คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 16: ยังรักและคิดถึง [2]

ชื่อตอน : บทที่ 16: ยังรักและคิดถึง [2]

คำค้น : โรมานซ์, ดราม่า, คณานางค์, พระเอกปากจัด, 18+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2562 08:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16: ยังรักและคิดถึง [2]
แบบอักษร

 

 

 

 “ขอบคุณค่ะ คุณภพอยู่ทางด้านนั้น” 

“เราเดินไปพร้อมกันดีกว่า” 

ทิมยิ้มหวาน ผายมือเชิญสาวสวยให้เดินนำไปก่อนเพื่อจะได้แอบมองบั้นท้ายสวย ให้ตายเถอะ ถึงจะเป็นเมียเพื่อนแต่ก็อยากต่อคิวจัง คงต้องรอให้เพื่อนเบื่อแล้วเขี่ยทิ้งซะก่อนไม่อย่างนั้นคงโดนดี 

“มาเที่ยวกี่คืน ผมลืมถาม” 

“คืนเดียวค่ะ พรุ่งนี้กลับไฟล์ทบ่าย” 

“รีบกลับจัง น่าจะอยู่พักต่อสักสองสามคืน โรงแรมเรามีจุดชมวิวด้วยนะ อยู่โซนด้านหลังโรงแรมเดินขึ้นเขาไปสักนิด แล้วก็มีร้านอาหารติดชายหาด ร่มรื่นครับ ไม่ร้อนพาลูกไปเล่นน้ำได้” 

“ขอบคุณค่ะ” ไว้ตัว รักษาระยะห่าง 

“เฟื่อง มาหาฉันมา นั่นถือแก้วอะไร” 

เกือบพุ่งหลาวมาหาตั้งแต่เห็นไอ้ทิมมันมาเจ๊าะแจ๊ะด้วยแล้ว เขาปรายสายตาแข็งกระด้างบังคับหล่อนให้มายืนข้างๆ แล้วตวัดมองไปยังไอ้ทิมเพื่อนสมัยเรียนยูที่อังกฤษด้วยกัน มันทำเนียนหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วเสนอเครื่องดื่ม 

“อ้าว ภพ มึงเดินมาทำไมว่าจะไปหาอยู่พอดี กูทำคอกเทลมาให้ชิมว่าจะมานั่งด้วย ไม่ได้คุยกันนานแล้ว” ยื่นแก้วไปให้แต่ลืมไปว่าเพื่อนอุ้มลูก ทิมหัวเราะแล้วชี้นิ้วไปยังโต๊ะใกล้ๆ เรียกมันมานั่งด้วย 

“ว่าจะไปสั่งอยู่พอดี ลงบิลกูไว้แล้วกันนะ” 

“ไม่เป็นไร แค่นี้เองกูเลี้ยงได้น่า ว่าไงกัปตัน เล่นอะไรครับ สนุกไหม” หยอกเด็กน้อยแต่แกไม่มองเกาะกอดตัวพ่อแน่น ทิมแค่แกล้งเล่นด้วยไปงั้น ใจจริงไม่ได้รักเด็ก 

“เฟื่องฝากวางแก้วหน่อยนะคะ จะไปว่ายน้ำ” 

“ครับ” ทิมลืมตัวขานรับทั้งที่น้องเขาคุยกับผัว ตกใจรีบเปลี่ยนสีหน้า “เอ่อ… วางไว้ได้เลยครับ พวกเราคุยกันรอตรงนี้นะ” 

“ไม่ต้องไปเล่นน้ำหรอกนั่งอยู่ด้วยกันนี่แหละ ไว้อีกหน่อยค่อยไปร้านอาหารพาลูกไปเล่นน้ำทะเล ไปใส่เสื้อคลุมไป เร็วสิ” 

นึกว่าจะไม่รู้สึกอะไรที่ไหนได้ก็หวงอยู่นี่นา เฟื่องลดาหันหลังให้เขาแอบยิ้ม กลับไปหยิบชุดคลุมมาสวมทับรวดเร็วไม่อยากให้ใครมองหน้าอกนานกว่านี้ ตัวหล่อนมีไว้ให้คุณภพมองคนเดียว เรานั่งคุยกับคุณทิมแป๊บเดียวเขาออกอาการเซ็งอย่างเห็นได้ชัด จึงหาเรื่องไปทำงานต่อ ดังนั้นรณภพจึงชวนหล่อนย้ายไปนั่งร้านอาหาร 

‘ไม่ต้องถอดชุดคลุมแล้วนะ เบื่อสายตาไอ้พวกหื่น!’ เป็นคำสั่งที่น่ารักแล้วหล่อนก็อยากทำตามมากที่สุดในชีวิตเลย เขาจะรู้ไหมนะ 

“สนุกเหรอลูก ระวังคลื่นยักษ์มาแล้ว หลบเร็ววว” เร่งให้วิ่งแต่เด็กชายตัวน้อยเพิ่งจะหัดเดินลุกขึ้นเตาะแตะแป๊บเดียวก็นั่งลงบนหาดทรายถูกคลื่นน้ำทะเลสีใสซัดเข้ามาโดนตัว แกหัวเราะร่าเริงชอบเวลาน้ำทะเลม้วนขึ้นมาโดนตัว เขาพาลูกมาเล่นรอเฟื่องลดาไปสั่งอาหาร เราจองโต๊ะพิเศษติดชายหาดไว้ 

“มองกล้องหน่อยนะลูก อะ หนึ่ง สอง ซั้มมม” กดแชะรูปเด็กน้อยเล่นน้ำไปหลายรูป กดส่งต่อไปในไลน์กลุ่มครอบครัวที่มีแค่ไลน์พ่อกับแม่ “คุณย่าบอกขอวิดีโอด้วย มองกล้องหน่อยลูก หล่อเลย” 

“คุณภพคะ หิวหรือยัง อาหารมาเสิร์ฟแล้ว” 

เขาได้ยินเสียงเฟื่องลดาจึงเบนกล้องจากหน้าลูกมายังใบหน้าสวย จงใจถ่ายติดหล่อนเข้าไปในวิดีโอด้วย ยิ้มหล่อนน่ารักมาก 

“หิวแล้ว แต่ตัวแสบน่าจะไม่หิว” 

“ไว้ไปกินข้าวกันก่อนค่อยเปลี่ยนชุด คุณถ่ายอะไร” 

“ถ่ายลูก ไม่ได้ถ่ายเธอสักหน่อย” แกล้งพูดทั้งที่ก็เห็นเต็มตาว่าเขากำลังทำอะไร เก็บกล้องแล้วอุ้มหมูน้อยน่ารักขึ้นจากชายหาดกลับไปนั่งโต๊ะอาหาร เขาเอาผ้าเช็ดตัวมาปูบนพื้นทรายให้ลูกนั่ง เล่นของเล่น เล่นทรายไปเรื่อย เรานั่งอยู่บนเก้าอี้กินข้าวสองคนแต่ก็มีสลับกันป้อนข้าว ตาหนูกัปตันเล่นซนนานแล้วจึงกินเก่ง ร้านอาหารในโรงแรมติดชายหาดส่วนตัวคนจึงไม่ค่อยพลุกพล่าน รณภพมองอาหารบนโต๊ะหล่อนสั่งมาเยอะขึ้นแต่ไม่ได้เยอะจนเต็มโต๊ะ เขานึกถึงคืนนั้นที่เขาปากเสียด่าหล่อนเรื่องสั่งอาหารมาน้อย แค่นี้เอง เขาก็อารมณ์เสียด่าซะแล้ว ทั้งที่ไม่เห็นจะเป็นไรเลย 

“อาหารไม่ถูกปากเหรอคะ เฟื่องสั่งใหม่ให้ไหม” 

“ไม่ต้องหรอก แค่นี้ก็กินไม่หมดแล้ว” 

ลมทะเลแรงเป็นระลอกพัดเสื้อผ้าหน้าผมเราปลิวไสว รณภพพยายามพูดเฉยๆ โดยไม่ยิ้ม แอบสังเกตว่าหล่อนกำลังทำหน้ายังไง ก็ดีนะ เห็นหล่อนแอบยิ้ม คงจะนึกถึงเรื่องที่หัวหินเหมือนกัน 

 

 

 

 

ใจตรงกันไปอีกนะคะคุณ รักเขาแล้วก็บอกเขาเถอะ ^//^ 

อัปตัวอย่างจนจบบทที่ 16 น้าา เนื้อหาต่อจากนี้จะค่อนข้างเข้มข้น  

ใครชอบฝากติดตามต่อด้วยนะคะ 

.................  

ไม่ได้ติดเหรียญน้าา ไรท์ชอบรีอัปนิยายเพื่อโปรโมทอีบุ๊คมากกว่าค่ะ  

ส่วนใหญ่นิยายไรท์จะมีแค่อีบุ๊ค และนานๆ ทีจะทำเล่มค่ะ ^//^ 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น