ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Why?...... ภาค 2......ตอนที่ 17 [100%]

ชื่อตอน : Why?...... ภาค 2......ตอนที่ 17 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 87.1k

ความคิดเห็น : 337

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2562 23:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,300
× 0
× 0
แชร์ :
Why?...... ภาค 2......ตอนที่ 17 [100%]
แบบอักษร

 

Why? ทำไมต้องร้าย ทำไมต้องรัก ภาค 2 ...ตอนที่ 17 

Author : 여 님 (ยอนิม) 

                         

                

 

“เดี๋ยวกูขับรถกูไปอีกคันละกัน จะได้ให้ไอ้เจฟกับน้องมันมานั่งรถกู” โอมพูดขึ้นในตอนสายของวันใหม่ เพราะจะต้องไปรับเพื่อนๆของแม็คที่สนามบิน  

 

“เอารถตู้กูไปคันเดียวพอ ให้นั่งคันเดียวมานั่นแหละ เดี๋ยวจะหาว่ากูสองมาตรฐาน” นันบอกออกมาเสียงเรียบ 

 

“เอาตามที่นันมันบอกนั่นแหละมึง” แม็คพูดออกมาอีกคน โอมก็พยักหน้ารับ นันจึงเดินไปบอกไว ให้คนเตรียมเอารถตู้แบบวีไอพีออก รถคันนี้นันประมูลมา สภาพดีมากเพราะวิ่งยังไม่ถึง 3 หมื่น กิโลเมตรด้วยซ้ำ เป็นสีดำสนิท  

 

//มึงแน่ใจนะ ว่าไอ้นันมันโอเคกับการที่ไอ้เจฟมันมาด้วย// โอมกระซิบถามแม็คเพื่อความแน่ใจ 

 

//มันโอเค เอาจริงๆกูว่านันมันไม่ได้สนใจไอ้เจฟเลยด้วยซ้ำ ถ้าเจฟมันไม่ก่อกวนอะไรอ่ะนะ อีกอย่างมาบ้านนัน มันต้องเกรงใจนันมันบ้างสิ// แม็คพูดขึ้น โอมก็พยักหน้ารับ แล้วนันก็เดินกลับเข้ามาให้เตรียมไปขึ้นรถ 

 

“เมื่อคืนหนักรึไง ทำไมเดินเหมือนคนหมดแรง” โอมแซวขึ้น เมื่อเห็นท่าเดินของแม็คที่ดูขัดๆ แม็คหันไปจิกตาใส่เพื่อนตัวเองทันที 

 

“คิดอกุศลอีกล่ะสิมึง เมื่อวานนันมันให้กูวิ่งลู่ กูปวดขาอยู่เนี่ย” แม็คบอกเพื่อนกลับไป นันก็ยกยิ้มขำ เมื่อคืนหลังจากที่นันนวดให้แม็คเสร็จ เขาก็ให้แม็คนอนพักผ่อน ส่วนนันก็ไปดูแลสนามแข่ง กลับมาอีกทีประมาณตี 2  

 

“ถึงขั้นต้องจับมันออกกำลังกายเลยเหรอวะ” โอมถามขึ้น 

 

“เออ ให้ฟิตร่างกายหน่อย จะได้รับแรงของกูไหว” นันพูดขึ้น ก่อนจะโดนแม็คต่อยเข้าที่ไหล่อย่างหมั่นไส้ และเพื่อกลบเกลื่อนความเขินด้วย เพราะรู้ว่านันหมายถึงอะไร นันยกยิ้มนิดๆ ก่อนจะกอดคอแม็คเอาไว้แล้วชวนให้ไปที่รถ ซึ่งลูกน้องของนันที่ชื่อนุขับมาจอดรออยู่ก่อนแล้ว เนื่องจากนันให้ไวอยู่ดูงานที่บ้านให้ นัน แม็ค โอม ขึ้นไปนั่งที่เบาะติดกัน 3 ที่ แล้วนุก็ขับรถตรงไปยังสนามบินทันที  

เมื่อมาถึงสนามบิน นุเอารถไปจอดรอที่ลานจอด ส่วนนัน แม็ค โอม ก็เข้าไปหาร้านกาแฟนั่งรอด้านใน  

“เครื่องลงกี่โมง” นันถามขึ้น เมื่อนั่งอยู่ในร้านกาแฟเรียบร้อยแล้ว แม็คดูนาฬิกาข้อมือ 

 

“อีกประมาณครึ่งชั่วโมงได้ ไม่รู้ว่ามาถึงพวกนั้นจะอยากนอนหรือหิวก่อนกันแน่นะ” แม็คบอกออกมา 

 

“ถ้าหิวค่อยพาแวะกิน แต่ถ้าอยากนอนก็พากลับบ้านเลย” นันตอบกลับ 

 

“มึงไม่มีธุระไปไหนต่อใช่มั้ย” โอมถามนันขึ้นมาบ้าง นันส่ายหน้าไปมา 

 

“ไม่มี อย่างมากกูก็เช็ครถที่ประมูลมาก็เท่านั้น อ่อ ส่วนเรื่องผู้รับเหมาสร้างเต็นท์รถ พอดียายกับตาของกูเค้าแนะนำมาให้แล้วนะ” นันพูดขึ้น เพราะโอมเคยจะแนะนำญาติตนเอง 

 

“เออๆ ไม่เป็นไร” โอมตอบรับกลับไป แม็คมองนันยิ้มๆ ทำให้นันเลิกคิ้วใส่คนรัก 

 

“อะไร” นันถามกลับไป  

 

“ก็ไม่คิดว่ามึงจะยอมเอาผู้รับเหมาที่ยายกับตาของมึงแนะนำมา” แม็คพูดขึ้นยิ้มๆ ถึงแม้ว่านันจะให้อภัยกับทางบ้านตายายตนเองแล้ว แต่นันก็ไม่ค่อยไปวุ่นวายหรือขอความช่วยเหลืออะไรจากทางนั้นสักเท่าไร บางทีตายายให้อะไรมา นันก็ไม่ค่อยรับ 

 

“เอื้อมันเอาประวัติการทำงานของผู้รับเหมาคนนี้มาให้ดู กูดูแล้วโอเค ถึงได้เอา” นันตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ แต่แม็คก็แอบยิ้มล้อนิดๆ แต่แม็คก็ดีใจ ที่นันมีปฏิสัมพันธ์กับญาติฝั่งแม่บ้างแล้ว 

 

“แล้วมึงจะเริ่มสร้างเมื่อไร” โอมถามต่อ 

 

“เดือนนี้กะว่าจะให้ปรับที่ปรับทางก่อน เดี๋ยวกูจะออกแบบอีกที ว่าจะต้องสร้างอะไร ตรงไหน” นันตอบกลับไป 

 

“อืม มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะเว้ย” โอมพูดขึ้น นันก็พยักหน้ารับ แล้วทั้งสามคนก็นั่งคุยเรื่องรถ เรื่องนั้นเรื่องนี้ไปเรื่อย  

 

“ยิ้มอะไรของมึงวะไอ้โอม เป็นบ้าเหรอ” แม็คถามโอม เมื่อโอมเดินกลับจากห้องน้ำ หลังจากแยกไปเข้าห้องน้ำเมื่อสักครู่ 

 

“กูอารมณ์ดี ยิ้มไม่ได้เหรอวะ” โอมถามออกมา แม็คมองหน้าโอมอย่างงงๆ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เพราะจะได้เวลาที่เพื่อนของแม็คจะมาถึงแล้ว ทั้งสามคนจึงไปยืนรอตรงทางออกของผู้โดยสารขาเข้าประเทศ เสียงประกาศเที่ยวบินที่เพื่อนของแม็คนั่งดังขึ้นมา นันยืนเอาแขนพาดไหล่ของแม็คเอาไว้ แม็คกับโอมก็ชะเง้อมองเพื่อนไปด้วย จนเวลาผ่านไปสักพัก 

 

“นั่นไง มาโน่นแล้ว” แม็คพูดขึ้น เมื่อเห็นเพื่อนตัวเองกำลังเข็นรถกระเป๋าออกมา แฟรงค์ที่เห็นพวกแม็คก่อนก็รีบยกมือทักทาย นันมองตามไปก็เห็นเจฟฟี่เดินมาพร้อมกับเด็กผมสีทองหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง แต่นันก็ไม่ได้สนใจแต่อย่างไร นันปล่อยให้แม็คไปกอดทักทายเพื่อน 

 

“ไง นัน ขอบใจนะที่ให้พวกเรามาพักด้วย” โจนาธานพูดขึ้น ก่อนจะเดินมาจับมือทักทายนัน นันก็พยักหน้ารับ แล้วจับมือกับอีกฝ่ายกลับไป คนอื่นๆก็เดินมาทักทายนันเช่นเดียวกัน รวมทั้งเจฟฟี่ด้วย แต่สีหน้าอีกฝ่ายเรียบนิ่ง นันเองก็ไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว 

“นี่น้องนายเหรอเจฟ” แม็คทักขึ้น เด็กหนุ่มผมทองยิ้มหวานออกมา 

“ใช่ นี่ลูกของป้าเราน่ะ พอดีปิดเทอมมาเที่ยวหาชั้น ชั้นเลยชวนมาด้วย ชื่อเจอรี่ เจอรี่นี่เพื่อนพี่ ชื่อแม็ค ส่วนนี่..”เจฟฟี่กำลังจะแนะนำนันต่อ แต่เด็กหนุ่มที่ชื่อเจอรี่ เดินมายืนตรงหน้าของนัน แล้วยื่นมือไปหาด้วยรอยยิ้ม 

“สวัสดี ผมเจอรี่” เด็กหนุ่มพูดขึ้น ทำให้เพื่อนๆของแม็คต่างมองหน้าแม็คทันที แม็คก็มองเจอรี่ด้วยสายตานิ่งๆ 

“นัน” นันตอบกลับไปสั้นๆ ก่อนจะเดินมากอดคอแม็คไว้เหมือนเดิม ปล่อยให้เด็กหนุ่มยื่นมือค้างอยู่แบบนั้น 

“นายไม่คิดว่าเสียมารยาทกับน้องชั้นไปหน่อยรึไง” เจฟฟี่ถามออกมา นันตวัดสายตาไปมองหน้าเจฟฟี่แล้วยกยิ้มนิดๆ 

“ชั้นก็ไม่ได้บอกว่าตัวเองมีมารยาทนี่ นายยังไม่ชินอีกเหรอ” นันถามกลับไป  

“เออ พวกนายอยากนอนพัก หรือหิว นันมันจะได้พาไปถูก” โอมถามขึ้นเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ 

“อยากนอนพักก่อนว่ะ” แดนนี่เป็นคนตอบกลับมา นันพยักหน้ารับ ก่อนจะหยิบมือถือออกมาโทรหาลูกน้องตัวเอง ให้เอารถมารับที่ประตูทางออก  

“เดี๋ยวไปรอรถด้านหน้า” นันพูดเสียงนิ่ง แล้วกอดคอพาแม็คเดินนำไปก่อนทันที ส่วนเจอรี่ก็ไปเดินกับเจฟฟี่  

//เจฟ นันมันยอมให้พวกนายมารบกวนที่บ้านมัน ยังไงก็เคารพเจ้าของบ้านหน่อยละกัน// โอมเตือนเพื่อนตัวเองด้วยความหวังดี  

//ชั้นก็ไม่ได้จะทำอะไร นันต่างหากที่เหมือนตั้งแง่กับชั้นและน้อง// เจฟฟี่พูดกับโอม 

//นันมันก็ไม่ได้อะไรกับนายเหมือนกัน ขอแค่อย่าไปก่อเรื่องเท่านั้นเอง// โอมบอกย้ำอีกครั้ง เจฟฟี่พยักหน้ารับ ก่อนที่โอมจะเดินไปคุยกับแฟรงค์ 

“อ่าว นัน แม็ค มาทำอะไร” เสียงทักดังขึ้น ทำให้นันกับแม็คหันไปมอง ก็เห็นว่าเป็นสอง พี่ชายของสาม

“มารับเพื่อนน่ะ แล้วนายล่ะ” แม็คถามกลับไปบ้าง สองหันมามองเพื่อนๆของแม็ค ก่อนจะมีสีหน้าขุ่นๆ

“มาส่งเพื่อน กำลังจะกลับพอดี ไว้เจอกัน” สองพูดขึ้น แล้วเดินแยกไปอย่างรวดเร็ว แม็คมองอย่างงงๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร ทั้งหมดมายืนรออยู่ที่หน้าประตูทางออกอยู่สักพัก รถตู้ของนันก็มาจอดรับ และเมื่อเอากระเป๋าขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว ก็ขึ้นไปนั่งประจำที่ทันที โดยที่นันกับแม็ค จะนั่งที่เดิม โอมเองก็กำลังจะขึ้นไปนั่งข้างนันเหมือนกัน แต่เจอรี่มาดึงชายเสื้อของเขาเอาไว้ก่อน

“ผมชอบเมารถ ขอนั่งตรงนี้ได้ไหมครับ” เจอรี่ถามขึ้น โอมหันมามองหน้านันทันที 

“ถ้าเมารถ ไปนั่งด้านหน้าข้างคนขับ” นันพูดพร้อมกับพยักหน้าไปตรงเบาะที่นั่งด้านหน้าสุดข้างลูกน้องของเขา เจอรี่ทำหน้างอเล็กน้อย  

“ตัดสินใจเร็วๆ มันจอดนานไม่ได้” นันพูดเสียงดุ  

“เจอรี่ มานั่งนี่” เสียงของเจฟฟี่เรียกน้องชายตัวเอง เจอรี่เลยยอมเดินเข้าไปนั่งข้างพี่ชายตัวเองอย่างเสียไม่ได้ โอมก็ขึ้นมานั่งที่เดิมเป็นคนสุดท้าย ก่อนจะปิดประตู นันหันมามองหน้าแม็ค ก็เห็นแม็คจ้องหน้าเขาอยู่ 

//เด็กนั่นชอบมึงแน่ๆ// แม็คพูดกระซิบกับนันเป็นภาษาไทย

//เหรอ แล้วไง// นันถามกลับ แม็คยกยิ้มมุมปากนิดๆ

//กูสงสารเด็กนั่น ไม่รู้จะเจอฤทธิ์อะไรของมึงบ้าง// แม็คพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มขำ นันยื่นหน้าไปใกล้ๆหูคนรัก พร้อมกับเอาปลายจมูกโด่งคลอเคลียแถวๆใบหูนิ่มของแม็ค ทำให้แม็คขนลุกวาบ

//ไม่หึงสักหน่อยเหรอ// นันแกล้งถามกลับไป

//ก็อยากหึงอยู่ แต่ดูแล้วมึงไม่เล่นด้วย กูก็เลยไม่หึงดีกว่า แล้วก็อย่าคิดจะแกล้งกูด้วยการทำให้หึงด้วย กูไม่ได้กลับมาหามึง เพื่อทะเลาะกัน เข้าใจใช่มั้ย// แม็คพูดดักออกมา นันยกยิ้มแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ เขารู้ดีกว่าควรแกล้งแม็คในเรื่องไหน เวลาไหน

//เดี๋ยวนี้ดุเก่ง// นันพูดขึ้นก่อนจะหอมหัวของแม็คอย่างมันเขี้ยว

“นี่ พวกนายคุยอะไรกัน ช่วยพูดภาษาอังกฤษได้มั้ย พวกชั้นจะได้เสือกได้ด้วย ว่าพวกนายจีบกันอยู่รึเปล่า” โจนาธานที่นั่งเบาะด้านหลังของนันกับแม็คพูดแซวขึ้น ทำให้แม็คหันไปด่าเพื่อนทันทีอย่างไม่จริงจังนัก เพราะรู้ว่าเพื่อนแซวเล่น เพื่อนๆของเขาก็หัวเราะกลับมา ใช้เวลาสักพักก็มาถึงบ้านของนัน ทุกคนดูจะคุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว เนื่องจากเคยมาพักกันแล้ว ยกเว้นเจอรี่ ที่เพิ่งมาครั้งแรก  

“แม็ค มึงพาเพื่อนมึงไปดูห้องนอนเลย นอนตามที่กูบอก เดี๋ยวกูจะไปดูรถที่โรงรถหน่อย ให้เพื่อนมึงนอนพักกันไปก่อน ตอนเย็นค่อยตื่นมากินข้าว” นันพูดขึ้น แม็คพยักหน้ารับ ก่อนที่นันจะเดินแยกไปที่โรงรถ

“มา เดี๋ยวพาไปที่ห้องพัก” แม็คหันมาพูดกับเพื่อนตัวเอง ก่อนจะพาเจฟฟี่กับเจอรี่ไปยังห้องนอนชั้นล่าง 

“ชั้นมาทำให้นายอึดอัดใจรึเปล่า” เจฟฟี่ถามขึ้น แม็คส่ายหน้าไปมา 

“ไม่หรอก ถ้านายมาในฐานะเพื่อน” แม็คตอบกลับไป เจฟฟี่ยกยิ้มนิดๆ 

“เค้าใจร้ายกับพี่ถึงขนาดนี้ พี่ก็ยังจะมาหาเค้าอีก” เจอรี่พูดออกมาต่อหน้าแม็ค ทำให้แม็คปรายตามองเด็กหนุ่มด้วยสายตานิ่งๆ 

“เอ่อ ขอโทษแทนเจอรี่ด้วย นายพาพวกนั้นไปห้องเถอะ ชั้นกับน้องขอนอนพักสักหน่อย” เจฟฟี่บอกออกมา แม็คพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินแยกไปโดยไม่สนใจอะไรเด็กหนุ่มอีก แม็คคิดว่าเจฟฟี่คงเล่าให้น้องชายฟังเรื่องที่ชอบเขาแน่ๆ  

“ให้มันไปนอนคอนโดกูมั้ย” โอมถามขึ้น แม็คส่ายหน้าไปมา

“กูไม่ใช่คนพาลเหมือนเมื่อก่อนแล้ว” แม็คพูดขึ้นพร้อมกับยกยิ้ม ก่อนจะพาเพื่อนอีก 3 คน ขึ้นไปบนชั้นสอง เพื่อไปนอนอีกห้อง ส่วนโอมนอนที่คอนโดพี่ชายตนเอง

“พวกชั้นพาเจฟฟี่กับเจอรี่มาแบบนี้ นายโอเคใช่มั้ยแม็ค” แดนนี่ถามขึ้นเมื่อเข้ามาในห้องแล้ว  

“โอเค” แม็คตอบกลับ 

“ตอนอยู่บนเครื่องเด็กนั่นก็ดูนิสัยดี น่ารักดี แต่ไม่คิดว่าจะมาวอแวกับนัน” โจนาธานพูดขึ้นบ้าง เพราะพอจะมองออกเหมือนกัน ว่าเจอรี่สนใจนัน แม็คยกยิ้มนิดๆ 

“ไม่ต้องห่วงชั้นหรอก ห่วงเด็กนั่นจะดีกว่า” แม็คพูดออกมาพร้อมกับหัวเราะเบาๆ 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++ 50% +++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

“พวกนายนั่งเครื่องกันมาไกล คงจะเพลียกัน นอนพักก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวช่วงเย็นๆจะมาปลุกไปทานข้าว วันนี้พักก่อน พรุ่งนี้จะไปไหนค่อยว่ากันอีกที” แม็คพูดขึ้น เพราะรู้ว่าเพื่อนน่าจะมีอาการเจ็ทแลคกันบ้าง  เพื่อนของแม็คตอบรับ ก่อนที่แม็คกับโอมจะปล่อยให้เพื่อนนอนพัก

“มึงจะไปไหนก่อนรึเปล่า หรือว่าจะนอนเล่นรอพวกนั้นตื่น” แม็คถามขึ้นมา

“กูออกไปทำธุระแป๊บหนึ่งดีกว่า แล้วเดี๋ยวจะหาซื้อของกินมาให้พวกนั้นด้วย จะได้ไม่ต้องรบกวนนันมันมากไป” โอมพูดออกมา แม็คพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไปส่งโอมที่รถ แล้วแม็คก็เดินไปหานันที่โรงรถ

“ไอ้โอมมันไปไหน” นันถามขึ้น เพราะเห็นรถของโอมขับออกไป

“มันออกไปทำธุระ เดี๋ยวเข้ามาตอนเย็นทีเดียว เห็นว่าจะซื้อของกินมาให้พวกนี้ด้วย” แม็คตอบไปตามที่เพื่อนบอกเอาไว้

“นี่รถที่ประมูลมาได้เหรอ” แม็คถามออกมา พร้อมกับเดินดูรถที่จอดเรียงอยู่ในโรงรถหลายคัน เพื่อรอออกขาย

“อืม เอามาเช็คสภาพเตรียมไว้ก่อน อ่อ กูจะออกไปดูที่สักหน่อย จะไปกับกูมั้ย” นันถามออกมา แม็คพยักหน้ารับทันที

“งั้นเดี๋ยวให้ไอ้พวกนี้คอยดูแลเพื่อนมึงก่อน แต่คิดว่าเพื่อนมึงคงนอนหลับกันหมด” นันบอกออกมา ก่อนจะเดินไปล้างมือ แล้วเดินนำแม็คมาที่รถ แล้วก็พากันไปยังสถานที่ที่นันจะทำเต็นท์รถ ใช้เวลาไม่นานก็มาถึง ซึ่งอยู่ใกล้ๆกับสนามแข่งรถของนันถัดไปแค่นิดเดียวเท่านั้น นันนัดคนที่จะมาปรับพื้นที่ไว้

“จะรอบนรถหรือว่าจะลงไปด้วย” นันถามคนรัก เมื่อจอดรถเรียบร้อยแล้ว

“ลงไปด้วยดีกว่า” แม็คตอบกลับ แล้วลงจากรถพร้อมกับนัน นันเดินไปทักทายคนที่เขานัดไว้ และพาเดินดูพื้นที่ว่าต้องปรับจากตรงไหนถึงตรงไหน โดยมีแม็คเดินตามมาด้วยอย่างทุลักทุเล เพราะที่ไม่ได้ราบเรียบเดินสบายนัก นันหันมามองคนรักก็เห็นว่ามีเหงื่อซึม

“มึงไปรอในรถก่อนดีมั้ย เดี๋ยวก็เป็นลมเป็นแล้งไป” นันบอกออกมา เมื่อเห็นสีหน้าของแม็ค

“ก็ได้” แม็คตอบรับเสียงอ่อย เพราะเขาไม่ชินกับอากาศร้อนสักเท่าไร แถมยังเดินลำบากอีก แม็ครับกุญแจรถจากนันแล้วเดินกลับไปนั่งเปิดแอร์รอในรถ แม็คนั่งเล่นมือถือ พร้อมกับมองนันสลับไปมาด้วย จนแม็คเห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินมาส่งน้ำให้กับนัน แล้วเดินตามไปด้วย มึคคขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย เพราะอีกฝ่ายดูเหมือนจะพยายามแตะเนื้อต้องตัวของนันเป็นระยะ แม็คเลยกดโทรหานันทันที เขาเห็นนันมองมาที่รถก่อนจะกดรับสาย

(“ว่าไง”) นันถามขึ้น แม็คกัดปากนิดๆ

“คุยเสร็จตอนไหน” แม็คถามกลับไป

(“อีกสักพัก มีอะไร”) นันถามต่อ

“กู..หิว แต่ไม่เป็นไร รอได้ มึงคุยธุระให้เสร็จก่อนเถอะ” ใจจริงแม็คอยากจะถามเรื่องของหญิงสาวว่าเป็นใคร แต่ก็ไม่อยากเปิดช่องให้นันแซว

(“อีก 10 นาที”) นันตอบกลับ พอแม็ครับคำ นันก็วางสายไป พร้อมกับหันไปคุยกับอีกฝ่ายต่อ แม็คนั่งมองนันไม่วางตา จนกระทั่งนันเดินกลับมาที่รถ โดยมีหญิงสาวเดินตามมาด้วย

“เสียดายจังค่ะ ที่ไม่ได้อยู่ต่อ ว่าจะชวนไปหากาแฟดื่มสักหน่อย” เสียงของหญิงสาวดังเข้ามาในรถ แม็คเลยลดกระจกลง

“เรียบร้อยรึยัง กูหิวแล้ว” แม็คส่งเสียงออกไป ก่อนที่นันจะตอบ ทำให้นันหันมามองแล้วยกยิ้มนิดๆ

“ผมขอตัวก่อนนะครับแฟนผมเริ่มงอแงละ” นันพูดกับหญิงสาวยิ้มๆ ทำให้หญิงสาวชะงักไปนิดเมื่อได้ยิน

“เอ่อ แฟนเหรอคะ” หญิงสาวถามเพื่อความมั่นใจ พอนันพยักหน้ารับ หญิงสาวก็ยิ้มแห้งๆ ก่อนจะเดินถอยให้นันเปิดประตูขึ้นรถ

“ลูกสาวคนรับปรับที่” นันพูดขึ้นมาลอยๆ

“บอกกูทำไม” แม็คถามกลับด้วยน้ำเสียงปกติ เหมือนไม่ได้อยากรู้อะไร นันหัวเราะในลำคอเบาๆ

“ก็มึงทำหน้าอยากรู้ซะขนาดนี้ ถ้ากูไม่บอก เดี๋ยวมึงก็มาหงุดหงิดใส่กู” นันตอบกลับ แม็คเม้มปากเล็กน้อย ที่คนรักรู้ทัน จริงๆนันพอจะรู้ตั้งแต่ที่แม็คโทรหาเขาแล้ว

“กูโมโหหิวหรอก ไปหาอะไรกินรองท้องกันเหอะ แล้วค่อยซื้อกับข้าวกลับไปให้พวกนั้นด้วย ถึงไอ้โอมมันบอกจะซื้อเข้ามาเอง แต่กูว่าเราซื้อเสริมไปอีกนิดหน่อยดีกว่า” แม็คเสนอขึ้น เพื่อเปลี่ยนเรื่องคุย นันก็ยกยิ้มอย่างรู้ทัน

“งั้นเดี๋ยวกูแวะซื้อเครื่องดื่มไปด้วยละกัน คิดว่าคืนนี้เพื่อนๆมึงคงอยากดื่ม” นันพูดขึ้น แล้วก็พากันไปหาซื้อของกินและเครื่องดื่ม ก่อนจะพากันกลับมาที่บ้าน นันให้ลูกน้องตนเองมาช่วยยกเครื่องดื่มไปเตรียมไว้ ส่วนเขากับแม็คก็ไปนอนเล่นที่บ่อปลาข้างบ้าน

“นัน กูรู้ว่าบางทีเจฟมันก็เหมือนเล่นสงครามประสาทกับมึง มึงคงจะไม่ทำอะไรรุนแรงใช่มั้ย” แม็คถามเพื่อความแน่ใจ

“ขอคำจำกัดความของคำว่ารุนแรงหน่อย” นันถามด้วยน้ำเสียงปกติ

“ก็..ทำร้ายร่างกายมันอะไรแบบนั้น” แม็คตอบกลับมา นันยกยิ้มมุมปากนิดๆ

“มันก็ขึ้นอยู่กับตัวมัน ว่าทำอะไรกับกูบ้าง กูไม่ใช่เด็กน้อยที่ไม่คิดจะตอบโต้คนที่กวนตีนกูหรอกนะ กูมันคนห่าม คนเถื่อน มึงก็น่าจะรู้ดี” นันตอบออกมาอย่างรู้สึกขำเสียมากกว่า

“ถามหน่อย ถ้าไอ้เจฟมันตั้งใจเข้ามาป่วนกูกับมึงจริงๆ มึงจะปกป้องมันรึเปล่า” นันถามคนรักกลับไปบ้าง

“ถ้ามันทำเกินไป กูก็ไม่ปกป้องหรอก กูให้ความเป็นเพื่อนกับมันมาตลอด ถ้ามันอยากเลิกคบกับกู กูก็คงต้องปล่อยมันไป” แม็คตอบตามที่ตนเองคิด ทำให้นันยกยิ้มพอใจ ที่แม็คไม่ได้หลับหูหลับตาเข้าข้างเพื่อนมากเกินไป นันกับแม็คนอนคุยเล่นกันอยู่สักพัก นันก็ชวนแม็คไปออกกำลังกายในฟิตเนส ถึงแม็คจะอิดออดอยู่บ้าง แต่ก็โดนนันลากไปอยู่ดี

“กูวิ่งลู่อย่างเดียวพอนะ” แม็ครีบเสนอขึ้นมาก่อน

“เออ สัก 1 ชั่วโมง เดินสลับวิ่งไปเรื่อยๆ” นันตอบกลับ แม็คทำหน้ามุ่ย แต่ก็ยอมไปวิ่งบนลู่วิ่งไฟฟ้า โดยที่นันก็วิ่งอยู่อีกเครื่องข้างๆ

“อยู่ที่นี่เอง ฟิตทั้งผัวทั้งเมีย” เสียงทักของโอมดังขึ้น พร้อมกับเดินเข้ามาหาคนทั้งสอง

“ไงมึง ออกกำลังกันสักหน่อยดีมั้ย” นันชักชวนขึ้นมา

“ไว้ก่อนดีกว่า” โอมตอบกลับ แล้วเดินไปนั่งเล่นที่โซฟาในห้องออกกำลังกาย นันถอดเสื้อไปโหนบาร์ต่อ โดยที่โอมก็นั่งคุยกับแม็คที่กำลังเดินบนลู่วิ่งไปด้วย

“โอ๊ะ กำลังออกกำลังกายกันอยู่เหรอ” เสียงของเด็กหนุ่มผมทองดังขึ้น แม็คกับโอมหันไปมองก็เห็นว่าเป็นเจอรี่ น้องชายของเจฟฟี่

“ตื่นแล้วเหรอ แล้วไอ้เจฟล่ะ” โอมทักถามกลับไป

“เข้าห้องน้ำอยู่ เดี๋ยวตามมาครับ” อีกฝ่ายตอบกลับ แล้วเดินตรงไปหานันที่กำลังยกดัมเบลอยู่ทันที นันปรายตามองเล็กน้อยแต่ไม่ได้สนใจอะไร

“คุณหุ่นดีมากเลย ผมชอบผู้ชายหุ่นแบบนี้ที่สุด” เด็กหนุ่มพูดออกมา ทำให้แม็คหันมามองทันที เพราะน้ำเสียงของเด็กหนุ่มเหมือนอยากจะสื่อความรู้สึกของตัวเอง

“งั้นเหรอ ส่วนชั้นเองก็ไม่ชอบผู้ชายหุ่นเล็กๆเหมือนนายสักเท่าไร” นันตอบกลับมา ทำให้เด็กหนุ่มชะงักกึก ส่วนแม็คกับโอมก็อมยิ้มขำเล็กน้อย

“แล้วมึงชอบแบบไหนวะ” โอมถามกลับมาให้เด็กหนุ่มรับรู้ด้วย

“ชอบหุ่นแบบเต็มไม้เต็มมือเหมือนไอ้แม็คมากกว่า” นันพูดออกมาตรงๆ ทำเอาแม็คร้อนหน้าวาบ

“พูดอะไรนึกถึงเด็กที่ฟังอยู่หน่อย” แม็คพูดกลับไปอย่างนึกหมั่นไส้เจอรี่

“ผมไม่ใช่เด็กแล้ว” เจอรี่เถียงกลับทันที

“กูหมายถึงเด็กแก่แดด” แม็คพูดออกมาเป็นภาษาไทย ทำให้เด็กหนุ่มทำหน้างง

“พูดอะไร ผมฟังไม่ออก” เจอรี่รีบถามขึ้นทันที

“แม็คมันบอกว่า ...จริงด้วยไม่ใช่เด็กแล้ว” โอมตอบแทนให้ ซึ่งไม่ตรงกับที่แม็คพูด แม็คก็หัวเราะในลำคอเบาๆ เจอรี่มองแม็คอย่างไม่วางใจ ว่าแม็คพูดตามที่โอมบอกจริงหรือไม่ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เด็กหนุ่มหันมาหานันอีกครั้ง

“ผมอยากออกกำลังกายด้วยจัง สอนผมหน่อยได้ไหม” เจอรี่พูดอ้อนนันเสียงหวาน นันมองหน้าเจอรี่ก่อนจะพยักหน้ารับ

“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสิ มีรองเท้าผ้าใบมาด้วยรึเปล่าล่ะ” นันถามกลับไป เด็กหนุ่มพยักหน้ารับทันที ก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากห้อง เพื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้า นันมองมาที่แม็ค ก็เห็นแม็คมองเขาอยู่เช่นเดียวกัน นันยักไหล่เล็กน้อย

“เด็กมันรักสุขภาพ คงต้องช่วยเทรนให้สักหน่อย” นันบอกออกมา

“กูเริ่มสงสารเด็กนั่นแล้วว่ะ” แม็คพูดขึ้น เพราะเขามั่นใจว่านันคงไม่ได้คิดจะสอนเจอรี่ดีๆแน่นอน ไม่นานนัก เจอรี่ก็เดินเข้ามาพร้อมกับเจฟฟี่

“แน่ใจเหรอเจอรี่ ที่จะออกกำลังกายน่ะ” เจฟฟี่ถามน้องชายตัวเอง

“แน่ใจสิ” เจอรี่ตอบกลับยิ้มๆ ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหานัน ส่วนแม็คไปยืดเส้นอยู่ใกล้ๆโซฟาที่โอมนั่งอยู่ เจฟฟี่เห็นแบบนั้นก็เดินไปนั่งคุยกับโอมด้วยเช่นเดียวกัน

“ผมพร้อมแล้ว” เจอรี่บอกออกมา นันมองเด็กหนุ่มหัวจรดเท้า รองเท้าที่เด็กหนุ่มใส่เป็นผ้าใบแบรนด์ดังใส่เป็นแฟชั่นเฉยๆ ไม่ค่อยเหมาะกับการมาออกกำลังกายสักเท่าไร แต่นันก็ไม่ได้พูดอะไร

“ยืดเส้นยืดสายสักหน่อยก่อน” นันบอกออกมา แล้วบอกท่าให้เจอรี่ทำตาม เด็กหนุ่มก็ทำตามอย่างว่าง่าย ยังมีการแอบเหล่มองแม็ค พร้อมกับยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยด้วย แม็คส่ายหน้าไปมาช้าๆ

//หาเรื่องให้ตัวเองชัดๆ// แม็คพูดพึมพำออกมาคนเดียว พอยืดเส้นยืดสายเรียบร้อยแล้ว นันก็ให้เด็กหนุ่มไปวิ่งที่ลู่วิ่งก่อน 20 นาที เป็นการวอร์มร่างกาย เด็กหนุ่มก็ทำตามอย่างว่าง่าย

“ไม่มาวิ่งด้วยกันเหรอครับ” เด็กหนุ่มถามออกมา

“ชั้นวิ่งไปแล้ว” นันตอบกลับ แล้วเดินไปหาแม็คที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ยาว โดยที่นันไปนั่งข้างๆ เด็กหนุ่มหันมามองอย่างขัดใจ ที่นันไม่ได้ยืนดูใกล้ๆตนเอง แต่เดินแยกมาหาแม็ค นันถามโอมเรื่องสถานที่ที่อยากพาทุกคนไปเที่ยว โดยไม่ได้สนใจเด็กหนุ่มมากนัก จนเด็กหนุ่มวิ่งเสร็จก็รีบเดินลงมาหานันทันที

“แฮ่กๆ ผมวิ่งครบ 20 นาทีแล้ว” เด็กหนุ่มบอกกลับมา นันพยักหน้ารับ แล้วลุกไปยังเสาต้นหนึ่ง ซึ่งมีเหมือนนวมพันอยู่ และมีเชือกแบบยืดได้คล้องอยู่ด้วย

“ลองมาออกกำลังกายอีกแบบกัน นายมายืนตรงนี้” นันพูดพร้อมกับดันตัวเด็กหนุ่มให้ยืนพิงเสา แล้วเขาก็จัดการคล้องเชือกไว้กับเอวของเด็กหนุ่ม โดยมีตัวรองรับการกระแทกอยู่ตรงหน้าท้องด้วย เด็กหนุ่มยิ้มกริ่ม เมื่อนันมาใกล้ชิดกับเขาแบบนี้ เพราะนันต้องคล้องเชือกให้ เด็กหนุ่มทำหน้าเชิดๆใส่แม็คที่นั่งมองมา

“เดี๋ยวชั้นจะโยนบอลให้นายรับ นายต้องวิ่งขึ้นหน้า สลับซ้ายขวา เพื่อรับบอล แล้วส่งกลับมาให้ชั้น โอเคมั้ย” นันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“โอเคครับ” เด็กหนุ่มตอบรับทันที เพราะฟังแล้วเหมือนว่านันจะต้องอยู่กับเขาตลอดเวลา ไม่ได้ไปนั่งกับแม็คอีก

“ลองทดสอบดูนะ” นันพูดขึ้น แล้วโยนบอลให้เจอรี่ไปทางด้านขวา เด็กหนุ่มก็รีบวิ่งมารับแต่เชือกที่คล้องเอวนั้นเป็นเหมือนยงายืด มันดึงให้ตัวของเด็กหนุ่มกลับไปทางด้านหลัง จนเด็กหนุ่มหงายท้องไปนั่งอยู่ที่พื้น

“โอ๊ยย” เด็กหนุ่มร้องออกมา นันยืนท้าวเอวมองด้วยสายตานิ่งๆ

“มันดึงอ่ะครับ” เจอรี่บอกออกมา

“ใช่ มันดึงเพื่อให้นายต้องใช้แรง ลุกขึ้นมา ลองอีกรอบ” นันพูดเสียงเข้มขึ้น แม็คที่นั่งมองก็แอบหัวเราะขำ

//บอกแล้วว่าหาเรื่องใส่ตัวเองชัดๆ// แม็คพูดกับตัวเอง

“ผมลุกไม่ไหว” เด็กหนุ่มพูดเสียงอ้อนนัน

“ไม่ไหวก็เลิก” นันบอกออกมา เด็กหนุ่มเม้มปากเล็กน้อย สุดท้ายก็ยอมลุกขึ้นมาด้วยตัวเอง

“มา ลองอีกที” นันพูดขึ้น แล้วโยนบอลให้เด็กหนุ่มต่อ เด็กหนุ่มก็รีบวิ่งขึ้นมารับแล้วโยนกลับให้นัน แถมยังต้องฝืนไม่ให้ล้มเพราะเชือกมันดึงไปทางด้านหลังด้วย ทำให้เด็กหนุ่มถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยความเหนื่อย ส่งบอลไปมาไม่ถึง 20 ครั้ง เด็กหนุ่มก็ทรุดลงไปนั่งที่พื้น

“แฮ่กๆๆ ไม่ไหวแล้วครับ...พอก่อน” เจอรี่รีบโบกมือขอหยุดทันที นันยืนมองด้วยสายตานิ่งๆ

“ช่วยอุ้มผมหน่อยได้มั้ย ผมยืนไม่ไหวจริงๆ” เด็กหนุ่มอ้อนออกมาอีก

“อ่อนแอก็แพ้ไป” นันพูดแค่นั้น ก่อนจะเดินไปหาแม็ค โดยไม่สนใจเด็กหนุ่มอีก

“คนของใครก็ดูแลกันเองนะ แม็คไปอาบน้ำกันเถอะ” นันพูดกับเจฟฟี่ ก่อนจะชวนแม็คกลับขึ้นไปอาบน้ำบนห้อง แม็คยกยิ้มนิดๆ แล้วลุกตามนันไปทันที

“เฮ้ นี่จะทิ้งผมไว้แบบนี้เนี่ยนะ” เจอรี่ส่งเสียงเรียกนัน แต่นันก็ไม่สนใจ จนเจฟฟี่ต้องเป็นคนมาช่วยพยุงน้องตัวเองให้มานั่งพัก

“ทำประกันชีวิตหรือประกันสุขภาพไว้บ้างก็ดีนะ” โอมพูดออกมาอย่างขำๆ

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++ 100% +++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

2 Be Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กลับมาแล้วค่ะ หายไปแพ็คหนังสือ กับยุ่งเรื่องต่อเติมบ้านมา 

นึกถึงเจ้ากลูต้าเลยเนอะ ฮ่าๆ

แต่นันกับเดย์ ไม่เหมือนกันนะคะ

นันของเราเถื่อน ถ่อยกว่าเดย์เยอะ ฮ่าๆๆ

..

ปล. ตัวหนังสือเอียงๆ แทนบทสนทนาภาษาอังกฤษนะคะ ยอนิมขี้เกียจหาประโยคใส่แล้วต้องมาแปลอีกรอบ เอาเป็นว่าอ่านกันไปแบบนี้สบายๆละกันเนอะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น