Lip_mann

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ep.8 ครอบครัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 552

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ธ.ค. 2562 07:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.8 ครอบครัว
แบบอักษร

 

บรึ่น บรึ่น บรึ่น~

ผมนั่งกินข้าวอยู่กับเดียร์สองคน เมื่อคืนผมบรรเลงเพลงรักกับเธอจนถึงเช้า เธอไม่ยอมพูดคุยกับผมเพราะไม่พอใจที่ผมบังคับ และยังบ่นอะไรไม่รู้อยู่คนเดียว เสียงรถใครมาโดยที่ไม่ได้นัดนะ

“แม่!!!!!!!!!!!”

“สวัสดีค่ะ”

ฉันวางช้อนและยกมือไหว้ผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาเรียกว่าแม่ คงจะเป็นคุณแม่ของเขา ท่านมองหน้าฉันและไม่พูดอะไร ไม่ใช่แค่เขาที่ตกใจนะฉันก็ตกใจเหมือนกันเพราะเรายังคงใส่ชุดนอนกันอยู่

“ใช้ไม่ได้!!!!!!!!!”

“ไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วค่อยลงมานะ”

“ค่ะ”

ฉันเดินขึ้นมาบนห้องและหันลงไปดูคุณแม่ของเขาที่นั่งอยู่โซฟา ท่านแต่งตัวสวยและเป็นคุณหญิงคุณนายมาเจอลูกชายอยู่กับฉันคงไม่พอใจเท่าไหร่

“แม่จะมาทำไมไม่บอกผมครับ”

“บอกแล้วจะมาเจออะไรอย่างนี้ไหม”

“ผมโตแล้วครับแม่”

“สามปีที่แล้วแกก็พูดแบบนี้แม่ไม่เห็นว่าจะได้เรื่องเลยนะ”

“เรื่องนั้นมันพลาดไปครับแม่”

“แล้วแกมั่นใจได้ยังไงว่ามันจะไม่พลาดอีก หลานฉันไม่มีแม่มาคนหนึ่งแล้วนะ เพราะแกชอบมั่วผู้หญิงแบบนี้!!!!!!”

“เดียร์ไม่ใช่คนแบบนั้นนะครับ”

“ปกป้องกันขนาดนี้ไปโดนเสน่ห์มาแล้วใช่ไหม บอกแม่มานะว่าหมดไปเท่าไหร่”

“โถ่เอ้ยแม่ครับ! เขาไม่ได้หลอกเงินผมสักบาทเลย แม่อย่าคิดมากเลยนะครับ ผมไม่มีวันขัดใจแม่อยู่แล้ว”

“แน่ใจนะ”

“ครับ ผมก็แค่ขำๆครับแม่ พร้อมจะแต่งงานเมื่อไหร่ผมจะบอกแม่คนแรกเลย”

“อือ แม่ก็แค่เป็นห่วงเลยแวะมาดู แกไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วมีลูกหนึ่งคนผู้หญิงที่เข้ามาหาก็ต้องรักลูกแกด้วย”

“แน่นอนอยู่แล้วครับ”

“ปีหน้าน้องภัทรจะเรียนจบแม่อยากให้แกพร้อม”

“ครับ”

“แม่ไม่กวนแล้วพ่อแกรออยู่ที่บ้าน”

“ไว้ผมจะพาไรเฟิลไปทานข้าวด้วยนะครับ”

“อือ”

ฟอด~

“รักแม่นะครับ”

“^^”

ผมยืนอยู่หน้าบ้านจนรถแม่แล่นออกไปจากบ้าน ผมกลับเข้ามาในบ้านก็เห็นว่าเดียร์ยืนอยู่แล้ว ผมเดินมาหาเธอและพามานั่งที่โซฟา

“คุณแม่กลับไปแล้วหรอคะ”

“อือ ไม่มีอะไรหรอกแค่แวะมาถามเรื่องเฟิล”

“ค่ะ”

“พี่พาเฟิลไปอาบน้ำดีกว่า”

“ตามสบายค่ะเดี๋ยวเดียร์ตามขึ้นไป”

“ครับ”

“^^”

ฉันนั่งมองจนเขาพาลูกชายสุดที่รักขึ้นบ้านไป ความจริงฉันลงมานานแล้วและได้ยินที่เขาพูดกับแม่ชัดเจนทุกอย่าง ฉันรู้สถานะตัวเองมาตลอดไม่ได้คิดจะอยู่ที่นี่เพื่อเป็นผู้หญิงของเขาตลอดไป แต่ยิ่งฉันอยู่กับเขาทุกวันมันยิ่งทำให้ฉันถอนตัวไม่ขึ้น ฉันตอบไม่ได้ว่าจะไปดีไหม รู้แค่ว่าเขาไม่ได้ต้องการฉันเลย เขาบอกว่าเขาแค่ขำๆกับฉัน แต่ฉันไม่ขำด้วยนะ ฉันไม่ใช่ตัวตลก!!

ฟอด~

“หลับรึยัง”

ผมกอดเธอที่นอนหลับไปแล้ว สามเดือนแล้วนะที่เราอยู่ด้วยกัน เธอเป็นคนดีและน่ารักกับผม ไรเฟิลก็ชอบเธอและดูเข้ากันได้ดี แต่ถ้าจะให้เธอมาอยู่ในฐานะภรรยาผมคงตอบได้ยาก แม่กับพ่อผมคงไม่พอใจเท่าไหร่

“...........”

ฉันนอนนิ่งให้เขากอด เขาหอมจนพอใจ ทำเหมือนรักมากเวลาอยู่ด้วยกัน พอห่างกันก็ทำเป็นคิดถึง แต่บอกคนอื่นว่าไม่ได้คิดอะไร แบบนี้อันไหนมันเรื่องจริงอันไหนมันโกหกกันแน่ ฉันก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆที่ขอมาอยู่ด้วยเอง เขาจะเขี่ยทิ้งวันไหนก็ได้ใช่ไหม คิดไหมว่าฉันก็มีหัวใจ

 

07.00น

“จะไปไหนแต่เช้าคะ”

“เที่ยงนี้ครอบครัวพี่ทำบุญที่บ้าน พี่ไปก่อนนะแล้วจะรีบกลับ”

ฟอด~

“เฟิลเสร็จรึยังครับ”

“เสร็จแล้วคร๊าบ วันนี้แม่มาไหมคร๊าบ”

“มาสิครับ แม่รออยู่บ้านย่าแล้ว”

“^^”

ปัง~

ฉันนั่งลงที่เตียงและพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ คำก็แม่สองคำก็แม่ ครอบครัวเขาก็ต้องสำคัญอยู่แล้ว เขาทิ้งผู้หญิงคนนั้นไม่ได้หรอก อีกอย่างคนอย่างฉันมันจะไปสำคัญอะไร รอแค่เขาเบื่อวันไหนที่จะมาไล่ฉันไปสินะ

“จะไปไหนหรอนวล”

“ไปตลาดค่ะ”

“ไปด้วยนะ”

“แดดแรงนะคะ”

“กางร่มก็ได้”

“ค่ะ”

“พรุ่งนี้วันเกิดนายคุณเดียร์มีของขวัญให้นายรึยังคะ”

“ยังเลย”

ฉันไม่รู้มาก่อนว่าพรุ่งนี้วันเกิดของเขา เขาไม่เห็นบอกฉันเลยแต่แม่บ้านรู้ ฉันเดินถือของช่วยนวลและขอมานั่งรอที่ม้าหินอ่อน

“พี่สาวช่วยซื้อหน่อยครับ”

“.........”

“ซื้อไปฝากแฟนก็ได้ครับ”

“เอาอันนี้”

“50 บาท ครับ”

“^^”

ฉันจ่ายเงินและมองโมเดลรูปหัวใจสีชมพูอันเล็กๆ มันมีตัวอักษรว่าสุขสันต์วันเกิดฉันเลยตัดสินใจซื้อ ฉันเก็บมันไว้ในกระเป๋าสะพายกลัวว่านวลจะมาเห็น

“กลับบ้านกันเถอะค่ะ”

“ซื้อครบแล้วหรอ”

“เหลือแค่พวกอาหารสดที่เขาจะเอาไปส่งที่บ้าน”

“พี่เรย์จะจัดงานวันเกิดที่บ้านหรอนวล”

“ค่ะ นายจัดทุกปี”

“อือ”

ฉันนั่งรถกลับมาที่บ้านแต่สมองยังคงวนเวียนคิดแต่เรื่องของเขา ฉันจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีเขา ยอมรับว่ารักมากและไม่ได้เผื่อใจไว้เลย ฉันมีความสุขที่ได้อยู่ที่นี่ แต่พอได้ยินคำว่าแม่จากปากไรเฟิลฉันก็รู้สึกห่อเหี่ยวในใจ

“นายโทรมาว่าวันนี้ไม่กลับมานอนนี้เพราะคุณหนูงอแงอยู่อยู่กับคุณนานะ”

“.........”

“แบบนี้แหละหนาครอบครัวสุขสันต์ ยังไงนายก็ต้องเลือกแม่ของลูกอยู่แล้ว”

“...........”

“จะทนอยู่ให้ผู้ชายเขาอึดอัดทำไมไม่รู้ คุณนานะเธอก็บอกอยู่ว่าถ้าเธอไปวันไหนนายคงยอมคืนดี”

“...........”

“ฉันว่าเธอก็ควรตอบแทนบุญคุณที่เขายอมให้นอนกกผัวเขาอยู่นานนะ”

เพี๊ยะ~

“ปากดีแบบนี้นี่เองถึงได้เป็นแค่คนใช้ พี่เรบ์เขาฉลาดพอไม่ตาต่ำเอาคนอย่างเธอหรอกนะ!!!!!!!”

“อีบ้า”

“เข้ามาสิ! คิดว่ากูกลัวรึไง!!!!!!!!!!”

“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!”

“รีบมาเอาคืนเร็ว ๆ แล้วกัน!!!!!!!!!”

ฉันตะโกนลั่นบ้านเมื่อทนมานานและเก็บไว้ไม่ได้แล้ว จะอะไรกับฉันนักหนา ฉันไม่ทำอะไรให้ เป็นคนใช่ก็คนอยู่แค่ในครัวไม่ใช่อยากไปขึ้นเตียง ต่ำๆอย่างเธอพี่เรย์เขาไม่อยากได้หรอก !

ปัง~

ฉันขึ้นห้องมาด้วยอารมณ์ที่โกรธมากไม่มีที่จะระบาย วันนี้เขาจะไม่กลับบ้านเพราะต้องพาลูกอยู่กับแม่ ถ้าไม่ได้คิดอะไรกับเมียเก่าแล้วจะวุ่นวายอะไรกันนักหนา ฉันก็ร้ายเป็นเหมือนกันนะ ฉันไม่ได้ยอมไปทุกเรื่องนะแค่ไม่พูดเฉยๆ ฉันตัดสินใจอยู่นานจนคิดได้แล้วว่าควรจะโทรไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น