พลอยสีสมุทร
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 189

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ย. 2562 21:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่14
แบบอักษร

 

1 เดือนผ่านไป

 

"หนูชมพูอาการเป็นยังไงบ้าง เวียนหัวรึเปล่า" ถามลูกสะไภ้ตนอย่างเป็นห่วง สีหน้าที่ซีดเซียวเหมือนคนจะเป็นลมตลอดเวลาในชุดเจ้าสาวที่ดูสวยบริสุทธิ์เข้ากับร่างบาง

 

"มะ...ไม่เป็นไรค่ะ ชมพูแค่ตื่นเต้นนิดหน่อย" ว่าพลางส่งยิ้มบางๆให้พ่อสามีตนไม่ให้เป็นห่วง

 

"ถ้าไม่ไหวก็บอกพ่อนะ แล้วนี่ตาทามไปไหนทำไมไม่มาดูแลหนู"

 

"คะ...คุณทามเคลียร์งานตั้งแต่เมื่อคืนจนดึกจนดื่น ให้เขาพักสักหน่อยนะคะคุณพ่อ"

 

"พักบ้าพักบออะไร วันนี้วันแต่งงานของมันนะทำไมยังไม่เตรียมตัวอีก" พูดด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว พลางกวาดสายตาไปรอบๆก็พบลูกชายตัวดีที่เพิ่งจะเดินลงมาจากข้างบนด้วยสภาพหัวยุ่งๆเปลือยอกใส่เพียงบ็อกเซอร์แค่ตัวเดียว

 

"ไอ้ทาม...ทำไมมึงมีสภาพแบบนี้" ตวาดลูกชายตัวดีดังลั่น

 

"หึๆ ผมเพิ่งตื่นนี่ครับ แหม เตรียมตัวไวดีนะครับลูกสะไภ้คุณน่ะ สงสัยจะอยากแต่งงานจนตัวสั่น" ว่าพลางหันไปส่งสายตาเหน็บแนมหญิงสาวข้างๆบิดาตนที่ยืนก้มหน้าก้มตาไม่ยอมสบตาเขา

 

"ไอ้ทาม...มึงรีบไปจัดการตัวเองมห้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้ ใกล้ฤกษ์แล้วแกอย่าทำให้เสียเรื่อง"

 

"ครับๆ" พูดด้วยเสียงยียวนก่อนจะขึ้นไปจัดการตัวเองบนห้องทันที

 

"หนูชมพูอย่าไปสนใจคำพูดหมาๆของมันเลยนะ"

ว่าด้วยน้ำเสียงปลอบโยนลูกสะไภ้ที่ยังคงก้มหน้าลงมองมือตัวเอง

 

"ค่ะ..." พูดเบาๆก่อนจะเดินออกไปรับลมที่สวนหลังบ้านคิดอะไรไปเรื่อยๆเมื่อนึกถึงบางเรื่องน้ำตาเป็นต้องไหลออกมา

 

...

 

(พิสุทธิ์คือพ่อของพระเอกนะคะทุกคน)

 

"ปัง...นี่มันอะไรกัน" เสียงทุบโต๊ะดังลั่นทำให้หญิงสาวได้แต่นั่งสั่นๆอยู่กับพื้น

 

"ผมไม่ได้มาขอ แค่มาบอกให้รู้" พิสุทธิ์พูดด้วยเสียงเรียบพลางมอง(อดีต)ภรรยาของเพื่อนด้วยแววตานิ่งๆ

 

"เหอะ...ยัยชมพูเป็นลูกฉัน คุณคิดจะทำอะไรก็ทำได้งั้นเหรอ" ตวาดเสียงลั่นกว่าเดิมจนทำให้พิสุทธิ์ที่นั่งข่มอารม์อยู่นั้นลุกขึ้นด้วยเส้นอารมณ์ที่ขาดสะบั้น

 

"เธอยังเห็นชมพูเป็นลูกอยู่อีกเหรอช่อผกา" พูดตวาดลั่นออกมาก่อนจะรู้สึกเสียใจเมื่อนึกได้ว่าร่างบางของลูกสะไภ้ยังคงนั่งบนพื้นพรมอยู่

 

"คุณพ่อคะ..." ส่งสายตาอ้อนวอนไปยังผู้เป็นพ่อสามีเป็นเชิงว่าอยากกลับบ้าน

 

"หึ...ชมพู แกเรียกเขาว่าพ่อได้เต็มปากเลยนะ แกคงลืมพ่อแท้ๆของแกไผแล้วล่ะสิ"

 

"แม่..."

 

"ช่อผกา...ที่ทุกอย่างเป็นแบบนี้ก็เพราะเธอ เธอยังจะพูดแบบนี้อีก"

 

"เหอะ...พวกนายก็เฮงซวยเหมือนกันหมด"

 

"แม่..."

 

"อย่าเรียกฉันว่าแม่ แล้วก็ไสหัวไปจากที่นี่ซะ แกจะแต่งงานกับใครมันก็ไม่ใช่เรืาองของฉัน"

 

"แม่..."

 

"หนูชมพูไปกันเถอะ" ส่ายหัวเบาๆพลางประคองลูกสะไภ้ขึ้นแล้วพากันเดินออกจากบ้านไป

 

...

 

"หนูชมพู หนูชมพู" เสียงนั้นทำให้เธอหลุดจากภวังค์ทันที

 

"คะคุณพ่อ..."

 

"คิดอะไรอยู่ลูก อย่ากังวลไปเลยนะทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี"

 

"ค่ะ...หนูไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่ตื่นเต้นนิดหน่อย"

 

"ดีแล้วล่ะ ตาทามแกลงมาสักทีนะ ไปเถอะได้เวลาทำพิธีแล้ว" 

 

"ครับ" ตอบไปด้วยใบหน้าเหนื่อยหน่ายก่อนจะเข้าพิธีแต่งงานที่จัดขึ้นอย่างเรียบๆตามที่ชายหนุ่มต้องการ แม้แต่นักข่าวสักคนก็ไม่มี มีแต่ญาติๆใกล้ชิดและหุ้นส่วนบริษัทเท่านั้น มีแค่พิธีรดน้ำสังข์และสวมแหวนเท่านั้นหลังจากนั้นก็มีงานเลี้ยงเล็กที่สวนหลังบ้าน

 

"ตาทามรีบสวมแหวนให้น้องสิ"

 

"ครับๆ" ได้แต่ยิ้มอย่างเข่นเขี้ยวก่อนจะมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชา คว้ามือบางขึ้นมาอย่างรุนแรงแล้วสวมแหวนลงไป

 

"อ้ะ..." อุทานออกมาอย่างรู้สึกเจ็บก่อนจะข่มความเจ็บด้วยรอยยิ้ม

 

"หึๆ" หัวเราะในลำคอก่อนจะตวัดสายตาไปมองคนที่กำลังซุบอยู่เสียงดังอย่างแผ่รังศีอำมหิต

 

"นั่นนะ ได้ข่าวว่าที่แต่งก็เพราะไปทำผู้หญิงป่อง"

 

"นั่นสิ เด็กคนนี้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่จะตาย...อุปส์" เสียงค่อยๆเงียบไปเมื่อเจอสายตาดุๆนั่น

 

"อะแฮ่ม...นี่ก็เสร็จพิธีแล้วเชิญทุกคนตามสบายนะครับ" ผู้เป็นประมุขของบ้านบอกด้วยเสียงเรียบ

 

"ยังๆก่อน..." ทุกสายตาหันไปมองยังต้นเสียงทันที

 

"เจ้าบ่าวเจ้าสาวดูห่างเหินกันจังนะคะ ทำไมไม่แสดงความรักให้ดูบ้าง หรือว่าโดนบังคับแต่งงานกันจริงๆ" หลังจากได้ยินเสียงนั้นพูดจบเสียงนินทาก็ดังเซ็งแซ่ขึ้นอีกครั้ง

 

"นั่นสิ/เห้ยๆ หรือว่า.../คราวก่อนก็ได้ยินมาว่า..."

 

"ยัยเกด..." ได้แต่มองน้องสาวตนที่ก่อประเด็นด้วยใบหน้าซีดเผือด เธอแค่หวังว่างานแต่งจะผ่านไปด้วยดี เธอไม่ได้ต้องการให้มีใครมานินทาว่าร้ายผู้เป็นสามีเธอแบบนี้อีกแล้ว 

 

"นั่นสินะ ตาทามน่ะขี้เขินขี้อายมาก แต่ในเมื่อมีคนอยากดูแกก็แสดงให้ทุกคนดูหน่อยสิ" ผู้เป็นบิดาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเหมือนร่าเริงแต่กลับมองลูกชายอย่างบีบบังคับว่าอย่าทำให้เสียเรื่อง

 

"เหอะ..." ได้แต่ทำเสียงฮึดฮัดในลำคอก่อนจะมองรอบๆบริเวณ แล้วมองหน้าเจ้าสาวของตนที่มีท่าทางสั่นๆอยู่ เหมือนกำลังจะร้องไห้

 

"คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นก็ได้" หญิงสาวเอ่ยเบาๆเมื่อชายหนุ่มขยัยหน้าเข้ามาใกล้

 

"ฟอด..." จมูกหนากดลงบนแก้มนุ่มนั้นอย่างนุ่มนวลทำให้ร่างบางตัวแข็งทื่ออย่างตกใจในการกระทำนั้น

 

"ทุกคนพอใจกันยังครับ ผมอยากเข้าหอกับเจ้าสาวผมจะแย่แล้ว" หลังจากนั้นก็หันมามองหน้าภรรยาตนด้วยสายตาแพรวพราว

 

"..." ได้แต่กำมือตัวเองแน่นอย่างรู้สึกขวยเขิน ก้มหน้างุดอย่างซ่อนใบหน้าแดงระเรื่อนั้นไว้

 

"ตาทามนะกลางวันแสกๆ ขอโทษทุกคนด้วยนะครับ เด็กเดี๋ยวนี้ก็ใจร้อนแบบนี้แหละ อย่าถือสากันไปเลยครับ" ประมุขของบ้านพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงก่อนจะตวัดสายตาไปสำรวจหญิงสาวรุ่นลูกตนที่เป็นคนจุดประเด็นอย่างไม่พอใจ

 

"ชิส์..." เมื่อเห็นว่าทุกคนต่างแยกย้ายไปงานเลี้ยงกันแล้ว ตนจึงได้แต่กระทืบเท้าขัดใจแล้วออกจากบ้านไป

 

"ตาทามแกก็พาหนูชมพูไปพักผ่อนเถอะนะ"

 

"ครับ" พูดด้วยเสียงเรียบก่อนจะกุมมือบางให้เดินขึ้นไปข้างบนด้วยกัน

 

...

 

"คุณทาม..." เมื่อถึงห้องแล้วจึงเรียกชายหนุ่มผู้เป็นสามีเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยคำถาม

 

"มีอะไรรึเปล่าครับ" น้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนนั้นทำให้หญิงสาวเงยหน้ามองชายหนุ่มอย่างสำรวจทันที

 

"คุณทามไม่สบายรึเปล่าคะ...อื้อ..." แต่ไม่ทันพูดจบก็ถูกประกบปากเสียก่อน

 

"อย่าเรียกแบบนี้อีกนะครับ ไม่เพราะเลย" พผละออกมาก่อนจะกักตัวหญิงสาวไว้กับกำแพง

 

"เอ่อ...แต่คุณทามให้เรียกแบบนี้นี่คะ...ว้าย..." ไม่ทันพูดจบก็ถูกอุ้มขึ้นลอยวืดกลางอากาศทันที

 

"ตอนนี้เราแต่งงานกันแล้วนะครับ ก็ต้องเรียกอีกแบบนึง"

 

"เอ่อ..." ได้แต่มองสำรวจแววตาซุกซนเป็นประกายนั้นอย่างไม่เข้าใจ

 

"พี่ทาม...ต่อจากนี้ไปเรียกแบบนี้นะครับชมพู"

 

"เอ่อ...พะ...พี่ทาม...ฟอดด..." พูดจบก็ถูกชิงหอมแก้มอีกครั้ง

 

"พี่ทาม..." พูดด้วยเสียงงอนๆไม่เข้าใจที่จู่ๆก็ถูกชิงหอมแก้ม

 

"เด็กดีก็ต้องมีรางวัลให้อยู่แล้ว" พูดจบก็ก้มหน้าจะหอมแก้มต่อแต่ก็ถูกมือบางปิดจมูกโด่งเป็นสันไว้ก่อน

 

"อย่าค่ะ..."

 

"ทำไมเหรอครับ เราเป็นสามีภรรยากันแล้วนะครับ" 

 

"คะ...คือชมพู..." ได้แต่คิดสับสน วันนี้คนตรงหน้าทำให้เธอใจเต้นแรงมาก เขาเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนทำพิธีสวมแหวน ถึงเธอจะชอบที่เขาดีกับเธอมากแต่ก็ยากที่เธอจะเชื่อสนิทใจ เขาอาจจะไม่สบายหรือสมองกระทบกระเทือนถึงได้อ่อนโยนกับเธอแบบนี้ ถ้าวันหนึ่งเขากลับมาร้ายใส่เธอขึ้นมาเธอคงทำใจรับลำบาก

 

"ชมพู...พี่รู้ชมพูคงไม่ไว้ใจพี่สินะครับ"

 

"คือฉันไม่ได้..." พูดไม่ทันจบกถูกชายหนุ่มชิงพูดขึ้นมาก่อน

 

"เมื่อก่อนพี่คงทำตัวแย่มาก แต่ตอนนี้พี่คิดได้แล้ว ชมพูให้โอกาสพี่ได้แก้ตัวนะครับ"

 

"พี่ทาม..." น้ำตาค่อยๆไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เธอไม่เคยคาดคิดถึงความสุขหอมหวานแบบนี้เลย

 

"อย่าร้องอีกอลยนะครับ พี่ไม่อยากเห็นน้ำตาชมพูอีกแล้ว ตอนนี้พวกเราแต่งงานกันแล้ว เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว แล้วกำลังจะมีเจ้าตัวเล็กด้วยกัน" ว่าพลางลูบท้องที่นูนออกมาเล็กน้อยนั้นเบาๆอย่างส่งความอ่อนโยน

 

"ขอบคุณนะคะ อึก ขอบคุณที่ไม่ทิ้งชมพูกับลูก"

 

"ครับ อย่าคิดมากอะไรอีกเลยนะครับ ต่อจากนี้ เราจะอยู่ด้วยกัน ไม่จากกันไปไหน" กดหัวร่างบางให้แนบที่อกตนเบาๆพลางลูบเส้นผมอ่อนนุ่มนั้นอย่างอ่อนโยน ทำให้ร่างบางไม่ทันสังเกตรอยยิ้มร้ายที่ผุดบนใบหน้าชายหนุ่มผู้เป็นสามีโดยสมบูรณ์อย่างหมาดๆ

 

...

 

"เกด ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย" เมื่อตามน้องสาวคนเล็กมาถึงที่รถจึงรีบคว้ามือบางนั้นทันที

 

"พี่ทัช...พี่ทัชอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ" หน้าซีดเผือดทันทีเมื่อเห็นพี่ชายต่างมารดาของตนยืนบึ้งตึงอยู่

 

"ทำไมต้องหาเรื่องชมพูด้วย ชมพูเป็นพี่น้องนะ"

 

"เหอะ...พี่งั้นเหรอ พี่ที่เป็นลูกรักของทั้งแม่ พ่อและพี่ ส่วนหนูเหมือนเป็นกาฝากของบ้านทั้งๆที่หนูก็เป็นลูกของพ่อกับแม่และยังเป็นน้องของพี่แท้ๆ" อธิบายด้วยน้ำตาคลอหน้า พลางคิดในใจว่าตนที่อยู่ข้างๆเธอก็มีแต่คุณอาสุเทพเท่านั้น

 

"เกด เข้าใจผิดกันไปแล้ว ในบ้านไม่มีใครไม่รักเกดเลยนะ ทุกคนรักและเอ็นดูเกดเท่าๆกับชมพูนั่นแหละ" ได้แต่มองน้องสาวคนสุดท้องอย่างสงสาร พลางรู้สึกผิดที่ทำให้น้องสาวมีความคิดแบบนี้

 

"หึ เกดมันนิสัยแย่ วันๆก็เอาแต่เที่ยว ผลาญเงินพ่อกับแม่ ไม่ได้ดีเหมือนชมพูนี่ที่อยู่แต่ที่บ้าน"

 

"..."

 

"แต่ก็โง่ไม่รู้เรื่องอะไรจนปล่อยให้ตัวเองท้องแบบนี้"

 

"ยัยเกด" ตบหน้าผู้เป็นน้องสาวอย่างรุนแรงโดยไร้สติรั้งคิดจนหน้าน้องสาวหันไปอีกทาง เมื่อได้สติจึงได้แต่รู้สึกเสียใจขึ้นมา

 

"ฮึก...พี่ทัช" มือบางจับลงที่แก้มของตนที่เจ็บแสบ แต่ก็ไม่เท่าในหัวใจของเธอตอนนี้ พลางมองหน้าพี่ชายด้วยแววตาแดงก่ำตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครลงไม้ลงมือกับเธอแบบนี้เลย

 

"เกดพี่ขอ..."

 

"หึ เกดคงไม่ใช่น้องพี่จริงๆสินะ" ไม่ทันที่พี่ชายจะเอ่ยจอโทษออกมาก็ก้าวขาขึ้นรถของตนแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว

 

"ยัยเกด...โธ่เว้ยย...นี่กูทำเหี้ยอะไรไปเนี่ย" ได้แต่เตะรั้วบ้านของเพื่อนตนอย่างโมโหตัวเองที่เผลอทำร้ายน้องสาวไปทำให้น้องต้องมีบาดแผลในจิตใจ แล้วเขาก็ไม่รู้เลยว่าบาดแผลนั้นจะใหญ่มากจนทำให้ร่างบางของน้องตนนั้นทำเรื่องมากมายที่ทำร้ายคนอื่นและตัวเองไปด้วย

 

...

...

 

จบตอน

 

มาแล้วทุกคนไรต์ยังไม่หาย ยังไม่ตายนะคะ แค่ไปเคลียร์อะไรหลายๆอย่างเลยดูเหมือนดอง ตอนนี้ฟรีนะคะ เนื่องจากหายไปนานก็ต้องเอาใจทุกๆคนหน่อย ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ อย่า อย่าเฝ้านะคะ เพราะกำหนดอัพไม่แน่นอน เพราะฉะนั้นอ่านเรื่องอื่นรอไปก่อนก็ได้นะเน้อออ...บุยย...

 

 

ความคิดเห็น