คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 16: ยังรักและคิดถึง [4]

ชื่อตอน : บทที่ 16: ยังรักและคิดถึง [4]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ธ.ค. 2562 08:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16: ยังรักและคิดถึง [4]
แบบอักษร

 

“คุณภพ” กระซิบเรียกขึ้นมากลางดึกเช็คว่าเขาหลับแล้วหรือยัง รับรู้ถึงแรงกอดรัดเพิ่มมากขึ้นจึงพูดต่อ “เดือนหน้าเฟื่องลางานจะไปงานแต่งเอยสองสามวันนะคะ เฟื่องไม่กล้าพาลูกไปด้วย กลัวคุณภพจะไม่อนุญาต เอยก็เลยอยากเชิญคุณภพไปร่วมงานด้วย” 

“ก็ไปสิ พาลูกไปด้วย วันจันทร์เธอไปคุยกับคุณรสได้เลย ถ้าไม่ติดงานอะไรก็ให้เธอล็อกคิวแล้วจัดการตั๋วเครื่องบินกับที่พักให้” 

“คุณภพจะไปกับเฟื่องด้วยจริงเหรอคะ” 

“ทำไมถามแบบนั้นล่ะ เธอไป ลูกไป ฉันก็ต้องไปสิ” 

ดวงตาคู่สวยจ้องมองหน้าอกกำยำนานมาก ใจเต้นตึกๆ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นไปมองสบกับตาคู่คม เขาเองก็กำลังมองตนเช่นกัน เฟื่องลดาขัดเขิน เรานอนเนื้อแนบเนื้อกันแบบนี้เกือบทุกคืนที่ได้อยู่ด้วยกัน ทุกครั้งที่หล่อนตกเป็นของเขา อยู่ใต้ร่างของเขามันเป็นความรู้สึกที่เหนือการบรรยาย สำหรับผู้หญิงคนหนึ่งจะมีอะไรที่สุขใจไปมากกว่าการได้อยู่ใกล้คนที่เรารัก และหล่อนตอบได้เต็มปากว่ารักเขามาก 

คุณภพเป็นรักครั้งแรกและเป็นรักแรกพบของหล่อน เจอเขาครั้งแรกนานแล้วตั้งแต่สมัยเข้ามาฝึกงานตอนปีหนึ่งตามประสาเด็กทุนที่ต้องใช้เวลาปิดเทอมใหญ่เพื่อมาเรียนรู้ระบบการทำงานในบริษัท ต้องมาตั้งแต่ปีหนึ่ง ปีสอง และปีสามที่เป็นฝึกงานจริงๆ ของมหา’ลัย จบปีสี่ก็ได้รับคัดเลือกเข้ามาทำงานในแผนกการตลาดทันที ทุกครั้งที่เข้าบริษัทหล่อนจะตื่นเต้นมากและคอยมองหาเขาคนนี้เสมอ ไม่ผิดจากที่เขาชอบพูดหรอก ว่าเขาหล่อ รวย เพอร์เฟ็ค สาวๆ คนไหนก็หลงรักเขาทั้งนั้น ใช่แล้ว เพราะหล่อนเองก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน 

“ก็… เฟื่องคิดว่าคุณภพอาจจะยังตัดใจจากเอยไม่ได้” 

และก็เป็นอีกครั้งที่หล่อนหลบสายตาเขา จริงๆ นะ สองสามปีก่อนเขารุกจีบเอยหนักมาก ตามรับ ตามส่ง ชวนไปเดท ไปกินข้าว ซื้อของ ซื้อดอกไม้ให้ เอยเบื่อแอบเอาช่อดอกไม้ไปโยนทิ้งถังขยะ หลายครั้งหล่อนก็ตามไปเก็บเพราะเสียดาย เอามาปักแจกันไว้กลางห้องให้เอยตามบ่น 

ดอกไม้จากเขาสวยแล้วก็ราคาแพงมาก หล่อนทนมองมันถูกทิ้งไม่ได้หรอก บางช่อที่เอยทิ้งราคาของมันขึ้นหลักพันก็มีเยอะ คุณภพชอบเอย แม้เอยจะรำคาญถึงขั้นลาออกจากงานหนีกลับเชียงใหม่เขาก็ยังตามไปตื้อ เขารักเอยขนาดนี้จะกล้าไปเหรอ 

“คงจะมีไม่กี่คนที่อยากไปร่วมงานแต่งแฟนเก่าตัวเอง” 

“ไม่ใช่แฟนเก่า ไม่เคยคบกัน น้องเอยเป็นผู้หญิงคนแรกที่กล้าเมินใส่ฉัน” เขาแย้ง กดริมฝีปากอุ่นลงบนเส้นผมนุ่ม “เกิดมาไม่เคยหน้าแตกเท่าครั้งนั้นมาก่อน ถูกเล่นข่าวกระจายเลยช่วงนั้น” 

“แล้วอย่างนี้คุณยังจะอยากไปร่วมงานเหรอคะ” 

“ต้องไปสิ ไปให้เห็นกับตาไงว่าเขามีความสุขดีจริงหรือเปล่า แต่ก็คงจริงแหละ ไม่งั้นจะคบกันไปถึงขั้นแต่งงานได้ยังไง” 

“อ๋อ” ขานรับแล้วปล่อยให้จบตรงนั้น 

“หึงเหรอ” 

“เปล่าค่ะ แค่ถามดู” 

“ไม่จริงอะ เธอหึง หึงใช่ไหม” 

“ไม่ใช่” 

“หึง” 

“ไม่หึง!” 

“เออ ไม่หึงก็ไม่หึง งั้นขึ้นให้ฉัน” มือใหญ่หวดบั้นท้ายเมียหนักมือมาก หล่อนเจ็บโต้ตอบกลับด้วยการเหวี่ยงหมัดมาตีอก รณภพหลุดเสียงหัวเราะรีบเกี่ยวเอวคอดขึ้นมานอนเกยบนร่าง 

“ยกสะโพกขึ้น เร็วๆ สิเดี๋ยวลูกตื่นมากวนหรอก” ทำตาหวานใส่นิดเดียวเมียเขาก็ระทวยไปทั้งร่าง เชื่องช้าแต่ก็ยอมยกสะโพกขึ้นเลื่อนมือลงไปจับภพน้อยให้มั่นเพื่อที่จะกลืนกินตัวเขาให้เต็มแน่น เราสองคนต่างหลุดเสียงครางผะแผ่วเพราะไม่ได้คิดว่าจะมีอะไรกันรอบสอง กลัวลูกได้ยินแล้วตื่น เขาแตะปลายนิ้วชี้ลงบนปาก ไม่ให้หล่อนส่งเสียง จับเอวเล็กขยับโยกเสียดสีกันอย่างสดๆ ไร้สิ่งกีดขวาง 

“อ๊ะ คุณภพ อย่าเร็ว” สูดปากเล็กน้อย ส่วนนั้นของหล่อนเหมือนมีหัวใจมันเต้นแรงมาก บีบรัดตัวตนเขาเหนียวเหมือนตังเม  

“โทษๆ …เฟื่อง เรามีน้องให้กัปตันดีไหม” 

เป็นใบ้ชั่วขณะ ตกใจไม่คิดว่าเขาจะชวนคุยเรื่องสำคัญในเวลาแบบนี้ ที่จริงพ่อแม่เขาก็เคยเกริ่นไว้แล้ว แต่หล่อนยังไม่แน่ใจ 

 

 

 

คุณเขาอยากเป็นคุณพ่อลูกสองค่ะทุกคน จะไหวไหม 

แค่ลูกคนแรกยังเคยทิ้งขว้างตั้งขนาดนั้น 

 

ฝากให้กำลังใจหนูเฟื่องต่อด้วยน้าา เหลือโควต้าอัปอีก 2 ตอนย่อยเล็กๆ ค่ะ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น