Supporosaku

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 1 (Miss you my ram!) - Chanbaek

ชื่อตอน : Chapter 1 (Miss you my ram!) - Chanbaek

คำค้น : Zodiac , Chanbaek , Suppo , Cafe Bonjouno! , Supporosaku

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 283

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ธ.ค. 2558 10:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1 (Miss you my ram!) - Chanbaek
แบบอักษร

บทที่หนึ่ง : Cafe Bonjouno!

Baekhyun'Past

"ทำไมต้องเป็นเราด้วยวะเนี่ย" 'บยอน แบคฮยอน 'ที่เดินอยู่ในลมหนาวบ่นพึมพำออกมาคนเดียวพลางพยายามใช้แรงทั้งหมดยกขาเพื่อบุกบั่นหิมะหนาเกือบครึ่งเข่านี้ให้ผ่านออกไป ไม่ไหวเลย...ไม่น่าเป่ายิ้งฉุบแพ้ไอ้เพื่อนบ้าที่หอนี่เลย ไม่งั้นไม่ต้องมาซื้อมาแบกของกินเป็นกิโลกลับไปให้พวกมันที่หอหรอก

ขาทั้งสองข้างลุยหิมะหนาออกมาได้แล้วก็ออกเดินต่อไปจนถึงแยกแฟลตของที่อยู่อาศัยหลายแฟลต แบคฮยอนเกาหัวเพราะไม่รู้จะไปที่ไหน...."ที่อยู่ของเราอยู่ไหนอีกเนี่ย ทำไมตอนออกมาซื้อของยังเดินออกมาถูกทางอยู่เลย" แบคฮยอนหรี่ตาเพื่อหาเส้นทางที่คุ้นเคยแต่เพราะลมพัดที่หนาวเย็นและรุนแรงทำให้สายตาของแบคฮยอนไม่สามารถมองเข้าไปจนถึงหลอดไฟหรือโคมไฟที่คุ้นเคยอีกด้านได้

หนาว....หนาวมาก แต่หาทางกลับไม่ได้

สองขาเดินต่อไปถึงแยกถนนใหญ่และนั่งลงตรงที่ป้ายรถเมล์ป้ายหนึ่ง 'รอให้พายุสงบแล้วก็ค่อยกลับละกัน ระวัง! อย่าหลับเด็ดขาดนะ บยอน' บอกตัวเองแล้วก็กระชับถุงร้อนที่ใกล้จะหมดร้อนเต็มที

"ติดพายุเหรอ เชิญนั่งข้างในก่อนสิ" มือใหญ่แข็งแรง แต่ดูอุ่นและนุ่มผายมือเชิญให้แบคฮยอนเข้าไปนั่งอย่างไม่ถือสาอะไรกับหิมะที่เกาะอยู่ตามตัวของเค้าเลย ไหนๆก็หนาวมามากพอละ เข้าร้านก็ไม่เห็นเป็นอะไรนิ ดีกว่านั่งหนาวตายอยู่ตรงป้ายรถเมล์ซะอีก

"ขอบคุณนะครับ" ไม่รู้จักก็ต้องสุภาพไว้ก่อน พ่อสอนฉันเองแหละ

"ไม่เป็นไรครับ" ผู้ชายคนนั้นยิ้มกว้างมาให้ พร้อมกับเอากาแฟร้อน ผ้าเช็ดตัวและถุงร้อนมาให้อีกต่างหาก

"หลงทางเหรอ"

"ครับ หลงทางแล้วก็ติดพายุด้วย" แหงล่ะ จะไม่ให้หลงได้ยังไง ลำพังนักศึกษาผู้โดดเดี่ยวอย่างบยอน แบคฮยอนที่ออกจากบ้านเกิดเมืองนอนมาเรียนที่ในเมือง ขนาดซอยหมู่บ้านตัวเองยังจำแทบไม่ได้ นับประสาอะไรกับแฟลตใหญ่ในมหา'ลัย คิดแล้วก็อนาถแท้บยอนเอ๋ย...

"ตอนมีพายุห้ามออกจากบ้านกันไม่ใช่เหรอ"

"ผมรู้ แต่ว่าของกินในหอใกล้จะหมด ไม่ซื้อก็หิวกันพอดี" แบคฮยอนปากยู่นึกถึงเพื่อนตัวแสบที่สั่งให้เค้ามาซื้อของกินแสนลำบากนี่ ไม่ให้กินซะเลยดีมั้ยวะ รอให้หิวจนตายไปเองนั่นแหละ เชอะ

"อ่า...บ้านน้องอยู่ไหน"

"ผมอยู่หอ ชื่อหอซัปโป" ผู้ชายตรงหน้าครุ่นคิดนิดนึงก่อนจะร้องอ๋อและยิ้มเบาๆ

"เดี๋ยวรอให้พายุสงบอีกนิดก่อน เดี๋ยวจะไปส่ง ผมอยู่แถวนั้นพอดี" ใจหนึ่งก็กลัวนะว่าเค้าจะขู่เรา รีดไถเรา...แต่ดูแล้วคงไม่ใช่แบบนั้น ให้ไปด้วยก็ได้ว่ะ คนเดียวหัวหาย สองคนเพื่อนตาย!

"ครับ"

และตอนห้าทุ่มพายุก็สงบลง ผู้ชายคนนั้นก็มาส่งเค้าที่หอถูกจริงๆ ไม่รู้ว่าวันนั้นขอบคุณเค้าคนนั้นไปกี่ครั้งแต่รู้ว่าเยอะมากเลยทีเดียว ขอบคุณธรรมดาไม่ได้หรอกมันต้องมีของกินเอาไปให้ด้วย แบคฮยอนขอนำเสนอ...เค้กข้าวฝีมือแม่!

ตามที่บอก เค้าอยู่แถวนั้นจริงๆ หอข้างผมนี่เลย แต่ว่าจะไปถึงหอก็ลำบากใช่มั้ยล่ะ อีกอย่างไม่ดีไม่งามด้วย (?) งั้นขอไปที่คาเฟ่นั่นล่ะกัน

วันนี้เป็นวันหยุด ผมว่าง ว่างมากเลยเดินถือเค้กข้าวเตรียมมอบให้เค้าทันที ร้านคาเฟ่ก็ยังเปิดเหมือนเดิม ลูกค้าสาวๆยิ้มกรี๊ดใส่ผู้ชายคนนั้นใหญ่ แต่ผู้ชายคนนัั้นก็หล่อจริงนั่นแหละแถมยังใจดีด้วย...(ตึก..ตึก)

เอ๋?

หัวใจเต้น? เต้นทำไม? แค่ผมนึกในใจแค่นี้ก็เต้นแล้วเหรอเนี่ย ไอ้หัวใจบ้าเอ้ย! หยุดเต้นเดี๋ยวนี้นะ! เราไม่ได้ชอบผู้ชายสักหน่อย..!

"อ้าว มาอีกแล้ว นั่งก่อนๆ" ผู้ชายคนนั้นยิ้มและผายมือเชิญอย่างเดิมอีกครั้ง แต่ว่าแตกต่างเพราะตอนนี้ผมไม่ได้ลำบากหรือติดพายุอะไร แต่ผมจะมาขอบคุณเค้าต่างหาก

"เอา..ลาเต้ครับ" สั่งออเดอร์เสร็จก็นั่งรอไป เตรียมกระชับมือที่ถือเค้กข้าวอยู่จะให้ตอนนี้เลยดีมั้ยนะ...ยังไม่ดีกว่า

"กรุณารับของแฮนด์เมดนี้เถอะค่ะ!" เสียงผู้หญิงร้องขึ้นทำให้ทั้งร้านหันมามองเธอเป็นตาเดียวรวมทั้งผมด้วย ผู้ชายคนนั้นยืนนิ่งก่อนที่จะยิ้มออกมา

"เก็บของไปเถอะครับ ผมไม่ชอบรับของจากใคร" ผู้หญิงคนนั้นหน้าซีดเพราะความอายและรีบเดินตึงตังออกจากร้านไป เธอคงไม่อยากตื๊อแล้วล่ะ ไม่งั้นมีหวังโดนแซวทั้งร้านแน่

"นี่ครับลาเต้" เดินเข้ามาพร้อมกับลาเต้วางมันลงบนโต๊ะ ก่อนที่จะยิ้มทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

"ทำไมไม่รับของจากผู้หญิงคนนั้นล่ะ"

"เพราะของขวัญพวกนั้นไม่มีความจริงใจและผมก็ไม่ใช่คนดีคนดังอะไร ทำไมจะต้องไปรับของแพงๆพวกนั้น"

"....."

"ผมต้องการของที่จริงใจมากกว่า จะเอาแค่ดอกไม้ดอกเดียวมาให้ก็ได้ แต่ต้องจริงใจ" ของขวัญผมมันก็จริงใจนะแต่เค้าจะรับไว้มั้ย?

"ผมมาขอบคุณที่คุณช่วยผม แม่ผมทำเค้กข้าวมาเกิน ผมกินไม่หมดเลยจัดใส่กล่องมาให้คุณ รับไปเถอะครับ พี่.." ครั้งแรกที่เรียกผู้ชายตรงหน้าว่าพี่ มันก็รู้สึกขนลุกซู่อย่างบอกไม่ถูก ไม่ได้ขนลุกแบบสะอิดสะเอียนแต่ว่าขนลุกเหมือนมันจะเขินต่างหาก เกิดมาไม่เคยเรียนใครว่าพี่ก็วันนี้แหละที่จะเคย

"พี่ชื่อชานยอล ปาร์ค ชานยอล :) เอาของมานี่สิ" ไม่รู้ทำไมหน้าของตัวเองถึงร้อนผ่าวขึ้นมาได้ นี่คงต้องอยู่ในเตาอบแน่ๆ หน้าแดงเป็นมะเขือเทศคนตรงหน้าคงไม่สังเกตุเห็นหรอกนะ แต่ว่าเค้ารับของไว้อ่ะไม่ได้ไม่รับเหมือนผู้หญิงคนนั้น ดีใจจัง 

"แล้วน้องล่ะ ชื่ออะไร" ฝ่ายตรงข้ามถามกลับมาด้วยท่าทางอมยิ้ม เฮ้อ หยุด! หยุดเลยนะบยอน! สั่งห้ามใจตัวเองไม่ให้เต้นเลยนะ ที่ใจเต้นนี่ก็แค่ปลื้มใช่มั้ยล่ะ พี่ชานยอลนิสัยดีก็ต้องชอบเป็นธรรมดาอยู่แล้ว ใครๆก็ชอบ ไม่ต้องเขินเลยนะ!

ถึงจะบอกตัวเองอย่างนั้นก็เถอะ...

"บยอน แบค..ฮยอน..ครับ =////=" ฮอล!

-จบบทที่หนึ่ง-

เหมือนบทนี้จะให้รู้แค่ชื่อของกันและกันเลยเนาะ แต่ทำไมน้องบยอนของเราใจเต้นได้ขนาดนี้ล่ะ เต้นตลอดเวลา (มันก็ต้องเต้นอยู่แล้วมั้ย? ไม่งั้นจะมีชีวิตได้ยังไง =__=) ยังไงก็อย่าลืมฝากติด Miss you my Ram! ของซัปโปคนนี้ด้วยนะคะ

ป.ล. เหมือนเรี่องดวงดาวไม่เกี่ยวเลยเนาะเนี่ย สาระโปรเจกต์แทบไม่มีสักนิดเดียว ;]

ขอขอบคุณภาพจาก Blogger - Blogsport ด้วยนะคะ

ความคิดเห็น