะไม่รอก็แล้วแต่"

 

ผมยังมีความหวังอยู่ไหมว่าจะจีบพี่เขาติด?

 

"ผมยังพอมีหวังอยู่ไหมที่จะจีบพี่ติด พี่ไม่ได้มีคนที่ดูใจกันอยู่ใช่ไหม"ไม่อยากจะเก็บคำถามที่ค้างคาในใจเอาไว้เลย ถ้าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะคุยผมก็อยากพูดความรู้สึกของตัวเอง

 

"ยังไม่ได้คบกับใครก็มีหวังอยู่"คำพูดเรียบๆที่บอกกับคนพร้อมใบหน้าตึงๆตลอดเวลานั่นบอกออกมา

 

พร้อมกับเดินไปยังรถของตัวเองที่จอดอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้มากเท่าไหร่

 

"ผมจะเอาพี่มาเป็นเมียผมให้ได้เลยค่อยดู!"เสียงตะโกนของผมทำให้พี่เขาหยุดแล้วหันมามองแรงใส่ทันที

 

ผมที่เผลอหลุดยิ้มออกมาจนตาหยี้ส่งไปให้กับร่างสูงที่ไม่คิดจะหันมามองแล้ว

 

อย่างน้อยๆผมก็ยังมีหวังอยู่นะ

 

ต่อให้มันจะน้อยมากแค่ไหนแค่โอกาสเป็นไปได้ก็อาจจะมีเช่นกัน ต่อให้โอกาสจะได้พี่เขาเป็นเมียคือ1%ผมก็จะเดินหน้าจีบพี่เขาต่อเรื่อยๆ

 

จนกว่าผมจะหน้าด้านทนต่อไม่ไหวหรือโดนเขาเอ่ยปากไล่ออกมาจริงๆผมถึงจะไปจากเขา

 

สู้เว้ย!

 

_____________________________________

 

ทำไมพี่เสือเป็นคนแบบนี้ห้ะ!!!

 

 

เจ้านายจะคัมแบ็คเป็นผัวแบบเต็มตัว

 

ความคิดเห็น