email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านงานของเรานะคะ ดีใจที่ได้รู้จักกันผ่านทุกตัวอักษร ฝากเอ็นดูนิยายของเราด้วยนะคะ ขอให้มีความสุขอย่างยิ่งค่ะ

ชื่อตอน : Diamond eyes △ {12}

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2562 18:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Diamond eyes △ {12}
แบบอักษร

 

 

 

 

Diamond eyes 

 

{12} 

 

 

 

 

สมุนไพรในกระโจมที่เคยอัดแน่นอยู่นั้นหายไปเกือบครึ่งภายในเวลาหนึ่งวัน 

 

โอเมก้าต้องสาปรู้สึกได้ว่าสองมือของตัวเองเย็นเฉียบเมื่อบีบเข้าหากันจนแน่น ใบหน้างามล้ำเหม่อมองตรงไปที่กระสอบสมุนไพรซึ่งหายไปกว่าเจ็ดกระสอบ 

 

สมุนไพรพวกนั้นถูกนำออกไปเพื่อทำเครื่องป้องกัน 

 

ทหารและทุกคนในค่ายของสหพันธ์ซึ่งสนับสนุนเจ้าชายเดฟจะได้รับสมุนไพรซึ่งผสมผสานให้ระงับอาการคลั่งห่อในผ้าผืนที่ยาวพอจะทบพับขึ้นมัดปิดรอบปากและจมูกของแต่ละคนได้ เพื่อไม่ให้ได้รับผลกระทบจากสิ่งที่มารบกวน 

 

จีนเห็นด้วยกับความคิดนี้ของอัลฟ่าเฮเลนเพราะผลจากคำสาปที่เป็นควรจะส่งผลเพื่อช่วยให้ฝั่งเจ้าชายเดฟได้เปรียบมากยิ่งขึ้นมิใช่ทำลายให้เลวร้ายลง 

 

กึก 

 

"เจ้าพร้อมหรือยัง" เสียงคุ้นหูของเฮเลน โรมานอฟถามทันทีที่แหวกม่านประตูกระโจมขึ้น แม้จีนจะยังประหม่านักทว่าเช่นไรตนก็ย่อมต้องพร้อม มือผอมบางหยิบเสื้อคลุมแขนยาวสีครีมอ่อนขึ้นสวมกระชับร่าง 

 

ปลายนิ้วเอื้อมแตะผ้าซึ่งใช้ผูกคอบดบังรอยกัดของเจ้าชายอัลฟ่าเชื่องช้า 

 

"ทุกคนได้รับห่อสมุนไพรแล้วใช่ไหม" โอเมก้าแห่งตระกูลปาร์กเกอร์ถามย้ำอีกครั้ง 

 

"ใช่ เจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องนี้" เฮเลนเอ่ย จีนกวาดแก้วตาวาวใสวาวมองผู้คนด้านนอกกระโจมที่ตอนนี้ทุกคนมีเครื่องประดับอีกชิ้นเป็นห่อสมุนไพรอยู่ใกล้จมูก 

 

แต่ละคนกำลังตระเตรียมอาวุธให้พร้อม ทว่าก็เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจมากนัก 

 

กับเหตุการณ์ข้างหน้า ...แองเจลโล่เองก็ด้วย 

 

"เจ้าชายเดฟเคยบอกไว้ว่าหากทำสงคราม หรือเกิดการปะทะจริง ๆ ให้ทำให้ไกลเมืองมากที่สุด เพื่อไม่ให้ผลเสียหายส่งตรงถึงเมืองนอร์ธและชาวบ้านทุกคน เพราะสุดท้ายเมื่อการแย่งชิงบัลลังก์นี้จบลง ย่อมไม่มีความหมายอะไรหากจะแลกมาด้วยความอดอยากและเจ็บปวดของชาวเมืองจากพิษสงคราม" อัลฟ่าเฮเลนเอ่ยเสียงเคร่งให้โอเมก้าต้องสาปฟังยามที่ตนพาเดินอ้อมมายังชายลานหญ้าติดกับเขตป่าของนอร์ธ 

 

"นี่คือเหตุผลที่ทำให้พวกท่านเลือกจะตั้งค่ายอยู่ห่างไกลถึงเพียงนี้ใช่หรือไม่ คิดหวังจะให้ลานหญ้าตรงนั้นเป็นพื้นที่สงครามหรือ" แองเจลโล ปาร์กเกอร์เอ่ยในสิ่งที่ตัวเองคิด ถามให้คลายสงสัยเฉกเช่นที่ทำกับเจ้าชายเดฟอยู่เสมอ ปลายนิ้วเรียวชี้ไปที่ลานหญ้าเวิ้งกว้างซึ่งเว้นระยะห่างจากหน้าค่ายของฝั่งทหารรับจ้างของเจ้าชายจาคอบ 

 

"ใช่ ความจริงมีจุดยุทธศาสตร์ที่ดีกว่าตรงนี้ แต่นั่นจะกระทบกับบริเวณปลูกสมุนไพรของชาวเมือง ท่านเดฟจึงเสนอให้สหพันธ์เลือกตรงนี้แทน" คำตอบของเฮเลนทำให้จีนอมยิ้มอย่างอบอุ่นหัวใจเมื่อคิดถึงอัลฟ่าเจ้าของนัยน์ตาเพชรสีดำเป็นประกาย 

 

เป็นอัลฟ่าตัวโตที่ครอบครองหัวใจแสนอบอุ่น ห่วงใยผู้อื่นเสมอ 

 

จะไม่ให้จีนพยายามเพื่อคนคนนั้นได้อย่างไร 

 

"และหากเป็นตามที่ท่านบอก เราอยากให้พวกทหารรับจ้างและโจรป่าบุกเข้ามาก่อน แต่ในยามคุ้มคลั่งหรือได้รับการกระตุ้น ทั้งอัลฟ่าและเบต้าล้วนน่ากลัว ขาดสติ" จีนพยายามคุมน้ำเสียงตัวเองในนิ่งสงบแม้ว่าความจริงแล้ว ประสบการณ์แย่ ๆ ที่ถูกคุกคามโจมตีจากผลแห่งโอเมก้าต้องสาปจะยังหลอกหลอนให้จิตใจหวาดหวั่นไปหมดก็ตาม 

 

"เช่นนี้คงเป็นไปมิได้ที่ข้าจะเผยตัวให้ทางฝั่งนั้นจับได้ไล่กันทันว่าข้าซึ่งเป็นคนของเจ้าชายเดฟ เป็นสาเหตุแห่งการขาดสติเหล่านั้น ...พวกเราต้องเข้าไปในป่าใช่หรือไม่" ปลายเสียงของจีนแผ่วเบาลงแต่ก็ยังจับได้ความ 

 

อัลฟ่าเฮเลนนสบตากับคนตรงหน้า นึกนับถือในใจว่าสำหรับเด็กซึ่งโตอยู่เพียงในรั้วโรงเรียนโอเมก้า มีแค่หนังสือเป็นที่พึ่งพิงและน้องชายของตนเป็นสหาย แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์ดูจะคิดได้เท่าทันกลสงครามได้ดี 

 

"เจ้าฉลาดเช่นนี้เอง เจ้าชายเดฟจึงได้ชอบพอนัก" เฮเลนเอ่ยชม 

 

"ใช่ อย่างที่เจ้าบอก ข้าจะพาเจ้าเข้าไปในป่า" อัลฟ่าหญิงร่างผอมเพรียวผึ่งผายหยุดเมื่อถึงจุดหมาย สิ้นสุดขอบพื้นหญ้าและอีกไม่กี่ก้าวคือป่ารกทึบต้นไม้สูงชัน มีหญิงสาวที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วสองคน 

 

"ข้าคิดว่าเบต้าหญิงน่าจะต้านทานพลังของโอเมก้าต้องสาปได้ดีที่สุด จึงขอให้ท่านพี่ไอรีน่าและคาร่ามาช่วย" อัลฟ่าเฮเลนดึงดาบเล่มผอมยาวทั้งสองของตัวเองออกจากปลอกข้างเอว จ้องมองความแวววาวที่ต้องฝากชีวิตไว้กับคมของมัน 

 

"ข้ากับคาร่าจะคอยคุ้มกันจากระยะไกล ท่านพี่ไอรีน่าเป็นเบต้าหญิงที่มีฝีมือด้านธนูเป็นเลิศอย่างหาตัวจับได้ยาก นางจะอยู่ประกบใกล้เจ้ามากที่สุด คอยสกัดทุกคนที่จ้องจะพุ่งเข้ามา" 

 

"ข้าเข้าพิธีผูกชะตากับคนรักของข้าที่เป็นโอเมก้าหญิงไปเมื่อปีก่อน เงื่อนไขนี้คงทำให้ข้าต้านกลิ่นของเจ้าได้เพิ่มอีกพอควร แองเจลโล่" น้ำเสียงหวานของไอรีน่าเอ่ยบอกยามดึงผ้าห่อสมุนไพรขึ้นปิดปากตน จีนพยักหน้ารับ 

 

แผนการที่ถูกคิดไว้อย่างถี่ถ้วนแม้จะเร่งรีบดำเนินการแผนนี้ทำให้จีนมั่นใจได้มากขึ้นว่าตัวเองจะรอดพ้นกลับมา 

 

มั่นใจที่จะกลายเป็นเหยื่อล่อแสนโอชะ 

 

"ถ้าเช่นนั้นก็ไปลองดูกันเถอะ ว่าการต้องสาปของข้าจะมีประโยชน์หรือไม่" 

 

 

 

 

 

ก้าวเท้าเข้ามาลึกราวร้อยก้าว จีนก็มาถึงต้นไม้ใหญ่กลางป่า มันสูงกว่าตัวของจีนหลายต่อหลายเท่า ต้นไม้ต้นนี้ถูกต่อเติมแคร่ไม้ไว้ด้านบน ต้องใช้กระเช้าไม้ชักรอกเพื่อขึ้นไป พวกมันเป็นผลงานของทหารที่ถูกสั่งให้เข้ามาทำเมื่อเช้านี้ 

 

จีนถูกพาให้ขึ้นไปพร้อมกับเบต้าไอรีน่า เพื่อทำการทุกอย่างบนแคร่ไม้ที่อยู่สูงเพื่อความปลอดภัยและการแพร่กระจายกลิ่นที่ดีที่สุด 

 

จีนยืนอยู่บนแคร่ไม้ที่สูงเพียงครึ่งของต้นไม้ใหญ่ทว่าสูงกว่าร่างผอมบางของโอเมก้าหลายเท่าจนแค่คิดว่าหากตกลงไปคงกระดูกแตกยับสิ้นชีพเสียแน่ ๆ  

 

"เอาล่ะ ลงมือได้เลยแองเจลโล่" อัลฟ่าเฮเลนกระชับถุงสมุนไพรที่ปิดใบหน้าตัวเอง พลางตะโกนบอกจากพื้นดินด้านล่าง 

 

"ไม่ต้องกังวล" เบต้าไอรีน่าเอ่ยปลอบโอเมก้าหนุ่มน้อย ยามที่เตรียมลูกธนูน้าวคันศรไว้พร้อมจัดการเหตุไม่คาดฝัน 

 

วินาทีนี้โอเมก้าต้องสาปได้แต่คอแห้งผากตกประหม่า ที่ผ่านมานั้นจีนมีแต่พยายามที่จะไม่ฮีท พยายามที่จะควบคุมผลแห่งคำสาปนี้ 

 

เมื่อยามที่ต้องมาปลดปล่อยและกระตุ้นให้มันแสดงพลังเช่นนี้ก็ไม่รู้จะทำเช่นไรเหมือนกัน ทำเอาวางตัวไม่ถูกเสียเลย 

 

ตุบ 

 

อย่างแรกที่ลองทำจึงเป็นการถอดย่ามสมุนไรออกจากตัวและปล่อยมันทิ้งลงไปด้านล่างต้นไม้ เบต้าหญิงนามคาร่าที่ยืนเฝ้าระวังระดับพื้นดินดึงย่ามนั้นมาสะพายแทนก่อนกระชับคันธนูในมือตนเช่นเดิม 

 

จีนรู้สึกประหลาดไม่น้อยเมื่อทั้งตัวไร้สมุนไพรป้องกันอย่างจงใจเช่นนี้ ร่างผอมถ้อยออกห่างจากเบต้าไอรีน่าที่มีสมุนไพรอยู่เล็กน้อย 

 

ปกติแล้วเพียงแค่นี้ ความเป็นโอเมก้าต้องสาปของตนก็จะสำแดงเดชสร้างปัญหาได้มากแล้ว 

 

"....." 

 

ทว่าแม้จะยืนนิ่งรอคอยมาเกือบห้านาทีแต่ทุกอย่างยังนิ่งสงบ ความสงบเงียบที่ทำให้ยิ่งหวาดระแวง 

 

"พวกทหารรับจ้างกับโจรป่ามีหันมามองทางนี้ไม่น้อย ทว่ายังยืนนิ่งอยู่ไม่ขยับตัวสักนิด" ไอรีน่าเอ่ยบอกยามจ้องมองผ่านกล้องสองทางไกล 

 

ใบหน้าจิ้มลิ้มของจีนยามนี้เต็มไปด้วยความกังวลและแปลกใจ 

 

เป็นครั้งแรกที่รู้สึกไม่ดี เมื่อความเป็นโอเมก้าต้องสาปไม่ได้ส่งผลรุนแรงเท่าเดิม หากเป็นปกติแล้วเพียงแค่ไร้สมุนไพรโอบล้อมกาย จีนก็สร้างเรื่องวุ่นวายมากมายแล้วแท้ ๆ  

 

"อาจเพราะเจ้าถูกกัดตีตราพันธะสัญญาแล้วหรือเปล่า กลิ่นของท่านเดฟช่วยลดทอนกลิ่นเย้ายั่วของเจ้าได้มากกว่าที่คาดไว้" ไอรีน่าเอ่ยขึ้นมา  

 

"เป็นไปได้ท่านไอรีน่า เช่นนั้นเราควรเข้าไปใกล้มากกว่านี้" จีนเสนอความคิดเห็น โอเมก้าต้องสาปลงจากแคร่ไม้ เหยียบยืนสองเท้าบนพื้นป่าแห่งนอร์ธ 

 

และเดินเข้าไปใกล้เขตชายป่าฝั่งที่มีค่ายของทหารรับจ้างและโจรป่ามากขึ้น 

 

"เป็นเช่นไรบ้างพี่ข้า" เฮเลนตะโกนถาม จมูกอัลฟ่าแม้โปะทับด้วยสมุนไพร ทว่าก็เริ่มได้กลิ่นหอมหวานจาง ๆ โชยเข้าการรับรู้ แต่ตนยังคงรักษาสติสัมปชัญญะที่มีไว้ จับยึดสองดาบในมือได้มั่นคง 

 

"พวกมันต่างหันมาทางนี้ทำท่าหากลิ่นหอม ขยับตัวเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีทีท่าจะวิ่งตรงมาหา ทำไมกัน" ไอรีน่าตะโกนบอกน้องสาวพลางส่องกล้องอยู่บนแคร่ไม้ที่เดิม 

 

นั่นสิทำไมกัน จีนเองก็นึกสงสัยในตัวเองเช่นกัน 

 

เหมือนมีบางอย่างแปลกไป ...มากกว่าที่เคย 

 

หากเป็นปกติจีนคงนึกดีใจมากล้นที่ตนสร้างความวุ่นวายรุนแรงไม่ได้ดังเดิม ทว่ายามนี้มันกลับตรงกันข้าม 

 

"หรือข้าควรจะฮีท" จีนหันไปตามอัลฟ่าเฮเลนที่ยืนอยู่ไม่ไกล อัลฟ่าสาวสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นอีกเท่าตัว ปลดกระเป๋าผ้าที่สะพายอยู่ด้านหลังออกมาและหยิบผ้าห่อใหญ่ยื่นส่งให้ 

 

"ข้าคิดอยู่ว่าอาจจะได้ใช้มันจึงเตรียมมา แต่ยอมรับว่าไม่ยินดีนักที่จะต้องทำถึงเพียงนี้" แต่ก็ไม่อาจจะหยุดยั้ง นี่เป็นความหวังเดียวที่จะชนะซึ่งเฮเลนคิดออก 

 

"อย่ามากเกินไปจนเจ้าไม่สามารถคุมตัวเอง หรือออกแรงวิ่งได้นะ แองเจลโล่" 

 

เสื้อคอปกสีดำสนิทซึ่งมีกลิ่นเปลือกไม้ของอัลฟ่าเดฟอบอวลถูกรับไว้ในอ้อมแขนของโอเมก้าผู้เป็นคู่แท้แห่งโชคชะตา กลิ่นหอมฝาดคุ้นจมูกทำให้จีนทั้งรู้สึกปลอดภัยและเคยชิน 

 

คล้ายอยู่ในอ้อมกอดของสองแขนแข็งแกร่งและแผ่นอกหนา อยู่ใต้การจับจ้องมองของดวงตาเรียวคมที่เป็นประกายของเพชรสีนิล 

 

แองเจลโล่เดินเท้าต่อไปข้างหน้าอีกราวสิบก้าวเพื่อใกล้มากขึ้น ยกเสื้อนุ่มลื่นของอัลฟ่าเดฟกอดแนบอกซุกจมูกโด่งรั้นและใบหน้าลงหา สองดวงตาวาวสวยปิดพริ้ม 

 

สถานที่ลับของเราสองที่เรืองด้วยแสงระยิบระยับ อ้อมกอดนั้นทั้งเร่าร้อนและอ่อนโยน ความเย็นของน้ำที่กระเซ็นโดนผิว และความอุ่นจากแท่งเนื้อร้อนและของเหลวที่กระฉอกเข้ามาจนเอ่อร้อนในท้องน้อย ...แค่เพียงคิดถึงจีนก็รู้สึกตัวร้อนวาบ 

 

กลิ่นกระดาษเก่าและเสียงหนังสือที่ร่วงลงกระทบพื้นในครั้งแรกของเรา ความร้อนจากกายมนุษย์ที่เบียดเข้าหากัน แผ่นหลังและปลายเท้าที่เหยียดแตะผิวแข็งของตู้ไม้ ทั้งร่างถูกกอดประคองด้วยฝ่ามือร้อนจนลอยสูงจากพื้น 

 

"..อะ" 

 

เสียงโซ่ กลิ่นเปลือกไม้ เสียงหายใจของเดฟที่กระซิบทั้งชมทั้งย้ำให้เก้อเขิน กระตุ้นให้สองขาหยัดโยกขย่ม ให้กดย้ำเอวลงกระแทกจนลืมความจุกเจ็บ 

 

เตียงหลังใหญ่หนา โซฟาบุนวมนุ่มตัวเขื่องในห้องสมุดที่ถูกดึงรั้งไว้ในวงแขนแข็งแรง ปลายนิ้วที่ยังจำความรู้สึกเมื่อจิกเข้ากับแผ่นหลังกว้างหนั่นแน่นเนื้อ ผิวกายซึ่งกระทบกันทุกครั้งที่อัลฟ่าเดฟโถมร่างเข้าหายังจดจำได้ทุกความเสียดสีและสอดแทรก 

 

"อือ ..." 

 

"พอแล้ว”  

 

"อะ...”  

 

"หยุด! แองเจลโล่ พอ!! " 

 

"เฮือกกก" ร่างผอมบางสะดุ้งวาบ ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลงจากแรงกระชากและเขย่าไหล่อย่างแรง จีนเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของไอรีน่า และรู้สึกได้ถึงทั้งร่างกายของตัวเองที่กำลังร้อนวูบวาบ 

 

มันหาได้รุนแรงเท่าอาการฮีทที่เคยรู้สึก 

 

มันเล็กน้อยมากหากเทียบกับที่ผ่านมาซึ่งเกิดขึ้นจากการกระตุ้นด้วยตัวตนของอัลฟ่าเดฟ 

 

...แต่มันก็มากพอให้จีนหัวใจเต้นรัวขึ้น ปล่อยกระดังงากลิ่นหอมประจำกายของโอเมก้าต้องสาปให้สะพัดไปไกล 

 

ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ 

 

เสียงฝีเท้าจำนวนมากดังเข้ามาใกล้จนรู้สึกได้ถึงพื้นที่กำลังสั่นสะเทือน จีนเบิกตาโพลงด้วยความตระหนก รีบกรูถอยหลังหนี อัลฟ่าเฮเลนกระตุกผูกผ้าสมุนไพรปิดปากตัวเองให้แน่นมากขึ้น กระชับสองดาบในมือตน เบต้าคาร่าสะบัดหัวตัวเองอย่างแรงเพื่อให้ไม่เสียสมาธิไปกับกลิ่นหอมหวานที่แทรกผ่านกลิ่นสมุนไพรซึ่งคล้องคอไว้เข้ามา 

 

ร่างกายผอมบางส่งกลิ่นยั่วเย้าจนเป็นที่ต้องการของฝีเท้าทั้งหมดซึ่งกำลังกรูวิ่งมาหา ขยับถอยเพื่อหนทางรอด 

 

ดูเหมือนแคร่ไม้สูงจะเป็นทางรอดเดียวที่เหลืออยู่ จีนรีบวิ่งกลับไปที่ต้นไม้ต้นเดิมซึ่งอยู่ลึกด้านใน พร้อมกับอัลฟ่าหญิงและเบต้าผู้คุ้มกันอีกสองคน 

 

ฉึก 

 

โครม!  

 

เสียงล้มกระแทกพื้นดังสนั่น เมื่อลูกธนูของไอรีน่าปักอย่างแม่นยำเข้าอกของอัลฟ่าโจรป่าตัวหนาใหญ่ซึ่งกระโดดตรงมาจนใกล้มากกว่าอัลฟ่าและเบต้าคนอื่น 

 

ควับ! กร๊อบบบ 

 

ดวงตาโตของจีนเต้นระริกเมื่อเห็นมือใหญ่ตรงเข้ามาตะครุบตนเอง แต่ว่าพลาดไปเพียงนิดจนอุ้งมือแข็งแรงของอัลฟ่าคว้าเข้ากับเนื้อต้นไม้ข้างหน้าของจีนแทน 

 

ฉับ 

 

คมดาบในมือเฮเลนหนึ่งเสียบเข้าท้องของอัลฟ่าคนนั้นก่อนอีกข้างจะตวัดลงฉับซ้ำอีกที 

 

"วิ่งไป ! ไม่ต้องสนใจพวกข้า วิ่งงงงง" เฮเลนตะโกนสั่งเมื่อเห็นโอเมก้าต้องสาปยังคงยืนจ้องมองอย่างละล้าละลัง 

 

หัวใจใต้แผ่นอกของจีนเต้นรุนแรงด้วยความกลัวและตื่นตระหนก สองขาออกแรงวิ่ง ยิ่งใจเต้นก็ยิ่งร้อน ยิ่งร้อนก็ยิ่งขับกลิ่นให้โชยออกมามากขึ้น 

 

ทหารรับจ้างและโจรป่านับพันที่ขาดสติเริ่มถาโถมเข้ามามากขึ้น แม้เฮเลน ไอรีน่าและคาร่าจะเสียลูกธนู ไปมากแค่ไหนหรือคมดาบเปื้อนเลือดไปเพียงใด ก็ราวกับว่าจะล้มพวกมันได้ไม่จบสิ้น 

 

ร่วงหล่นทีละสองสามร่าง ทว่านับสิบกรูวิ่งตรงมาแทน 

 

ใกล้ขึ้น ใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ  

 

สองขาของโอเมก้าต้องสาปเร่งวิ่งมาจนถึงต้นไม้ที่ตนต้องการ จีนเห็นหญิงสาวทั้งสามคนกำลังวิ่งตรงมา ถึงจะกลัวแค่ไหนแต่จีนก็ไม่อาจตัดเชือกรอกให้ลอยขึ้นไปข้างบนได้ เพราะหากตัดในครั้งนี้มันจะชักลงมาไม่ได้อีก 

 

แม้จะไม่ถูกใช้เป็นเหยื่ออารมณ์แทนตน แต่หญิงสาวทั้งสามคนก็คงถูกแรงคลั่งของอัลฟ่าและความเสียสติของเบต้ากักขฬะพวกนั้นเหยียบย่ำและฉีกทึ้งร่างเนื่องจากมาขวางทางสู้กลิ่นหอมหวานที่พวกมันปรารถนาเป็นแน่ 

 

จีนจะไม่ยอมให้ใครมาตายเพื่อตัวเองทั้งนั้น 

 

"เร็วเข้า รีบขึ้นมาเร็ว! " เสียงของโอเมก้าต้องสาปร้องเร่งดัง 

 

เบต้าคาร่าปล่อยลูกธนูอีกดอกของตนปักเข้าขาของอัลฟ่าชายร่างยักษ์ก่อนจะกระโดดขึ้นมาบนรอกไม้ ตามด้วยไอรีน่าที่วิ่งถอยหลังพร้อมยิงธนูต่อเนื่องอย่างสง่างาม 

 

"เร็ว ท่านเฮเลน เร็ว! " จีนตะโกนร้องเรียกเสียงดัง อัลฟ่าสาวกระชากดาบยาวทั้งสองเล่มของตนออกจากร่างอัลฟ่าชายสองคนตรงหน้า ฟันเชือกรอกพร้อมกับกระโดดขึ้นมาบนแผ่นไม้ 

 

จีนรีบช่วยพยุงดึงให้เฮเลนลุกขึ้น แต่ทันทีที่อัลฟ่าสาวยืนได้ก็รีบดันร่างโอเมก้าและถอยออกห่าง เฮเลนกดถุงสมุนไพรโปะแนบจมูกตนแน่นขึ้น 

 

เมื่ออยู่ใกล้ถึงเพียงนี้ แม้ตนจะเป็นหญิงแต่กลิ่นของโอเมก้าต้องสาปปั่นป่วนสัญชาติญาณของอัลฟ่าไม่น้อย 

 

กึก กึก กึก 

 

แต่ดูเหมือนว่ามีพวกที่ถูกปลุกปั่นจนไร้สำนึกคิด และใช้เพียงแค่สัญชาติญาณดิบเท่านั้นไปเสียแล้ว เมื่อต้นไม้สูงใหญ่กำลังสูงร่างของชายฉกรรจ์โถมเข้าใส่ ใช้สองมือสองเท้าจิกเนื้อไม้ปีนเหยียบกันไม่ต่างจากสัตว์ป่าหรือปีศาจอสูรกายที่กระหายจะปีนขึ้นฟ้า คว้าเอาร่างนุ่มหอมอันโอชะมาสนองตัณหาตน 

 

และไม่ใช่เพียงห้าหรือสิบ 

 

พวกมันนับร้อยเริ่มวิ่งเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ  

 

ปีนป่ายเหยียบกันจนผู้ที่แข็งแกร่งบ้าคลั่งที่สุดถีบตัวเองได้สูงจนใกล้เคียงกับแคร่ไม้ที่จีนเหยียบยืน 

 

ระหว่างพวกมันไม้ปีนขึ้นมาจนคว้าโอเมก้าต้องสาปไปได้ กับต้นไม้ใหญ่นี้ต้านทานเรี่ยวแรงที่โหมเข้าใส่ไม่ไหวจนพังพาบลงไป ให้นางฟ้ากลิ่นหอมหวานตกสู่ท่ามกลางความหิวโหยและกระหายอยากของพวกมัน 

 

ไม่ว่าสิ่งใดเกิดขึ้นก่อนย่อมมาถึงจุดจบของโอเมก้าต้องสาปเป็นแน่ 

 

"...." จีนมองภาพที่น่ากลัวและชวนขยะแขยงด้วยดวงตาสั่นระริก และราวกับเป็นความบาปของเทพีแห่งความอุดมสมบูรณ์เมื่อใบหน้าของโอเมก้าต้องสาปในยามนี้ก็ยังคงงดงาม 

 

แกรกกก เอี๊ยดดดด 

 

เสียงเนื้อไม้เริ่มลั่นแตกออกจากกันจากแรงตะปบและโถมปีนเข้าใส่ของเบต้าอัลฟ่าชายบ้าคลั่งจำนวนมาก ต้นไม้แข็งแรงขนาดห้าคนโอบเริ่มเอนลงสู่พื้นโลกอย่างช้า ๆ  

 

สร้างความกลัวให้ยิ่งเกาะกุมจิตใจ 

 

"โดด แองเจลโล่ โดด! " เฮเลนตะโกนบอกเสียงดัง แสงสีส้มสว่างวาบเช่นดวงตาของอัลฟ่าสาวกินพื้นที่เป็นวงกว้าง จนเห็นทุ่งหญ้าและหลังคากระโจมที่คุ้นตาผ่านจากช่องประตูมิติของประตูเวทมนตร์ในมือของอัลฟ่าเฮเลน 

 

"โดดดดด" 

 

การกระโดดเข้าประตูมิติที่ลอยอยู่กลางอากาศ ท่ามกลางต้นไม้ที่กำลังเอนล้ม และหล่นลงกระแทกกับพื้นหญ้าแข็งในความสูงที่ไม่อาจจะประเมินได้ว่ามากแค่ไหนนั้นดูน่ากลัว 

 

ทว่าการร่วงลงกระแทกพื้นจนกระดูกหักจากการผ่านช่องประตูมิติ ก็ดูจะน่ากลัวน้อยกว่าให้ทหารรับจ้างและโจรป่าที่กำลังกระหายตัณหาคว้าตัวไว้ได้ 

 

 

 

ขาซ้ายรู้สึกเจ็บวาบและเห็นได้จากหางตาว่าเป็นเพราะชายบ้าคลั่งอาศัยผลจากต้นไม้เอียงใช้อุ้งมือคว้าจิกเข้ากับปลีน่องและครูดเล็บลากยาวไปตามข้อเท้าขาวเนียนของจีนจนได้เลือด 

 

ความเจ็บจากการถูกจิกทึ้งขานั้นยังไม่ทันตื้อชา 

 

"...." 

 

จีนกระโดดจนสุดแรงเข้าใส่ช่องประตูมิติสีส้มที่อัลฟ่าเฮเลนเปิดให้ ทิ้งทั้งร่างลงผ่านประตูเวทมนตร์นั้น 

 

 

 

△△△ 

 

 

 

 

หลังจากการกระโดดเข้าสู่ช่องว่าง 

 

จีนก็รู้สึกได้ถึงร่างของตัวเองที่กำลังโบยบินและจะตกลงกระแทกพื้นหญ้าในความสูงระดับที่คงทำให้เจ็บและสะเทือนไปทั้งตัว ใบหน้างามล้ำหลับตาปี๋รอเผชิญชะตากับความเจ็บปวดที่รออยู่ 

 

 

 

ตุบ 

 

การตกไม่เจ็บเท่าที่คิด 

 

จีนรีบลืมตาขึ้นมองเมื่อกลิ่นเปลือกไม้อันคุ้นเคยนั้นเข้ามาสู่การรับรู้ 

 

หัวใจอุ่นวาบทันทีที่เห็นว่ายังคงเป็นใบหน้าของคนคนเดิม ร่างกายแข็งแรงซึ่งให้กอดอุ่นแสนคุ้นชินนั้นรองรับร่างของตนไว้จนลดแรงที่ควรจะปะทะจากการตกจนเจ็บหนัก 

 

"....ท่านเดฟ" 

 

เบเนดิก ไดนาดิน นอร์ธ จะรู้ตัวหรือไม่ว่าทำให้จีนรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยจากเหตุการณ์น่ากลัวที่ตนเพิ่งรอดพ้นมามากแค่ไหน 

 

มากอย่างที่ไม่อาจมีสิ่งใดทำให้จีนรู้สึกได้เช่นนี้อีก 

 

"เจ้าทำบ้าอะไรลงไป! แองเจลโล่! " เสียงตะคอกของเดฟดังลั่นทำเอาจีนมึนงง ตนคาดไว้ว่าแม้ไม่ถึงขั้นชื่นชม แต่อย่างน้อยท่านเดฟก็คงจะพอใจในสิ่งที่จีนพยายามทำให้ 

 

แต่ตอนนี้กลับมีแต่ความเจ็บ 

 

สองมือหนาฉุดยื้อให้ร่างผอมที่ตกลงมาทับตนลุกขึ้นอย่างแรงจนจีนนิ่วหน้า 

 

ดวงตาเรียวคมยามนี้เปลี่ยนเป็นเพชรสีดำสนิทเพราะแรงโทสะซึ่งไม่อาจควบคุมได้ บอกชัดเจนว่าเดฟเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าแล้วครบถ้วน 

 

และโกรธมากเพียงใด 

 

"เจ้าบอกกับข้าว่าจะไม่ไปไหน จะอยู่แต่ในกระโจมนั่น แต่แค่หนึ่งวันเจ้าก็ผิดสัญญาทั้งหมด!” อัลฟ่าตัวโตตะโกนใส่เสียงดังจนโอเมก้าต้องสาปได้แต่เม้มปากและหลับตาอย่างตื่นตระหนก 

 

เสียงดุดัน สายตาแข็งกร้าว และแรงบีบที่ข้อมือทำให้ความกลัวกลับย้อนคืนมาแม้ไม่เท่าตอนที่จีนวิ่งหนีฝูงผู้คนคลุ้มคลั่ง 

 

ทว่าความเจ็บปวดในใจนั้นท่วมท้นมากกว่า 

 

"ตะ แต่ข้าทำเพื่อท่านนะ" 

 

"เจ้าโง่หรือเป็นบ้า! ข้าไม่ได้ขอให้เจ้าทำ! " 

 

"แต่หากข้าไม่ทำเช่นนี้ หากไม่ได้ผลจากการเป็นโอเมก้าต้องสาปของข้า พวกท่านก็ต้องรอ แล้วมันก็มีแต่แย่ลง" จีนค้านไม่เต็มเสียงนัก แต่ก็ยังเชื่อว่าสิ่งที่ตนทำมีประโยชน์ที่สุดแล้ว 

 

ทั้งที่เจ้าชายเดฟจะได้รับผลดีแท้ ๆ ทำไมต้องโกรธขนาดนี้ 

 

"เจ้ารู้สึกแย่กับการที่ตัวเองต้องสาปแล้วคิดว่าข้าชอบใจเหรอ!”  

 

“...”  

 

“ข้าคอยดูแลเจ้ามาตลอดก็เพื่อชดใช้ในสาเหตุที่ทำให้เจ้าต้องเป็นแบบนี้ ชดใช้ที่ทำให้เจ้าต้องติดอยู่กับชีวิตแบบนี้ อยู่ในผลแห่งความชิงชัง ข้าจะเก็บซ่อนเจ้าอย่างดีเพื่ออะไร ในเมื่อเจ้าเอาตัวเองวิ่งเข้าใส่กับความเสี่ยง ทำตัวโง่เง่าแบบนี้! " น้ำเสียงแข็งกร้าวที่ได้ฟังดังชัดเจน 

 

"..." จีนขบเม้มกลืนริมฝีปากตัวเองเข้าหากันจนแน่น 

 

ทุกความอ่อนโยน ทุกถ้อยคำหวานซึ้งห่วงหา ทุกสิ่งทุกอย่างจากอัลฟ่าเดฟก็เพื่อแค่ชดเชยให้กับความรู้สึกผิดของตัวท่านเขาเองอย่างนั้นหรือ 

 

เพียงแค่นั้นเองหรอกหรือ 

 

สองมือหนาที่แตะต้องร่างน้อยคลายออก ดวงตาเพชรสีนิลตวัดหลบจากใบหน้าหวานล้ำที่ดวงตาคลอด้วยน้ำตาจนแดงริ้ว 

 

ตนต้องเด็ดขาด 

 

"ยื่นมือของเจ้ามา แองเจลโล่" เดฟสั่งเสียงนิ่ง 

 

"ยื่นมือทั้งสองข้างของเจ้าออกมา! " 

 

"....." แม้ไม่เข้าใจแต่แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์ก็ยื่นมือทั้งสองข้างที่แสนสั่นเทาออกมาตามคำสั่ง 

 

ความอุ่นของมือหนาซ้อนทับใต้มือผอม 

 

เพี๊ยะ!  

 

และอัลฟ่าใช้มือหนาใหญ่อีกข้างตีลงมา แรงอัลฟ่ามีมากกว่าโอเมก้าหลายเท่าตัว ยิ่งใช้โดยไม่ยั้งก็เสมือนว่ากำลังกระชากดึงท่อนแขนผอมผ่านทุกครั้งที่ลงแรงตี ความเจ็บลามริ้วไปทั่วแขน สะเทือนไปทั้งร่างผอม 

 

เจ็บจนน้ำตาไหลนองเปื้อนใบหน้าของโอเมก้าต้องสาป 

 

“อึก”  

 

"อย่าทำแบบนี้อีก" 

 

เพี๊ยะ!  

 

"อย่าได้ทำมันอีก" 

 

"ฮึก..." 

 

เพี๊ยะ!  

 

ร่างผอมบางของโอเมก้าน้อยสั่นสะอื้นฮัก ทั้งความเจ็บของร่างกายและความเจ็บด้วยความรู้สึกข้างในอก แองเจลโล่ปล่อยตัวเองให้ถูกตี มีเพียงเสียงร้องไห้ไม่เอ่ยค้าน ไม่ปัดป้อง 

 

ถ้าคนใจร้ายอยากจะตีกันอีก ก็ตีเลย 

 

ตนยอมเสี่ยงทุกสิ่งทุกอย่างทั้งที่กลัวแสนกลัวก็เพื่อชายผู้นี้ แต่หากจะไม่เห็นค่าและมองเป็นเพียงความผิด จีนก็ไม่รู้เช่นกันว่าจะแก้ตัวว่าอย่างไรอีก 

 

เพี๊ยะ!  

 

หากตีจีนจนตาย อย่างมากที่สุดเจ้าชายเดฟก็คงเพียงรู้สึกผิดมากขึ้นอีกนิดหน่อย 

 

ก็เพียงแค่ความรู้สึกว่าควรต้องรับผิดชอบเท่านั้น 

 

กึก 

 

คู่เข่าแข็งแรงทรุดลงตรงหน้าของโอเมก้าต้องสาป 

 

"อย่าทำแบบนี้กับข้าอีก ...อย่า" เสียงที่เคยดุดันมั่นคงสั่นสะท้านจนรับรู้ได้ 

 

แผ่นหลังหนากว้างที่เคยมั่นคงไหวสั่นอย่างเห็นได้ชัด แม้แองเจลโล่จะมองผ่านม่านน้ำตา สองมือหนาที่ทำร้ายและทุบตีเมื่อครู่คือมือเดียวกันกับที่ช้อนประคองใบหน้างามล้ำเปื้อนน้ำตาของจีนไว้ 

 

และเมื่อปลายนิ้วแข็งแรงต้อนเช็ดหยาดน้ำตาออกจากพวงแก้มนุ่มและดวงตากลมสวย ทำให้โอเมก้าเห็นว่าหาใช่เพียงตนที่ร้องไห้อยู่ลำพัง 

 

"...." จีนทำได้เพียงแค่สะอื้นไห้จ้องมอง แม้แค่น้ำตาไม่กี่หยดที่ตกจากขอบตาเรียวคมของอัลฟ่าซึ่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าตน แต่ก็ทำให้ใจของจีนโอนอ่อนง่าย ๆ เช่นที่เป็นมา 

 

ทว่าความเจ็บ ความกลัว ความไม่เข้าใจรวมตัวกับความเสียใจได้อย่างดีจนมันอึดอัดเจ็บยอก ปวดหนึบไปทั้งอกในทุกลมหายใจของแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์ 

 

ตนก็แค่อยากมีประโยชน์ 

 

อยากมีคุณค่าเพียงพอที่จะเคียงข้างเจ้าชายแห่งนอร์ธได้บ้างก็เท่านั้นเอง 

 

มันผิด ผิดมากนักเลยหรือ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#ดมอบีนยอง 

ความคิดเห็น