เอส ดับเบิ้ลเอส
facebook-icon

อยากได้ผัวแฝดเชิญทางนี้ 55555555555 #ถ้าไม่ชอบแนว3Pไม่แนะนำให้อ่านนะคะ จุ๊บ ๆ

ชื่อตอน : #9 คนของเรา! [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ค. 2563 10:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#9 คนของเรา! [100%]
แบบอักษร

#9 คนของเรา! 

 

 

“ตกลงเงียบกันทำไมเนี่ย” ผู้หญิงตรงหน้าถามขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มอีกครั้ง เธอสวยมาก หุ่นก็ดี แต่ฉันก็สวยเหอะ แม้ว่าจะเตี้ยกว่านิดหน่อยก็ตาม “ไง สบายดีกันใช่มั้ย” 

ประโยคดีหันไปมองหน้าพี่ธีร์กับพี่เธียร์สลับกัน รอยยิ้มยังคงสดใสเหมือนเดิม แต่ใบหน้าของพวกพี่ทั้งสองคนกลับนิ่งมาก 

“บรรยากาศแปลก ๆ ว่ะ” เอมี่หันมากระซิบข้างหูฉัน 

“ใช่! พวกเราออกไปกันดีกว่า” ฉันว่าพลางเอื้อมมือไปจับข้อมือของเอมี่เอาไว้ ตั้งใจจะว่าลากเพื่อนออกไปจากตรงนี้แต่… 

หมับ! 

แขนข้างหนึ่งกลับยื่นมารั้งคอของฉันเอาไว้ 

“หิวไม่ใช่เหรอ ไปดิ เดี๋ยวพี่พาไป” 

แก! อีผู้ชายปากร้ายแทนตัวเองว่าพี่กับฉัน แถมยังลากฉันออกจากบ้านทันที ตามมาติด ๆ ด้วยพี่ธีร์ แต่ก็เดินตามเขาออกมาแบบงง ๆ นั่นแหละ ไม่ได้พาไปหาของกินเลย แต่พาไปเดินเล่นจนแน่ใจว่าพ้นจากสายตาคนอื่นพี่เธียร์ถึงยอมปล่อยแขนออกจากตัวของฉัน 

“ทำไมไม่พาไปหาอะไรกินล่ะ จะพามาที่นี่ทำไม” ถามทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แก่ใจ 

“อย่ามากวนตีน!” ใบหน้าดุจ้องฉันเขม็งเลยทีเดียว “อย่าแกล้งโง่ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าลากออกมาทำไม” 

“แหม! ที่ถามเพราะไม่รู้เหอะ” อันที่จริงรู้ว่าพวกเขาลากออกมาเพื่อหนีแฟนเก่านั่นเอง 

“เลิกทะเลาะกันสักวันจะได้ไหม?” คำถามจากพี่ธีร์ดังขึ้นมาน้ำเสียงของเขาเหมือนหน่ายกับฉันและพี่เธียร์ 

“ไม่ได้!” ตอบพร้อมกันเลยค่ะ 

“พี่จะมาตอบเหมือนฉันทำไม” 

“เธอนั่นแหละ” สุดท้ายพวกเราก็เถียงกันเหมือนเด็ก ๆ 

“ชิ! ผู้หญิงคนนั้น แฟนเก่าของพวกพี่สองคนใช่มั้ย แล้วก็ไม่ต้องสงสัยด้วยว่าฉันไปรู้มาจากที่ไหน เอาเป็นว่ารู้ก็แล้วกัน” กอดอกเชิดหน้ามองพวกพี่ทั้งสองคน เขาดูเงียบไปทันทีที่ได้ยินคำถามของฉัน “เสียใจเหรอที่เลือกฉันก่อน ทั้ง ๆ ที่เธอก็กลับมาแล้ว” 

ไม่มีคำตอบอีกตามเคย ยังคงเงียบกันทั้งคู่ เหมือนพวกเขาเปิดโอกาสให้ฉันได้พูด 

“หรือ…” 

“พวกพี่ไม่เคยเสียใจที่เลือกลัน” 

ตึกตัก ตึกตัก 

ทะ ทำไมหัวใจถึงเต้นแรงกับคำตอบของพี่ธีร์แบบนี้ล่ะ ส่วนพี่เธียร์เขาแค่ยืนมองอยู่นิ่ง ๆ เท่านั้น 

“แล้วก็ไม่ต้องพูดจาถากถางกันหรอก เพราะพวกพี่ไม่ได้สนใจอดีตอีกแล้ว ลันไม่มีทางสะใจจากเรื่องนี้ได้แน่นอน” 

“สะใจอะไร ลันก็แค่… แค่…” 

“แค่อยากจุ้น!” 

“พี่เธียร์!” มีแค่เขานี่แหละที่ชอบกัดฉันไม่เลิกเลย               “เมื่อไหร่พี่จะเลิกกัดฉันสักที” 

“ไม่ใช่หมา!” 

“ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงเพราะพี่น่ะ กัดเก่ง! แบร่ ๆ” พูดพลางยื่นหน้าไปแลบลิ้นใส่เขาด้วย คนตรงหน้าถึงกับกัดฟันจ้องหน้าฉันเขม็งเลยทีเดียว 

“หึหึ!” ไหงน้ำเสียงตอนนี้ของเขาถึงน่ากลัวนักนะ 

หมับ! 

กรี๊ด! 

“พี่จะทำอะไรฉันเนี่ย ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ” จู่ ๆ เขาก็อุ้มฉันจนตัวลอย แถมยังมองแบบเอาเรื่องอีกต่างหาก 

“เล่นน้ำทะเลกันไหม” 

“ไปดิ” 

“เดี๋ยว! พวกพี่อยากเล่นก็ไปเล่นกันสองคนสิ อย่าลากฉัน… กรี๊ด! ฉันไม่เล่น ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้” 

ตูม! 

โอ๊ย! ไอ้บ้า ไอ้ผู้ชายป่าเถื่อน 

“แค่ก ๆ ไอ้พี่เธียร์” 

“ฮ่า ๆ” ท่าทางของเขาโคตรจะสะใจที่แกล้งฉันได้ สีหน้าก็ไม่ได้รู้สึกผิดกับการกระทำเมื่อกี้แม้แต่นิดเดียว “ปากดีนัก งั้นก็แดกน้ำทะเลไปละกัน” 

“ไอ้พี่บ้า คิดว่าฉันจะยอมให้แกล้งอยู่ฝ่ายเดียวเหรอ หึ!” ยืนเท้าสะเอวมองหน้าพวกเขาสองคน ไหน ๆ ก็เปียกแล้วนี่ เล่นเลยละกันเพราะถึงยังไงก็ตั้งใจมาพักผ่อนสมองอยู่แล้ว แม้ว่าคนที่ฉันตั้งใจจะหนีจะยืนหัวโด่อยู่ตรงหน้าก็ตาม 

“เฮ้ย! ยัยบ้า เดี๋ยวก็คอหักตายกันพอดี” น้ำเสียงของพี่เธียร์ไม่ได้ฟังดูโมโหหรอก แต่เพราะเขาตั้งหลักไม่ทันต่างหากล่ะ ก็แน่ล่ะสิในเมื่อฉันเล่นกระโดดขึ้นขี่หลังเขานี่ “ลงมา!” 

“ไม่ลง! อยากทำฉันเปียกดีนัก พี่ก็ห้ามขึ้นจากน้ำนะพี่ธีร์” 

“เล่นกันไปสองคนสิ เดี๋ยวพี่ขึ้นไปนั่งรอที่ฝั่ง” 

“ไม่ได้! พวกพี่ต้องเล่นกับลัน” 

“ลำเอียง!” จู่ ๆ คนที่ฉันขี่หลังอยู่ก็พูดขึ้น 

“อะไร” 

“เปล่า! ลงได้แล้ว กูหนัก” 

“หยาบคาย ฉันออกจะผอม ถ้าจะหนักคงเป็นหน้าอกอันจะนุ่มนิ่มของฉันมากกว่า” ตอนนี้ไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว ได้กินผู้ชายหล่อ ๆ หน้าตาเหมือนกันถึงสองคนใครบ้างจะไม่ชอบ ฮ่า ๆ 

“นิ่มตาย! ลงไป” 

“ไม่ลง! กรี๊ด!” 

ตูม! 

อีกแล้ว แต่คราวนี้เขาทิ้งตัวลงมาด้วยไง ฉันเลยจมมากกว่าเดิม 

แค่ก แค่ก 

แสบจมูกไปหมด ไอ้ผู้ชายป่าเถื่อน! 

“ฮ่า ๆ ลัน” อีกคนที่เดินเข้ามาช่วยพยุงฉันขึ้นก็พลอยหัวเราะไปด้วย ตกลงเขาเป็นห่วงฉันจริง ๆ ใช่มั้ย “เฮ้ย!” 

ตูม! 

ไหน ๆ ก็ทำคนน้องไม่ได้ งั้นขอทำคนพี่ละกันเพราะถึงยังไงก็หน้าเหมือนกัน สุดท้ายก็หัวจุ่มน้ำทะเลกันไปหมดทั้งสามคน หลังจากนั้นก็สาดน้ำใส่กันเหมือนเด็ก ๆ ความรู้สึกของฉันตอนนี้คล้ายกับความทรงจำในวัยเด็กที่ยังมีพ่อ แม่และครอบครัวแสนอบอุ่นอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน แต่พอโตขึ้น แม่กลับหนีหายออกไปจากชีวิตของฉัน… และทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป 

เฮ้อ! 

“เหนื่อยแล้ว ขึ้นเถอะ” ฉันสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไปก่อนจะพูดขึ้นแล้วลากสังขารของตัวเองขึ้นจากน้ำเดินดุ่ม ๆ ไปทิ้งตัวลงนั่งที่ริมชายหาด ปล่อยให้เกรี้ยวคลื่นสาดกระทบกับลำตัวแทน ซ้ายและขวาคือผู้ชายที่หน้าเหมือนกันนั่งขนาบข้างอยู่พร้อมกับเสียงหอบหายใจถี่ ๆ 

“ไม่ได้เล่นน้ำทะเลแบบนี้นานแค่ไหนแล้วนะ” พี่ธีร์ว่าขึ้นพลางยื่นตัวไปกับพื้นทราย 

“เกือบสิบปีได้แล้วมั้ง” ตามด้วยน้ำเสียงของพี่เธียร์พร้อมกับร่างสูงที่ยื่นตัวตามพี่ชายนอนลงกับพื้นทรายข้าง ๆ ฉัน 

“พวกพี่เคยมีความทรงจำในวัยเด็กกันไหม” ก็ไม่รู้ทำไมถึงถามและรู้สึกอยากญาติดีกับพวกเขาเอาไว้ มันก็ไม่ได้เลวร้ายเสมอไปหรอกมั้ง 

“ทุกคนย่อมต้องมีกันทั้งนั้น” พี่ธีร์ตอบ 

“แต่ทำไมของลันเหมือนมันเลือนรางเลยล่ะคะ” ฉันว่าพลางยื่นตัวนอนราบไปกับพื้นทรายใบหน้ามองสบตากับพี่ธีร์ก่อนจะหันกลับไปมองใครอีกคนข้าง ๆ ด้วย เดี๋ยวเขาว่าฉันลำเอียงอีก “พวกพี่เคยทะเลาะกันไหม” 

“ถามทำไม” พี่เธียร์หันกลับมามองหน้าสบตาฉันพร้อมกับคำถาม 

“ก็แค่อยากรู้…” ตอบพลางกวาดสายตามองขึ้นไปบนท้องฟ้าซึ่งมีแสงแดดส่องลงมาแทน รู้สึกแสบตานิด ๆ 

“จะว่าไม่ก็คงไม่ใช่… พวกพี่เคยทะเลาะกันตอนเด็ก ๆ เพราะแย่งของรักของหวงซึ่งกันและกัน แต่พอเคลียร์กันได้ก็ตกลงกันว่าจะแบ่งกัน” พี่ธีร์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสบาย เขาดูมีความสุขกับเรื่องราวในวัยเด็กที่พูดถึงมากเลย 

“ของเล่นเหรอ?” 

“คน!” คำตอบนี้ออกมาจากปากของพี่เธียร์ 

“อะไร? นี่พวกพี่เปรียบคนเป็นสิ่งของเหรอ” 

“คนของเรา!” พี่เธียร์ขยายความให้กับคำตอบของเขา แล้วไอ้คนของเราที่เขาหมายถึงคือใครกัน 

“หมายถึงแฟนเก่าตอนนี้หรือเปล่า เพราะพวกพี่รักผู้หญิงคนเดียวกัน” คำพูดของฉันทำให้ทั้งคู่เงียบไปเลยทีเดียว แต่มันก็ไม่ได้เงียบสงบอะไรขนาดนั้นเพราะเสียงคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งมันดังพอสมควร ไหนจะเสียงลมอีก 

"กลับเข้าบ้านเถอะ” หลังจากเงียบอยู่นานพี่ธีร์ก็พูดขึ้นพลางขยับตัวลุกขึ้นยืน ตามด้วยพี่เธียร์ ส่วนฉันแค่ยกตัวเองลุกขึ้นนั่งมองหน้าพวกเขาสลับกันเท่านั้น 

“จะนั่งให้แดดเผาเหรอ” คำถามจิกกัดจากปากของพี่เธียร์ดังขึ้น เขาญาติดีกับฉันไม่ได้นานจริง ๆ 

“ฉันเดินไม่ไหวแล้ว แบกกลับไปหน่อย” 

“มีขาก็เดินเองสิ” 

“ชิ! พี่ธีร์ขา ลันเดินไม่ไหวแล้ว” ถ้าให้อ้อนพี่เธียร์คงไม่ไหวเพราะเขาคงจะไม่คล้อยตามกับคำพูดของฉันอย่างแน่นอน 

“ขี่หลังพี่กลับไปละกัน” พูดพลางนั่งยอง ๆ หันหลังมาให้ฉัน 

“แบร่ ๆ” ฉันเลยหันกลับไปแลบลิ้นใส่พี่เธียร์แล้วขึ้นขี่หลังพี่ธีร์ 

โป๊ก! 

“โอ๊ย! พี่เธียร์” เขามันโรคจิตชัด ๆ นี่ถ้าไม่ได้แกล้งฉันคงอยู่ไม่ได้สินะ พอหันไปจะด่าที่กล้ามาเขกหัวฉันเขาก็ชิงเดินหนีกลับออกไปซะก่อน พี่ธีร์เลยรีบแบกฉันเดินตามจนมาถึงบ้าน 

“แหม! สวีทกันโคตร ๆ” น้ำเสียงแซวจากพี่ติณห์ดังขึ้นมา ถ้าเขาตามไปด้วยจะไม่แซวแบบนี้เลย 

“แหม! มึงนี่ก็ขยันเสือกโคตร ๆ เหมือนเดิมเลยนะ” ฉันไม่แปลกใจเรื่องฝีปากพี่เธียร์เลยจริง ๆ ถ้าไม่หล่อ หน้าเขาโคตรกวนตีนแถมยังหาเรื่องเก่งอีก 

“สัส!” 

“อะ ลินเอาผ้าขนหนูมาให้” 

อ๋อ! แฟนเก่าของพวกพี่เขาชื่อลิน ดันมาชื่อเล่นตัวสะกดนำเหมือนฉันไปอีก อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น 

“ขอบใจ” อีตาพี่เธียร์ก็ดันรับมาอีก 

“อืม แล้ว…” 

แปะ! 

คิดซะว่าเสียงผ้าขนหนูวางลงบนหัวของฉันก็แล้วกัน เพราะพี่เธียร์รับมาวางไว้เต็ม ๆ มือหนักชะมัด แต่ให้อภัยเพราะการกระทำดีเด่น จนคนจะตั้งคำถามต่อต้องเงียบไปเลยทีเดียว 

“พาลันไปอาบน้ำได้แล้ว” 

“เออ” 

ฉันหัวใจเต้นแรงได้ไหม ปกติอีตาพี่เธียร์ไม่เคยเรียกชื่อเล่นฉันเลยหรือที่พูดเพราะอยากประชดใครบางคน ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริง ๆ ฉันก็ไม่มีสิทธิ์อะไรอยู่ดีเพราะพวกเราสามคนไม่ได้เป็นอะไรกันจริง ๆ สักหน่อย 

รู้สึกแปลก ๆ จังเลยแฮะ! 

ความคิดเห็น