มณีน้ำเพชร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 อ้อมกอดซาตาน Part 1

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 อ้อมกอดซาตาน Part 1

คำค้น : สวรรค์ , คืนบาป

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2558 02:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 อ้อมกอดซาตาน Part 1
แบบอักษร

 

3

อ้อมกอดซาตาน

 

 

            พัทธ์ออกมาจากห้องน้ำด้วยความสดชื่นในสภาพเปลือยอกและใส่กางเกงขาสั้นตัวเดียว ปกติเขาจะใส่บ็อกเซอร์แต่คืนนี้เกรงใจหญิงสาวร่วมห้องจะตกใจจนเป็นลมเป็นแล้งไป เลยหากางเกงขาสั้นสบายๆ มาใส่แทน

            เกตุนรีพยายามที่จะถอนสายตาจากซิกแพคสวยๆ แต่พอหลุบตามองกางเกงขาสั้นก็หน้าแดงแปร๊ด ไม่อยากคิดทะลึ่งแต่ภาพนั้นมันชวนให้คิดจริงๆ กางเกงไม่ได้รัดรูปจนเห็นทรวดทรงแต่ก็ยังน่าจินตนาการไปถึงเนื้อในที่คงมีไม่น้อย แก้มร้อนผ่าวแต่ริมฝีปากเย็นเฉียบเลยคราวนี้

            กลิ่นไข่เจียวหอมฟุ้งเรียกให้พัทธ์ก้าวไปที่โต๊ะอาหารทันที อาหารง่ายๆ สำหรับมื้อนี้คือไข่เจียวกับยำปลากระป๋อง พัทธ์ยิ้มอ่อนๆ ให้คนทำที่กำลังหน้าแดงโดยไม่รู้สาเหตุ

            “อาหารเหลา?

            “เอ้ยเห็นในตู้เย็นมีแต่ไข่ค่ะ ในครัวมีแต่ปลากระป๋อง ไม่มีผักหรืออย่างอื่นเลยได้แค่นี้ค่ะ” เธอยิ้มอายๆ

            แค่นี้ก็บุญโขแล้วล่ะ ปกติถ้ากลับบ้านปุ๊บจะกินแต่มาม่า เป็นประเภทเข้าบ้านแล้วไม่อยากออกไปไหน” ตาคมเหลือบมองคนตัวเล็กที่กำลังตักข้าวใส่จาน เธอหันมามองเขาพอดี

            “ฉันไม่ค่อยได้กลับบ้านเท่าไหร่”

            “อ้าว...เหรอคะ”

            “งานที่ทำจำเป็นต้องอยู่กับเจ้านายตลอดเวลา แต่ว่าช่วงนี้เจ้านายฉันมีผู้คุ้มกันส่วนตัวแล้วล่ะ ฉันก็เลยตกกระป๋อง”

            เกตุนรีพยักหน้ารับฟังอย่างเข้าใจและไม่ได้เอะใจอะไรมากกว่านี้ เธอรอจนเขานั่งลงเรียบร้อยจึงนั่งตาม พัทธ์ตักกับข้าวเข้าปากแล้วทำเสียงบางอย่างก่อนจะกินอาหารเหลาที่เขาเปรียบเทียบขำๆ เกตุนรีเห็นดังนั้นก็ทำตาม

            พัทธ์ลอบมองหญิงสาวเงียบๆ เห็นเธอกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยคงเพราะจะหิวจัด ท่าทางของเธอทำให้เขารู้สึกอิ่มตามไปด้วย

            “ไม่อร่อยหรือคะ เอ้ยขอโทษนะคะ ไม่ถนัดงานครัวเลยจริงๆ ถือซะว่ามีกินดีกว่าอดนะคะ”

            “อร่อยสิ แต่ฉันดูเธอกินอร่อยกว่า”

            เกตุนรีขัดเขินจนแก้มแดงปลั่งหลบตาคมที่กำลังไหววูบ พยายามที่จะไม่สบตาคู่นั้น ทว่าความประหม่าที่มาพร้อมกับอารมณ์บางอย่างทำให้เธอต้องลอบมองเขากลับไปบ้าง พัทธ์ทำเป็นไม่สนใจแล้วตักอาหารเข้าปากเงียบๆ การอยู่กับผู้หญิงในที่รโหฐานสองต่อสองย่อมก่อให้เกิดอารมณ์ฝ่ายต่ำได้ง่ายโดยไม่ต้องพยายาม เพียงแต่เขาจะเก็บกั้นอารมณ์นั้นได้ขนาดไหน

            เมื่ออาหารทุกจานบนโต๊ะหมดเกลี้ยง เกตุนรีก็เก็บถ้วยชามไปล้าง และด้วยความที่พัทธ์ทำทุกอย่างเองเป็นประจำ หน้าที่ของเขาตอนนี้ก็คือผู้ช่วยของเธอ

            มือหนารับจานที่ถูด้วยน้ำยาล้างจานมาล้างน้ำเปล่า ปลายนิ้วสัมผัสกันโดยบังเอิญ เกตุนรีชักมือกลับแต่พัทธ์ไม่ปล่อย เขามองมือเล็กที่คว้าไว้แทนจานชามก่อนจะมองสบตากลมโตที่กำลังเบิกกว้างขึ้น

            “ฉันคิดว่าบางทีเธอคงต้องขอบคุณฉันที่ช่วยชีวิตเธอเอาไว้”

            “ขะ...ขอบคุณค่ะ” วูบหนึ่งเกตุนรีพยายามคิดว่าเธอลืมขอบคุณเขาไปหรือเปล่า เธอจำไม่ได้หรือเขาเองที่ลืม แต่แค่ขอบคุณตอนนี้ก็ยังไม่สายที่จะบอกออกไป

            “แค่นี้ฉันไม่เรียกว่าขอบคุณหรอกนะ”

            หญิงสาวดึงมือออกจากการเกาะกุมแล้วพนมมือไหว้เขา

            “ขอบคุณค่ะ”

            “ไม่ใช่แบบนี้”

            “แล้ว...แล้วแบบไหนล่ะคะ”

            เหมือนว่าเขาจะรอจังหวะนี้มานานแล้ว วินาทีต่อมาร่างเล็กจึงอยู่ในอ้อมอกและริมฝีปากอิ่มสีกุหลาบก็ถูกจองจำด้วยเรียวปากร้อนระอุ เป็นจูบที่อ่อนหวานดูดดื่มและเรียกร้องอยู่ในที ค่อยๆ ตะล่อมให้ปากอิ่มเผยอแย้มแล้วสอดส่งปลายลิ้นเข้าไปทักทายลิ้นเล็กๆ ที่คล้ายจะหดเกร็งในตอนแรก ทว่าในนาทีต่อมาเกตุนรีก็พริ้มตาหลับและปล่อยให้เขากวาดต้อนความหวานจากปากของเธอจนพอใจ

            มือบางที่ยังมีฟองน้ำยาล้างจานติดอยู่วางทาบบนอกกว้าง สัมผัสเรือนร่างของชายหนุ่มเป็นครั้งแรก มีอาการผวานิดๆ ก่อนจะลูบไล้ไปทั่วทรวงอกกว้างอย่างสำรวจ

            พัทธ์ถอนริมฝีปากออกจรดหน้าผากตัวเองกับหน้าผากเกลี้ยงเกลาของเธอ ลมหายใจของเขาเป่ารดใบหน้าสวย เหมือนจะให้เวลาเธอตัดสินใจ และเกตุนรีก็หลงเตลิดไปกับสัมผัสปลุกเร้าของเขาจนลืมความหวาดกลัวหรือสัมผัสหยาบโลนของคนชั่วเลวทรามคนหนึ่ง

            “ฉันจะไม่หยุด หลังจากนี้”

            “คุณพัทธ์”

            “เธอมีเวลาตัดสินใจ”

            เกตุนรีถอนหายใจรุนแรงระบายความอึดอัดออกมาจากอก แล้วพยักหน้าก้มลงคางจรดอก พัทธ์เชยคางมนขึ้นเพื่อบดขยี้จูบอย่างเร่าร้อนเต็มกำลัง ทำเอาหญิงสาวถึงกับตัวสั่นงันงกอยู่ในอ้อมแขน

            ทรวงอกอิ่มกลมกลึงขนาดกำลังสวยยั่วใจชายเบียดบดไปกับแผงอกล่ำสัน ร่างกายของเธอตื่นเพริดตามอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นอยู่ภายใน แนบเรือนร่างเย้ายวนกับเรือนกายแข็งแกร่ง วาดมือลูบไล้ไปทั่วบ่ากว้างแล้วคล้องลำคอหนาเพื่อเขย่งปลายเท้ายกตัวขึ้นสูงเพื่อเสนอทุกสิ่งทุกอย่างให้เขา

            “แน่ใจนะ”

            “ค่ะ”

            “สัญญาว่าจะทำให้เธอลืมเรื่องราวทั้งหมด”

            เกตุนรีขอเวลานอกด้วยการหันไปล้างมือด้วยความประหม่าเคอะเขิน ก่อนจะทำใจกล้าเขย่งปลายเท้าขึ้นอีกครั้งแล้วเบียดทรวงอกนุ่มหยุ่นเข้าหาร่างหนาอย่างเชื้อเชิญ พัทธ์ช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้มพาเข้าห้องนอน ทอดร่างนุ่มลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม

            ตาสบตาก่อนสายตาของเกตุนรีจะพร่าเลือนแล้วต้องหลับตาเมื่อดวงหน้าคมจัดคล้อยต่ำลงมา นอกจากปากอิ่มจะถูกกลืนด้วยปากอุ่น มือใหญ่ยังปลดกระดุมเสื้อจากเม็ดบนสุดลง 2 เม็ด แล้วสอดมือเข้าไปลูบไล้เต้าทรวงอวบอิ่มเปลือยเปล่า

            “โนบราด้วยหรือนี่” เขากระซิบชิดริมฝีปากแล้วทำเสียงคล้ายหัวเราะแผ่วพร่า บีบเคล้าเต้าทรวงอวบอัดราวกับหมอนวดมือดี สัมผัสจากฝ่ามือชายทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ก่อนจะแอ่นหน้าอกให้เขาบีบเคล้นได้ถนัดขึ้น

            ไม่ว่าจะเพราะความอ่อนโยนนุ่มนวล หรือความตื่นเต้นที่กำลังเกิดอยู่ในใจจนหัวใจเต้นโครมคราม เกตุนรีก็หลงลืมสิ้นความน่ากลัวทั้งหมด ลืมนรกที่เพิ่งผ่านพ้นมาไม่นาน ลืมแม้กระทั่งลมหายใจที่กลั้นเอาไว้นานหลายวินาที

            “หายใจ ทำตัวตามสบาย อย่าเกร็ง”

            กลัวเหลือเกิน กลัวว่าเธอจะกลั้นหายใจจนตายคาอก พัทธ์ไม่ต้องการเช่นนั้น เขาต้องการให้เธอตื่นเพริดกรีดร้องอยู่ใต้อกของเขา อยากให้เธอหอบหายใจจนตัวโยนมากกว่าไม่ยอมหายใจแน่นอน

            เกตุนรีถอนใจแล้วเปลี่ยนเป็นหอบหายใจแรงเร็ว เมื่อใบหน้าคมจัดต่ำลงถึงเต้าทรวงสุดหวงแหน หนำซ้ำเวลานี้ไม่ใช่แค่มือที่แตะต้อง แต่เป็นริมฝีปากหนาที่อ้ารวบปลายถันดูดกลืนเหมือนเด็กทารกตัวเล็กๆ เธอสะดุ้งสุดตัวรู้สึกเจ็บแปลบที่ปลายยอด มันฉ่ำชื้นจนขนบนกายลุกชันไปทั้งตัว

            “อ๊ะ ซี้ดดด” เธอครางกระเส่า บิดตัวเร่าๆ อยู่ใต้ร่างหนา

            พัทธ์ดูดดื่มเต้าทรวงอวบอิ่มอย่างเมามันทั้งสองข้าง บางครั้งก็แกล้งงับด้วยไรฟันแล้วดึงห่าง จนได้ยินเสียงกรีดร้องจึงปล่อยแล้วเลียไล้ราวกับให้รางวัล

            เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งหลุดจากร่างที่มีเพียงกางเกงชั้นในตัวจิ๋ว ของแบบนี้พัทธ์ไม่ดูไม่ได้แล้ว ร่างหนาเหยียดตัวขึ้นตรงเพื่อกวาดตามองไปทั่วร่างขาวโพลน

            “สวยมาก ไม่คิดว่าจะสวยขนาดนี้”

            หญิงสาวหอบหายใจเต้าทรวงกระเพื่อมไหว หน้าท้องแบนราบแขม่วเกร็ง สีแดงสาดใส่ไปทั่วเนื้อตัวตั้งแต่ใบหน้าหวานจนถึงปลายเท้า เขาสำรวจอย่างจริงจังก่อนจะเกี่ยวกางเกงตัวบางจิ๋วออกจากร่าง เกตุนรีพยายามเหนี่ยวรั้งเอาไว้ ทว่าสุดท้ายปลายนิ้วของเธอก็ว่างเปล่า

            “อย่ากลัว ฉันไม่คิดจะทำร้ายเธอ เชื่อฉันนะเอ้ย ไว้ใจฉัน”

            เธอตัวสั่นงันงกเหมือนลูกนกตกน้ำ ยามที่เขามองอย่างสำรวจ สายตาคมกริบเหมือนจะกลืนกินเธออย่างมูมมาม ทว่าน่าแปลกที่เธอไม่กลัว มีเพียงความประหม่าขวยเขิน ความตื่นเต้นจนเลือดในกายร้อนฉ่า ต้นขาขาวหุบเข้าหากันแล้วพยายามดึงเข้าหาตัว

            “ไม่นะเอ้ย ยืดและกางออกด้วย ห้ามหนีบขา”

            “ตะ...แต่ว่า ฉะ...ฉันอายนี่คะ”

            “อายอะไร เธอสวยขนาดนี้”

            “ใจเอ้ยสั่นแล้วนะคะคุณพัทธ์ อย่ามองมากได้มั้ย เอ้ยอาย”

            “ไม่ให้มองเหรอ ก็ได้ ไม่มองก็ไม่มอง”

            หญิงสาวคลายใจจนเป่าปากพรืด แต่แล้วก็ต้องร้องวี้ดออกมาสุดเสียง เมื่อต้นขาถูกจับกางออกกว้าง ตอนนั้นเธอตกใจและหยัดตัวขึ้นอย่างต้องการจะห้าม ทว่าเมื่อเห็นสิ่งที่เขากำลังทำกับส่วนสัดลี้ลับที่แม้แต่มือเธอเองยังไม่ได้แตะต้องเกินไปกว่าความจำเป็น ร่างสาวก็หงายหลังผึ่ง คราวนี้เธอกรีดร้องสุดเสียง

 

            “อ๊า อ๊ะ อย่า โอววว คุณพัทธ์ มะ...ม่าย”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น