matchty

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กับดักที่ 53

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.4k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ธ.ค. 2558 21:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กับดักที่ 53
แบบอักษร

กับดักรัก...เกมหัวใจ

 

กับดักที่

- 53 -

 

แสงแดดของวันใหม่สาดส่องกระทบเข้ากับร่างสูงที่นอนหลับสบายอยู่บนเตียงกว้าง ดวงตาคมดุปิดสนิทใบหน้าหล่อเหลาจมหายไปกับหมอนใบโต มีแค่เสี้ยวหน้าและจมูกโด่งๆส่วนนึงเท่านั้นที่โผล่มาให้เห็น

 

เลิฟนั่งมองใบหน้าที่เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบของคนรักอย่างหลงใหล มือเล็กยกขึ้นลูบไปตามโครงหน้าได้รูปเบาๆ แตะนิ้วลงบนริมฝีปากที่คล้ำเล็กน้อยเพราะเจ้าตัวสูบบุหรี่จัด ก่อนจะกดจมูกลงบนแก้มของคนตรงหน้าเต็มแรง

 

ฟอดดดดด

 

"ปอ..ตื่นเร็วเช้าแล้ว" เสียงเรียกเบาๆที่ดังอยู่ข้างหูกับแรงเขย่าน้อยๆ ทำให้ปอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

 

"กี่โมง" ปอถามออกมาเสียงงัวเงีย แต่ยังไม่ยอมลืมตาขี้นมา

 

"7 โมง" เลิฟตอบเสียงใส แต่ปอขมวดคิ้วพันกันยุ่ง

 

"มึงตื่นมาทำอะไรแต่เช้า" สุดท้ายก็ปอยอมลืมตาขึ้นมามอง เห็นดวงตากลมโตซุกซนของเลิฟมองเขาอยู่ก่อนแล้ว

 

"ไปเที่ยวกัน" เลิฟเอ่ยปากชวนด้วยแววตาเป็นประกาย

 

"เที่ยว?" ปอทำหน้างงใส่

 

"อือ ลุกเร็วเดี๋ยวสาย" เลิฟพยายามดึงแขนคนขี้เซาให้ลุกขึ้น

 

"ใครบอกจะพามึงเที่ยว" ปอขืนตัวเอาไว้ไม่ให้ลุกขึ้นตามแรงดึงของคนตัวเล็ก

 

"อ้าว...ก็ปอไงพามาถึงนี่ไม่ได้พามาเที่ยวหรอ" กลายเป็นเลิฟที่งงแทน

 

"เปล่า...พามาเปลี่ยนที่เอา" ปอตอบหน้าตาย

 

"ห๊ะ! พูดเล่นใช่ป่ะ" เลิฟพยายามมองหน้าปอเพื่อหาความล้อเล่นในนั้น แต่เท่าที่มองดูไอ้ที่พูดมาข้างบนนั่นแหละจริงจัง

 

"โอ๊ย!! ชีวิตคิดเรื่องอื่นเป็นไหมเนี่ย หรือเห็นว่าเลิฟมีค่าแค่ให้อ้าขาเอาวะ" เลิฟนั่งใบหน้างอง้ำปากยื่นใส่ปอด้วยความเคือง

 

"คิดเป็นแต่อยู่กับมึงกูคิดจะเอาอย่างเดียว อีกอย่างกูเอาเมียผิดตรงไหนหรือมึงจะให้กูไปเอาคนอื่น" ปอว่าอย่างไม่ใส่ใจหันหลังเอาหน้าซุกลงหมอน

 

"ช่างเหอะ ว่าแต่จะพาไปเที่ยวไหมเนี่ย" เลิฟว่าอย่างเหนื่อยใจไม่รู้เขาจะงอนไปทำไม งอนไปไอ้บ้านี่ก็ไม่รู้ตัวถึงรู้มันก็ไม่ง้อ แล้วถ้าง้อก็เขาเนี่ยเปลืองตัว ดูก็รู้แล้วคุณชายต้องเคยง้อใครที่ไหน

 

"อยากไป? กระเป๋าตังกับกุญแจอยู่บนโต๊ะมึงขับรถไปเองเลย" ปอพูดทั้งๆที่ไม่หันมามองเลิฟจะนอนต่อท่าเดียว

 

"จะบ้าหรอเลิฟขับรถเป็นที่ไหนเล่า แล้วก็ให้พาไปไม่ได้บอกจะไปเอง" เลิฟว่าอย่างหงุดหงิดแล้วกระโดดทับปอทั้งตัว พร้อมกับเอามือดึงหูปอแรงๆด้วยความหมั่นไส้

 

"โอ๊ย!!! พอได้แล้วมึงเป็นหมารึไงวะ" ปอโวยวายออกมาดังลั่นเพราะนอกจากจะโดนทับ โดนดึงหู ไอ้ตัวเล็กมันยังกัดไหล่เขาซะจมเขี้ยว

 

"มึงมานี่เลย" ปอกระชากเลิฟลงมาบนที่นอนแล้วเอาตัวเองคร่อมไว้

 

"ตกลงจะพาไปไหม" เลิฟทำหน้าเหวี่ยงใส่ปอเพราะตอนนี้เริ่มจะไม่พอใจจริงๆแล้ว

 

ปอมองใบหน้าหวานที่งอง้ำของเลิฟแล้วนึกขำในใจ ที่จริงเขาตั้งใจจะพามันมาเที่ยวอยู่แล้ว แต่การแกล้งมันคือความบันเทิงอย่างนึงในชีวิตเขาไปแล้ว เห็นมันทำหน้างอถลึงตาใส่แล้วโคตรมีความสุข

 

"มึงไปไหว" ปอก้มลงสูดความหอมที่แก้มเนียน ใช้ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง เมื่อคืนถึงจะไม่ได้จัดมันหนักแต่รับรองว่าไม่น้อยเหมือนกัน แล้วทำไมมันยังมีแรงลุกขึ้นมาแต่เช้า สงสัยจะมีแรงฮึกเพราะอยากไปเที่ยว

 

"ก็ไหวแหละ" เลิฟอ้อมแอ้มตอบเสียงเบา มันก็รู้สึกขัดๆบ้างเวลาเดินแต่ก็ไม่แย่เท่าไหร่ นี่ล่ะมั้งที่เขาเรียกว่าชิน

 

"ถ้าอยากไปไหนลองอ้อนกูดิ๊" ปอบอกยิ้มๆแล้วขบเม้มปากแดงๆของเลิฟเล่น

"ไม่อ้อนแล้วเร็วๆดิลุก เดี๋ยวสาย" เลิฟทำหน้ามุ่ยใส่ปอ

 

"อยากว่ะ" ปอมองเลิฟหื่นๆตาคมดุเป็สประกายแวววาว

 

"มาอยากอะไรเล่า...อื้อ.." เสียงโวยวายของเลิฟถูกกลืนหายไป เพราปอก้มลงจูบปิดปากเลิฟอย่างรวดเร็ว แทรกลิ้นร้อนเข้าไปเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อในโพรงปากนุ่ม ดูดดึงลิ้นเล็กอย่างเร่าร้อนรุนแรงจนแทบจะขาดคาปาก

 

"อื้อ...แฮ่กๆๆ พอได้แล้ว" เลิฟหอบหายใจเหนื่อยๆยกมือขึ้นดันหน้าปอไว้ ใบหน้าขาวตอนนี้แดงก่ำไปหมด

 

"เอามือออก" ปอใช้ปากงับนิ้วมือเรียวที่ยกขึ้นดันหน้าเขาไว้แผ่วเบา จนเลิฟต้องรีบชักมือออกเพราะความเขินกับสิ่งที่ปอทำ

 

"ปอ...อยากไปเที่ยวจริงๆนะ" เลิฟช้อนตามองอ้อนๆกระพริบตาปริบๆเสริมให้ดูน่าสงสาร

 

"แต่กูอยาก" ปอบอกเสียงเรียบจ้องตาโตๆของเลิฟอย่างกดดัน

 

"คืนนี้ได้ไหม" เลิฟพยายามบ่ายเบี่ยงเพราะถ้าขืนตามใจ เขาไม่ได้ออกไปเที่ยวแน่ๆเผลอๆไม่ได้ออกจากห้องด้วยซ้ำ

 

"ตอนนี้" ปอพูดอย่างเอาแต่ใจ

 

"น๊าาา คืนนี้เหอะเดี๋ยวกลับมาออ...ท๊....ให้" เลิฟเสตาหลบพูดเสียงเบาในตอนท้ายประโยค

 

"พูดดังๆกูไม่ได้ยิน" ปอขมวดคิ้วเพราะไม่ได้ยินในสิ่งที่คนตัวเล็กพูด ก็เล่นงุมงำอะไรไม่รู้อยู่ในคอ

 

"เดี๋ยวออนท๊อปให้" เลิฟพูดเสียงแผ่วกัดปากตัวเองแน่นด้วยความเขิน

 

"หึ มึงพูดเองนะ" ปอพลิกลงไปนอนข้างล่างแล้วให้เลิฟนอนเกยอยู่บนตัว เขาไม่ได้อยากอะไรหรอกก็แค่แกล้งมันเหมือนเคย แต่ไอ้เลิฟก็พาซื่อเชื่อเขาได้ทุกครั้งเหมือนกัน ทั้งๆที่เขาก็แกล้งก็หลอกมันเรื่องเดิมๆ ความซื่อและความเป็นคนดีเกินไปของมันทำให้เขาเป็นห่วง กลัวว่าสักวันจะมีใครมาใช้ประโยชน์จากมันในเรื่องนี้

 

สิ่งที่ตัวเลิฟเป็นมันคือข้อดีและข้อเสียอย่างที่สุดเหมือนกัน มันเชื่อใจคนง่ายและไม่เคยมองใครในแง่ร้าย พร้อมที่จะให้อภัยทุกคนที่ทำร้ายมันเสมอขอแค่เอ่ยปากขอโทษ ไม่อย่างนั้นเขาเองคงไม่ได้มันกลับมาง่ายขนาดนี้ ทั้งที่ทำกับมันไม่ใช่น้อยเหมือนกัน 

 

และนี้ก็เลยเป็นเหตุผลใหญ่ที่เขายังบอกมันเรื่องครอบครัวตัวเอง ไม่ใช่ว่ากลัวมันรับไม่ได้แต่กลัวมันเอ๋อกว่าเดิม เขายังไม่อยากมีเมียงี่เง่า งอแง แล้วพ่วงความติ๊งต๊องเข้าไปอีก แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว

 

"ตกลงจะพาไปไหมเนี่ย" เลิฟถามออกมาอีกครั้งหลังจากที่เห็นปอนอนเงียบอยู่นาน เจ้าตัวเลยเหลือบตามองนิดๆแล้วพยักหน้าให้ เลิฟยิ้มกว้าอย่างดีใจแล้วดันตัวเองขึ้นหอมแก้มปอ

 

ฟอดดดดด

 

"งั้นลุกขึ้นอาบน้ำ" เลิฟดึงปอลุกขึ้นมานั่งได้สำเร็จ

 

"มึงใส่เสื้อผ้าใคร" ปอมองด้วยความสงสัยหลังจากพึ่งได้สังเกตุคนตัวเล็กชัดๆ เขาจำได้ว่าตอนพามันมาไม่ได้เก็บเสื้อผ้ามาสักชุด ส่วนของเขาที่มีอยู่นี่มันก็ไม่น่าจะใส่ได้

 

"ของพี่โชนอ่ะ" เลิฟก้มลงมองชุดตัวเองเล็กน้อย เมื่อเช้าพี่ต้าเอาชุดพี่โชนมาให้เขายืมที่ห้อง ถึงใส่แล้วจะหลวมนิดหน่อยเพราะพี่โชนสูงกว่าเขา แต่ไม่ได้ตัวหนากว่ามากมายอะไร

 

"งั้นเดี๋ยวแวะซื้อเสื้อผ้าให้มึงด้วย ออกไปรอข้างนอกไปกูอาบน้ำก่อน" ปอก้มลงหอมแก้มเนียนแล้วลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไป ส่วนเลิฟก็ออกไปรออยู่ข้างนอก

 

...

...

 

Tru...Tru...Tru...

 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้ปอที่ยืนแต่งตัวอยู่หน้ากระจก หันไปมองตามเสียงเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปหยิบขึ้นมาดูแล้วกดรับเมื่อเห็นว่าใครโทรมา

 

"ครับพ่อ"

 

"(ไอ้ต้าไปถึงรึยัง)"

 

"ถึงแล้วครับ"

 

"(แล้วมึงจะกลับวันไหน)"

 

"ว่าจะอยู่ยาวพ่อมีอะไรรึเปล่า"

 

"(มึงห้ามอยู่ยาว เมียกูบ่นคิดถึงลูกสะใภ้)"

 

"เดี๋ยวผมบอกมันโทรหา"

 

"(เออ!! ดูแลตัวเองดีๆไปไหนมาไหนเสือกไม่บอก)"

 

"ครับพ่อ" ปอกดวางสายยิ้มให้โทรศัพท์น้อยๆ หยิบของแล้วเดินออกไปสบทบกับคนข้างนอก

 

"โทรหาแม่หน่อย" ปอยื่นโทรศัพท์ให้เลิฟซึ่งเจ้าตัวก็รับไว้ แล้วเดินเลี่ยงออกไปคุยที่อื่น ส่วนปอก็นั่งลงกินอาหารเช้าง่ายๆที่แม่บ้านเตรียมไว้ให้

 

"พวกลูกคุณหนูนี่มันไม่รู้จักมารยาทแบบนี้ทุกคนป่ะวะ ถึงปล่อยให้คนอื่นเขารอ" โชนแขวะปอที่มาช้าด้วยความหมั่นไส้ เจ้าตัวเลยเหลือบตามองอีกฝ่ายนิดๆ

 

"เมื่อคืนมึงจัดมันเบาไปหรอวะ ถึงอดอยากจนมากัดชาวบ้าน" ปอหันไปพูดกับต้าหน้าตายแล้วลงมือกินข้าวต่อ ทิ้งให้โชนอ้าปากพะงาบๆเพราะไม่คิดว่าปอจะสวนกลับ ส่วนต้าได้แต่ส่ายหัวหน่ายๆไอ้ปอมันไม่ค่อยพูดก็จริง แต่ไม่ใช่ด่าใครไม่เป็นเพราะถ้ามันได้อ้าปาก หมานี่ออกมาวิ่งกันทั้งฟาร์ม

 

...

...

 

ต้าขับรถออกจากปากช่องมาถึงสระบุรี แล้วเลี้ยวรถเข้าไปจอดในฟาร์มชื่อดังของจังหวัด ซึ่งเปิดเป็นร้านอาหาร รีสอร์ต และที่เที่ยวแบบครบวงจรตามคำสั่งของปอ 

 

"มาทำอะไรที่นี้อ่ะ" เลิฟมองไปรอบๆด้วยความแปลกใจ

 

"มานี่มา" ปอลากแขนเลิฟเดินไปทางประชาสัมพันธ์ของฟาร์ม

 

"โทษนะครับตอนนี้ทางฟาร์มจัดโปรแกรมเที่ยวอะไรบ้าง" ปอถามประชาสัมพันธ์สาวสวยด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่สาวเจ้ายืนเขินหน้าแดงอายม้วน เพราะนานๆทีจะมีลูกค้าหล่อๆมาเที่ยว ส่วนมากจะเป็นครอบครัวที่พาลูกหลานมาเที่ยว

 

"ตอนนี้ทางฟาร์มเราจัดโปรแกรมนำเที่ยว...." ปราะชาสัมพันธ์สาวแนะนำปอเสียงหวาน ปอเองก็ตั้งใจฟังไม่ได้สนใจอะไร ส่วนเลิฟยืนหน้าบึ้งไม่ได้สนใจฟังอะไรทั้งนั้น

 

"มึงเอาไง"ปอหันมาความเห็นเลิฟที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่เจ้าตัวยืนหน้างอลูบหัวลูกแมวที่อุ้มอยู่ในมือเล่น ไม่ได้ยินที่ปอถาม

 

"เลิฟ" ปอเรียกอีกครั้งจนเลิฟสะดุ้งน้อยๆ หันมาก็เจอปอยืนมองดุๆอยู่

 

"อะไรอ่ะ" เลิฟถามเสียงอ่อยพร้อมส่งยิ้มแหยๆให้ ปอเลยยื่นโบชัวนำเที่ยวให้ดู 

 

"ทำทุกอย่างเลยได้มะ" เลิฟถามตาเป็นประกายเพราะมีแต่อะไรที่เขาไม่เคยทำทั้งนั้น ทั้งป้อนนมแกะ รีดนมวัว ขี้ม้า เยอะแยะเต็มไปหมด

 

"เอาตามที่แฟนผมบอกละกันครับ" ปอหันไปบอกพนักงานแล้วยื่นโบชัวคืนให้ สาวเจ้าก็ยื่นมือมารับคืนมองหน้าปอกับเลิฟด้วยความอึ้ง พร้อมส่งยิ้มเจื่อนๆให้ทั้งคู่ ส่วนเลิฟก็ได้แต่ก้มหน้าเขินกับคำพูดของปอ

 

สักพักพนักงานนำเที่ยวก็พาทุกคนหลังม้าเดินชมฟาร์ม ก่อนจะพาแวะไปดูวิธีรีดนมวัว แล้วเรียกให้ทุกคนไปลองทำดู

 

"ลองได้ป่ะ" เลิฟหันมาขอปอเพราะเห็นว่าน่าสนุก

 

"ใครจะอุ้มแมวให้มึง" ปอมองแมวที่อยู่ในมือเลิฟและแสดงออกชัดๆว่าไม่ยอมอุ้มให้แน่ๆ

 

"ไอ้พี่ต้าไง" เลิฟฉีกยิ้มกว้างแล้วโบ๊ยไปทางต้าทันที

 

"อ้าว...ผัวมีมึงก็ใช้ผัวมึงอุ้มสิครับ" ต้าปฏิเสธทันควัน

 

"ชิส์...พี่โชนนนน อุ้มโมกให้เลิฟหน่อย" เลิฟเปลี่ยนเป้าหมายไปอ้อนพี่รหัสตัวเองแทน ซึ่งโชนผู้รักน้องรหัสยิ่งชีพก็พยักหน้ารับปากทันที

 

"ไอ้ต้ามึงมาอุ้มแมวให้น้องดิ๊" โชนสั่งเสียงเข้ม ต้าถึงกับหน้าเหวอไปแล้วเดินคอตกมาอุ้มแมวให้เลิฟอย่างจำยอม คำสั่งเมียขัดได้ที่ไหนล่ะเดี๋ยวมันจะเกิดปัญหาครอบครัว

 

"คิกๆ" เลิฟหัวเราะอย่างชอบใจหันมาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ต้า แล้วรีบวิ่งไปลองรีดนมวัวอย่างเร็วพร้อมกับลากโชนไปด้วย

 

"เมียมึงแม่งกวนตีน" ต้ายืนบ่นด้วยความเซ็ง ปอเองก็ได้แต่ยิ้มขำไม่ได้พูดอะไร และไม่คิดจะช่วยเพื่อนอุ้มแมวเลยสักนิด

 

หลังจากที่รีดนมวัวเสร็จพนักงานก็พาทุกคนมาที่ส่วนของฟาร์มแกะ แล้วปล่อยให้ทุกคนเข้าไปเล่นกับแกะในคอก ส่วนต้าก็รับหน้าที่พี่เลี้ยงแมวไปอย่างสมบูรณ์

 

เลิฟวิ่งไล่ฝูงแกะกับหมาที่ทางฟาร์มเลี้ยงไว้ เพื่อต้อนแกะโดยเฉพาะอย่างสนุกสนาน ก่อนจะมานั่งป้อนนมให้ลูกแกะแล้วอุ้มมันเดินมาหาปอ

 

"น่ารักเนอะ" เลิฟยิ้มกว้างแล้วยื่นลูกแกะให้ปอดู

 

"อือ" ปอยิ้มกับท่าทางมีความสุขของเลิฟน้อยๆ ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่ิอบนใบหน้าขาวที่แดงระเรื่อเพราะความร้อนให้

 

"อยากเอากลับไปเลี้ยงอ่ะ" เลิฟก้มลงลูบลูกแกะในอ้อมแขนอย่างเอ็นดู

 

"ชอบแกะหรอวะ" ต้าที่ยืนอยู่ใกล้ๆถามออกมาบ้าง เพราะเห็นว่าเลิฟจะดูถูกอกถูกใจกับลูกแกะเหลือเกิน

 

"อือ...น่ารักกว่าในทีวีตั้งเยอะ" เลิฟส่งยิ้มกว้างให้ต้า

 

"พึ่งเห็นตัวเป็นๆครั้งแรกหรอ" ต้าถามด้วยความแปลกใจซึ่งเลิฟก็พยักหน้าส่งให้น้อยๆ

 

"แล้วเคยมาเที่ยวแบบนี้รึเปล่า" ต้ายังถามต่อเพราะสงสัย เลิฟเลยส่ายหัวไปมาเบาๆ

 

"ไม่เคยมาหรอกไม่มีใครพามา" เลิฟตอบด้วยท่าทางปกติพร้อมส่งยิ้มซื่อให้ แต่กลายเป็นต้าที่ยิ้มเจื่อนๆออกมาแล้วหันไปสบตากับปอ

 

"เดี๋ยวไอ้ปอมันก็พาเที่ยวบ่อยๆ" ต้ายกมือลูบหัวเลิฟอย่างเอ็นดู

 

"จริงหรอปอ" เลิฟหันมาถามปอด้วยท่าทางตื่นเต้น

 

"อือ พรุ่งนี้กูพาไปดูตัวอัลปาก้า" ปอพูดอย่างอ่อนโยนเอานิ้วเกลี่ยแก้มใสเล่นเบาๆ

 

"ไอ้ตัวคอยาวๆหน้าเหมือนอูฐอ่ะนะ" เลิฟถามด้วยความสนใจเต็มที่

 

"ใช่ หน้ามันเหมือนมึงเลย" ปอว่าขำๆแต่เลิฟขมวดคิ้วมุ่น

 

"เหมือนไงอ่า" เลิฟถามหน้ายุ่ง

 

"เหมือนตรงที่ทำคอยาวๆ ทำหน้าตื่นๆหันซ้ายหันขวา สนใจทุกอย่างแบบมึงไง"

 

"ถ้าบอกว่าคอยาวเป็นยีราฟก็ไได้เหอะ" เลิฟเถียงหน้างอ

 

"เป็นยีราฟไม่ได้...มึงเตี้ย" ปอทำหน้าจริงจังใส่

 

"ไม่ได้เตี้ยเว้ย" เลิฟเถียงอย่างไม่ยอมรับ

 

"คนเราควรยอมรับความจริง" ต้าเสริมคำพูดของปอ

 

"พี่โชนนน เลิฟเตี้ยหรอ" เลิฟหันมาถามพี่รหัสเสียงอ้อน

 

".........." แต่โชนเงียบแล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง เพราะถึงเขาจะเตี้ยกว่าต้ากับไอ้ปอแต่ก็สูงกว่าเลิฟ

 

"เออ!!! อย่าให้สูงบ้างแล้วกัน" เลิฟพูดออกมาอย่างขัดใจที่ไม่มีใครเข้าข้าง แล้วสะบัดหน้าเดินหนีไปอีกทาง ทิ้งให้สามคนที่เหลือมองตามด้วยความขำแกมเอ็นดู

 

...

...

 

หลังจากที่ออกจากฟาร์มปอก็พาทุกคนแวะทานข้าว ซื้อของใช้เสื้อผ้าให้เลิฟรวมทั้งอาหารของโมก กว่าจะพากันกลับถึงบ้านก็ดึกพอสมควร

 

พอมาถึงเลิฟก็วิ่งแจ้นเข้าไปอาบน้ำทันทีเพราะเหนียวตัว ก่อนจะเดินออกมาทิ้งตัวนอนแผ่หลาบนเตียงกว้าง แล้วก็หลับไปในเวลาไม่นาน

 

ปอที่พึ่งเดินเข้ามาในห้องมองร่างเล็กที่นอนหลับบนเตียงด้วยความขำ พอเดินเข้าไปใกล้ๆก็คนว่าเจ้าตัวนอนกอดตุ๊กตาแกะแน่น มีไอ้แมวอ้วนนอนหลับอยู่ใกล้ๆ

 

"นี่กูมีเมียหรือมีลูกวะ ไปเที่ยว กินอิ่ม นอนหลับ เด็กฉิบหาย" ปอทรุดตัวลงนั่งข้างๆคนตัวเล็ก

 

"ออนท๊อปกูล่ะวะ" ปอเอ่ยถามกับคนที่นอนหลับไม่รู้เรื่องแล้วอดขำตัวเองไม่ได้ ก้มลงหอมแก้มเนียนแผ่วเบาแล้วผละออก เพื่อไปอาบน้ำฃเตรียมตัวมาเข้านอนบ้าง เพราะพรุ่งนี้เขาต้องพาเด็กเที่ยวทั้งวัน

 

 

2 Be Con...

 

++++++++++

คุยกันซักนิดนะยูว์~~

ตอนนี้ไม่มีอะไรเบย เรื่อยๆ

แต่คนเขียนตั้งใจให้มันออกมาดูอบอุ่น ละมุน มีความฟินบ้าง

แต่ไม่รู้ว่าคนอ่านจะคิดงั้นมั้ยนะ

หวังว่าจะชอบกัน

รักคนอ่านคับ ^^

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}