เพียงน้ำหยดแรก
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

24 : คิดชื่อตอนไม่ออกจ้า😅

ชื่อตอน : 24 : คิดชื่อตอนไม่ออกจ้า😅

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 647

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2562 22:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
24 : คิดชื่อตอนไม่ออกจ้า😅
แบบอักษร

 

เช้าวันนี้คงเป็นวันที่ยอดแย่สำหรับฉัน เพราะนอกจากจะตื่นมาแล้วพบว่ามีผู้ชายตัวโตๆอย่างเจมส์แอบปีนขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกันพร้อมกับกอดรัดฉันเอาไว้แน่นแล้วนั้น ข้อเท้าของฉันที่บาดเจ็บเมื่อช่วงหัวค่ำของเมื่อวานนั้นก็เกิดอาการปวดและบวมขึ้นมาเล็กน้อย จนฉันไม่สามารถที่จะลุกขึ้นมาเดินเหินได้อย่างปกติเท่าไรนัก แผนการทำขนมของฉันจึงต้องเป็นอันถูกยกเลิกไปเสียอย่างช่วยไม่ได้ เพราะฉะนั้นงานนี้จึงจะต้องมีคนที่รับผิดชอบ ซึ่งก็คงไม่พ้นเจมส์ไปได้แน่ๆ วันนี้เขาจึงต้องมาทำหน้าที่คอยแบกคอยรับฉันทั้งวัน และจะต้องทำหน้าที่นี้จนกว่าขาของฉันจะกลับมาเป็นปกติอย่างจำยอมและปฏิเสธไม่ได้ ถึงแม้เจ้าตัวเขาจะมีอาการขัดใจเล็กน้อยก็ตาม

 

"ฟานี่ ฉันเป็นน้องของเพื่อนเธอนะ จะมาใช้งานฉันหนักเยี่ยงทาสขนาดนี้ไม่ได้"

"แค่ให้ไปเปิดประตูร้านเนี้ยนะงานหนัก เฮ้เจมส!์....อย่ามาทำสำออยหน่อยเลยน่า"

ฉันบ่นคนที่เอาแต่พูดหาว่าฉันใช้ให้ทำงานหนัก ทั้งๆที่ฉันก็แค่ให้เขาเอากุญแจไปไขเพื่อเปิดประตูร้านแค่นั้นเอง เวอร์จริงๆเลย

"เหอะ...คนที่นั่งอยู่เฉยๆแบบเธอก็พูดได้สิ"

"หยุดพูดมากน่า...เปิดร้านเสร็จแล้วก็มาจัดโต๊ะกับเก้าอี้ที่พวกนายทำมันล้มตั้งแต่เมื่อคืนด้วย"

ฉันบอกพร้อมกับชี้นิ้วสั่ง และไม่คิดที่จะฝืนสังขารตัวเองลุกขึ้นไปช่วยเขาด้วย เพราะในเมื่อมีคนมาให้ใช้และตัวเองได้คอยชี้นิ้วสั่งเฉยๆสบายๆแบบนี้ ฉันจะโง่ลุกไปทำเองทำไมล่ะ จริงมั้ย ฮ่าๆๆ

"เฮ้ฟานี่! ใช้ครีมอะไรหรอ ทำไมใจถึงได้ดำขนาดนี้หา!"

ฉันหลุดขำพรืด เมื่อเจมส์เหมือนจะหัวร้อนโวยวายออกมา แต่สุดท้าย ก็ยอมเดินไปจัดแจงพวกโต๊ะกับเก้าอี้ที่ล้มอยู่ไม่ไกลให้มันตั้งขึ้นเข้าที่เข้าทางตามเดิม

"เฮ้เจมส์!....นายคนอ่อนโยนใจดีเมื่อคืนนี้หายไปไหนแล้วล่ะ ทำไมเหลือแต่นายเจมส์จอมหัวร้อนได้หา!..."

ฉันก็แกล้งร้องอุทานตามพร้อมกับเอ่ยจิกกัดเขาเล็กน้อยไปตามระเบียบ

"นั่งเจ็บเท้าไปเฉยๆเหอะน่า" เขาโวย

"ฮ่าๆๆๆ!!"

 

"เอ้อเจมส์ ฉันว่าจะถามนายตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ว่าตกลงจะมาอยู่ไทยกี่วัน?"

ฉันถามขึ้น หลังจากที่เขาได้ทำงานภายในร้านตามที่ฉันสั่งเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว และเดินมานั่งคุยกับฉันที่เก้าอี้ข้างๆกัน

"ไม่รู้สิ ก็คงจะอยู่จนกว่าเจสซี่จะอนุญาตให้กลับไปได้ล่ะมั้ง" เขายักไหล่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ ผิดกับฉันที่ขมวดคิ้มมองเขาอย่างสงสัย

".....พูดงี้หมายความว่าไง? นายทำอะไรผิดมาหรอ ถึงได้โดนยัยเจสส่งตรงมาถึงนี่"

"ก็ทำนิดหน่อย แต่ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไร ฟานี่ไม่ต้องสนใจหรอก"

เมื่อได้ยินเขาพยายามบ่ายเบี่ยง นั้นก็ยิ่งทำให้ฉันยิ่งสงสัยในตัวเขามากขึ้นไปอีก

"หรอ...แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น ฉันก็ยังสงสัยมากๆอยู่ดี"

"...."

"คราวก่อนที่โทรคุยกัน จำได้ว่านายตีกับลูกผู้อำนวยการจนถูกทำทัณฑ์บน...คราวนี้นายสร้างเรื่องอะไรกันน้า"

ฉันแกล้งลากเสียงยาว พร้อมกับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาจนเจ้าของมันเริ่มทำท่าทางหลุกหลิกอยู่ไม่สุข

"....โอเค!! ยอมเล่าแล้ว เลิกจ้องตาได้แล้ว" และในที่สุดคนที่โดนกดดันก็จำต้องยอม ฉันดีดนิ้วเปาะอย่างถูกใจก่อนจะออกเสียงสั่งเขา

"ดีล! งั้นรีบๆเล่ามาให้เร็วเลย"

"แฮกระบบ.."

"ห๊ะ?..." ฉันถามย้ำเนื่องจากได้ยินไม่ถนัดนัก เพราะเขาพูดเสียงเบามาก

"เจมส์กำลังจะแฮกระบบขโมยข้อสอบ เจสรู้เข้าเลยถูกไล่ตะเพิดมาถึงนี่แหละ"

".........!!!!"

ฉันอึ้งพูดอะไรไม่ออก และไม่คิดว่าคนที่เปรียบเสมือนน้องชายแท้ๆ อย่างเจมส์เขาจะมีนิสัยแสบสันได้ถึงขนาดนี้ ไอ้เรื่องคราวก่อนที่ไปมีเรื่องตีกับลูกชายของผู้อำนวยการนั่นฉันก็ว่าหนักหนาแล้ว แต่พอมาเจอเรื่องนี้มัน...ให้ตายสิ ดีนะที่ยัยเจสไปเจอเข้า ไม่อย่างนั้นล่ะก็...ไม่อยากจะคิดเลย...ช่างเป็นควีนที่เกรี้ยวกราดดีเหลือเกินนะ

"เท่สุดๆไปเลยใช่มั้ยล่ะ เจมส์มี่ของฟานี่น่ะ ฮ่าๆ!!"

เขาพูดด้วยท่าทางที่มั่นใจ พร้อมกับยืดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างน่าหมั่นไส้ จนฉันทนมองคนมั่นหน้าแบบนี้ต่อไปไม่ไหว จึงต้องยื่นมือออกไปฟาดที่อกของเขาไม่เบานัก

เปรี้ยะ!

"โอ้ย! เจ็บน้า...ฟานี่" เขาร้องโอดโอย ยกมือขึ้นไปลูบๆคลำๆตรงบริเวณที่ถูกมือบางทำร้ายเข้าให้

ฉันเบ้ปากมองเขาด้วยความหมั่นไส้ พร้อมกับเงื้อมือขึ้นสูง เพื่อที่จะฟาดเขาอีกครั้ง

กรุ๊งกริ๊งๆ!

เสียงกระดิ่งดังขึ้นเมื่อกระทบกับประตูหน้าร้าน ทำให้ฉันกับเจมส์หันไปมองร่างบางที่มีเสียงนำหน้ามาก่อนที่ตัวจะถึงอย่างจีนทันที

"พี่ฝันนนน....จีนมาละ...แล้ว"

ฉันมองคนมาใหม่ที่ทำกระเป๋าสะพายข้างของตัวเองหลุดมือทันทีที่สังเกตเห็นผู้ชายหน้าฝรั่งที่นั่งข้างๆฉัน

"พี่ฝันนนน....พาฝรั่งที่ไหนมาแต่เช้าค๊าาาา!"

ฉันหลุดขำมองจีนที่พูดเสียงยานอย่างตื่นเต้นพร้อมกับจับจ้องมาที่เจมส์ด้วยสายตาเป็นประกายวิบวับ ก่อนที่เธอจะรีบก้มลงไปเก็บกระเป๋าขึ้นมาแล้วพุ่งมานั่งร่วมวงกับฉันและเจมส์ทันที

"ไม่ใช่ฝรั่งที่ไหนหรอก...นี่เจมส์น้องชายของเพื่อนพี่เอง เขาเพิ่งมาจากต่างประเทศเมื่อวานน่ะ" ฉันบอกแนะนำด้วยรอยยิ้ม

"อ้อ...Hi! " จีนหันมาพยักหน้าหงึกหงักให้ฉัน ก่อนที่จะกลับพูดทักทายแบบสั้นๆแล้วส่งยิ้มหวานหยดให้กับเจมส์ต่อ "อื้อพี่ฝัน! เขาชื่ออะไรหรอ ทำไมหล่อจังอ่ะพี่ โอ๊ย!หน้าเหมือน ชอว์น เมน* ของหนูเลยอ่า ทำไงดีพี่ฝัน แล้วดูกล้ามแขนน้อยๆที่โผล่พ้นเสื้อออกมาดิ น่ากัดมากเลยอ๊า....หนูอยากได้เขา!!"

เอ่อจีน...ถ้าเธอจะหันมากระซิบกับพี่ด้วยเสียงที่โคตรจะดังแบบนี้อ่ะนะ...แล้วนั่นคิดว่ารัวภาษาไทยออกมาแบบนั้นแล้วเจมส์มันจะฟังเธอไม่ออกรึไงกัน หึ พลาดอย่างแรงแล้วล่ะน้องเอ้ย ฮ่าๆๆ

"เอ่อ...ขอบคุณที่ชมว่าผมหล่อนะครับ แต่ไอ้ที่บอกว่าอยากได้ผมเนี้ย ผมว่ามันฟังดูน่ากลัวไปหน่อยนะ..."

เจมส์พูดกับคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆฉันด้วยน้ำเสียงนุ่มๆพร้อมกับส่งยิ้มฝืดๆไปให้เธอ

"......!!!"

"ฮ่าๆๆๆ!!!"

ฉันหัวเราะออกมาชุดใหญ่ให้กับจีนที่ตอนนี้นั่งเบิกตากว้างแข็งค้างไปแล้วด้วยความตกใจ เมื่อได้ยินภาษาไทยสำเนียงชัดเป๊ะจากคนที่เธอพึ่งจะไปพูดจาลวนลามเขาเมื่อสักครู่นี้

"เอ่อ...พะ พูดไทยได้ด้วยหรอ!!"

จีนหันมาถามฉันด้วยความตกใจ ส่วนฉันก็ได้แต่พยักหน้ารับเบาๆเป็นคำตอบให้เธอเท่านั้น พร้อมกับคลี่ยิ้มบางส่งไปปลอบใจ

ครืด ครืดด

แต่ก่อนที่ฉันจะได้เอ่ยปลอบใจหรือว่าล้อจีนไปมากกว่านี้ เสียงแจ้งเตือนว่ามีข้อความเข้า จากโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นเสียก่อน ทำให้ฉันต้องหยิบมันขึ้นมาอ่านเสียอย่างช่วยไม่ได้

[ไลน์]

>>><<<

: ฝัน เป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บขาอยู่ไหม

:ขอโทษเรื่องเมื่อวานด้วยนะ โซ่ผิดเองที่ใจร้อน

ฉันมองข้อความจากคนที่ตั้งชื่อเป็นสัญลักษณ์แปลกๆ แต่ว่ารูปภาพที่เขาใช้ตั้งเป็นโปรไฟล์อย่างรูปโซ่เส้นใหญ่ที่ถูกคล้องเอาไว้กับเสาปูนอย่างแน่นหนานั่น กลับทำให้ฉันจำได้ไม่เคยลืม

[เหมือนฝัน]

อื้อ ไม่เป็นไร ไม่ค่อยเจ็บแล้ว:

เธอไม่ต้องคิดมากหรอก ถึงเธอจะผิดที่ใจร้อน:

แต่คนทางนี้ก็ผิดที่ไปยั่วโมโหเธอ:

พี่เองก็ผิด: ที่มัวแต่นั่งบื้อไม่เข้าไปห้ามให้เร็วกว่านี้

>>><<<

: แล้ว...มันยังอยู่ที่ร้านหรือเปล่า?

[เหมือนฝัน]

หมายถึงเจมส์หรอ...ก็ต้องอยู่สิ:

>>><<<

: นอนที่ร้านกับฝันหรอ?

[เหมือนฝัน]

ใช่:

ฉันเผลอขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ เพราะว่ามันขึ้นว่าโซ่อ่านข้อความแล้ว แต่ทำไมเงียบไปล่ะ

"พี่ฝัน...มีอะไรหรือเปล่าคะ ขมวดคิ้วเสียแน่นเชียว"

ฉันเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ แล้วมองที่จีนที่เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เจมส์เองก็เหมือนกัน เขาใช้สายตามองมาที่ฉันนิ่งๆ

"อ้อ...เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอก เอ่อ...แล้วนี่มาแต่เช้าคงยังไม่ได้ทานมื้อเช้ามาแน่ๆเลยใช่มั้ย งั้นเดี๋ยวพี่ไปปิ้งขนมปังมาให้นะ"

"มะ..."

ไม่รอให้เด็กสาวปฏิเสธ ฉันก็รีบยืนขึ้น พร้อมกับรีบเดินกระเพลกขาหมายจะเข้าไปในครัวให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ เพราะต้องการจะชิ่งหนี ไม่ให้เจ้าเด็กพวกนี้ได้มีโอกาสมาจับผิดอะไรฉันได้อีก

 

สิบนาทีต่อมา ขนมปังสีสวยก็เด้งขึ้นมาจากเครื่องปิ้งขนมปัง ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วครัว

ฉันยื่นมือออกไปหยิบขนมปังสองชิ้นลงมาวางไว้บนจาน พร้อมกับปาดแยมส้มของโปรดของจีนลงไป

Rrrrrr!!

แต่แล้ว เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ที่ฉันถือติดมือเข้ามาด้วยก็ดังขึ้น ทำให้ฉันจำต้องวางมือลงจากขนมปังตรงหน้า แล้วเอื้อมมือออกไปคว้าโทรศัพท์ที่วางไว้ข้างๆขึ้นมากดรับ

"ฮัลละ..."

(ฝันนน!) ยังไม่ทันที่ฉันจะได้กรอกเสียงลงไปจบ เสียงแหบทุ้มก็ดังขึ้นเสียก่อนทันทีที่ฉันกดรับ

"อ่ะ...เอ่อ โซ่มีอะไรหรอทำไมเสียงฟังดูแปลกๆ"

(ฟู้ว....ที่บอกว่าเมื่อคืน...นอนกับไอ้เด็กนั่นจริงหรือเปล่า)

โซ่พ่นลมหายใจออกมา แล้วถามย้ำกับฉันอีกรอบถึงเรื่องที่เราได้คุยกันไปในแชท

"ก็ต้องจริงสิ"

(คิดได้ไงเนี้ยฝัน ให้ผู้ชายนอนด้วยอ่ะ)

ก็เจมส์มันไม่ใช่ผู้ชายเสียหน่อย! อยากจะเถียงเขากลับไปแบบนี้จัง...แต่ก็ช่างมันเถอะ ถ้าพูดไปแบบนั้นขืนเจมส์รู้เข้าฉันโดนเขาแกล้งยับแน่

"เมื่อคืนมันกระทันหัน เจมส์เขาหาที่พักไม่ทันพี่ก็เลยให้เขามานอนด้วย"

(หาไม่ทันหรือมันไม่คิดจะหา โรงแรมแถวนั้นก็มีตั้งหลายที่ป่ะฝัน)

"แต่เขาพึ่งมาไทยเองนะโซ่ จะให้พี่ปล่อยให้เขาไปหาที่พักที่ไหนก็ไม่รู้มันไม่อันตรายเกินไปหน่อยหรอ อีกอย่างเขาเป็นน้องชายของเพื่อนพี่นะ"

(เหอะ!!) เขาแค่นเสียงออกมาอย่างหงุดหงิด

"ถ้าจะโทรมาพูดเรื่องนี้ก็วางไปเถอะโซ่"

ฉันบอกเสียงขุ่น พร้อมกับขยับโทรศัพท์เตรียมจะกดวางหากแต่ว่า...

(เดี๋ยว!...โซ่หาให้แล้ว!!)

"ห้ะ?...หาอะไร" ฉันขมวดคิ้วเพราะไม่เข้าใจที่เขาพูดมาว่ามันหมายความว่ายังไง

(ก็ที่พักไอ้เด็กนั่นไง...โซ่หาให้แล้ว)

"เอ๋....." ฉันร้องออกมาเพราะงงนิดหน่อยแต่ไม่เข้าใจมากๆกับการกระทำของเขา

(ก็หอในของมหาลัยนี่แหละ โซ่ให้ไอ้ฮุยมันจัดการให้แล้ว เพราะฉะนั้นฝันก็รีบไล่ให้มันเก็บของย้ายหัวออกไปจากร้านได้เลย เดี๋ยวตอนเย็นรอไอ้ฮุยเลิกเรียนแล้วมันจะเข้าไปรับ)

โซ่พูดออกมายืดยาวด้วยเสียงหอบเล็กๆ แต่เดี๋ยวนะ หอในของมหาลัยนี้หรอ งั้นแสดงว่าไอ้ที่หายไปไม่ตอบข้อความนี่...หายไปตกลงกับฮุยอยู่เองสินะ

"อ่า...ถึงจะตกใจนิดๆแต่ก็ขอบใจที่ช่วยเป็นธุระให้แล้วกันนะ"

ฉันบอกขอบคุณเขากับความหวังดีหรืออะไรก็ตามที่เขาช่วยจัดการหาที่พักที่ดีๆและปลอดภัยให้กับเจมส์

(ครับ...เอ่อฝัน วันนี้โซ่คงไม่ได้เข้าไปช่วยงานที่ร้านนะ) เขาบอกด้วยเสียงแหบแห้ง

"อื้อ ไม่เป็นไร....แต่ว่าเสียงนายฟังดูแปลกๆนะ เป็นอะไรหรือเปล่า"

(.......แผลมันระบมน่ะ ก็เลยมีไข้นิดหน่อย)

เขาเงียบไปสักพัก ก่อนจะตอบคำถามของฉันด้วยเสียงปกติ ส่วนฉันได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าอย่างเข้าใจและไม่คิดจะซักไซ้ต่อ เพราะเมื่อคืนนี้โซ่เองก็มีแผลช้ำไม่น้อยเลย แต่ก็คงไม่ต้องเป็นกังวลมากหรอกมั้ง ก็ฝ่ายนั้นเขายังมีคุณน้าพิมพ์อรคอยดูแลนี่นา

"อ้อ..งั้นก็อย่าลืมทานข้าวทานยาด้วยนะโซ่"

(ครับ...)

"งั้นพี่ไม่กวนแล้ว พักผ่อนนะ บาย"

(เดี๋ยวๆ....อย่าลืมให้ไอ้เด็กนั่นมันย้ายออกไปเร็วๆด้วยล่ะ)

เขาพูดย้ำ ฉันจึงครางรับเขาเบาๆก่อนจะเป็นฝ่ายกดตัดสายมันเสียเองเลย

"ขอให้แค่เป็นไข้นิดหน่อยอย่างที่บอกจริงๆเถอะนะโซ่......"

เหมือนฝันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเบาหวิว ก่อนจะสลัดความคิดบ้าๆที่อยู่ในหัวน้อยๆนั่นทิ้งไปเสีย

มือบางเอื้อมออกไปหยิบจานสีขาวขนาดกลางขึ้นมาถือไว้ ก่อนจะค่อยๆเดินหายลับออกไปจากห้องครัวทันที

 

.............................................................................

มาอัพแล้วจ้า.....ขอบคุณสำหรับยอดไลค์ ดาวและคอมเม้นท์ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆเลยน้า

อิอิ แล้วก็สำหรับใครที่สงสัย ว่าสรุปแล้วคุณพิมพ์อรแกเป็นป้าหรือน้าของฝันฝันกันแน่ สรุปคือ คุณเขาเป็นน้าของฝันจ้า เค้าขอโทษที่พิมพ์ผิด อาจจะเพราะลืมหรือเบลอๆหรืออะไรก็แล้วแต่ ขอโทษที่ทำให้สับสนจ้า5555 แล้วก็ขอบคุณมากๆที่ทักท้วงมานะค้าาาา

รักจ้า จ๊วบบบบบบ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น