คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 16: ยังรักและคิดถึง [1]

ชื่อตอน : บทที่ 16: ยังรักและคิดถึง [1]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ย. 2562 08:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16: ยังรักและคิดถึง [1]
แบบอักษร

 

รณภพหนีแสงแฟรชมากมายจากกรุงเทพพาครอบครัวเที่ยวทะเลภาคใต้ ช่วงหนึ่งสัปดาห์หลังกลับจากอังกฤษงานเขายังเยอะมากเหมือนเดิม เวลาพักผ่อนน้อย นักข่าวก็ตามซอกแซกเรื่องอนาคตของบริษัทว่าจะมีการเปลี่ยนตัวประธานไหม เกือบหัวร้อนใส่สมใจนักข่าวแต่ดีที่ลูกน้องเคลียร์ได้ทัน เหนื่อย เครียด ปวดหัว มรสุมชีวิตชัดๆ 

รณภพเก็บกระเป๋ารอตั้งแต่คืนวันศุกร์เช้าปุ๊บรีบยกกระเป๋าไปโยนใส่รถ กลับมาอุ้มลูกพาเมียลาพ่อกับแม่มาสนามบินทันที เขาให้เลขานุการจองตั๋วเครื่องบินแบบพรีเมียมไว้ มีเล้าจ์ให้นั่งรอ มีที่นั่งกว้างขวางจะได้ไม่ต้องพาลูกไปเบียดนั่งกับคนอื่น เราเดินทางมาถึงภูเก็ตช่วงเที่ยง เขาไม่ได้เช่ารถเพราะตั้งใจจะใช้เวลาอยู่แค่ในโรงแรม นอนพักผ่อนทำกิจกรรมด้วยกัน 

รณภพถอดเสื้อผ้าใส่กางเกงว่ายน้ำมาลงสระช่วงบ่าย แดดไม่ค่อยมีถือว่าโชคดีมาก โดยให้เฟื่องลดาดูแลลูกอยู่สระเล็กของเด็กน้ำสูงเท่าหัวเข่า เขาออกกำลังกายว่ายหลายรอบมาก มาเกาะขอบสระจ๊ะเอ๋ลูก กัปตันได้เล่นน้ำชอบใจหัวเราะสนุกอยู่คนเดียว แม่จะเอาน้ำให้จิบ จะพาขึ้นจากน้ำก็ไม่ยอม 

“ทำไมเธอไม่เปลี่ยนชุดมาเล่นกับลูก” 

“ถ้าเฟื่องเล่นใครจะดูแลลูกคะ ไม่เล่นหรอก” 

“ฉันดูลูกให้ก็ได้ ว่ายน้ำเป็นหรือเปล่า” 

“เป็นค่ะ” หญิงสาวจับแขนลูกรักให้นั่งขัดสมาธิกวักน้ำเล่น แกดูสนุกตามประสาเด็ก บนหัวไหล่มีชูชีพเล็กใส่ไว้ป้องกันไม่ให้จม มีเสียงคลื่นน้ำดังขึ้นระลอกหนึ่งเฟื่องลดาเงยหน้าขึ้นมองเห็นเขาพาตัวเองปีนขึ้นขอบสระลูบหน้าไล่น้ำ นั่งอวดสัดส่วนร่างกายให้สาวมอง 

“ไปเปลี่ยนชุด ฉันจะดูแลลูกให้เอง” 

“ไม่เล่น คุณอยากเล่นก็เล่นไปสิจะบังคับทำไม” 

“ก็ชวนมาเที่ยว ไม่เที่ยวแล้วจะมาทำไม ไปเร็วเข้า” คุณพ่อสุดหล่อเข้ามาแย่งดูแลลูกน้อยแล้วผลักไหล่เมียให้รีบออกไปเปลี่ยนชุด บิกินีซื้อให้ตั้งหลายตัวไหนจะทูพีชวีนพีชสะดวกแบบไหนก็ใส่สิ แถวนี้มีแต่คนต่างชาติไม่มีอะไรให้อายเลยสักนิด ใครๆ เขาก็ใส่ 

เจ้าหล่อนทำหน้าตาเง้างอนใส่แป๊บเดียวก็ยอมกลับห้องไปเปลี่ยนชุดกลับมาอีกทีพร้อมกับสวมชุดคลุมอาบน้ำไว้ข้างนอก น่าหงุดหงิดอีกตามเคย สวยจะตายทำไมไม่ยอมโชว์ 

“เฟื่อง… ถอด” 

“ไว้ไปถอดที่ชายหาดไม่ได้เหรอคะ” 

ก็หล่อนอายนี่นา เคยใส่ชุดว่ายน้ำแบบคนอื่นเขาซะที่ไหนกัน สมัยเด็กก็ใส่เสื้อผ้าปกติ 

“อยากดู” เขาดื้อ “ถอดเร็วจะพาย้ายไปนั่งร้านติดหาด” 

“คุณภพชอบพูดเหมือนเฟื่องเป็นสินค้าตัวโชว์ เอะอะก็อยากดู อยากจับ” เสียงหล่อนค่อนข้างงอนแต่ก็ยอมปลดสายเสื้อคลุมออก คราวก่อนเขาพูดเหมือนจะให้หล่อนไปนอนกับคุณฐานัส คราวนี้ก็อยากให้อวดร่างกายต่อหน้าคนมากมาย 

เฟื่องลดาถอนหายใจ โอเค อยากให้ถอดก็จะถอด อยากให้โชว์ก็จะโชว์สมใจเขา ใบหน้าสวยสดใสมองไปด้านหน้าเห็นมีหนุ่มๆ แอบมอง ทำใจเถอะ เฟื่องลดาบอกตัวเองแล้วปลดชุดคลุมออกพับวางเรียบร้อยบนเปลนอนส่วนตัวจะเดินย้อนกลับไปหารณภพ ทว่าก็เห็นเจ้าของโรงแรมถือถาดคอกเทลมาเสิร์ฟ 

สายตาทิมวิบวับมองหน้าอก เอวคอด แล้วก็สะโพกน่าจับ และที่เหนือไปกว่านั้นคือผิวพรรณใต้ร่วมผ้าของหล่อนขาวนวลเนียนมาก 

“คอกเทลครับ ไม่รู้ว่าน้องเฟื่องชอบอะไรก็เลยสั่งแบบหวานๆ มาให้” 

ทิมยกแก้วน้ำสีชมพูพาสเทลออกมาส่งให้เมียเพื่อน คนนี้เหรอที่เขาลือกันว่ามีลูกกับมัน เคยเจอลูกแต่เพิ่งจะเคยเห็นหน้าเมียมันก็วันนี้ สวยไม่เบา แถมหุ่นยังน่า… อีกด้วย ซี๊ด เกิดเป็นไอ้ภพนี่โชคดีชะมัด ออกนอกบ้านก็ได้สาว เข้าบ้านมาก็ได้เมีย จะเข้าหรือออกก็ฟินทั้งขึ้นทั้งล่อง ได้ข่าวมาว่าสาวคนนั้นยอมย้ายไปอยู่กับมันแบบฟรีๆ ไม่ต้องแต่ง ไม่ต้องเปิดตัว นี่แหละสวรรค์ของผู้ชาย 

 

 

 

อัปเพิ่มให้อีก 1 บทนะคะ ^//^ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น