ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Why?...... ภาค 2......ตอนที่ 16 [100%]

ชื่อตอน : Why?...... ภาค 2......ตอนที่ 16 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 56.5k

ความคิดเห็น : 397

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ย. 2562 00:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 800
× 0
× 0
แชร์ :
Why?...... ภาค 2......ตอนที่ 16 [100%]
แบบอักษร

 

Why? ทำไมต้องร้าย ทำไมต้องรัก ภาค 2 ...ตอนที่ 16 

Author : 여 님 (ยอนิม) 

                         

                

 

 

 

“ไอ้นันว่าไง” โอมถามขึ้น หลังจากที่แม็ควางสายจากนันแล้ว  

 

“มันบอกว่าตอนเที่ยงให้ไปเจอกันที่ร้านอาหาร TT ให้พาน้องไปด้วย” แม็คตอบกลับ โอมพยักหน้ารับ 

 

“ให้ผมไปด้วยเหรอครับ” อรรณพถามเสียงแผ่ว 

 

“อืม ไม่ต้องกลัวหรอก ไม่ได้จะพาไปทำอะไร แฟนพี่เค้าจะหาทางช่วยเรื่องงาน จริงๆพี่ก็อยากให้ทำงานที่อฟฟิศนี่แหละ แต่แฟนพี่เค้าบอกว่ามีงานอื่นให้เลือก” แม็คตอบกลับ  

 

“ครับ ขอบคุณคุณแม็คมากนะครับ ที่เมตตาผม” อรรณพพูดด้วยความตื้นตัน พร้อมกับยกมือไหว้แม็ค แม็คก็ยกมือมารับไหว้อีกฝ่ายทันที  

 

“เรานั่งรอก่อนละกัน อีกสักพักค่อยออกไปด้วยกัน” แม็คบอกออกมา อรรณพเลยไปนั่งที่โซฟาอีกตัว เพื่อรอแม็ค ส่วนโอมก็นั่งเล่นมือถือไปเรื่อยๆ จนได้เวลาที่จะต้องออกเดินทางไปร้านอาหาร แม็คกับโอมก็พาอรรณพมาที่รถของโอม เด็กหนุ่มเงอะงะเล็กน้อย เพราะกลัวว่าจะทำให้รถคันหรูของโอมเปื้อน แต่แม็คก็บอกให้ทำตัวตามสบาย อรรณพนั่งเกร็งมาจนถึงร้านอาหาร ซึ่งนันโทรบอกแล้วว่า เขาเข้าไปจองโต๊ะเรียบร้อยแล้ว  

 

“ไอ้นันนัดกินข้าวร้านอาหารได้นี่ ฝนจะตกรึเปล่าวะ” โอมแกล้งพูดกับแม็คอย่างขำๆ เพราะคิดว่านันจะนัดเจอที่ร้านอาหารตามสั่งปกติเสียอีก 

 

“มึงก็เว่อร์ไป กูว่าฝนแล้งมากกว่า” แม็คพูดอย่างขำๆ อรรณพเดินตามแม็คกับโอมไปอย่างเงียบๆ จนมาถึงโต๊ะที่นันจองเอาไว้ 

“ทำไมจองโต๊ะใหญ่จังวะ” แม็คถามอย่างงงๆ เมื่อเห็นนันนั่งที่โต๊ะยาว ที่นั่งได้ถึง 7 - 8 คน 

 

“เดี๋ยวมีคนมาสมทบ” นันตอบกลับ ก่อนจะดึงให้แม็คนั่งลงตรงเก้าอี้ที่ติดกับที่ตนเองนั่ง เพราะนันนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ โอมไปนั่งข้างๆแม็ค แล้วให้อรรณพนั่งที่เก้าอี้ตรงกันข้ามกับแม็ค ซึ่งติดกับนันอีกด้านเหมือนกัน อรรณพรู้สึกเกร็งนิดๆ เมื่อเจอสายตาดุๆของนัน  

 

“อัน นี่แฟนพี่เอง ชื่อนัน นันนี่น้องที่กูบอกชื่ออัน” แม็คแนะนำให้ทั้งสองคนรู้จักกัน อรรณพแปลกใจอยู่บ้าง ที่เห็นว่าแม็คมีคนรักเป็นผู้ชาย แต่ก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจแต่อย่างไร เพราะเพื่อนๆของเขาก็มีคนที่เป็นเพศทางเลือกเหมือนกัน  

 

“สวัสดีครับ” อรรณพยกมือไหว้นัน พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก นันพยักหน้ารับ 

 

“มึงก็ทำหน้าดีๆหน่อย น้องกลัวหมดแล้ว” แม็คว่าคนรักไม่จริงจังนัก  

“แล้วนี่ไอ้ไวไปไหนล่ะ” แม็คถามหาไวอีกคน 

 

“กูให้มันอยู่ที่ประมูลรถ” นันตอบกลับ 

 

“กูทำให้มึงเสียงานรึเปล่าวะ” แม็คถามกลับไป นันส่ายหน้าไปมาทันที 

 

“กูชิลล์” นันตอบกลับมา โอมหัวเราะออกมาเบาๆ 

 

“แล้วนี่เรารอใครอีกวะ” แม็คถามต่อ 

 

“ไอ้ดิว ไอ้สาม แล้วก็พี่ชายมัน” นันตอบออกมาอีก ทำให้แม็คเลิกคิ้วอย่างสงสัย  

“เดี๋ยวมึงก็รู้ ตอนนี้สั่งอาหารก่อน ส่วนมึง อยากกินอะไรก็สั่ง ไม่ต้องมานั่งเกรงใจอยู่ มันอึดอัด” นันพูดกับแม็คเสร็จก็หันมาพูดกับอรรณพต่อ ทำให้เด็กหนุ่มๆยิ้มเจื่อนๆออกมา พลางคิดว่าแม็คกับนัน ต่างกันสุดขั้วจริงๆ แต่ก็ยังคบกันได้ 

 

“มึงก็พูดกับน้องดีๆดิวะ ไปทำตัวเถื่อนใส่น้องอีก อันไม่ต้องกลัวนะ นันมันเป็นแบบนี้แหละ” แม็คว่านัน แล้วก็หันมาพูดกับเด็กหนุ่ม ก่อนจะโดนนันเอาแขนมารั้งคอให้โน้มเข้ามาหา พร้อมกับใช้มืออีกข้างขยี้ผมของแม็คอย่างมันเขี้ยว 

 

“ครับ คุณชาย ใครจะคุณชาย เนี๊ยบแบบมึงล่ะ” นันว่าออกมาไม่จริงจังนัก แม็คโวยนันเล็กน้อย ก่อนที่นันจะปล่อยให้แม็คได้สั่งอาหาร ส่วนอรรณพก็แล้วแต่ทุกคน เพราะเขาทานได้หมด ระหว่างที่รออาหารและคนมาสมทบ นันก็สอบถามอรรณพเรื่องวุฒิการศึกษา จนรู้ว่าอรรณพจบแค่ กศน.มอปลาย แล้วไม่ได้เรียนต่อเพราะต้องช่วยแม่ทำงานหาเงิน แม่ขายไส้กรอกอีสานย่างแบบรถเข็น จะจอดขายอยู่หน้าตลาดปากซอยบ้าน แล้วที่อรรณพเข้าไปทำงานในโรงแรมได้ เพราะรู้จักกับพนักงานด้านใน จริงๆแล้วอรรณพไปเป็นเด็กล้างจาน แต่ด้วยความที่วันนั้นคนเสริฟอาหารไม่พอ จึงดึงอรรณพมาช่วย แล้วก็เกิดเหตุการณ์ตามที่แม็คเจอมา  

“มากันแล้ว” นันพูดขึ้น พร้อมกับพยักหน้าไปที่ทางเดิน  

 

“หืม ทำไมขนกันมาขนาดนั้น” แม็คพูดอย่างงงๆ เมื่อเห็นทั้ง ดิว สาม และพี่ชายของสาม อีก 2 คน รวมถึงเด็กน้อยอีก 1 คนด้วย 

 

“ขอโทษทีที่ช้านะพี่นัน พี่แม็ค อ่า สวัสดีครับพี่โอม” สามยกมือไหว้โอมทันทีเมื่อเห็น โอมก็พยักหน้ารับยิ้มๆ 

 

“ให้เฮียหนึ่งนั่งตรงนี้เลยครับ” แม็คที่พอจะเข้าใจอะไรลางๆ บอกให้หนึ่งนั่งข้างอรรณพ  

 

“เฮียสองไปนั่งข้างพี่โอมโน่น ไม่รู้จะตามมาทำไม” สามบ่นพี่ชายคนรองตัวเอง ก่อนที่เจ้าตัวจะนั่งข้างหนึ่ง แล้วดึงให้ดิวนั่งตรงหัวโต๊ะอีกฝั่ง ซึ่งอยู่ตรงกันข้ามกับนัน ดิวพยักหน้าทักทายแม็คกับโอม  

 

“อ่าว ชั้นก็อยากมาช่วยพิจจารณาพี่เลี้ยงหลานเหมือนกันนะไอ้สาม” สองบ่นออกมา ก่อนจะนั่งลงข้างๆโอม ซึ่งไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อน และไม่ได้คิดจะทักทายอะไรกัน  

 

“อ่าว นี่ใช่ลูกป้านิลที่ขายไส้กรอกรึเปล่า” หนึ่งทักอรรณพขึ้น อรรณพรีบยกมือไหว้อีกฝ่ายทันทีด้วยความคาดไม่ถึงเหมือนกัน  

 

“รู้จักกันด้วยเหรอครับ” แม็คถามอย่างงงๆ  

 

“คุณเค้ามาซื้อไส้กรอกร้านแม่ผมบ่อยๆน่ะครับ” อรรณพตอบกลับ  

 

“อยู่แถวระแวกบ้านน่ะ” หนึ่งตอบกลับมา ก่อนจะเบิกตาขึ้นนิดๆ 

“อย่าบอกนะ ว่าที่นันจะแนะนำให้คือน้องคนนี้” หนึ่งถามออกมา นันพยักหน้ารับ 

 

“เด็กมันโดนแกล้ง เลยถูกออกจากงาน แม็คเองก็อยากช่วยเหลือจะหางานให้ ผมก็นึกได้ว่าไอ้สามมันเคยมาบ่นเรื่องหาพี่เลี้ยง ก็เลยให้มาคุยมาดูกันก่อนนี่แหละ” นันตอบกลับไป  

 

“เราชื่ออันใช่มั้ย ถ้าจำไม่ผิด” หนึ่งถามขึ้น  เพราะเคยได้ยินแม่ของเด็กหนุ่มเรียกชื่ออยู่ 

 

“ครับ” อันตอบกลับเสียงแผ่ว  

 

“คุยไปกินไปได้มั้ยเฮีย” สองถามขึ้นมา หนึ่งหันมามองหน้าน้องชายนิ่งๆ 

“ก็ผมหิว” สองตอบกลับเสียงอ่อนลง 

 

“จะกินอะไรก็สั่งเพิ่มไป” หนึ่งบอกออกมา สองเลยเรียกพนักงานมาขอเมนู ทั้งๆที่บนโต๊ะก็มีอาหารบางส่วนที่นันสั่งไว้มาเสริฟแล้ว เสียงโอมกับสองคุยและเถียงอะไรกันอยู่ แต่แม็คกับนันไม่ได้สนใจอะไร เพราะสนใจเรื่องของหนึ่งกับอันมากกว่า 

 

“เฮียว่าไงครับ น้องพอได้ไหม” แม็คถามขึ้น เพราะอยากช่วยเด็กหนุ่มจริงๆ ส่วนนันก็นั่งทานข้าวไปด้วย พร้อมกับตักใส่จานให้แม็คไปด้วยเหมือนกัน หนึ่งก็เลยสัมภาษณ์อันอยู่สักพัก ก่อนจะให้นั่งทานอาหารและคุยไปด้วย  

 

“อย่าไปตักทางนั้นล่ะ ของมึงอยู่ตรงนี้” นันพูดเตือนคนรักเรื่องอาหารไว้ก่อน เพราะเขาสั่งแยกมาให้แม็คด้วย จนน้องขนม ลูกชายตัวน้อยของหนึ่งซึ่งหลับอยู่บนรถเข็นก็ตื่นขึ้นมา หนึ่งเลยลองให้อรรณพลองดูแลลูกชาย และผลออกมาดีกว่าที่คิดไว้ 

 

“เฮีย ผมว่าเฮียตกกระป๋องแน่อ่ะ” สามแซวพี่ชายตัวเอง เมื่อน้องขนมดูเหมือนจะถูกใจอรรณพไม่น้อย แทบไม่สนพ่อตัวเองเลยด้วยซ้ำ หนึ่งยิ้มออกมาอย่างพอใจและนั่งคุยกันไปได้สักพัก หนึ่งก็บอกให้อรรณพกลับไปพร้อมกับพวกเขา เพื่อไปพูดคุยกันต่ออีกเล็กน้อย และอีกอย่างบ้านของอรรณพก็อยู่ใกล้ๆกับบ้านของครอบครัวของหนึ่งด้วย  

 

“ยังไงผมก็ฝากเรื่องของอันเค้าด้วยนะครับเฮียหนึ่ง ถ้าเกิดว่าอันไม่ได้ทำงานกับทางพี่ก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมหางานอื่นให้น้อง” แม็คพูดขึ้น หลังจากที่ทานอาหารกันเสร็จแล้ว ก็พากันออกมาที่รถ  

 

“ไม่ต้องห่วงหรอก เฮียว่าเฮียได้พี่เลี้ยงเด็กแน่ๆ” หนึ่งตอบกลับ พร้อมกับหันไปมองอรรณพ ที่อุ้มน้องขนมอยู่  

 

“ขอบคุณคุณแม็คกับคุณนันมากนะครับ” อรรณพพูดขึ้น นันพยักหน้ารับ ก่อนที่ครอบครัวของหนึ่งจะพากันไปที่รถ ส่วนสามไปกับดิว 

 

“ไว้สามไปเที่ยวหาที่บ้านนะพี่แม็ค” สามตะโกนบอกก่อนจะขึ้นรถ เหลือ นัน แม็คและโอม ยืนอยู่ที่ลานจอด 

 

“ไอ้โอม กูเห็นมึงอะไรกับสองเค้าวะ” แม็คหันไปถามเพื่อนตัวเอง เพราะตอนที่นั่งทานอาหาร เหมือนโอมกับสองจะมีเถียงกันเล็กๆน้อยๆ 

 

“หมอนั่นน่าปวดหัวชะมัด ถามจริง รุ่นเดียวกับมึงแน่เหรอวะไอ้แม็ค” โอมพูดเหมือนว่า แต่ริมฝีปากยกยิ้ม เพราะไม่ได้ถือสาอะไร อีกอย่างโอมอายุน้อยกว่าแม็คและสองด้วยซ้ำ แต่ด้วยความที่แม็คมาเรียนรุ่นเดียวกับโอม เลยเป็นเพื่อนกัน  

 

“เออดิ” แม็คตอบกลับ  

 

“ระวังผีผลัก” นันพูดพร้อมกับยกยิ้มร้ายๆ โอมส่ายหน้าไปมา 

 

“อย่าผลักมาให้กู ถ้าไม่บอกว่ารุ่นพี่กู กูนึกว่าอ่อนกว่ากูด้วยซ้ำ” โอมพูดขึ้น ก่อนจะพยักหน้ามาหานัน 

“แล้วตกลงนี่มึงจะกลับไปพร้อมกูกับไอ้แม็ค หรือจะเอาไอ้แม็คไป” โอมถามขึ้น เพราะแม็คมารถของเขา 

 

“ให้มันกลับไปทำงานดิ กูจะกลับไปประมูลรถต่อเหมือนกัน” นันพูดขึ้น ก่อนที่จะแยกกันตรงลานจอดรถ แม็คก็กลับมาที่ทำงานพร้อมกับโอม ส่วนนันก็แยกไปที่ประมูลรถต่อ 

.. 

.. 

นันขับรถมารับแม็คที่ออฟฟิศในช่วงเกือบๆ 4 โมงเย็น หลังจากที่ประมูลรถและทำธุระเรียบร้อยแล้ว เขาถึงตรงมาหาคนรัก นันเดินเข้าไปในออฟฟิศอย่างคุ้นเคย ทักทายพนักงานที่รู้จักกันดีอีกเล็กน้อย แล้วเดินเข้าไปทักทายพ่อของแม็คก่อน อยู่คุยเรื่องทำเต็นท์รถอยู่สักพัก แม็คก็โทรเข้ามาหานัน 

“กูอยู่ห้องพ่อมึงเนี่ย....เข้ามาคุยกับพ่อก่อนไง กะว่าเดี๋ยวไปหามึง แต่มึงโทรมาก่อนเนี่ย...แล้วจะโทรทำไม เดินมา” นันพูดด้วยน้ำเสียงปกติ ก่อนจะตัดสายคนรัก 

 

“โทรตามรึไง” พ่อของแม็คถามยิ้มๆ 

 

“ครับ” นันตอบรับ ไม่นานแม็คก็เปิดประตูห้องทำงานของพ่อตนเองเข้ามา 

“ทำไมไม่เคาะประตูห้อง เสียมารยาทว่ะ” นันแกล้งว่าคนรัก  

 

“ก็รู้ว่ามีมึงอยู่ในห้องทำงานพ่อกูนี่ไง เลยไม่ต้องรักษามารยาท” แม็คว่ากลับ ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆนัน 

“มาถึงแล้วก็ไม่คิดจะบอกก่อนหรอก” แม็คว่าไม่จริงจังนัก 

 

“ไม่คิดว่ามึงจะโทรตามไง คิดถึงเหรอวะ” นันแกล้งแหย่ต่อหน้าพ่อของคนรัก เพราะยังไงพ่อของแม็คก็รู้นิสัยของนันดีอยู่แล้ว แม็คแสร้งทำหน้าเอือมใส่นัน 

“แล้วไอ้โอมล่ะ” นันถามถึงโอม 

 

“กลับไปแล้ว” แม็คตอบกลับ 

“เออ วันนี้ไปกินข้าวเย็นที่บ้านพ่อกัน มึงรีบไปไหนรึเปล่า” แม็คชวนคนรัก เพราะเขาไม่ได้เข้าไปที่บ้านตัวเองเลย  

 

“ไม่รีบ ไปได้” นันบอกออกมา พ่อของแม็คเลยโทรให้แม่บ้านเตรียมอาหารเย็นเผื่อนันกับแม็คด้วย ก่อนที่นันจะคุยกับพ่อของแม็คอีกเล็กน้อย แล้วกลับไปที่ห้องทำงานของแม็ค เพราะว่าจะออกจากออฟฟิศตอน 5 โมงเย็น  

 

“วันนี้มึงไปเจอไอ้บอยป่ะ” แม็คถามขึ้น 

 

“เจอ แต่ไม่กล้าประมูลแข่งกับกูหรอก” นันตอบยิ้มๆ 

 

“คงกลัวโดนมึงแกล้งอีกน่ะสิ” แม็คพูดออกมาอย่างนึกขำ  

 

“แล้วสรุปเพื่อนมึงจะมาวันไหน” นันถามถึงเพื่อนที่อยู่ต่างประเทศ 

 

“วันนี้ไอ้โอมบอกว่ามันจะมาถึงวันพฤหัสหน้าน่ะ เราไปรับพวกมันกันนะ” แม็คชวนคนรัก 

 

“แล้วมึงมีอะไรตอบแทนกู” นันถามพร้อมกับเลิกคิ้วนิดๆ  

 

“หาเรื่องเอาเปรียบกูอีกละ” แม็คบ่นไม่จริงจังนัก นันหัวเราะออกมาเบาๆ  

 

“กูไม่ได้จะเอาเปรียบมึง กูแค่อยากจะเอามึง” นันพูดพร้อมกับยักคิ้วเล็กน้อย  

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++ 50% ++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

 

“นัน” เสียงติดกังวลของแม็คดังขึ้น ขณะที่นันกำลังออกกำลังกายอยู่ในห้องฟิตเนตช่วงเย็นของวันพุธ ซึ่งวันพรุ่งนี้เพื่อนๆของแม็คที่อยู่ต่างประเทศจะเดินทางมาถึงในช่วงบ่ายของวัน วันนี้นันเลยให้ลูกน้องของเขาทำความสะอาดห้องนอนแขกทั้งสองห้อง

 

“อะไร” นันกำลังซิทอัพอยู่ถามกลับไป โดยที่ไม่ได้หยุดการซิทอัพแต่อย่างไร

 

“คือ...” แม็คลังเลเล็กน้อย นันเลยหยุดซิทอัพ แล้วมองหน้าคนรักพร้อมกับขมวดคิ้วเข้าหากัน

 

“ทำไมกูรู้สึกว่ามึงกำลังจะบอกเรื่องบางอย่างที่ทำให้กูไม่สบอารมณ์” นันพูดดักออกมา แค่เห็นสีหน้าของแม็ค เขาก็พอจะเดาได้บ้างแล้ว แม็คยิ้มเจื่อนแล้วพยักหน้ารับ

 

“ก็น่าจะใช่ คือ..ไอ้โอมเพิ่งโทรมาบอกว่า เจฟมันจะมากับลูกพี่ลูกน้องมันด้วย” แม็คบอกออกมา พร้อมกับมองสีหน้าของคนรัก นันถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

“มานอนบ้านกูหมดเลยใช่มั้ย” นันถามกลับ เขาไม่สบอารมณ์จริงๆ เมื่อได้ยินชื่อโจเซฟ แต่ก็ไม่ได้หงุดหงิดมากนัก เพราะเอาจริงๆ เขาแทบจะไม่แยแสอะไรเจฟฟี่มากนัก ขอแค่ไม่ทำอะไรให้เขาต้องร้ายใส่เท่านั้นพอ

“อืม แต่โอมมันบอกว่าถ้ามึงไม่สะดวก เดี๋ยวมันแยกเจฟกับลูกพี่ลูกน้องของเจฟไปนอนที่คอนโดพี่มันเอง” แม็คบอกตามที่โอมพูดกับเขามา

“ไม่ต้องหรอก ให้ไอ้เจฟกับลูกพี่ลูกน้องมันนอนที่ห้องข้างล่าง ส่วนแดนนี่ โจ แฟรงค์ไปนอนห้องข้างบน แต่ถ้ามันอึดอัดอยากจะไปนอนกับไอ้โอมก็แล้วแต่มัน” นันบอกออกมาเพราะอย่างน้อยอีกฝ่ายก็เป็นเพื่อนของแม็ค

“มึงโอเคใช่มั้ย” แม็คถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“แล้วทำไมกูจะต้องไม่โอเค มันจะมาทำเรื่องอะไรให้กูไม่โอเครึเปล่าล่ะ” นันถามเสียงเข้ม แม็คเงียบไปนิด

“กูไม่ได้จะอะไรกับมันหรอกนะ เพราะกูรู้ว่า มึงเองต้องรู้ว่าอะไรที่ทำแล้วกูไม่พอใจอะไรที่ทำแล้วกูพอใจ” นันพูดเสียงอ่อนลงมาอีกนิด

“กูรู้” แม็คตอบกลับ

“เออ รู้แล้วก็ดี ไปโทรบอกไอ้โอมเหอะ ว่ากูให้มานอนได้ ถ้าไอ้เจฟมันอยากมานอนอ่ะนะ” นันบอกออกมาอีก

“อืม ขอบใจมึงมากนะ กูรู้ว่าบ้านมึง เป็นโลกส่วนตัวของมึง แต่มึงก็ยอมให้เพื่อนกูเข้ามาพัก” แม็คพูดขึ้น นันพยักหน้ารับ แม็คเลยแยกไปโทรหาโอม สักพักก็กลับมาหานันอีกครั้ง

“กูบอกไอ้โอมแล้ว โอมมันบอกว่าเดี๋ยวมันโทรถามไอ้เจฟก่อนว่าจะยังไง” แม็คบอกให้นันรับรู้

“อืม..แล้วนี่เพื่อนมึงมาไทย แล้วจะไปเที่ยวไหนกัน” นันถามต่อ เมื่อแม็คมานั่งที่เก้าอี้ๆ ข้างๆเครื่องออกกำลังกายที่เขากำลังเล่นอยู่

“ยังไม่รู้เลย แต่มันพุดอยู่ว่าอยากลงไปทะเลทางใต้กัน แล้วก็..พวกมันอยากให้มึงไปด้วย”  แม็คพูดต่อท้ายเสียงแผ่วลง เพราะเขาไม่แน่ใจว่านันจะไปหรือไม่ เพราะช่วงนี้นันค่อนข้างยุ่ง ไหนจะสนาม ไหนจะเรื่องทำเต็นท์รถอีก

“แล้วมึงอยากให้กูไปมั้ยล่ะ” นันถามกลับไปด้วยน้ำเสียงปกติ

“ก็อยากให้มึงไปเที่ยวด้วย แต่ช่วงนี้มึงก็ยุ่งๆ กูไม่รู้ว่ามึงจะอยากไปมั้ย” แม็คบอกออกมาตามที่คิด

“ถ้ากูไม่ไป มึงจะไปกับเพื่อนมึงมั้ยล่ะ” นันถามอีก แม็คเงียบไปนิด เพราะใจหนึ่งก็อยากไปเที่ยวกับเพื่อนด้วย แต่อีกใจก็ห่วงนัน

“กูอยู่ช่วยมึงทำงานดีกว่า ไว้มันกลับมากรุงเทพฯค่อยเที่ยวกับมันที่กรุงเทพฯก็ได้” แม็คบอกออกมา ไม่ใช่เพราะอยากจะเอาใจคนรัก แต่เพราะเขารู้ว่านันเองก็เหนื่อยมาก พอตนเองกลับมาก็อยากจะมาช่วยแบ่งเบาภาระบ้างก็เท่านั้นเอง

“หึหึ พูดทีเสียงอ่อยเลยนะ ถ้ามึงอยากไป กูก็จะไปด้วย” นันบอกออกมา ทำให้แม็คยิ้มด้วยความดีใจทันที

“แล้วงานมึงล่ะ” แม็คถามต่อ

“เดี๋ยวให้ไอ้ไวมันดูแลต่อให้ กูไปพักสมองบ้างก็ดี แล้วค่อยกลับมาลุยงานต่อรวดเดียวเลย” นันพูดออกมา เพื่อให้แม็คเองสบายใจด้วย

“แล้วนี่มึงไม่ได้ทำอะไรใช่มั้ย” นันถามขึ้น แม็คพยักหน้ารับ

“งั้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วมาออกกำลังกายกับกู” นันพูดออกมา ทำให้แม็คเบ้หน้าทันที

“กูเหนื่อย” แม็คอ้างออกมา

“เหนื่อยห่าอะไร ทำงานนั่งโต๊ะสบายๆ ได้ทำงานรึเปล่าก็ไม่รู้” นันว่าไม่จริงจังนัก

“ทำสิ แล้วใครบอกมึงว่าทำงานนั่งโต๊ะไม่เหนื่อย ใช้สมองเยอะๆมันก็เหนื่อยนะเว้ย” แม็คเถียงออกมา นันแสร้งทำสีหน้าตกใจ

“มึงมีสมองด้วยเหรอวะ” นันพูดก่อนจะหัวเราะ เมื่อแม็คทุบที่ไหล่ของเขาอย่างหมั่นไส้

“โอ๊ย” คนที่ร้องออกมาดันกลายเป็นแม็คไม่ใช่นัน นันยกยิ้มขำ

“อะไรของมึง ทุบกูเอง เสือกเจ็บเอง” นันแกล้งว่าออกมายิ้มๆ ก็แม็คดันทุบมาโดนกล้ามเนื้อของเขาพอดี

“ถามจริง มึงกินเหล็กเข้าไปรึไง ไหล่มึงแม่ง แข็งชะมัด” แม็คโวยไม่จริงจังนัก แต่จริงๆเขาก็ชอบหุ่นของคนรักไม่น้อย

“ตรงนี้ก็แข็ง” นันจับมือของแม็คมาจับที่เป้าของเขา แม็คร้อนหน้าวาบ รีบดึงมือตัวเองออกทันที

“นิสัย” แม็คไม่รู้จะด่าคนรักออกมาคำไหนแล้ว เพาะด่าไปนันก็ไม่สะเทือนอยู่ดี นันก็หัวเราะออกมาอย่างพอใจ ที่ได้แกล้งคนรัก

“ไปๆ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า มาเดินบนลู่สัก 10-15 นาทีก็ยังดี” นันบอกออกมา เพราะอยากให้คนรักได้ออกกำลังกายบ้าง

“ตอนอยู่โน่นกูเดินทำงานทั้งวัน ก็เหมือนออกกำลังกายนั่นแหละ” แม็คเถียงกลับมา

“แต่กลับมานี่ มึงไม่ได้ออกเลย เร็วไปเปลี่ยนเสื้อผ้า” นันพูดย้ำอีกครั้ง แม็คทำหน้าเซ็ง แต่สุดท้ายก็ยอมขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าบนห้อง แล้วลงมาที่ห้องออกกำลังกายอีกครั้ง นันยืนรออยู่ที่ลู่วิ่ง

“เตรียมพร้อมเลยนะ” แม็คบ่นเล็กน้อย

“ยืดเส้นยืดสายก่อน มานี่เดี๋ยวช่วยยืด” นันพูดพร้อมกับเดินเข้ามาหาแม็ค แต่แม็คถอยหนี

“ไม่เอา กูยืดเส้นกูเองได้ มึงแรงเยอะ แทนที่จะได้ออกกำลังกาย คงต้องพากูไปโรงพยาบาลก่อนแน่ๆ” แม็ครีบทักท้วงออกมา นันหัวเราะในลำคอเบาๆ แต่ก็ยอมให้แม็คยืดเส้นยืดสายด้วยตัวเอง  สักพักแม็คก็มายืนอยู่บนลู่วิ่ง

“เดินไปช้าๆก่อน แล้วค่อยเริ่มวิ่ง” นันพูดขึ้น แม็คก็พยักหน้ารับ ก่อนจะกดเริ่มการเดิน นันยืนมองแม็คอยู่ชั่วครู่ ก็ไปออกกำลังของตัวเองบ้าง นันเปิดทีวีที่อยู่ในห้องออกกำลังกาย แล้วเปิดเดี่ยวของโน้ต อุดม ไปด้วย เพื่อให้แม็คได้ผ่อนคลายระหว่างเดินไปด้วย ซึ่งมันก็ได้ผล แม็คเดินสลับกับวิ่งเหยาะๆ พร้อมกับดูเดี่ยวโชว์ แล้วหัวเราะขำ นันที่ต่อยนวมอยู่ไม่ไกล มองคนรักแล้วยกยิ้ม นันคิดว่าชีวิตเขาไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่ารอยยิ้มของคนรัก ถึงแม้ว่าเขาจะกวนตีน จะชอบแกล้งชอบแหย่แม็คมากแค่ไหนก็ตาม แต่เขาก็ตั้งใจจะดูแลแม็คให้ดีที่สุด ในแบบฉบับของเขา

“นัน กูพอแล้วนะ เหนื่อย” แม็คพูดขึ้น เมื่อเริ่มรู้สึกเหนื่อย

“เออ อย่าเพิ่งนั่งนะ” นันกำชับไว้ก่อน แม็คปิดลู่วิ่ง แล้วลงมายืนที่พื้น

วูบ..

พรึ่บ..

“หึหึ อะไร แค่นี้ขาอ่อนเลยเหรอวะ” นันถามขึ้นอย่างขำๆ ก่อนจะเดินมาพยุงแม็คที่ขาอ่อนแล้วล้มลงไปนั่งที่พื้น แม็คเองก็ขำตัวเองด้วยเหมือนกัน

“กูลืมไป วิ่งบนลู่” แม็คพูดขึ้นยิ้มๆ เพราะเวลาที่วิ่งหรือเดินบนลู่วิ่งไฟฟ้านั้น พอเราลงมาจากลู่วิ่ง จะรู้สึกเหมือนตัวลอย ขาลอย เลยทำให้แม็คไม่ทันตั้งหลักเลยล้มลงไปนั่งที่พื้น แต่ไม่ได้ล้มแรงแต่อย่างไร

“มึงต้องออกกำลังกายให้ได้อาทิตย์ละ 4 วันก็ยังดี” นันพูดขึ้น เมื่อพยุงคนรักขึ้นมาได้แล้ว

“หิว” แม็คพูดขึ้น

“มึงนี่นะ เพิ่งออกกำลังกายเสร็จ มึงบ่นหิวซะงั้น ไปจิบน้ำแล้วพักก่อน เดี๋ยวค่อยไปกินข้าวเย็น” นันบอกออกมา แม็คจึงเดินไปหยิบน้ำมาดื่ม แล้วยืนดูเดี่ยวโชว์อีกสักพัก นันถึงจะชวนไปอาบน้ำและทานอาหารเย็น

..

..

“นัน” แม็คนอนอยู่บนเตียงเรียกนันเสียงอ่อยๆ

“หืม” นันที่ออกจากห้องน้ำก็ขานรับ

“มึงจะไปสนามรึเปล่า” แม็คถามต่อ

“ก็ว่าจะไปดูสักหน่อย มีอะไรรึเปล่า” นันถามกลับ แม็คยิ้มแหยๆ

“ปวดขา ขอยานวดหน่อยสิ กูไม่อยากลงจากเตียงไปไหนแล้วเนี่ย” แม็คพูดเสียงอ่อยๆ แต่สำหรับนันมันดูเหมือนอ้อน

//ทำไมเดี๋ยวนี้อ้อนเก่ง ยั่วเก่งนักวะ// นันบ่นพึมพำเบา แม็คเลิกคิ้วนิดๆ

“แอบด่าอะไรกู” แม็คถามออกมา

“ถ้าจะด่ามึงน่ะ กูไม่ต้องแอบหรอก กูด่าตรงๆเลย” นันบอกกลับไป แม็คก็หัวเราะนิดๆ

“เดี๋ยวกูไปเอายานวดมาให้ อ่อนแอจังวะ เดินวิ่งแค่นี้ ปวดขาละ” นันแกล้งว่าไปอย่างนั้นเอง

“กูไม่ได้ถึกแบบมึงนี่” แม็คก็เถียงกลับไป นันหัวเราะเบาๆ แล้วเดินไปหายานวดมาให้แม็ค เมื่อได้ยานวดมาแล้ว นันก็มานั่งที่ขอบเตียง แม็คดันตัวเองขึ้นมานั่ง แต่เขาก็ต้องตกใจ เมื่ออยู่ๆ นันก็คว้าขาของแม็ค มาวางบนตักแกร่งของตัวเอง

“เดี๋ยวๆๆ มึงจะทำอะไร” แม็ครีบถามออกมาทันที

“กำลังจะถักนิตติ้งมั้ง” นันตอบกลับ แม็คกลอกตาใส่นันอย่างหมั่นไส้

“ก็จะนวดขาให้มึงนี่ไง ให้มึงนวดเอง คงนวดถูกจุดหรอกนะ มึงคงแค่ป้ายๆยาเท่านั้นมากกว่า” นันพูดบอกออกมา ซึ่งแม็คเองก็เถียงไม่ออก

“เออ อยากนวดก็นวด ดีว่ะ มีคนมานวดให้” แม็คพูดลอยหน้าลอยตา นันเลยเอาหลอดยานวดเคาะหัวไป 1 ที อย่างมันเขี้ยว ก่อนที่เริ่มทายานวดพร้อมกับนวดคลึงไปที่กล้ามเนื้อขาของแม็ค แม็คล้มตัวลงนอนเพื่อให้นันนวดขาให้

“อืมมมม..ดีว่ะ...เออ..อ๊ะ..ตรงนั้นแหละ” แม็คพูดขึ้น พร้อมกับร้องเป็นระยะ เมื่อนันนวดโดนจุดที่เขาปวดพอดี

“สบายจริง คุณชาย” นันแกล้งว่าออกมา

“มึงอาสาจะนวดให้กูเองนะ อย่ามาแขวะกู” แม็คว่ากลับไป นันยกยิ้มนิดๆ แล้วนวดให้แม็คต่อ

“ซี๊ดด..อ๊ะ...อืมมม” แม็คร้องครางออกมา เพราะนันนวดให้เขาได้ดีมาก

“มึงร้องแบบนี้ทำให้กูไม่อยากจะไปสนามแข่งละ” นันพูดขึ้นมา มือก็นวดให้แม็คไปด้วย

“ทำไม” แม็คถามกลับ

“ก็มันทำให้กูอยากจะจับมึงแก้ผ้า แล้วฟัดมึงให้สลบคาเตียงไงล่ะ” นันตอบกลับมา ทำให้แม็คถลึงตาใส่นันทันที

“เลิกหื่นบ้างเหอะ” แม็คโวยกลับไป นันก็หัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก แม็คนอนมองนันนิ่งๆ

“เอาจริงๆ กูก็แปลกใจนะ ที่มึงเอาใจกู แล้วทำอะไรแบบนี้ให้กูน่ะ กูคิดว่ามึงคงปล่อยให้กูนวดขาเอง” แม็คพูดออกมาตามที่คิดจริงๆ

“ถ้ากูปล่อยให้มึงนวดขาเอง มึงจะน้อยใจมั้ย” นันถามกลับไป แม็คส่ายหน้าไปมา

“ก็ไม่นะ เพราะเอาจริงๆ ตั้งแต่คบกับมึงมา มึงก็ไม่ได้จะเอาใจกู ตามใจกูไปเสียทุกอย่างนี่ ถ้าจะให้วัดเป็นเปอร์เซ็น มึงเอาใจกูแค่ 20% เองมั้ง ส่วน 80% คือกวนตีนแล้วแกล้งกู” แม็คพูดออกมาอย่างขำๆ

“แล้วชอบมั้ยล่ะ ที่กูแกล้งน่ะ” นันถามกลับ แม็คอมยิ้ม เหมือนได้โอกาสอะไรบางอย่าง

ชอบแบบนี้ก็ชอบที่เป็นแบบนี้…..ชอบแววตาแบบนี้ชอบรอยยิ้มแบบนี้ 

....ก็ชอบคนนี้” แม็คร้องเพลงของหนามเตยขึ้นมาบ้าง

“กูร้องไปแล้ว มึงอย่ามาร้องซ้ำ” นันพูดขัดขึ้นมาทันที

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++ 100% ++++++++++++++++++++++++++++++++

 

2 Be Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

แม็คลูกกก หนูจะซึบซับความกวนของนันมาแบบนี้ไม่ได้นะลูก ฮ่าๆ

ภาคนี้ คู่รอง จะไม่ใช่คู่ของ ดิวกับสาม นะคะ  

แต่จะเป็นคู่ของ เฮียหนึ่งกับน้องอันจ้า  

เกริ่นในเนื้อเรื่องขนาดนั้นแล้ว ก็คงรู้อ่ะเนอะ  

เอ่ จะมีอีกคู่มั้ยน๊า 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น