เจ้าชีวัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter27 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.7k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2558 20:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter27 100%
แบบอักษร

แกร๊กกก

 

เสียงประตูห้องพิเศษถูกเปิดออกก่อนที่ผู้มาใหม่ทั้งสองคนจะรีบวิ่งเบียดกันเข้ามาในห้อง

 

 

 

 

 

 

""ไอ้เลว.เบียดกูหาพ่อง" เพียงดินด่าพลางกระเเทกเลเวลแรงๆแต่ร่างสูงกลับไม่สะเทือนและกระแทกกลับทำให้เพียงดินหน้าเกือบทิ่มลงไปบนพื้นถ้ากานต์ไม่จับไว้ก่อน

 

      "ไอ้เวล ไอ้สวะ!!" เพียงดินด่ากลับ เลเวงไม่สะถกสะท้านเดือนไปหาฟ้าครามที่เตียงแล้วลูบผมนิ่งเบาๆ

 

 

 

 

 

 

"ฟื้นได้แล้วมั้ง" เลเวลพูดเบาๆให้ได้ยินกันสองคน

 

พรึ่บ

 

ร่างของเลเวลถูกกระชากอย่างแรงจากด้านหลัง เพียงดินดึงเลเวลออกแล้วเข้าไปยืนแทน.   "ไอ้สัสเอ๊ย!!! กูเริ่มจะหมดความอดทนกับมึงแล้วนะ" เลเวลกัดฟันพูด

 

 

 

 

""มึงไม่มีสิทธิ์มาแตะน้องก" เพียงดินพูดแล้วจ้องหน้าเลเวลเขม็ง

 

 

 

 

 

 

"ไอ้ครามมันเมียกู มึงต่างหากที่ไม่มีสิทธิ์ "เลเวลพูดแล้วเดินไปกระชากเพียงดินออก

 

 

 

 

"มันจะมากไปแล้วนะไอ้เวล นี่มันน้องกูคนที่ไม่มีสิทธิ์คือมึงเพราะมึงเป็นคนนอกและกูจะบอกให้อีกอย่างนะ กูจะเอาน้องกูคืน"เพียงดินบอกเสียงเข้ม

 

 

 

"กูไม่ให้!!! มึงอย่ามายุ่งกับก5และไอ้ครามดีกว่าถ้ามึงยังไม่อยากตายซ้ำสอง" เลเวลเถียงกลับทันที เพียงดินได้แต่ยืนกัดฟันกรอดอย่างโมโหแต่ทำอะไรไม่ได้ กานต์ที่ยืนดูทั้งคู่ทะเลาะกันกไม่คิดจะเข้าไปยุ่งเพราะยังไงก็เป็นเรื่องของคนสองคนแต่ถ้าฝ่ายเลเวลเล่นไม่ซื่อเขาก็คงต้องช่วยเพียงดินเหมือนกัน

 

 

 

 

 

"เลือดมันข้นกว่าน้ำ มึงจำไว้ให้ดีไอ้เวล" เพียงดินพูดบอกก่อนจะปึงปังออกจากห้องไปโดยที่ไม่ลืมลากกานตไปด้วย เลเวลถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายเพราะคิดว่าเพียงดินไม่ยอมจบแน่ๆยังไงก็จะเอาฟ้าครามคืนแต่มีหรอที่เลเวลจะยอม ฟ้าครามเป็นของเขา ขเองเขาแค่คนเดียว ร่างสูงลากเก้าอี้มานั่งใกล้เตียงฟ้าครามแล้วจับมือบางขึ้นมาจบเบาๆ

 

 

 

 

 

 

 

"กูไม่ยอมให้ใครแย่งมึงไปหรอก แม้ว่าคนๆนั้นจะเป็นพี่มึงก็ตาม"

 

 

ถึงเวลาที่จะต้องแก้แค้นแล้ว 

เพียงดินจะได้รู้ว่าใครกันแน่เป็นคนที่ฟ้าครามรักและแคร์ที่สุด 

 

 

 

 เลเวลยอมทุกอย่างเพื่อจะให้ได้ฟ้าครามมาครอบครองถึงแม้ว่ามันจะต้องแลกกับความเจ็บปวดเจียนตายของฟ้าครามก็ตาม 

 

:

:

:

3 วันผ่านไป หลังจากที่ฟ้าครามฟื้นขึ้นมาเลเวลก็ดูแลเอาใจใส่ร่างเล็กอย่างดีจนฟ้าครามอาการดีขึ้นจนเกือบหายเป็นปกติ ส่วนเพียงดินก็ไม่ได้มาหาฟ้าครามอีกเลยเพราะไม่อยากเจอเลเวลและคิดว่ายังไงซะฟ้าครามก็คงจะกลับมาหาตัวเองอยู่แล้ว

 

"พอแล้วพี่เวล ครามอิ่ม" ฟ้าครามพูดบอกพลางเบือนหน้าหนีช้อนข้าวที่เลเวลป้อนมาให้ เลเวลวางชามข้าวลงก่อนจะเอายาและน้ำให้ฟ้าครามกิน ร่างเล็กรับมากินอย่างไม่อิดออด

      "อยากกลับบ้านแล้ว เบื่อ" ร่างเล็กบ่น

 

 

 

 

 

"พรุ่งนี้ก็ได้กลับแล้ว" เลเวลพูดบอก

 

 

 

 

 

"ครามรู้สึกใจหายยังไงก็ไม่รู้อ่ะพี่เวล เหมือนกับว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น" ฟ้าครามพูดบอกพลางจับหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองที่เต้นอย่างรุนแรง

 

 

 

 

 

"คิดมากน่า"  เลเวลพูดปลอบพลางลูบหัวของฟ้าครามเบาๆ

 

 

 

 

"จริงๆนะพี่เวล ความรู้สึกนี้มันเหมือนตอนที่ครามเสียพี่ดินไป ความรู้สึกเหมือนกับว่าสิ่งที่เรารักมากที่สุดมันกำลังจะหายไป" ฟ้าครามบอกเสียงแผ่วเบา เลเวลไม่ได้พูดตอบอะไรเพราะเขาเองก็พูดไม่ออกเหมือนกับว่ามันมีอะไรบางอย่างมาจุกอยู่ที่คอ สิ่งที่เขากำลังจะทำมันคือสิ่งที่จะทำให้ฟ้าครามเจ็บปวดและเสียใจ แต่เขาต้องทำเพราะฟ้าครามจะๆด้รู้ว่าเขาสำคัญมากแค่ไหน

 

 

 

 

++++++++++++++++100%+++++++++

 

 

         

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น