คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 2 (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ย. 2562 08:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 (1)
แบบอักษร

 

สองข้างทางมีต้นไม้ใบหญ้า ขนานข้างยาวไกลสุดลูกหูลูกตา เมืองเหนือลดกระจกลงสูดกลิ่นธรรมชาติตลอดเส้นทางจนกระทั่งถึงบ้านที่อยู่ห่างจากบ้านธาวินราวยี่สิบกิโลเมตร มาถึงเขตไร่ปุ๊บฝนก็ตกลงมาเทน้ำเทท่า เมืองเหนือหมุนพวงมาลัยรถยนต์ผ่านรั้วหน้าบ้านเข้ามา มีรถยนต์ป้ายทะเบียนคุ้นเคยขับสวนออกไปพอดี ฝนตกหนักทำให้เขาไม่เห็นหน้าคนในรถ แต่สามารถคาดเดาได้ว่าน่าจะเป็นน้าบุหงา เจ้าของร้านเค้กในตัวเมือง 

น้าบุหงาเป็นแม่ม่ายทรงเสน่ห์คนหนึ่งประจำจังหวัด หน้าตาสะสวยแม้อายุจะเลยสี่สิบแล้วก็ตาม คอยตื้อตามจีบบิดาเขาราวกับเป็นสาววัยแรกรุ่นมาหลายเดือน แต่บิดาเขาก็วางตัวดี ไม่ทำตัวให้อีกฝ่ายมีความหวัง หรือคิดไปเอง ท่านวางตัวดี เว้นเลี้ยงต้อยปาลิตาหวังได้หล่อนมาเป็นเจ้าสาวในอนาคต เรื่องนี้เขาโคตรจะรับไม่ได้ เมืองเหนือขับรถเข้ามาจอดในโรงเก็บรถข้างบ้าน ลุงเติมกุลีกุจอมาจากในบ้าน 

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับคุณเหนือ ไปกรุงเทพคราวนี้อยู่หลายวันเลยนะครับ ลุงกับยายน้อมบ่นคิดถึงทุกวันเลยครับ” 

“ครับ ลุงเติมช่วยถือถุงขนมจากเบาะหลังเข้าบ้านทีนะ” 

“ได้ครับ” 

เมืองเหนือเดินย่างสามขุมเข้าไปในบ้าน ขนมพวกนั้นภรรยาของธาวินให้น้องวินเอามาให้ก่อนกลับ เพราะทำไว้หลายอย่าง เขาก็เลยพลอยได้กิน กษมาเป็นผู้หญิงสวย น่ารัก ใจดี ไม่รู้ว่าในโลกนี้ยังจะมีผู้หญิงแบบนั้นเหลืออยู่ไหม ถ้ามีจริง พนันได้เลยว่าเขาต้องเข้าไปจีบ 

“ซื้อขนมจากกรุงเทพมาเยอะแยะเลยนะครับ” ลุงเติมถือถุงขนมเต็มสองมือ เดินเหยาะๆ อยู่ข้างหลัง ยิ้มแย้มแจ่มใสตามสไตล์ บางทีเขายังนึกอยากเป็นลุงเติม เผื่อหน้าตาจะได้หายบึ้งตึง 

“เปล่าครับ ขนมของน้องกั้ง” 

“อ๋อ คุณเหนือไปเที่ยวบ้านคุณเก้า” 

“ใช่ครับ ไปมาเมื่อกี้” 

“คิดถึงคุณเก้านะครับ ลุงไม่เห็นเขานานแล้ว” 

“มันสบายดีครับลุง ช่วงนี้ลูกกำลังโต งานในไร่ก็ยุ่ง เมียก็สวยไม่สร่างยังต้องตามเฝ้า ถ้าบ้านเราไม่มีงานอะไรมันคงหาเวลาแวะมายาก” 

ทั้งที่ก็ใกล้กันแค่นี้ แต่ส่วนใหญ่เขาจะเป็นฝ่ายไปหามากกว่า ก็คนมันว่างนี่นา เรื่องงานก็ทำเป็นวันเป็นเวลา นอกเวลาก็เที่ยวบ้างอะไรบ้าง เขาชอบลูกๆ ของไอ้เก้า น่ารักทุกคน 

โดยเฉพาะพี่ใหญ่ของบ้านอย่างน้องวิน เขาอยากมีลูกฉลาดแบบนั้นบ้าง อืม... พูดถึงเรื่องลูกแล้ว เขาก็ชักจะอยากมีแล้วสิ 

“ลุงเติม มีใครอยู่บ้านบ้างครับ” เอียงใบหน้ากลับไปถาม 

ลุงเติมยิ้มกว้าง “อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาครับ คุณท่านก็อยู่ คุณปริมก็อยู่ เธอเพิ่งกลับมาจากกรุงเทพวันนี้เองครับ” 

“ถึงบ้านแล้วแต่ไม่ยอมรับโทรศัพท์ มันน่านัก” 

“ฮะ คุณเหนือว่าอะไรนะครับ” 

“อ๋อ เปล่าครับ” 

“งั้นลุงขอตัวเอาขนมไปไว้ในครัวก่อนนะครับ” 

“ครับ ตามสบาย” 

ลุงเติมนำขนมหลายถุงไปให้ภรรยา ซึ่งเป็นแม่บ้านจัดใส่จานไปเสิร์ฟ ทางด้านเมืองเหนือนั้นเดินย่างสามขุมเข้ามาในตัวบ้าน แฉลบสายตาหาเรื่องมองรอบอาณาบริเวณแต่ก็ไม่เห็นใคร 

ไกลลิบตาเห็นใบหม่อน เด็กชาวบ้านที่ตามแม่มาเรียนและช่วยทำงานบ้าน ขะมักเขม้นปัดฝุ่นบนโต๊ะตั้งกรอบรูปครอบครัว เขาหันหน้าไปมองน้องครู่เดียวก็ยกมือกวักเรียกให้เข้ามาหา 

“คุณเหนือ...” เด็กหญิงวัยสิบสองขวบยิ้มกว้างเห็นฟันขาว เข้ามาใกล้ และพนมมือขึ้นสวัสดีคุณเจ้าของบ้านแสนใจดี 

“สวัสดีค่ะคุณเหนือ มีอะไรจะให้ใบหม่อนรับใช้หรือเปล่าคะ” เด็กน้อยมารยาทดี มีผู้ใหญ่หลายคนคอยช่วยอบรมสั่งสอน 

“มีจ้ะ ใบหม่อนเห็นคุณท่านกับพี่ปริมไหม” 

“คุณท่านอยู่ห้องนั่งเล่น กำลังอ่านหนังสือ ส่วนพี่ปริมอยู่ข้างบนบ้านค่ะ” เด็กน้อยตอบฉะฉานยิ้มแย้มแจ่มใส เมืองเหนือเห็นแล้วเอ็นดู ยกมือขึ้นลูบศีรษะเด็กน้อยผู้รัก 

“ใบหม่อนไปพักกินขนมในครัวเถอะนะ มีเยอะเลย” 

“ขอบคุณค่ะ” เด็กหญิงพนมมือไหว้สวยงาม 

เขาส่งยิ้มให้เด็กหญิงตัวน้อยที่เห็นมาตั้งแต่ยังแบเบาะ แม่ของเด็กหญิงทำงานที่บ้านเขามานาน แม่ของใบหม่อนเป็นสาวชาวบ้านๆ ธรรมดา ไม่มีความพิเศษอะไร ไปพบรักกับผู้ชายจากเมืองกรุง ยอมเขาหมดทั้งกายทั้งใจ สุดท้ายถูกเขาทอดทิ้งไปแต่งงานกับผู้หญิงที่ทางบ้านต้องการอยากให้ลงเอยกัน หลังจากนั้นผ่านไปหลายเดือนกว่าจะรู้ว่าท้องก็ปาไปสามเดือน พ่อรู้จักกับผู้ชายคนนั้น เกิดความสงสารต่อแม่ของใบหม่อน ก็เลยรับเข้าทำงาน ให้ที่พักพิง ช่วยส่งเสียค่าเล่าเรียนให้เด็กหญิงใบหม่อนจนกระทั่งถึงปัจจุบัน เวลาผ่านมาหลายปีแล้ว เขายังไม่รู้เลยว่าคนรู้จักของพ่อคนไหนที่เป็นพ่อของเด็กหญิงหน้าตาน่ารักคนนี้ 

เมืองเหนือมองตามแผ่นหลังซุกซนของเด็กหญิง เอ็นดูความน่ารัก ไร้เดียงสา และความช่างพูดช่างเจรจา ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางมุ่งหน้าขึ้นไปชั้นสองของบ้าน เมืองเหนือหันซ้ายแลขวามองดูว่ามีใครอยู่แถวนี้หรือเปล่า ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังห้องนอนของปาลิตา 

เข้ามาถึงหน้าเตียงเห็นหล่อนหลับปุ๋ยก็เอ็นดู ไม่โกรธแล้วที่หล่อนไม่ยอมรับสายทั้งยังปิดเครื่องหนี น่ารักจังเมียเขา 

รุดกายไปชิดขอบเตียง วางหัวเข่าลงเพื่อพยุงกายสูงใหญ่ให้ขึ้นไปบนเตียงโดยง่ายดาย ที่นอนยวบลงเล็กน้อยตามน้ำหนักของผู้มาใหม่ เขาเอนกายกึ่งนั่งกึ่งนอนข้างปาลิตา มองวงหน้าสวยหวานยามหล่อนเดียงสา ผิวพรรณหล่อนอ่อนเยาว์ราวกับเด็กเล็ก ขาวนวลเนียนเห็นเลือดฝาดหน่อยๆ อดใจไม่ไหว อยู่ใกล้หล่อนทีไรเขามักมีอารมณ์ทางเพศเสมอ 

เมืองเหนือโน้มใบหน้าลงใกล้เพื่อแนบริมฝีปากขโมยจุมพิตคนขี้เซา จูบย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ไม่รู้สึกตัว มีเพียงเสียงครางน้อยๆ ในลำคอ ก่อนจะเบนใบหน้าไปทางอื่น ทั้งที่ยังหลับปุ๋ย 

“จะโดนลักหลับแล้วยังไม่รู้ตัวอีก” 

เขาบ่นเบาๆ แววตาระยิบระยับจับจ้องมองเสื้อเชิ้ตสีขาว มันสวยนะ แต่มันไม่ควรอยู่บนร่างกายของปาลิตาในเวลานี้ 

และแล้วเมืองเหนือก็ไม่สามารถต้านทาน ความต้องการในส่วนลึกได้ ส่งปลายนิ้วไปแกะกระดุมผ่าหน้าออกจนหมด เสียงหวานครางแผ่วเบาเหมือนลูกแมว ไม่รู้สึกตัวหรอกว่าเขากำลังใช้ใบหน้าซุกไซ้ไปตามทรวงอกอวบใหญ่ใต้บราเซียร์ลูกไม้ 

 

 

 

 

ก่อนปีหน้าจะอัปเดทไฟล์เรื่องนี้ในอีบุ๊คให้นะคะ 

ส่งพิสูจน์อักษรนานมากแต่ติดแต่งเรื่องใหม่ ไม่ได้แก้ให้สักทีค่ะ >//< 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น