คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 16: ยังรักและคิดถึง [3]

ชื่อตอน : บทที่ 16: ยังรักและคิดถึง [3]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ย. 2562 07:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16: ยังรักและคิดถึง [3]
แบบอักษร

 

 “เกลียดสายตาไอ้ทิมชะมัด มองนมเธออยู่ได้” 

“นั่นสิคะ ก็ไม่เห็นจะสวยออกจะเล็ก” 

“ดูถูกตัวเองอีกแล้ว ถ้าไม่สวยแล้วฉันจะดูดทุกวันทำไม” 

“บ้า หื่นใหญ่แล้ว” พวงแก้มนวลเปล่งปลั่ง แต่ก็ชอบนะเวลาคุยเรื่องสิบแปดบวกกับเขา เริ่มจะติดนิสัยหื่นมาแล้วสิ ทำยังไงดี 

“เธออยู่กับฉันมาหลายเดือนแล้ว เป็นยังไงบ้าง” 

ละสายตาจากจานอาหารมามอง เขาเปลี่ยนโหมดอารมณ์จากเรื่องนมมาเป็นเรื่องการกินการอยู่ 

“ฉันแค่อยากรู้ เราอยู่ด้วยกันมาหลายเดือนแล้วเป็นยังไงบ้าง มีปัญหาอะไรอยากบอกฉันหรือเปล่า” 

“ก็ไม่มีปัญหาอะไรนะคะ ทุกอย่างปกติดี” 

“แล้ว… เรื่องอาการป่วยของเธอล่ะ ดีขึ้นหรือเปล่า” เขาตัดสินใจรวบช้อนวางลงแล้วจ้องมองใบหน้าสวย 

“คุณเห็นยาของเฟื่องเหรอคะ” เสียงหล่อนสั่นเครือ 

“ใช่” เขายอมรับ “แล้วฉันก็รู้เรื่องทั้งหมดมาจากพ่อกับแม่” 

“เฟื่อง… ขอโทษที่อยู่เป็นภาระของครอบครัวคุณ” 

“เปล่า ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น อย่าร้องไห้เลยนะ ฉันแค่อยากรู้ว่าเธอเป็นยังไงบ้าง ยังเครียดหรือมีปัญหาอยู่ไหม” 

หล่อนส่ายหน้าน้ำตาพรั่งพรูลงจากขอบตา ดึงทิชชู่หลายแผ่นจากกล่องมาเช็ดออกทิชชู่ยุ่ยเปื่อยติดใบหน้าไปหมด 

“ฉันช่วย…” เขายื่นมือเขามาแย่งทิชชู่เหล่านั้นมาซับให้ จับเศษชิ้นเล็กที่ติดออกจากใบหน้า เขาแทบละสายตาไปจากดวงตาคู่โศกคู่นี้ไม่ได้ ทำใจต้องใจเสียด้วยนะ กลัวว่าหล่อนจะทำร้ายตัวเองอีก ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่สนอยากจะอยู่หรือตายก็ตามใจ แต่ตอนนี้… เขาไม่อยากให้หล่อนไปจากเลย ใครจะมาอดทนกับเขาได้เท่าหล่อน 

ตัดเรื่องฐานะออกไป นอกจากหล่อนก็คงไม่มี 

รณภพกำทิชชู่ทิ้งลงบนโต๊ะเปลี่ยนมาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยหยาดน้ำใสออก “ไม่ต้องร้อง ฉันไม่ได้จะว่าอะไรเธอสักหน่อย อย่าร้อง” 

“เฟื่องอ่อนแอ ไม่มีอะไรดีสักอย่าง ถ้าไม่ได้คุณพ่อคุณแม่คุณช่วยไว้ก็คง…” พอ ไม่อยากพูดอีกแล้ว เฟื่องลดาเอนกายออกห่างไม่ให้เขาแตะหน้าตนเอง เช็ดมันออก แล้วลงไปนั่งเล่นกับลูกป้อนขนม หันหลังให้เขาซ่อนหยาดน้ำตาไว้ เสียใจที่เก็บเรื่องนี้ไว้แทบตายแต่สุดท้ายเขาก็รู้ว่าหล่อนเคยรักษาอาการทางจิต กลัวว่าเขาจะอายคนอื่น มือเล็กจับตัวลูกน้อยขึ้นมานั่งตัก แกจะได้ไม่ต้องเห็นว่าใบหน้าแม่กำลังเปื้อนหยาดน้ำตา หลังหล่อนสั่น หัวไหล่ก็โยกไหว และมันยิ่งสั่นหนักมากขึ้นเมื่อมีไออุ่นจากด้านหลังโถมเข้ามากอด เขานั่งลงบนพื้นทรายโอบกอดเราสองแม่ลูกไว้เต็มรัก 

“ไม่เป็นไร อ่อนแอได้ ต่อไปนี้ฉันจะดูแลเธอกับลูกให้ดีมากขึ้น เคยทำอะไรไม่ดีไว้มากแค่ไหนฉันขอโทษนะ ยกโทษให้ฉันด้วย” 

“คุณภพไม่รังเกียจเฟื่องเหรอคะ เฟื่องมีประวัติจิตเวชนะ” 

“ไม่เลย เธอแค่เป็นซึมเศร้าไม่ได้เป็นอะไรหนักกว่านั้นสักหน่อย” มือใหญ่สอดเข้าไปใต้พุงเล็กของลูกรัดเอวเด็กตัวน้อยกับแม่ของแกมากอดแน่นมากขึ้น ลูกน้อยเอียงใบหน้าสดใสกลับมามองผู้เป็นพ่อ เขาส่งยิ้มให้ลูก เอ็นดูเหลือเกิน ทำไมลูกเขาถึงน่ารักมากขนาดนี้ 

“ฉันเป็นคนทำร้ายเธอให้เจ็บ ฉันรู้ว่ามันเกิดจากฉัน ไม่ต้องกลัวนะ …ฉันจะช่วยรักษาเธอให้หายเอง” เป็นคำมั่นสัญญาที่หนักแน่นและจริงจัง รณภพกอดลูกเมียให้แน่นมากขึ้นซบหน้าลงบนไหล่บาง หอมแก้มนวลเปื้อนหยาดน้ำตาและหอมซ้ำเมื่อหล่อนยิ้มได้ 

รณภพปลอบโยนเฟื่องลดาจนกระทั่งหล่อนหายดี ประคองกลับมานั่งบนเก้าอี้ กลับไปอุ้มลูกมานั่งตักแล้วเราก็กินข้าวด้วยกันตามประสาพ่อ แม่ ลูก ในครอบครัวเล็กๆ ของเรา อาหารธรรมดา บรรยากาศธรรมดา ไม่ต้องสั่งเมนูแพงที่สุดหรือนั่งกินในสถานที่หรูที่สุด ขอแค่มีหล่อนอยู่เคียงข้างเขาแล้วก็มีลูกคอยเป็นกำลังใจ 

แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว สำหรับผู้ชายอย่างเขา 

 

 

 

 

 

งู้ยยยยยยย คุณเขารู้ใจตัวเองแล้วค่ะท่านผู้ชมมม >//< 

ครอบครัวเล็กๆ กำลังจะมีความสุข จะเป็นยังไงต้องติดตามตอนต่อไปนะคะ 

หรือถ้าใครสนใจอ่านฉบับเต็ม ขอฝากอีบุ๊คกับเล่มด้วยนะคะ //ขายของค่ะ 55555 

 

เนื้อหาฉบับเต็มยาวมากค่ะ มี 22 บท ไหนจะบทส่งท้ายตอนพิเศษ สนนราคา 199 บาท 

ตรงคอนเซ็ปท์ของไรท์ที่นิยายยาวแค่ไหนก็ตั้งใจไว้ ว่าจะไม่ขายเกิน 200  

 ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านน้าา ^//^ 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น