ป้าลูกหนึ่ง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : การจากลา

คำค้น : วาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 701

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ย. 2562 15:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
การจากลา
แบบอักษร

 

" "ฝ่าบาท" 

ลำคอคล้ายตีบตันระหว่างความยินดีและหวาดกลัวหยวนเหยาเบิกตากว้างร่างเล็กพยายามเขยิบถอยหลังร่างกายด้านชาขยับได้ยากยิ่ง  

ฉลองพระองค์สีเหลืองทองในมือคือดาบอาญาสิทธิ์คู่บารมี มองซากคนที่ถูกกุดหัวด้วยความเฉยชาพระบาทถีบร่างที่ไร้หัวเหมือนขยะชิ้นหนึ่ง ใบหน้าคมคิ้วกระบี่พระโอษฐ์แย้มสลวยแต่ดวงตาสีนิลวาววับ 

"เจิ้นมารับเจ้าแล้วหยวนเหยา"  

มืออีกข้างถูกยื่นมาด้านหน้าหยวนเหยา ร่างเล็กถึงกับผงะมือคู่นี้ที่คอยโอบอุ้มและทำลายซ้ำๆในเวลาเดียวกัน  

ไม่ เป็นไปไม่ได้ฝ่าบาทไม่ควรอยู่ที่นี่ตอนนี้ โลกนี้มันไม่ใช่โลกของพระองค์แล้วทำไมถึงมายืนอยู่ที่ตรงนี้ได้. แววตาไหวระริกด้วยความกลัวว่าจะโดนลากกลับไปอักครั้ง 

"ไม่..ไม่กลับ..ปล่อยกระหม่อมไป..ไม่" 

หยวนเหยาตะโกนใส่หน้ายั่วหลงชิงฮ่องเต้รวบรวมแรงที่พอมีคลานหนี. ใบหน้าที่แย้มยิ้มหล่อเหลาค่อยๆเปลี่ยนเป็นปีศาจร้ายก้าวยาวไปหาร่างขาวที่เลอะไปด้วยเลือดที่คลานหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย 

"หนีอีกสิ คลานหนีไป หยวนเหยาเจ้าคิดว่าจะหนีเราพ้นงั้นหรือ หากเราไม่ยอมปล่อยต่อให้ความตายก็แย่งเจ้าจากเราไม่ได้" 

"ปล่อยข้า..ข้าไม่อยากเป็นทาสกามของพวกท่านหยุดจองจำตัวข้าไว้ในกรงที่เรียกว่ารักอีกเลย..เสด็จพี่ข้าเป็นน้องของพวกท่าน เสด็จพ่อคนเดียวกัน แต่สิ่งที่ท่านทำกับข้าสิทำเหมือนข้าเป็นแค่หมูตัวเมียใช้ร่างกายสนองความผิดบาปที่ข้าไม่ต้องการ ข้าไม่กลับไปต่อให้ข้าต้องกลับไปอีกกี่ครั้งข้าก็จะหนีด้วยความตายอยู่ดี" 

ดวงตาเรียวเล็กแข็งกร้าวด้วยความไม่ยินยอมสร้างโทสะในหทัยของโอรสมังกร สูงเทียมฟ้ามือกำกระบี่จนเส้นเลือดปูดโปน กระบี่ในมือพุ่งเฉียดร่างหยวนเหยาไปเพียงนิด อีกแค่นิดเดียวมันจะบาดเนื้อ  

ดี ตายอีกครั้งก็ได้ขอแค่ไม่ต้องกลับไปอีก 

"ไม่อยากกลับก็ต้องกลับ" 

ยั่วหลงชิงกระชากผมยาวเต็มกำมือใบหน้างามแหงนหงายจ้องมองดวงตาที่พร้อมจะทำเรื่องบ้าบิ่นไม่มีใครหลบตาใครหนึ่งโกรธหนึ่งแค้นเคือง หยวนเหยาถูกกระชากผมจนเจ็บไปทั่วหนังหัวมือที่กำเส้นผมยาวเอาไว้ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย 

"ฝ่าบาทรีบพาท่านอ๋องกลับเร็วพะยะค่ะ ประตูเวลากำลังจะปิด" 

เสียงของนักพรตที่ทำพิธีบอกอย่างร้อนรนพระจันทร์สีเลือดกำลังจะคลายแล้วเวลาน้อยยิ่งนักหากพลาดต้องรออีกครึ่งปีกว่าจะเกิดปรากฏการณ์พระจันทร์เลือดอีกครั้ง 

"กลับถึงวังเมื่อไหร่ เจิ้นจะอบรมเจ้าใหม่อ๋องเก้า" 

เสียงของผู้มีอำนาจเอ่ยเบาแต่สั่นประสาทร่างเล็กที่หงาดกลัวร่างกายสั่นอย่างไม่อาจควบคุม ผมถูกจิกแล้วดึงขึ้นด้วยแรงของบุรุษผู้เป็นนักรบทั้งบนกระดาษและสนามเลือด. แรงอันน้อยนิดหรือจะสู้ได้ร่างเล็กถูกลากถูลู่ถูกังไปตามพื้น หยวนเหยาดิ้นรนให้พ้นจากมือจนหนังหัวแทบจะหยุด จังหวะหนึ่งหยวนเหยาคว้ากระบี่ด้วยมือเปล่าคมกระบี่บาดมือขาวลึกความเจ็บยิ่งทวีคูณ แต่หยวนเหยายังคงกระชากแล้วสอดเข้าไประหว่างมือที่กำเส้นผมเอาไว้และหนังหัวของตัวเองชิงลงมือแล้วเฉือนผมทิ้ง  

ยั่วหลงชิงมองเส้นผมสีดำลื่นมือมี่ถูกตัดออกในมือตนเอง เส้นผมที่ตนไม่เคยยอมให้น้องเก้าตัด. ผมที่ตัวเองลงมือหวีครั้งแล้วครั้งเล่าถูกตัดง่ายดายโดยเจ้าของที่ยืนหอบหายใจอยู่อีกฝากหนึ่งในมือยังถือกระบี่ของตนเอาไว้พร้อมที่จะทำร้ายใครก็ตามที่กล้าเข้ามาใกล้ 

"แว๊ก!!ผี..ผีหลอก!!" 

สองชีวิตที่ถูกลืมไปชั่วขณะเพิ่งจะหาเสียงขิงตัวเองเจอร้องโวยวาย 

"หุบปาก"  

แต่ถูกหลงชิงตวาดจนตัวสั่นซุกอยู่มุมห้องด้านหนึ่ง ร่างบางค่อยขยับไปทางประตูที่มีอยู่เพียงหนึ่งเดียวอย่างช้าๆไม่สนใจว่าร่างกายจะเปลือยเปล่าหรือมีสิ่งห่อหุ้มน้อยนิด มือหนึ่งจับกระบี่ตามองหลงชิงไม่ให้คลาด หากละสายตาเพียงนิดคนผู้นี้ไม่ปล่อยเอาไว้แน่ 

"เจ้าเป็นของเรา" 

เพียงเสียงเข้มที่เอ่ยออกมาจากปากหยวนเหยาวิ่งสุดชีวิตไปยังประตู. อีกนิดเดียวทันทีที่ปลายนิ้วแตะที่ลูกบิด ร่างถูกกระชากสู่อ้อมแขนที่ตวัดด้วยความรวดเร็วปลอกที่คล้ายคีมเหล็กรัดที่เอวแน่นกระดูกส่งเสียงประท้วง 

"เจ้าแพ้แล้ว" 

เสียงกระซิบที่ข้างหูบ่งบอกถึงชัยชนะของคนพูด 

"ไม่..ปล่อยสิ..แด๊ดช่วยด้วย..แด๊ดช่วยเราด้วย" 

"ใครคือแด๊ดเจ้าร้องเรียกให้ใครช่วยหยวนเหยาเจ้าบังอาจมีคนอื่น เราจะฆ่ามัน. เราจะฆ่ามันต่อหน้าเข้า" 

ร่างบางหัวสั่นหัวคลอนถูกเขย่าไม่หยุดไหล่ที่โดนบีบซ้ำแดงแม้จะมองไม่เห็นด้วยตัวอาบเลือดก็ตาม. ความหึงหวงกำลังทำให้ยั่งหลงชิงฮ่องเต้ขาดสติ 

บังอาจใครกล้ามาแย่งเจ้าไปจากเรา มันจะต้องทรมานจนร้องขอให้เราฆ่ามันซะ เราจะค่อยๆแล่เนื้อมันทั้งเป็นที่ละชิ้นๆละชิ้นจนกว่าจะเห็นกระดูก 

"แด๊ดดีต่อข้าเอาใจใส่ข้าไม่คิดทำเรื่องชั่วช้าแบบที่พวกท่านทำ ไม่เหมือนฝ่าบาทที่ต้องการเพียงร่างกาย ข้าชอบเค้าท่านได้ยินไหมข้าชอบแด๊ด" 

"ไม่เจ้ามีเพียงเราจะชอบใครนอกจากเราไม่ได้กลับวังข้าจะทำให้เจ้าชอบเรามอบหัวใจให้เราเพียงผู้เดียว"  

หยวนเหยาเพิ่งสังเกตุว่าผนังด้านหนึ่งมีช่องว่างคล้ายพายุหมุนวนที่กำลังค่อยๆหดลงอย่างช้าๆในหลุมพายุหยวนเหยาเห็นแท่นทำพิธีขนาดใหญ่ พี่ๆอีกเจ็ดคนอยู่ที่นั้น...ทันทีที่ร่างกายเข้าใกล้ปากอุโมงค์คล้ายมีพลังงานดูดให้เข้าอย่างรุนแรงหยวนเหยาเอื้อมจับราวแขวนของเอาไว้แน่น. ถึงตายอีกรอบจะไม่เข้าไปเด็ดขาดจะไม่กลับไป 

แด๊ดอยู่ที่ไหนมาช่วยหยวนเหยาที แด๊ดข้าสำคัญต่อเจ้าไหมถ้าข้าหายไปเจ้าจะรู้สึกเสียใจไหมหรือตอนนี้เจ้ากำลังมีความสุขกับสตรีนางนั้น. น้ำตาไหลด้วยความเสียใจยากที่จะยอมรับว่าตนเองมีใจให้กับเจมส์แต่ทว่าพวกเค้าสองคนอาจจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว  

แรงดูุดมหาศาลและแรงกระชากจากหลงชิงมือที่ยึดราวเอาไว้กำลังจะหลุดออกและมันก็หลุดออกจริงๆ ในวินาทีที่มือเล็กไขว้คว้าอากาศน้ำตาไหลอาบแก้มร้องตะโกนสุดเสียง หวังเพียงอีกคนจะได้ยินแม้จะเป็นเพียงความหวังลมๆแล้ง 

"เจมส์!!!!" 

ความคิดเห็น