matchty

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กับดักที่ 54

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.5k

ความคิดเห็น : 69

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2558 19:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กับดักที่ 54
แบบอักษร

กับดักรัก...เกมหัวใจ

 

กับดักที่

- 54 -

 

เลิฟกำลังสาละวนจัดดอกไม้มือเป็นระวิง เพราะต้องเร่งทำให้เสร็จทันงานพรุ่งนี้ หลังกลับจากปากช่องได้ไม่กี่วัน พี่เมย์ก็โทรมาหาเขาขอให้มาช่วยจัดดอกไม้เนื่องจากคนขาด แล้วงานนี้ก็เป็นงานใหญ่เลยต้องการคนมีประสบการณ์มาช่วย

 

อันที่จริงเลิฟเลิกทำงานพิเศษกับเมย์มาได้สักพักแล้ว ตามคำสั่งของคนที่คุณก็รู้ว่าใครที่ไม่รู้นึกเฮี้ยนอะไรถึงห้าม แต่เขาก็ยังวนเวียนมาช่วยงานเมย์เรื่อยๆเวลาว่าง หรือเวลามีงานด่วนเข้ามาแบบนี้ 

 

"เสร็จแล้วหรอเลิฟ" เมย์ที่เดินมาดูความเรียบร้อยของงานถามขึ้นด้วยควาทแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าเลิฟจะเสร็จงานเร็วกว่ากำหนดขนาดนี้

 

"โอ้โห้! นอกจากเสร็จเร็วงานยังสวยเป๊ะสมเป็นเราเหมือนเดิมเลย พี่ก็นึกว่าจะฝีมือตกลงเพราะไปดูแลแฟนซะอีก" เมย์ก้มลงมองดอกไม้ที่เลิฟจัดอย่างพอใจพร้อมเอ่ยแซวไปด้วย จนเลิฟเขินหน้าแดงไปหมดและไม่เคยชินสักทีเวลาโดนแซว

 

"แล้วนี่เราจะกลับเลยรึเปล่า กลับยังไงให้พี่ไปส่งไหม" เมย์ถามด้วยความเป็นห่วง เพราะตอนนี้ค่อยข้างดึกพอสมควร เนื่องจากงานต้องเตรียมกันในเวลากลางคืน

 

"ไม่เป็นไรครับพี่เดี๋ยวผมรอปอมารับ" เลิฟปฏิเสธเมย์ไปด้วยความเกรงใจ

 

"โอเค แล้วนี่เราโทรบอกปอให้มารับรึยัง" 

"ยังเลยครับ" เลิฟส่งยิ้มแหยๆให้เมย์

 

"นั่นไงรีบโทรเดี๋ยวนี้เลยไม่" เมย์ส่งสายตามองเลิฟดุๆ

 

"งั้นผมขอตัวไปโทรศัพท์แป๊บนึงนะครับ" เลิฟบอกเมย์แล้วเดินเลี่ยงไปโทรศัพท์อีกด้านนึงของห้อง รอสัญญาณไม่นานอีกฝ่ายก็รับสาย

 

"(ว่าไง)" 

 

"เสร็จงานแล้วมารับหน่อย" 

 

"(ทำไมเสร็จเร็วไหนมึงบอกดึก)" 

 

"ก็คนมันเก่ง" เลิฟอวดตัวเองกับคนในสายพร้อมมองนาฬิกาบนข้อมือไปด้วย ตอนนี้กำลังจะสามทุ่มเร็วกว่าเวลาที่นัดกับปอไว้เกือบ 2 ชั่วโมง

 

"(หึ หึ ขี้โม้นะมึงแล้วนี่อยู่กับใคร)"

 

"อยู่กับพวกพี่เมย์แหละงานมันยังไม่เสร็จ แต่ส่วนของเลิฟทำเสร็จแล้ว" เลิฟเล่าให้ปอฟังเรื่อยๆตาก็มองทุกคนที่กำลังขมักเขม้นทำงานอยู่ ที่จริงเขาก็อยากช่วยแต่พี่เมย์สั่งห้าม เพราะอยากให้คนอื่นหัดทำบ้างจะได้ไม่ต้องกวนเขาบ่อยๆ

 

"(อีกชั่วโมงกูไปรับรอได้รึเปล่า ไม่งั้นเดี๋ยวให้ไอ้ต้าไปรับมานี่)"

 

"ไม่ต้องกวนพี่ต้าหรอกเลิฟรอได้ ว่าแต่งานยังไม่เลิกหรอ" เสียงของคนคุยกันดังลอดเข้ามาในสายให้ได้ยินเป็นระยะ วันนี้ปอไปงานเลี้ยงกับที่บ้านแต่งตัวใส่สูทผูกไทด์ซะหล่อเลย (แอบถ่ายรูปอัพลงไอจีด้วยยอดไลค์เพียบ)

 

"(ยังไม่เลิกคงอีกสักพัก)"

 

"งั้นให้เลิฟกลับเองก็ได้นะปอจะได้ไม่เสียเวลา" เลิฟบอกด้วยความเป็นห่วงไม่อยากให้อีกคนต้องเหนื่อยมารับเขาอีก

"(ไม่ต้อง! เดี๋ยวกูไปรับ)"

 

"แต่ว่า..." เลิฟพยายามค้าน

 

"(พูดให้ฟังนะเลิฟ)"

 

"รู้แล้วน่า...สั่งเหมือนพ่ออยู่ได้" เลิฟทำหน้ามุ่ยใส่คนในสาย

 

"(ไม่ใช่พ่อกูเป็นผัว)"

 

"ไอ้บ้าแค่เปรียบเปรยเว้ย" เลิฟโวยวายเล็กน้อยใส่ปอ

 

"(หึ แค่นี้นะกูต้องวางสายแล้วพ่อเรียก)"

 

"อือ"

 

"(ใกล้ถึงแล้วกูโทรหา)"

 

เลิฟเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าหลังจากที่ปอวางสายไป แล้วเดินมาหาเมย์ที่ยืนสั่งงานลูกน้องอยู่ 

 

"ผมกลับแล้วนะครับพี่เมย์" เลิฟยกมือไหว้ลาอย่างนอบน้อม

 

"จ้า ว่าแต่ปอมาถึงแล้วหรอ" เมย์ถามด้วยความแปลกใจ เพราะพึ่งจะไปโทรศัพท์หากันเมื่อกี้ อะไรจะมาถึงรวดเร็วปานนั้น

 

"ยังหรอกครับคงอีกสักพัก ผมว่าจะออกไปรอที่หน้าล็อบบี้"

 

"อ้าว...รอในนี้ก็ได้นะเลิฟ ไม่เห็นต้องออกไปข้างนอกเลย"

 

"อย่าเลยครับพี่เกะกะคนอื่นเขาทำงาน" 

 

"ตามใจเราละกันแต่ถ้าปอมารับแล้วโทรหาพี่ด้วย" เมย์บอกด้วยความเป็นห่วง

 

"ครับ" เลิฟรับคำแล้วเดินออกจากห้องจัดเลี้ยง เพื่อไปนั่งรอปอที่ล็อบบี้โรงแรม ไม่รู้ว่าปอกับพี่เมย์จะห่วงอะไรเขานักหนา ทำเหมือนเขาเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆไปได้ ถึงจะมีแฟนเป็นผู้ชายด้วยกันเขาก็ยังเป็นผู้ชาย ที่ยังมองนมมองตูดผู้หญิงอยู่นะ แล้วใครที่ไหนมันจะมาทำอะไรผู้ชายแบบเขา

 

เลิฟเดินไปตามทางเดินของโรงแรมช้าๆ ไม่ได้รีบร้อนอะไร ก้มหน้าพิมข้อความส่งไปหาปอ แต่เป็นเพราะเดินไม่มองทางเลยทำให้ชนเข้ากับคนที่เดินสวนมา จนโทรศัพท์ในมือร่วงลงกระแทกกับพื้นเพราะแรงปะทะ

 

"ขอโทษนะครับที่เดินชน" เลิฟละล่ำละลักขอโทษอีกฝ่ายเป็นการใหญ่ ยกมือไหว้ปะหลกๆหลับตาปี๋ แต่อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไรนอกจากก้มลงไปเก็บโทรศัพท์ให้ ก่อนจะยื่นมันคืนมาให้เลิฟ

 

"ขอบคุณมากนะครับที่..." เลิฟชะงักมือที่จะยื่นไปรับโทรศัพท์ ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าตัวเองเดินชนใคร

 

...

...

 

ปอกวาดสายตามองไปรอบๆงานเลี้ยงด้วยความเหนื่อยหน่าย ก้มมองดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือเป็นระยะ ยกแก้วเครื่องดื่มในมือขึ้นมาจิบแก้เซ็ง 

 

เขาไม่ค่อยชอบออกงานสังคมแบบนี้เท่าไหร่ นับครั้งได้เลยที่เขาจะมาส่วนมากจะเป็นไอ้ป้องกับไอ้ปิง ที่จริงพี่ชายเขามันก็ไม่ได้ชอบแต่เพราะความเป็นลูกชายคนโต และความเป็นลูกที่ดีของพวกมันนั่นแหละเลยทำให้เลี่ยงไม่ได้ ต่างจากเขาที่ทำอะไรตามใจตัวเองมาแต่ไหนแต่ไร 

 

วันนี้ปอจำใจต้องมางานเลี้ยงกับที่บ้านอย่างช่วยไม่ได้ เพราะคุณปรีชาอยากให้วงสังคมรู้จักทายาทอีกคนของตัวเอง และแน่นอนว่าปอกลายเป็นจุดสนใจของงานทันที ด้วยรูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นไม่แพ้พี่น้องของตัวเอง การศึกษาในมหาวิทยาลัยมีชื่อระดับประเทศ ความเป็นทายาทอีกคนของกลุ่มเงินทุนขนาดใหญ่ และหลานชายของนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่อย่าง พล.ต.อ.อธิป อัศวเทพ มันดึงดูดคนให้เขาหาได้ไม่ยากจริงๆ

 

"ไงวะพระเอกของงาน" ต้าเอ่ยแซวอย่าขำๆ

 

"หึ กูเข้าใจละว่าทำไมไอ้สองตัวนั้นมันถึงดีใจที่กูเป็นคนมา" ปอพูดด้วยความเซ็งสุดขีด มั่นใจว่าพี่ชายตัวเองคงเคยเจอเหตุการณ์ไม่ต่างกัน ต้องมาคอยปั้นหน้ายิ้มรับใครก็ไม่รู้ที่มาชวนคุยตลอดเวลา มันโคตรจะทำให้เขารู้ตัวเลยว่าไม่เหมาะกับอะไรแบบนี้ อย่างเขาไปนั่งคุมผับคุมบ่อนเหมือนทุกวันนี้ดีที่สุด

 

"กูกลับก่อนนะต้องไปรับไอ้เลิฟ บอกพ่อให้กูด้วย" ปอวางแก้วในมือลงและรีบเดินตรงดิ่งไปที่รถตัวเองทันที เพราะตอนนี้เวลาสี่ทุ่มกว่าเข้าไปแล้ว เลยเวลานัดกับไอ้ตัวเล็กมาเกือบครึ่งชั่วโมง ตอนนี้นั่งรอเขาหน้างอปากยื่นแล้วล่ะมั้ง

 

Tru...Tru...Tru...

 

คิดได้ไม่เท่าไหร่เสียงเรียกเข้าที่ตั้งไว้เฉพาะก็ดังขึ้น ปอรีบกดรับสายแบบที่ไม่ต้องมองหน้าจอเลยทันที

 

"กูกำลังไปอย่าพึ่งโวยวาย" ปอรีบพูดดักคอคนในสายทันที

 

"(กูไม่โวยวายก็ได้แต่มึงควรรีบมานะ)" เสียงที่ไม่ใช่เลิฟตอบกลับมาทำเอาปอขมวดคิ้วมุ่น

 

"นั่นใคร" ปอถามกลับเสียงเข้ม

 

"(ลืมพี่เมียแบบนี้ไม่ดีเลยนะมึง)" อีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงยียวน

 

"ไอ้รุต!! มึงทำเหี้ยอะไร" ปอถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน

 

"(กูไม่ทำอะไรน้องกูหรอกน่าแค่จับตัวไว้ไม่ให้มึงตุกติก เพราะคนที่กูจะทำน่ะมึงต่างหาก)" 

 

"มึงจะเอายังไงว่ามา" ปอพยายามคุยกับอีกฝ่ายอย่างใจเย็น

 

"(โกดังแถวท่าเรือxx มาให้กูทดสอบความอึดหน่อย ถ้าทนได้กูจะเลิกยุ่งกับมึง แล้วอย่าพาใครมาล่ะมึงคนเดียวนะน้องเขย)" 

 

ปอกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนแทบแหลกด้วยความโมโห ก่อนจะรีบขึ้นรถและขับออกไปด้วยความเร็ว มือก็กดโทรศัพท์เพื่อโทรออกไปด้วย

 

"(มีไรวะ)" 

 

"ตามกูไปที่โกดังตรงท่าเรือxx พาคนไปด้วยนะ"

 

"(มีเรื่องเหี้ยไรวะ)" ต้าถามด้วยความตกใจ

 

"กูจะพาไปกระทืบเหี้ย" ปอว่าแค่นั้นแล้วกดตัดสายเพราะขี้เกียจอธิบายเยอะ เขาไม่จำเป็นต้องทำตามคำสั่งไอ้รุตเพราะเขาไม่ใช่พระเอก ที่จะต้องเอาตัวเองไปรับตีนเรียกดราม่าโชว์ความแมน อยากกระทืบเขามันควรทำแบบรอบที่แล้วได้ผลกว่าเยอะ เพราะคนที่เสียเปรียบไม่ใช่แค่เขาแต่รวมถึงตัวมันด้วย มันไม่กล้าทำอะไรไอ้เลิฟแน่ๆแล้วเขาจะต้องไปยอมโดนกระทืบฟรีๆทำไม 

 

...

...

 

"พี่จะทำอะไร" เลิฟถามเสียแข็งหลังจากปากได้รับอิสระ ส่วนมือสองข้างโดนมัดไขว้หลังไว้ ตามองคนจำนวนไม่ต่ำกว่าสิบด้วยความระแวง

 

"แฟนเรามันกวนตีนแค่จะสั่งสอนนิดหน่อยไม่มีอะไรหรอก" รุตบอกให้เลิฟสบายใเขาแค่เรียกไอ้ปอออกมากระทืบไม่ได้จะทำอะไรมากกว่านั้น หลังจากที่นอนคิดหาวิธีอยู่นานแต่คิดไม่ออก พอดีกับที่ไอ้แฮคมันอยากเอาคืนไอ้ปอแผนวันี้ก็เลยเกิด

 

"มึงโทรหาไอ้เหี้ยปอยังวะ" แฮคเดินเข้ามาถามด้วยเสียงกวนประสาท ตาก็มองที่เลิฟอย่างโลมเลีย

 

"ทำไมวะ" รุตไม่ได้ตอบแต่ถามกลับแทน

 

"เปล่าแค่จะบอกมึงว่าอย่าพึ่งโทร กล้องยังตั้งไม่เสร็จ" แฮคพูดไปเรื่อยๆมือก็ลูบไล้ไปตามโครงหน้าสวยของเลิฟ ซึ่งเจ้าตัวก็พยายามหันหน้าหนีเต็มที่ด้วยความขยะแขยง

 

"กล้อง? กล้องอะไร" รุตกระชากไล่เพื่อนให้หันกลับมาคุยกันให้รู้เรื่อง

 

"กูเปลี่ยนแผนนิดหน่อยว่ะ" แฮคหันมาบอกพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

 

"เปลี่ยนแผนอะไร" รุตยังคงไม่เข้าใจในสิ่งที่เพื่อนบอก

 

"กูคิดขึ้นมาได้ว่าอย่างไอ้ปอแค่กระทืบคงไม่พอ จะทำให้มันเจ็บไปจนตายคงต้องทำอะไรมากกว่านั้น" แฮคแววตาวาวโรจน์ไปด้วยความแค้นเวลาพูดถึงปอ เขายังจำความอับอายที่มันมอบให้ทุกครั้งได้ไม่ลืม พยายามหาวิธีเอาคืนมันมาตลอดแต่ไม่เคยทำสำเร็จ วันนี้แหละที่ทุกอย่างจะเป็นไปอย่างที่เขาต้องการสักที 

 

"มึงจะทำอะไร" รุตเริ่มมองแฮคด้วยสายตาไม่ไว้ใจ เอาตัวเองมายืนบังเลิฟไว้ตามสัญชาตญาณ

 

"มึงบอกเองไม่ใช่หรอว่าไอ้ปอมันรักน้องมึงมาก กูเลยจะส่งคลิปเด็ดๆที่มีพวกเราเป็นพระเอกกับเมียมันเป็นนางเอกไปให้" แฮคพูดด้วยหน้าตาบิดเบี้ยวพร้อมรอยยิ้มชั่วร้าย

 

"กูจะพาน้องกูกลับ" รุตพูดแค่นั้นแล้วหันไปแกะเชือกที่มัดแขนของเลิฟออก

 

"พี่ขอโทษนะครับ เดี๋ยวพี่ไปส่งบ้านนะ" รุตบอกเลิฟอย่างรู้สึกผิดมือก็แกะเชือกไปด้วย เขายอมรับว่าอยากกระทืบไอ้ปอเพราะไม่ชอบขี้หน้า แต่ไม่ได้มีความคิดเหี้ยๆแบบนี้ในสมองเลยสักนิด

 

"มึงจะไม่ร่วมมือกับกูหรอวะ" แฮคถามด้วยน้ำเสียงยียวน

 

"ร่วมมือกับมึงรุมโทรมน้องกูเนี่ยนะ มึงคิดได้ไงวะไอ้เหี้ย!!" รุตตะคอกใส่แฮคเสียงดังลั่นมองหน้าเพื่อนด้วยความผิดหวัง เขารู้ว่าไอ้แฮคมันเลวแต่ไม่คิดว่าจะระยำได้ขนาดนี้

 

"ทำอย่างกับมึงไม่เคยไปได้ว่ะรุต ตอนอีแยมเมียเก่ามึงไง" แฮคทำสีหน้าเยาะๆ

 

"กูไม่ได้ทำกับมึงอย่าเอาความเหี้ยของมึงมาเหมารวมกับกู" รุตตวาดเสียงแข็งและก็คิดในใจแล้วว่าคงต้องเลิกคบแฮคเป็นเพื่อนแล้วจริงๆ

 

"กลับเถอะเลิฟ" รุตหันมาหาน้องแล้วดันหลังให้อีกฝ่ายรีบเดินออกจากที่นี่ ซึ่งเลิฟเองก็เดินตามสั่งอย่างเร็วที่สุดเพราะแค่ได้ยินสิ่งที่แฮคพูด ขนทั่วตัวของเขาก็ลุกขึ้นตั้งไปหมดด้วยความกลัวและขยะแขยง ถ้าจะต้องนอนกับผู้ชายด้วยกันนอกจากปอเขาคงได้ฆ่าตัวตาย

 

แต่ในขณะที่ทั้งคู่จะเดินพ้นประตูโกดัง ก็มีกลุ่มคนจำนวนนึงเดินมาขวางทางเอาไว้ ไม่ยอมให้ออกไปง่ายๆ

 

"มึงคิดว่ากูจะปล่อยมห้มึงพาน้องมึงกลับง่ายๆหรอวะ" รุตหันหลังกลับไปมองหน้าแฮคทันทีจ้องอีกฝ่ายดวยความโกรธ รับรู้ได้เลยว่าตัวเองคิดผิดจริงที่อยากทำเรื่องเลวๆจนพาน้องมาซวยไปด้วย

 

"เลิฟฟังพี่นะ พี่จะเอาตัวเองกันมันไว้ให้ แล้วเราวิ่งให้เร็วที่สุดออกไปให้ถึงถนนใหญ่ พี่ว่าไอ้ปอน่าจะใกล้มาถึงแล้ว" รุตกระซิบบอกเลิฟด้วยความเป็นห่วง สิ่งที่คิดได้ในหัวตอนนี้คือทำยังไงก็ได้ ให้น้องออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

 

"แล้วพี่รุตล่ะ" เลิฟเองถึงจะกลัวแต่ก็ห่วงพี่ชายตัวเองเหมือนกัน เพราะจำนวนคนที่ล้อมอยู่ตอนนี้รุตไม่มีทางสู้ไหวแน่ๆ ส่วนเขาคนเดียวก็เต็มกลืนแล้วมั้ง

 

"ไม่ต้องห่วงพี่หรอก" รุตหันมาสบตากับน้องชายเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเป็นการส่งสัญญาณให้เลิฟวิ่ง 

 

"วิ่ง!!!" เลิฟวิ่งหนีสุดฝีเท้าอย่างไม่รอช้า ส่วนรุตเองก็แลกหมัดนัวเนียกับคนที่เขาเคยเรียกว่าเพื่อนเต็มที่ พยายามขวางสุดกำลังเพื่อเปิดทางให้น้องหนีไปให้ไกลที่สุด แต่แล้วน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟรุตสู้ได้ไม่นานก็โดนจับล็อกให้นอนราบไปกับพื้น

 

"ไปตามจับน้องมันมา...แสบนักนะมึง" แฮคหันไปสั่งลูกน้องอย่างเกรี้ยวกราดและหันมามองรุตด้วยความโมโห

 

"มึงนี่ยังไงวะรุต นึกเหี้ยอะไรเสือกอยากเป็นพี่ที่ดีขึ้นมา มึงเกลียดไอ้ปอไม่ใช่หรอวะแค่ทำตามกูก็จบ" แฮคบีบปลายคางของรุตแน่น บังคับให้อีกฝ่ายมองหน้าตัวเอง

 

"ถุ้ย...กูไม่ชอบไอ้ปอแต่ไม่ได้หมายความกูจะทำระยำกับน้องตัวเอง" รุตถ่มน้ำลายใส่หน้าแฮคแล้วจ้องอีกฝ่ายกลับด้วยแววตาแข็งกร้าว

 

"มึง!!" แฮคยกมือเช็ดย้ำลายออกจากหน้าตัวเองด้วยความโมโห เงื้อมือขึ้นสูงตั้งใจจะตบลงบนหน้าอีกฝ่ายเพื่อระบายความโกรธ ก่อนจะหยุดชะงักแล้วส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

 

"ดูดีๆหน้ามึงก็สวยไม่แพ้น้องเลยนี่หว่า" แฮคเชยคางของรุตขึ้นเพื่อมองหน้าชัดๆ ก่อนจะยิ้มที่ชอบทำเวลานึกอะไรชั่วๆได้ออกมา

 

"มึงมองหน้ากูแบบนั้นทำไม" รุตถามเสียงสั่นมองแฮคด้วยความระแวง เริ่มหวาดหวั่นกับท่าทีของอีกฝ่าย พยายามดิ้นให้หลุดจากการถูกจับ

 

"ระหว่างรอลูกน้องกูไปตามจับน้องมึงมา เรามาหาอะไรเล่นฆ่าเวลากันดีกว่าว่ะ" แฮคพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน แล้วกระชากรุตขึ้นแรงๆลากอีกฝ่ายไปโยนลงบนโต๊ะขนาดใหญ่กลางโกดัง

 

ทันทีที่ได้รับอิสระรุตก็รีบลุกขึ้นวิ่งหนี เพราะรู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเอง แต่ก็ไปไม่ได้ไกลเพราะโดนกระชากที่หัวอย่างแรง และเหวี่ยงกลับลงไปที่เดิม

 

"ฤทธิ์เยอะนะมึง จับมันไว้!!" แฮคสั่งลูกน้องเสียงเข้ม ด้านรุตเองก็พยายามสู้สุดชีวิตดิ้นรนหนีเอาตัวรอด แต่ก็โดนลูกน้องของแฮคจับเอาไว้แน่น

 

"มึงจะทำอะไร ปล่อยกูไอ้เหี้ย!!" รุตโวยวายดังลั่นขัดขืนด้วยกำลังที่มีทั้งหมด แววตาที่มองแฮคเต็มไปด้วยความกลัว

 

แฮคย่างสุมเข้ามาหารุตแบบช้าๆไม่รีบร้อน ทำตัวเหมือนเสือที่จ้องตะครุบเหยื่อ และเหยื่อตัวนั้นก็คือเพื่อตัวเอง

 

แคว่กกกกก

แฮคกระชากเสื้อของรุตเต็มแรงจนขาดคามือ ก้มลงมองแผ่นอกขาวเนียนที่มีกล้ามเนื้อน้อยๆ กับยอดอกสีชมพูสวยด้วยแววตาหื่นกระหาย ส่วนรุตตอนนี้ร่างทั้งร่างสั่นไปหมดด้วยความกลัวปนขยะแขยง ในใจภาวนาให้ตัวเองรอดจากเหตุการณ์บัดซบนี่

 

"สวยอย่างที่คิด...จริงๆกูก็เล็งมึงมานานแล้วเหมือนกัน แต่แม่งไม่มีโอกาสสักที" แฮคกระซิบบอกเสียงพร่า

 

"มึงอย่าทำอะไรกูนะแฮค กูเป็นเพื่อนมึงนะ" รุตหาข้ออ้างโน้มนาวใจแฮคเพื่อให้ตัวเองรอด แต่แฮคกระตุกยิ้มชั่วร้ายส่งให้

 

"โทษทีว่ะกูไม่เคยเห็นมึงเป็นเพื่อน" แฮคพูดเสียงเหี้ยมแล้วถอดกางเกงของรุติอกอย่างรวดเร็ว ดึงตัวเองออกมาแล้วสวมถุงอย่างอนามัยเรียบร้อย ก่อนจะกดตัวเองเข้าไปที่ช่องทางด้านหลังของรุตทีเดียวจนมิดด้าม

 

"อ๊ากกกกกก" รุตร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บ ช่วงล่างเหมือนจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ มันทรมานจนต้องดิ้นพล่านเพื่อให้หลุดพ้น

 

"อ่าาา แน่นฉิบ" แฮคขยับโยกเข้าออกอย่างรุนแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขสม ไม่ได้สนใจรุตที่ต้องเป็นฝ่ายรองรับเลยสักนิด

 

"หูยยย พี่แฮคเห็นแล้วเงี่ยนว่ะ" ลูกน้องของแฮคที่ยืนอยู่ใกล้ๆพูดออกมาด้วยความหื่นกระหาย เอามือล้วงเข้าไปในตัวเองแล้วชักแก่นกายตัวเองบ้าง

 

"เออแป๊บกูจะเสร็จแล้ว" แฮคขยับโยกตัวเองเร็วขึ้นก่อนจะปลดปล่อยออกมาเต็มถุงยาง

 

"ตามึง" แฮคถอนแก่นกายตัวเองออกมาแล้วถอดถุงยางทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี เช็ดทำความสะอาดตัวเองแล้วยัดกลับเข้าไปในกางเกงอย่างเรียบร้อย

 

"อย่าทำกู" รุตขอร้องเสียงสั่นด้วยความกลัว พยายามกระทดตัวหนีลูกน้องของแฮคที่เข้ามาแทนที่

 

"อ๊ากกกก" แต่คำขอร้องของรุตไม่เป็นผลเพราะลูกน้องของแฮคดัยแก่นกายเข้ามาในตัวเขาทันที ก่อนที่อีกฝ่ายจะขยับโยกอย่างรุนแรงบนตัวเขา 

 

รุตไม่รู้ว่าตัวเองจะหลุดพ้นจากเรื่องระยำแบบนี้ตอนไหน และต้องรองรับความหื่นกระหายของพวกมันอีกกี่คน น้ำตาใสๆไหลลงมาอาบแก้มไม่ขาดสาย ภาพที่แยมโดนข่มขืนผุดขึ้นมาให้เห็นอีกครั้ง ตอนนั้นเขาไม่ได้ร่วมมือกับแฮคก็จริงแต่เขาเองก็ไม่ได้เข้าไปช่วย เลือกที่จะปิดประตูห้องแล้วเดินหนีออกมา ทิ้งให้ผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงเผชิญกับความกักขฬะของเดนมนุษย์ ถ้าจะบอกว่าเหตุการณ์แบบนี้ทำไมถึงเกิดขึ้นกับเขา สิ่งที่นึกขึ้นได้คงมีแต่คำว่า 'กรรม'

 

...

...

 

เลิฟวิ่งออกมาจนถึงถนนใหญ่ พยายามมองหาคนเพื่อจะได้พากลับเข้าไปช่วยพี่ชาย แต่กลับไม่เห็นรถหรือสิ่งมีชีวิตอะไรเลย สิ่งที่มองเห็นตอนนี้คือตู้โทรศัพท์สาธารณะที่ตั้งอยู่ไม่ไกล เลิฟวิ่งตรงดิ่งไปที่มันทันทีเบอร์เดียวทั่นึกขึ้นได้ตอนนี้คือ เขาต้องโทรหาตำรวจแต่ยังไม่ทันที่จะได้บอกรายละเอียดอะไรมากนัก ลูกน้องของแฮคก็ตามมาทันและจัดการลากเลิฟกลับไปทันที

 

"พี่รุต" เลิฟครางออกมาเสียงแผ่วพร้อมๆกับน้ำตาที่ไหลออกมา เมื่อเห็นว่าพี่ชายตัวเองอยู่ในสภาพไหน

 

"มึงทำอะไรพี่กู" เลิฟถามแฮคเสียงแข็งมองอีกฝ่ายด้วยความเกลียดสุดขั้วหัวใจ

 

"อย่าพึ่งโวยวายคนสวยเพราะมึงก็จะโดนไม่ต่างจากพี่มึง" แฮคพูดเสียงเหี้ยมแล้วลากเลิฟเดินไปยังโต๊ะที่รุตนอนหมดสภาพอยู่ แฮคกระชากรุตลงจากโต๊ะเต็มแรงจนไปกองอยู่กับพื้น แล้วเหวี่ยงเลิฟขึ้นไปแทนที่

 

"อย่ามายุ่งกับกู" เลิฟพยายามปัดป้องดิ้นรนแฮคที่ขึ้นมาคร่อมตัวเองเต็มที่

 

เพี๊ยะ!!!

 

"อย่าดิ้น!! ยังไงมึงก็ไม่รอด ลองมีผัวเป็นหนูท่อแบบกูหน่อยเป็นไง" แฮคฟาดฝ่ามือลงบนหน้าเลิฟเต็มแรง แววตาที่มองเต็มไปด้วยความแค้นที่โดนอีกฝ่ายปฏิเสธและหักหน้าให้อาย

 

"อย่าทำอะไรน้องกูเลย กูไหว้ล่ะแฮค" รุตกระเสือกกระสนพาตัวเองมาดึงขาแฮคไว้ ยอมก้มลงกราบอีกฝ่ายอย่างไม่ห่วงศักดิ์ศรีอะไรทั้งนั้น ขอแค่มันทำให้น้องเขารอดก็พอ

 

"มาเอามันไปไกลๆดิ๊" แฮคสั่งลูกน้องด้วยความหงุดหงุดยกเท้าถีบแฮคให้ออกไปห่างอย่างไม่แยแส

 

แคว่กกกกก

 

แฮคฉีกเสื้อของเลิฟออกจนขาดวิ่น มองร่างกายของคนที่อยากได้มาตลอดด้วยความปราถนา ก่อนจะสะดุดกับรอยสักบนอกของเลิฟ

 

"รักกันจริงนะมึง" รุตพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

 

"กูอยากจะรู้นักถ้ามึงกลายเป็นเมียกูด้วยมันจะทำหน้ายังไง" แฮคพูดเสียงเหี้ยมพร้อมกับกระชากกางเกงขาสั้นของเลิฟออก

 

เลิฟพยายามดิ้นรนหนีสัมผัสหยาบโลนของแฮค ด้วยความรังเกียจและขยะแขยงสุดขั้วหัวใจ ก่อนจะสัมผัสได้ถึงนิ้วแข็งๆของอีกฝ่ายที่สอดแทรกเข้ามาทางด้านหลัง พร้อมๆกับน้ำตาที่ไหลพรากออกมาด้วยความกลัว

 

'ปอ...ช่วยเลิฟดัวย'

 

 

2 Be Con...

 

++++++++++

ปอ!!!!!

ไม่มีอะไรจะบอกนอกจาก

คนอ่านจง Strong !!!!

คำเตือน!

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายโลกสวย

รักคนอ่านคับ ^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}